چُپ دی دُھپ وچ کیوں سڑدا ایں آشبداں دی دی چھاویں آجا رُوحاں دے خیال وچ کاہنوں ایوں پِنج ہوندا ایں جسماں دے جنگل ول ایس راہے آجا پردیس دیاں ترکالاں، مڑھیاں دے کولوں کسے پُتر دی جاں کسے ان جانے وارث دی تینوں آواز پوے گی آواز سکّی ہووے گی نیت متریئی اس بُلھ وِہونے بول نوں سُن کے ان سُنیاں کر دیویں نہیں تاں بُلھ وِہونا بول آندراں تیریاں دے وچ آلھنا پاؤن لئی تڑپے گا کسے غیر دی رُوح تیرے خون چوں آپنے لئی جِسم بُنے گی اگے نہ جاویں اِس شہردی راہے اِک اوہ وی ندی آؤندی ہے کہ اپنے آپ بناں کوئی پُل نہیں ہوندا تے اپنی لاش بِناں کشتی نہیں ملدی کوئی جو تیرے سارے پنچھیاں لئی جنگل جو تیرے ساریاں مچھیاں دے لئی پانی ہوسکدی ہے منیا میں اوہ تے نہیں ہاں منیاں میں اوہ مُکتی دا در ہاں جِس تھائیں لنگھیاں تیرے کجھ ساہاں نوں مُکتی مل جاو گی باقی ساہاں نوں موت مِلو اَن آئی تے آواگون رہے گا پی جاوے تیری ساری ارتھ پٹیر نوں منیا میں اوہ تاں شبد نہیں ہاں فیر وی خبرے تیرا دکھ جرن لئی جاں اپنا سکھنا پن بھرن لئی کہندی ہاں چُپ دی دُھپ کیوں سڑدا ایں آشبداں دی چھاویں آجا روحاں دے خیال وچ کاہنوں ایوں پنج ہوندا ایں جسماں دے جنگل ول ایس راہے آجا
