Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    


مُڈھلا ورقہ >> نجم حسین سید >> الفو پیرنی دی وار >> الفو پیرنی دی وار 5

الفو پیرنی دی وار 5

نجم حسین سید
June 19th, 2008

5

اناہت - کوفے دے نیڑے پنڈ وچ ہمدان قرمط دیاں ساتھیاں دا ڈیرا اے۔ منصور نوں آئیاں ایتھے دوجا دیہنہ ہے۔ ہمدان دی ساتھن تیامت نال گل پیا کریندا اے ساجھرے۔
منصور - اجے اٹھیا نہیں ہمدان ؟
تیامت - جگراتا۔ اکھ کی لگیوس۔
منصور - میں جلاں تیامت۔ لوء لگن توں پہلاں بیڑی پھڑنی اے۔
تیامت - جلو خیریں ۔ ( منصور نکلیائے باہروں جھگڑے جیہے د ا واج ۔ ترے جنیاں منصور آں گھیرا گھتی اندر آنیا نیں چکر وچ ول کے۔ اوہ کھجیا جیہا تیامت کول آ کھلا اے ۔ تریوے نکل گئیاں نیں )
تیامت - جلو نہ خبریں ۔
منصور - ایہہ کیہ اے تیامت ۔ میں قیدی آں ایتھے؟ اکھے ہمدان نوں مل کے جاؤ۔ میں آکھیااجے اٹھیا نہیں ۔ میں بیڑی پھڑنی اے۔ مکھیاں ہار گھیر کے ول آندونیں۔
تیامت - اگے ایہناں دا جوڑیا مکھیر ڈاڈھیاں دے نوکر کھوہ کھڑدے ہن۔ ہن تراہون دی جاچ سکھ گئیاں نیں۔
منصور - تے مینوں ترٹھن دی جاچ پئیاں سکھیندیاں نیں ؟ تہانوں پتہ اے لوء لگ گئی تے میں بیڑی نہیں چڑھ سکنا۔ زنج اپڑن ضروری اے رات۔
تیامت - ہن تینڈا اوتھے نہ اپڑن ضروری اے۔ بصرے دے راہ وچوں تینوں نپ لین دا حکم اے۔ سہجے پیا اپڑیں ۔ مکھیاں ایہہ چھوڑ آوسن تینوں مکھی بناکے۔
منصور - کوئی اجدے میرے مگر نیں اوہ ڈرن دے آکھے لگاں تے ہلاں ای نہ۔ ہونی بھیت اے سجن دا۔ میں اوہنوں نانہہ کراں تے میں ہاں ای نہیں۔
تیامت -ہونی دا کوئی اک رنگ اے بابیو ۔ کدیں نانہہ اے کدیں ہاں ۔ کتے ڈر بھنن کتے ڈرمنن
منصور- تدھ شاعری کیوں نہ کیتی۔
تیامت - جوکیتا اوہ کیہ اے
منصور - نہیں بھئی سچ۔ شاعری نہیں کرنی چاہیدی۔ کم کرنا چاہیدائے
تیامت -تینڈی شاعری وی کم ای اے۔ غم نہ کر
منصور - تینڈی شاعری تے کم ہکو نیں ۔ مینڈے وچ دوئی والی کسر ہے اجے متے۔
تیامت - ویکھن وچ دو۔ کرن وچ اکو۔
منصور - تینڈی بیعت نہ ہوونجاں
تیامت - تریمتاں دی بیعت نہ ہوونجاں
تیامت - تریمتاں دی بیعت نوں اتاولا رہنائے گھنا۔ تاں ای شیخ تموزی ہتھ چایا اے تیں تھیں۔ اساں تینوں بچا کوئی نہیں سکنا اجے ایتنا زور نہیں ساڈا۔
منصور - زور تے گھنا اے جے لاؤ ہاتے۔تیامت مینوں چنتا جیہی اے زنج دی۔
اناہت - ہمدان آگیاپینٹھاں ستراں دے گیڑ وچ ہا اوس ویلے
ہمدان - ایہنوں کجھ کھوایا وی ہے کہ کوئی نہ ۔ انج گیجھ تے ہیس علم نال ای روزہ کھولن دی۔
