Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> ہیر - دمودر داس >> ہیر دمودر داس 120-101

ہیر دمودر داس 120-101

ہیر دمودر
May 19th, 2008

101
مرے دھرو ہائے سٹے وچ نیں دے، کڑیاں آن دبائیاں
رنی پہر ہک سلیٹی ، کر ویراگ گل لائیاں
کھا بھیڑ آئیاں وچ پتن ، جتھے ولیں آہیاں
آکھ دمودر کہیں سو خبریں ، چوچک جوگ سنائیاں
102
جیوں جیوں سندے ، تیوں تیوں جلدے ، کیہ کو آکھ وچارے
جیوں گھٹ ساون بوند بہاراں ، تیوں آئے لشکر بھارے
بیلے دے وچ ماون ناہیں ، وڈے بہادر سارے
لڑدے ویر ہیر دے تائین ، جیتی امبر دے تارے
103
بھیے موئے ! کیا کیتو ، اساں خبر نہ کائی
اساں سنیا ، سنبل آئے ، خبر نہ اساں رائی
گئے کدھر توں دس اساں نوں "ویراں گل چلائی
دس صحیح سچ ، آکھ سویلے ، چلیے کیہڑی جائی
104
ـ"سن ویرا خانا! سلطانا! کسے تسان نوں کوڑ سنایا
بھکھے چاک کداؤں آئے ،اوہناں ولیں نوں ہتھ پایا
کڑیاں کڈھے چک کیویں ہی ، کوئی نظر نہ مینوں آیا
کت نوں آکھاں تساں سنائیں ، کچھ اکبر میں تھے دھایا؟"
105
سبھے پچھ سیالیں آئے ، ہیر اکلی ہوئی
لڈن دے مونہہ لالی آئی ، آسلام کیتو ای
بھلا تھیا جو کٹک چلایا، تاں دل تازی ہوئی
سوتک لاہ ، لڈن چڑھ بیٹھا ، دل توں دغا گیو ای
106
ایہہ بھت جمی ، ات بھت منگی ، ات بھت کھیڈی تائیں
ات بھت بیڑی ، ات بھت بیلا ، جمی پلی اتھائیں
اسے رونسے سبھ حقیقت ، دمودر آکھ سنائیں
قصہ ایہہ سمپورن ہویا، ہن رانجھے تائیں جمائیں
107
وڈے راٹھ زمیں دے اتے بھوئیں نئیں دے سائیں
معظم نام ، ذات دا رانجھا ، ڈھکن ستے پاہیں
تس دے گھر دھیدو جمیا ، روشن روپ تداہیں
واہ جینیدی دھیدو رانجھا ، سے مانواں جگ وچ ناہیں
108
گھر معظم دے دھیدو جمیا ، ہوئی جگ ودھائی
گھر دادیا نے معظم رکھے م عظمت کی روشنائی
دوورھیاں دا دھیدو ہویا، ڈھک رہی کڑمائی
چونہہ ورھیاں دا دھیدو ہویا تاں سورج جھات وکھائی
109
جے چھیاں ورھیاں دا دھیدو ہویا تاں سبھ کوئی ویکھن آوے
صورت شکل واہ تساڈی ، تیرے بختاں نال نہ دعوے
جو ویکھے ، وس تھیوے سوای ، پھاتھا ٹرن نہ پاوے
آکھ دمودر تیج رانجھے دا ، بھراواں مول نہ بھاوے
110
جے چھیاں ورھیاں دا پورا ہویا ، تاں موئی رانجھے دی اماں
ویر خوشی ہوئے سرتائیں ، خاطر ذرا نہ جماں (جمع)
متاکرن بھرا رانجھے دے ، اس مار لڑھایئے لماں
آکھ دمودر مرے تاں چنگا ، تاں خاطر ہووے جماں (جمع)
111
جاں معظم نظر بھلیری ڈٹھی ، مول ہی وسے ناہیں
اٹھے پہر چھاتی دے اگے، مول نہ وسے کداہیں
رات دینہاں دھیدو نوں ویکھے ، جیوں گل سنجھ صباحیں
غالب صحیح شریک رانجھے دے ، لوچن مارن تائیں
112
طاہر، ظاہر، جیون متا کیتا ، چھوہر اسیں مریہاں
گل عالم ویکھن آئے اس نوں ،اسیں کیہنوں منع کریہاں
مشکل سکداری اساں تائیں ، جے اس جیون دیہاں
آکھو بھائی انجے بندی ، ایہہ چھوہر اسیں مریہاں
113
مارن متا پکایا تریاں ، مول نہ ڈھل کریہاں
ایہہ معظم سن پائی یارو ،چونکی اس دی دیہاں
لال وگاڑ لئے مت کوئی ، رو رو ہتھ پھٹیہاں
تجیا کھانا، سونا معظم ، وساہ نہ ذرا کریہاں
114
تاں من معظم ایہا کیتی ، جو دھیدو جوگ منگائیں
مویوس ماؤں ، مت میں مردنجاں ، کیں دی جھولی پائیں
ویراں مندی نیت کیتی ، اسے وگاڑن تائیں
اٹھے پہر دھوئیں وانگوں ، دھکھے سنجھ صباحیں
115
خان یعقوب وڑایچ وڈا، آہا راٹھ جنایا
کر کر معظم فکر جو کیتا، باہمن ڈوم چلایا
نو نو نیواں ہووے معظم ، گل وچ پلا پایا
چوری لوکاں کولوں معظم ، بہہ کر خط لکھایا
116
تاں کمیں اٹھ چلے بھائی ، گئے تیجے دن تائیں
جا ملے یعقوب خان نوں ، کری اسیس اوہناہیں
لکھیا خط جو معظم سندا، ڈو میٹے دتا تانہیں
آکھ دمودر مونہوں نہ بولے ، چٹھی کڈھ پڑھائیں
117
پڑھ کر خان فکر دل اندر ، مونہوں نہ مول الایا
کل حقیقت کاغذ سندی ، تاں پڑھ بوجھے پایا
باہر چھوڑ فکر کر دل نوں، تاں چل اندر آیا
آکھ دمودر سد قبیلہ ، تاں بہہ خط وچایا
118
"سنو ، سبھ قبیلہ مینڈا ، پڑھ کر خط سنائے
کرو پسند بیٹھ کر سبھے ، ایہہ کمیں ہزاریوں آئے
کرنا ہووے ساک معظم دے ، تاں کمیں آدر نال بہائے
کہو بھائی جو جی تساڈے ، دل دی گل دسیآ ہے
119
تاں کل قبیلہ سبھ ملایا، "خانا! توں سر سائیں
جے کر توں نہ جانیں خانا ! تاں کجھ اسیں اکھاہیں
جاں دھیدو کان پچارو آئے ، تاں ہویا بخت اساہیں
ایہہ ہک چھوہر منگے معظم آکھے تاں سبھ دواہیں
120
دے آدر ، گھر رکھے کمیں ، رتے پلنگھ بہائے
اٹھوہاری رکھ کریہو ، ترگ یعقوب گھڑانے
پچھ بھراواں تائیں خاناں ، کے سونا ترگ بنائے
آکھ دمودر پہرائے کمیں ، راضی ہو چلائے


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels