پیرنے دودھی نوں آکھیا "ددھ وچ پانی نہ پایا کر۔ " دودھی آکھیا "مولا گوجر ددھ وچ پانی پاپا کے سوکھا ہوگیا اے۔ ہن اوہدے کول دوسو لویریاں نیں۔ شہر وچ پکی حویلی بنائی سو۔ " پیر آکھیا " اج دی گل نہ کر۔ بھلک نوں ویکھیں مولے گوجر نوں پچھتانا پئے گا۔ " دودھی آکھیا "پیر جی ! میں کیویں مناں ؟" پیر آکھیا "توں ددھ وچ پانی پاکے جیہڑی کھٹی کھٹنا ایں اوہ وکھری رکھی جا۔ اوہ کھٹی دے پٹھے وڑینویں لے لے کے اک گاں نوں کھوائی جا۔ "گاں اوہ پٹھے ونڈ وڑینویں کھا کھاکے موٹی ہوگئی۔ اک دن سارے پشو، مجھاں ، گاواں دریاؤں پار چرن گئے۔ اچن چیتی دریا وچ ہڑھ آ گیا۔ چھیڑو ، پشوواں نوں لے کے دریا پار کرن لگا۔ سارے پشو چڑھے دریا وچوں نکل آئے بس اوہ موٹی گاں پانی دے روڑھ اگے آ کے ڈب گئی۔ دودھی روندا پیر کول گیا۔ پیر آکھیا "رونا دھونا بس کر۔ اوہ پانی دی کھٹی کھا کے پلی سی، پانی وچ ڈب گئی۔ ددھ دا ددھ تے پانی دا پانی ہوگیا۔ دودھی نے ددھ وچ پانی پان توں توبہ کر لئی۔