تیامت - ایڈا وی اویسلا کوئی نہیں۔ آپے کھاپی کے سرگھی بیڑی چڑھی بیٹھا اے خیریں۔
ہمدان - رہویں اج ساڈے کول جھٹ گل وی پوری جیہی ای ہوئی اے تینڈے نال ۔رات تے ایس علماء نے کھوہے جوتی رکھیائے۔
منصور - ہمدان مینڈا زنج ہوون ضروری اے ایس ویلے۔
ہمدان - علی دا سنیہا اپڑگیائے۔ (تیامت نوں ) تدھ دسیا کوئی نہیں ایہنوں ؟
تیامت - دسایا تے ہامی۔ بجھیاکوئی ناہس
ہمدان - بجھداتے گھنیاں اے تینڈیاں ۔ اج چنتا متے گھنیری ہس۔
(تیامت اٹھ تری )
منصور - کتھے چلی ایں نال مکھی بناکے۔
تیامت - مکھیاں نال مکھی تھیون۔
ہمدان - ایہنوں وی اڈاویں نہ مکھی بناکے۔
تیامت - اڈلیسی ایہہ وی جتنا کو توں اڈیائیں ۔ پر جھڑوا ایہدے منصور۔ رات گندمکھی نال جڑیا رہیائے ۔ (ٹرگئی )
ہمدان - علی آہندائے ہن اتھائیں ٹکن بندا اے تینڈا
منصور - پھڑیجن توں بچ ونجاں۔
ہمدان - ہا۔ پھڑیجن کوئی سکھیا ہویائے تدھ ؟ پر لوڑ تینڈی ایتھے اوس کم پاروں وی ہوئی جیہدی توں آپ گل ٹوری اے کل۔
منصور - شہراں وچ لوک جڑن اٹھن ۔ایہہ تے تہاڈے گوچرا کم اے ۔ تہاڈ؁ لوک ہن اوتھے کارخانیاں وچ کسباں کاروباراں وچ۔جے اسیں اوتھے کجھ کرسکنے آں تاں اوہ وی تسیں دسو۔
ہمدان - سہج سبھا دسن والی ہووے تاں۔ تینڈے نال ایہو کرنی ہئی بہہ کے اوہ نہ آجاندا رات تے۔ ٹورتے اوہنوں آیاں۔ ابدان گیائے بیڑی چاڑھن پر سمجھو اجے گیا کوئی نہیں، جاکے اوس جو کرنی اے اوہ سانوں بھگتنی پوسی۔ تینوں پتہ اے کون اے ؟ ساڈیاں حضرتاں دا وزیر آکھو فاطمی خلافت دا۔ جیہناں دے پکھ تے اسیں ایتھے بیٹھے آں۔ ساری رات اوس مینوں درس پیا دتائے ۔ ہمدان تینوں ایتھے داعی بٹھایا اے۔ تیرا کم ہا توں فاطمی خلافت دے حق واسطے لوک نوں تیار کریں اندرو اندر۔ بھوئیں وتر کریں ۔ بی گھتیں ، نلائی کریں۔ توں ٹرپیوں ہور پاسے۔ پہلوں توں بھوئیں نوں سانجھی ملکھ بناون دا رولا چایا۔ ہن توں ایہناں غلاماں وحشیاں دا جھالو بنی بیٹھائیں۔ اساں ایہناں بدعتاں دا بھار کوئی نہیں چاونا۔ توں فیصلہ کرتوں فاطمی خلافت دا بھار چاونا اے کہ کوئی نہ۔ میں آکھیا ہک گل تاں دسو چا سرکار۔ تہاڈی خلافت جے اساں واہکاں کان غلاماں کان ہوماڑیاں محنتیاں کان وکھری ہے عباسی خلافت کنوں تاں کیویں ہے۔ جے ایہہ لوک تہاڈے لئی اٹھن تے کیوں ۔ لوک تہاڈے نہیں نہ میرے۔ لوک تاں ہین آپنیاں لوڑاں دے ۔ تساں کاہدی کھل دیسو اوہناں نوں کیہا سکھال دیسو۔ ایہہ پچھدے جے اوہ، جے اوہ آپنی جند جھوکن بلدی دے بوتھے وچ، عباسیاں نوں لاہ کے تہانوں بٹھاون تے کیوں ۔ تساں آہندے او ایہہ تہاڈا حق اے اوہ آہندے نیں ساڈا حق کیہ اے۔ اوس مینوں لمے فلسفے پئے دسے منصور۔ کیویں حق دا نور سینیوں سینے لہندائے ، میں آکھیا سرکار بھلی آہندے او۔ تہاڈی پوجاتے اسیں انج وی پئے کرینے آں۔ تخت تے بہہ کے حق دے نورنے لوک دے دیوے وچ کیویں اتارا کرنائے ایہہ دسو چا سانوں۔ اوس آکھیااساں جو کریسوں سو کریسوں توں جیہڑے پاسے پیا ٹرنا اے ایہہ حق دا راہ کوئی نہیوں۔ میں ویہل منگی اے صلاح لئی۔ اسان اجے لگے جو ہوئے منصور۔ دھوں دھکھائی تان بیٹھے آں پر ایہنوں اوہلے دی لوڑ ہے اجے۔
منصور - حکومتاں دیاں دعویداراں تے اوہلا تہانوں اوتنا ای دینا اے جتنا اوہناں نوں وارا کھاوے ۔ اوہناں تے لوک تے حکومت کرنی ہوندی اے۔تسیں حاکم نال لڑن لئی دعوایدار دا اوہلا بھالدے اوہ اوہ تہاڈے اوہلے نال حاکم نوں ڈھاکے تہاڈے اتے اسوارتھی وینداے۔ ایویں نہیں تھئی اگے اوہناں نال جیہناں عباسیاں دااوہلا بھالیا امویاں نوں ڈھاون لئی
ہمدان -اپا وی دسیں نہ۔
منصور - بے دعویاں دا اوہلا بھالو۔ بے دعویاں دی تگھ نوں اوہلا بنن دیو آپنا ۔ زنج والیاں نوں شہراں دے محنتی اوہلا دیون تے شہراں دیاں محنتیاں نوں چھنباں دے غلام جیہڑے غلامی لاہی کھلوتے نیں آپنی۔
ہمدان - توں ایڈے مجاہدے کیتے نیں شیخ تموزی دی مریدی وچ ہک گل تے دس چا۔
منصو ر- کیہ۔
ہمدان - کدے حق دا نور ننگاوی دسیا ای۔
منصور -مجاہدیاں وچ تے مینوں حق دا نوردسیا کوئی نہیں ۔جے کجھ دسن لگا اے تے علی دے کم وچ یاں ایتھے تہاڈے کم وچ۔
ہمدان - ننگا دسیا ای کہ کجیا۔ نہ دسیں نہ۔ کوئی شے بلدی اے تے آہندے او نہ بھاپئی بلدی اے ۔ وچ ہوندی اے جیہڑی اوہو بلدی اے کہ بھا آپ کوئی شے ہے وکھری ۔ دانا بندہ ہوئیوں نتارا کرنہ۔ ساڈیاں تے جٹکیان ہوئیاں موٹیاں۔ شہراں وچ جیہڑے محنتی دسنا ایں اوہ ہن تے پچھوں ساڈے۔ ایتھوں ای گئے نیں۔ پراوتھے اوہناں دے پواڑے ہور رنگ دے نیں۔ چوکھے ۔ ہزار دارو نیں اوتھے تے ہزار حکیم ۔ساڈا اوہناں نال جے جوڑ ہے تے ایہناں طاطمیاں دے دعوے راہیں ہے۔ جے اسیں ایہناں نال تروڑنے آں تاں اوہناں نالوں ترٹنے آں۔ ایہہ اوتھے ہوئے تھاؤں تھائیں۔ ایہناں دی ورتن بھانجی وی ہوئی سرکاریاں نال۔ محنتیاں دی ڈور ساڈے ہتھ نہیں ایہناں دے ہتھ اے۔
