آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی سُتیاں بیٹھیاں کجھ نہیں ڈٹھا، جاگیاں شوہ پائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی قُم بِاذنِی شمس بولے، اُلٹا کر لٹکایوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی عشقن عشقن جگ وچ ہوئیاں، دے دلاس بٹھائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی میں تیں کائی نہیں جدائی، پھر کیوں آپ چھپائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی مجھیں آئیاں، ماہی نہ آیا، پُھوک برہوں ڈولائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی ایس عشق دے ویکھے کارے یوسف کھوہ پوائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی وانگ زلیخا وچ مصر دے گُھنگٹ کھول رُلائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی ربِّ ارنِی موسیٰ بولے تد کوہ طُور جلائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی لَن تَرَانِی جھڑکاں والا آپے حکم سنائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی عشق دیوانے کیتا فانی دل یتیم بنائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی بُلھا شاہ دا سرتے برقعہ شاہ عنایت پائیوئی آسجن گل لگ اساڈے کیہا جھیڑا لائیوئی
اوکھے لفظاں دے معنے جھیڑا۔ جھگڑا ڈٹھا۔ویکھیا شوہ پایا۔ محبوب ملیا قُم باِذنی۔ میرے حکم نال اُٹھ، میرے کہن تے زندہ ہوجا شمس۔ شمس تبریز جنہاں دی کھل لہوائی گئی سی عشقن۔ عشق وچ بدنام عورت دلاس۔ دلاسہ ماہی۔ مجھیں دا چھیڑو، پیارا ، پُوک۔ ساڑ کے ڈولایا۔ ہلا دتا، وسوسے وچ پا دتا ربّ ارنی۔ حضرت موسی نے کہیا اے رب مینوں اپنا آپ وکھا کوہ طور۔ اوہ پہاڑ جیس تے حضرت موسی نے ایہہ کہیا سی لن ترانی۔ خدا دا انکار، توں ینوں نہیں ویکھ سکدا فانی۔ مٹانا، ختم ہوون والی شے
7
اِک رانجھا مینوں لوڑیدا کُن فیکون اگے دیاں لگیاں نیوں نہ لگڑا چوری دا اِک رانجھا مینوں لوڑیدا آپ چھڑ جاندا نال مجھیں دے سانوں کیوں بیلیوں ہوڑی دا اِک رانجھا مینوں لوڑیدا رانجھے جیہا مینوں ہور نہ کوئی منتاں کر کر موڑی دا اِک رانجھا مینوں لوڑیدا سانولیاں دے نین سلُونے سوُہا دوپٹہ گوری دا اِک رانجھا مینوں لوڑیدا اَحد احمد وچ فرق نہ بُلھیا اک رتی بھیت مروڑی دا اِک رانجھا مینوں لوڑیدا
اوکھے لفظاں دے معنے لوڑیدا۔ لوڑ ہے کُن فیکون۔ خدا نے کہیا ہوجا تے دُنیا بن گئی ہوڑی دا۔ ڈکیا جانا، روکیا جانا موڑی۔ واپس لانا سانولے۔ شام رنگے محبوب سلونے۔ کالے رنگ والے من کھچویں مروڑی۔ گنڈھ بھیت۔ بھید
8
اک نُکتہ یار پڑھایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے ع غ دی ہکّا صورت نُکتے شور مچایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے سسّی دا دِل لُٹن کارن ہوت پُنوں بن آیا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے بُلھا شوہ دی ذات نہ کائی میں عنایت پایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے اک نُکتہ یار پڑھایا اے
اوکھے لفظاں دے معنے نکتہ۔ اک بھید ع یا عین۔ ظاہر غ۔ غائب، غیر ہوت۔ بلوچاں دا اک اوٹھ چارن والا قبیلہ لُٹن کارن۔ لُٹن واسطے
9
اک الف پڑھو چھٹکارا اے اک الفوں دو تن چار ہوئے پھر لکّھ کروڑ ہزار ہوئے پھر اوتھوں باہجھ شمار ہوئے ہِک الف دا نُکتہ نیارا اے اک الف پڑھو چھٹکارا اے کیوں پڑھنائیں گڈ کتاباں دی سر چا نائیں پنڈ عذاباں دی ہُن ہوئیا شکل جلاداں دی اگے پینڈا مشکل بھارا اے اک الف پڑھو چھٹکارا اے بن حافظ حفظ قرآن کریں پڑھ پڑھ کے صاف زبان کریں من پھردا جیوں ہلکارا اے پھر نعمت وچ دھیان کریں اک الف پڑھو چُھٹکارا اے بُلھا بی بوڑھ دا بویا سی اوہ برچھ وڈا جا ہویا سی جد برچھ اوہ فانی ہویا سی پھر رہ گیا بی اکارا اے اک الف پڑھو چھٹکارا اے
اوکھے لفظاں دے معنے الف۔ اللہ، اللہ دی ذات نیارا۔ وکھرا، عجیب ہلکارا۔ ہلکیا ہویا، پاگل بی۔ بیج بوڑھ۔ اک درخت دا ناں جیہڑا بہت پھیلر جاندا ہے برُچھ۔ بہُت وڈا درخت اکارا۔ اکہرا،
10
اک نُقطے وچ مُکدی اے پھڑ نُکتہ چھوڑ حساباں نوں کر دور کفر دیاں باباں نوں کرصاف دلے دیاں خواباں نوں گل ایسے گھر وچ ڈُھکدی اے اک نُقطے وچ مُکدی اے ایویں متھا زمین گھسائی دا لماں محراب وکھائی دا پڑھ کلمہ لوک ہسائی دا دل اندر سمجھ نہ آئی دا کدی بات سچی بی لُکدی اے اک نُقطے وچ مُکدی اے کئی حاجیہ بن بن آئے جی گل نیلے جامے پائے جی حج ویچ ٹکے لے کھائے جی بھلا ایہہ گل کیہنوں بھائے جی کدی بات سچی بھی رُکدی اے اک نُقطے وچ مُکدی اے اک جنگل بحریں جاندے نی اک دانہ روزے کھاندے نی بے سمجھ وجود تھکاندے نی گھر ہوون ہو کے مانے نی اینویں چِلیاں وچ جند مکدی اے اک نُقطے وچ مُکدی اے پھڑ مُرشد عبد خدائی ہو وچ مستی بے پرواہی ہو بے خواہش بے نوائی ہو وچ دل دے خوب صفائی ہو بُلھابات سچی کدوں رُکدی اے اک نُقطے وچ مُکدی اے
اوکھے لفظاں دے معنے نقطہ یا نُکتہ۔ پوائنٹ، اک وچلی گل باباں۔ باب دروازاہ وی ہے تے کتاب دا اک حصہ یا چیپٹر گور۔ قبر ڈُھکدی۔ پوری ہوندی، نتیجے تے پُجدی متھا زمیں گھسائی دا۔ مسلمان نماز پڑھن ویلے کئی وار متھا زمین تے ٹیکدے ہین محراب۔ متھا ٹیک ٹیک کے متھے تے پیا نشان لوک ہسائی۔ لوک دے ٹھٹھے لئی نیلے جامے۔ نیلے کپڑے، پیراں دا بانا نیلا ہوندا سی حج ویچ۔ حاجی دا کسے کولوں پیسے لے کے سارا ثواب اوس دے نانویں کر دینا بحریں۔ سمندر وچ پانی وچ ماندے۔ تھک کے، ماڑے ہوکے چلیاں۔چلہ کٹنا، کلہے بہہ کے ورد کرنا عبد۔ بندہ بے نوائی۔ بے آواز، روس نہ کرنا
