ਲੋ ਮਠਿਆਈ ਖਾ ਲੋ !

ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਚੌਦਾਂ ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਵੇਰੇ ਜਿਨਾਹ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਮਾਊਂਟ ਬੇਟਨ ਸੱਜੇ ਬਣੇ ਅਸੰਬਲੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸੜਕ ਕੰਢੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਲਤੀ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਜਿਨਾਹ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਥ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨੇ ਇਕ ਇੰਜ ਦਾ ਮੁਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਹਦੀ ਛੱਤ ਸਬ ਨੂੰ ਖ਼ੌਫ਼ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਝੰਝਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੇਗੀ।

ਮੈਂ ਚੌਕੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸੀਰ-ਉਦ-ਦੀਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਾਇ ਹੋਵਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਝੱਪ ਲਵਾਂ।

ਫਿਰ ਬਾਬੂ ਜੀ ਜਨਰਲ ਅੱਯੂਬ ਆਇਆ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹੀ ਕਹਿਆ ਮੈਂ ਕਣਕ ਤੇ ਚੀਨੀ ਖੰਡ ਲੁਕਾਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪੋਂ ਗੋਲੀ ਮਾਰਾਂ ਗਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੜਕ ਤੇ ਕਚਰਾ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਖੱਲ ਖਿੱਚ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ। ਡਾਕਵਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਮਕਾ ਦੇਵਾਂ ਗਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੁਲਕ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ। ਸਬ ਨੂੰ ਬਰੋਬਰ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ ਗਾ।

ਇਹਦੇ ਮਗਰੋਂ ਨਸੀਰ-ਉਦ-ਦੀਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਫਿਰ ਕੀਹ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਬੇ ਸਬਰੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਰਵੇ।

ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਬਾਬੂ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਬ ਪਤਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਕੀਹ ਦਸਾਂ !

ਇੱਛਾ ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਤੋਂ ਕਦੀ ਵੋਟ ਪਾਇਆ?

ਹਾਂ ਜੀ ! ਸਤਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਅਖ਼ੀਰਲੀ ਵਾਰ ਵੋਟ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਇਥੇ ਚੁੱਕ ਵਿਚ ਥੜੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਹਿਸਾਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਨ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ ਜੋ ਚਲੋ ਦੇਰ ਸਵੇਰ ਸਹੀ ਹਨ ਰੱਬ ਨੇ ਸੁਣ ਹੀ ਲਈ ਤੇ ਭੁੱਟੋ ਨੂੰ ਘੁਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰੋਟੀ, ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਮਕਾਨ ਦੀ ਤੇ ਬੇ ਫ਼ਿਕਰੀ ਹੋ ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਬਾਬੂ ਜੀ ਜਦੋਂ ਇਹਦੇ ਜਤਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਰਹੀਆ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਬਿਲਡਿੰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਵਾਂ, ਨੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵਾਂ ਕਿ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਾਂ। ਇਥੇ ਚੁੱਕ ਤੇ ਏਨੀ ਮਠਿਆਈ ਵਨਢੀ ਕਿ ਹਲਵਾਈ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹਥ ਚਕ ਲਿਆ ਤੇ ਹੱਟੀ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਟੁਰ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆ ਅਲਹਕ ਆਇਆ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹਲਵਾਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਲੁੱਟ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਬੇਨਜ਼ੀਰ ਆਈ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹੱਟੀ ਵਿਹਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੁਸ਼ੱਰਫ਼ ਦੇ ਟੀਮ (ਟਾਈਮ) ਤੇ ਵੀ ਇਹੋ ਹੋਇਆ। ਬਾਬੂ ਜੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਏਨੀ ਪਾਗਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੇ। ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਮਠਿਆਈ ਵੰਢ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਵਣ ਤੇ ਇਹਦੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।।।।

ਪਰ ਨਸੀਰ-ਉਦ-ਦੀਨ ਤੇਰੀ ਹਯਾਤੀ ਦਾ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਦਿਹਾੜ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਬ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ?

ਸੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਦਸਾਂ ਬਾਬੂ ਜੀ ! ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਪਣੀ ਬੀਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਉਂਗਲ ਫੜ ਕੇ ਚੌਦਾਂ ਅਗਸਤ ਤੋਂ ਅਠ ਦਿਨ ਪਹਿਲੋਂ ਕਰਾਚੀ ਦੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਉਤਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਨਿੰਦਰ ਆਈ ਉਂਜ ਦੀ ਕਦੀ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਇਕ ਸੇਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਣੀ ਮਿੱਲ ਵਿਚ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਕਵਾਰਟਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਨਖ਼ਾਹ ਘੱਟ ਸੀ ਪਰ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤੇਰਾਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੇਠ ਦਾ ਦਿਵਾਲਾ ਪੱਟ ਗਿਆ। ਬੀਵੀ ਮਰ ਮਰਾ ਗਈ ਮੁੰਡਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਹਨੇ, ਕਿੱਥੇ ਕੋਰਨਗੀ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ਇਧਰ ਵੀ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੇਠ ਦਾ ਦਿਵਾਲਾ ਪੁੱਟਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਮੈਂ ਜੂਨਾ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿਚ ਰੀੜ੍ਹਾ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨ ਅਠ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਰਹੀਆ।

ਅੱਜ ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਬੀਆਸੀ ਤਰਾਸੀ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਰਾਚੀ ਦੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚੁੱਕ ਦੀ ਇਕ ਗਲੀ ਦੀ ਇਕ ਖੁੱਲੀ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਨ ਗਿਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੁਹੱਲੇ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਨੂੰਾਚਨ ਚਿੱਤੀ ਚੇਤਾ ਆਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਵਾਂ। ਉਹਨੇ ਜਿਸਤ ਦੀ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਈ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਕੱਪੜਾ ਹਟਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।

ਲੋ ਖਾਓ ਇਕ ਲੌਂਡਾ ਜ਼ਰਦਾਰੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਠਿਆਈ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਟੋਟੇ ਦੇ ਗਿਆ ਹੇ।।।।।। ਹੁਣ ਖ਼ੋਰੇ ਅਗਲੀ ਮਠਿਆਈ ਕਦੋਂ ਆਏ।।।।। ਤੈ ਫਿਰ ਨਸੀਰ ਉੱਦੀਨ ਨੇ ਅਪਣੀ ਹੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਤੇ ਖੰਗ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈ ਗਿਆ।।।।