منصور - ڈور اوہناں دی لوڑ دے ہتھ اے۔ایہہ اوہناں دی لوڑ راہیں اوہناں نوں تنکدے نیں۔ ایتھے وی اویویں ای ہااگے۔ یاں لوک ھکومتیاں دی سندے آہے یاں دعویداراں دی ۔ تسیں اوہناں نوں نویں لوڑ دا سواد پایا اے۔ جڑت دا۔ سانجھ دا۔سواد تے پرانا اے جماندرو۔ اوہناں نواں کیتاتے پچھان گئے۔ ایہو کم شہراں وچ کروچا۔ ایہو جوڑیسی تہانوں اوہناں نال۔ دعوایداراں نال تروڑن دا ڈر آپے لہہ ویسی۔
ہمدان - سوکھی نہیں نہ ایہہ سیانیا۔ آہنداتے ہے علی ۔ جاؤ کوفے بغداد۔ جاسائیں وی۔ واہ وی لاسائیں پرسوکھی کوئی نہیں او۔ ویلا لگسی آ۔جدوں پہلی وار ملیم علی نوں تینڈے نال تاں ایہو آکھی آہی نہ میں ، ترکھ کرو پر سہجے۔
منصور- تیری گل وچوں ایہہ کڈھی لوکاں جانے ہمدان قرمط قرمط غلاماں نوں آزاد نہیں کرنا چاہوندا۔ ایہہ چنگی تموزی کولوں سنی بیٹھاں ایہہ نویں مزدکی غلاماں نوں آزاد نہیں کرنا چاہوندے ۔ کلے کلے دی غلامی وچوں کڈھ کے سانجھی غلامی وچ رکھنا چاہوندے ۔ کلے کلے دی غلامی وچوں کڈھ کے سانجھی غلامی وچ رکھان چاہوندے نیں۔ جیویں پرانے مزدکی سوانیاں نوں کلے بندے دے ویاہ وچوں کڈھاکے سانجھے ویاہ وچ رکھنا چاہوندے آہن ۔ سانجھی غلامی دی مثال رومیاں دے جہاز۔ سانجھے ویاہ دی مثال چکلے
ہمدان - امیراں دے حرم کاہدی مثال نیں تے چھنباں کھاناں وچ غلاماں دے اجڑ کاہدی ۔ ایہہ کوئی نہیں دسدا۔ انج کنی سچ دی ہے وی اوہناں دی گل وچ۔ غلام دی آزادی تے تریمتدے ویاہ وچ سانجھ تے ہے کہ نہیں ؟
منصور -کیہ
ہمدان - جیویں اوہ اک پیھ وچوں نکل کے دوجی وچ ٹرجاندی اے تیویں اوہ اک پیھ وچوں کے دوجی وچ لگا جاندا اے ایہہ آزادی کوئی نہیں حیلہ اے نویں غلامی وچ جوون دا۔ غلام آزاد ہوون تاں کرن کیہ۔ ساہورے تینڈے دیاں کارخانیاں وچ دیہاڑی جے اوہ دیوے تاں۔ محلاں دی دربانی جے ڈھیوے تاں۔ نہ کجھ ملے تے چوری کرن تے ہتھ وڈھاون ۔ نہیں تے ٹرجاون مڑ پرانی غلامی وچ۔
منصور- جیویں تریمتاں مڑ گئیاں حرماں وچ نوشیروان ویلے۔
ہمدان -ہا۔ میں سنیائے ایس مزدکانی کولوں۔ آپنیاں وڈکیاں کولوں سنیاں سنیندی اے سانوں۔
منصور - تیرے وڈکے کوئی وکھ آہے؟
ہمدان - تینوں نہیں پتہ ؟ اساں تے بھائی ریتڑاں دے وسنیک آں پرانے۔ اتھاں تے پچھوں کتے آن آن وسے آں ۔ تیامت دے ودکے اتھاویں آہے نوشیروان کیاں دی رعیت جیہڑے مزدک نوں رلے ۔ پر ساڈیاں وی تھلو چڑ ریتاں آہیاں رل وسن تے رل کھاون دیاں۔ کوئی اوپری نہیں کیتی اساں۔ نہ کسے نوں اوپری سہی ہوئی اے۔ جے ہوئی وی تے ایویں کوئی جیویں کوئی پرانی کیتی ورتی آپنی چیتے آگئی ہووے۔
(ابدان آیائے گبھروہا اوس ویلے )
ہمدان - چاڑھ آیائیں ۔
ابدان - چاڑھ تے آیاں پر اوکھا جیہا ہئی۔ رات دا انیندرا ہامتے تاں۔
ہمدان - نہیں ۔ نیندر تے اوہنوں انج وی نہیںپوندی ویہہ ورھے ہوئے نیں۔ اوہ تے جیہاجاگیا تیہا ستا۔ اوکھا اوہ رتو کی گل پاروں ہا۔
ابدان - پچھیاس منصور ولوں کون چھوہر اے ایہہ ۔ کیہ کریندا اے ۔ آکھیم شاعر اے بصریوں آیائے ۔ اکھے ایہناں شاعراں شوراں نوں بہوں وچ نہ واڑیا کرو۔ بصرے دے لوک انج وی بے اعتبارے نیں۔
ہمدان - ایہہ اوس رڑکائی اے سانوں۔ بے اعتبارے اسیں جو پئے ہوونے آں اوہدے لئی۔
ابدان - ایہہ وی آکھیاس جانے سوانیاں دی صلاح گھروکے کم کارلئی ٹھیک اے۔ سیاست وچ ایہناں دے دخل نال ہمیش خرابی ای بنی اے تاریخ وچ۔
ہمدان - ہونہہ۔
ابدان - بیڑی والے دی گھنی پن چھان کیتیس مینڈے کنوں۔ آکھیم آپنا بندہ اے جماعت دا ۔ اکھے کتھوں دائے۔ مکھے اتھوکے ای نیں ایہہ بیڑی وان جدی۔ اکھے ایتھوں دے پرانے لوک نیں جیہڑے اوہناں اتے جماعت دیاں معاملیاں وچ بہوں وساہ کرنا ٹھیک نہیں، ایہناں دے کجھ تاریخی پواڑے نیں آپنے۔
ہمدان - طلاق دیون دے حیلے۔
ابدان - جے سانوں ڈرہے طلاق دا تے جاپدائے سوڑ اوہناں نوں وی ہے ساڈے ولوں بھئی ایہہ کتے آپ ای طلاق نہ گھن ونجن۔
ہمدان -ساڈے باجھ کیہہ کھنجدائے اوہناں دا۔ چڑھدے ہندے اوہناں دے جھالو نیں زراں زرواں والے۔ جیہڑے واء دے رخ تے تاڑ لائی بیٹھے نیں۔
ابدان - ایہو تے گل اے۔ واء تے ساڈے کیتے پاروں ای پئی بھردی اے نہ اوہناں دے دعوے وچ۔ جے اساں واہی سانجھی کیتی تے جھاڑ ودھیا تاں لوک ایہنوں جماعت دے حکم دی برکت ای سمجھدے نیں تے جے بصرے محنتیاں ستھاں بنالیاں آپو آپنے کسب دیاں تے دیہاڑی سانجھیاں بھنڈارں وچ کٹھی ہوون لگ پئی تاں اوہ وی سمجھو جماعت دے کھاتے وچ ای پیائے۔
ہمدان - بصرے دیاں ستھاں دا کم تے ٹریا ایہناں چھوہراں دے ہٹھ نال، اشتر تے اناہت دے۔ ایہناں سوانیاں نوں جوڑ کے جنیاں نوں راہے پایا۔
ابدان - ایہناں دا کیتا ساڈے کھاتے پیاتے ساڈا جماعت دے ۔ ہن تے جتھے کتے وی ایہہ گل ٹردی اے حضرتاں دا فیض ای سمجھدی اے دنیا۔
ہمدان - اوبھائیا ایہو تے توکھلا اے نہ جماعت والیاں نوں بھئی ایہہ کلیس اکواریں چمبڑی لہنی نہیں لاہیاں۔ ایس ویلے تے نامنا کھٹ لئی اوہناں پر تخت تے بہہ کے ایہہ گل دا پھاہ کیویں وڈھیسن ۔ پتہ نیں ایہو جہی گل ہتھوں نکلی قابو نہیں رہندی ۔ پرانا پواڑا اے۔ اک ہتھ نال ولاؤ لوکاں نوں دوجے نال دباؤ ۔ ہتھ دونویں سانویں رکھنے پوندے نیں۔ ولا والا کم تے ہوگیا ۔ ہن جیویں جیویں ہوا وہناں دے حق وچ پئی پھردی اے دبا ء والا ہتھ اگیرے کیتی آونائیں ۔ تے تخت تے بہندیاں سار ساڈے نال اونویں کرنی نیں آونائیں ۔ تے تخت تے بہندیاں سار ساڈے نال اونویں کرنی نیں جیویں عباسیاں کیتی ابومسلم نال۔
منصور - تسیں سیانے او پر مینوں لگدائے ابومسلم والاویلا تہاڈے تے نہ آوے جے ایس ویلے تسیں آپنے کیتے نوں ویریاں دے لیکھے نہ لگن دیو۔ خلقت دا زور خلقت کول ای رہن دیو۔ قابضاں کولوں لے کے دعویداراں دے ہتھ نہ دیو۔
ہمدان - ابدان منصور نوں شک ای جانے اسیں زنج والیاں لئی اوہ نہیں پئے کریندے جو ساڈے وس اے۔ اسان شہراں لوکاں نوں غلاماں دے حق وچ اٹھایا کوئی نہیں ۔
ابدان - ٹھیک ای ہے ایہہ شک۔ اسیں جماعت دے طورویکھنے آن ہر کم وچ ۔ اوہناں نال وگاڑنہ بہیے متے۔
ہمدان - جیہڑے ویلے اساں ہرشے جو آہی کسے کول پڑ وچ دھری تے سانجھی کیتی اوس ویلے نہ ویکھے اساں جماعت دے طور۔ نہ اوس ویلے جد اساں تریمتاں ہتھ موہر دے دتی ستھاں دی۔
ابدان - خبرے آپنے اوسے کیتے توں ای ترٹھی بیٹھے آں اسیں جو ہن ایڈا بھار اے سانوں جماعت والیاں دا۔
ہمدان -ہا۔ چنگا اے۔ ڈنگوری چاہیدی اے پھیرنی آپنے ہیٹھ ہر ویلے ۔ تراہ نوں سو راہ ہوئے بندے دے اندر۔ پر توں ایہہ دسیں نہ بھئی کسب ستھاں کتنا کو اٹھ سکدیاں نیںزنج دے حق وچ ساڈے آکھے۔
ابدان -کرکے ویکھن والی گل اے۔
ہمدان - تاں کر ویکھو مڑ۔ علی دسیائے مواس تے اشتر ٹرگئے نیں تستر۔ بصرے اناہت ہے۔ توں منصور لگے جاؤ اج کوفے تے اگوں بغداد۔ ویلا ہے تے گھٹ پر جو ہونی سو ہو۔
ابدان - میں کجھ آہر کر آواں منصور تے نکلیئے۔
(ابدان گیاتے گاون نچن دا واج نیڑے دھکیا۔ چوکھے جنے جنیاں نیں۔ تیامت و اے تھال تے چنگیراں بھریاں چائی آئے نیں تے پڑ وچ دھریندے نیں پئے۔ ہک پاسیوں نکل کے وت ہور بھار چائی آئے نیں۔ ہمدان تے منصور اتھ کے کے وچ رلے )
ساریاں - ایہناں ہتھاں دیاں من تھالیاں
ایہناں اکھیاں دا من تھال
بھنڈار ایہو سرے
ساڈے بوہے کھڑی ماں کال
بھنڈارا ایہو سرے
تیامت - ویل زنج دیان چھٹڑادں وی ویل
منصور - ایہو کرنی حق درشن ہے
ایہو کرنی مایا جال
جے لیکھے میں دے چڑھے
ساریاں - ساڈے بوہے کھڑی ماں کال
بھنڈار ا ایہو سرے
ست ہتھاں دیاں من تھالیاں
تت اکھیاں دا من تھال
بھنڈار ایہو سرے
تیامت - رل سارن تن پہراوا
رل تارن چھت سرچھاوا
رل ورتن ٹکر دال
بھنڈارا ایویں سرے
ساریاں
اساں ہتھاں دیاں من تھالیاں
اساں اکھیاں دا من تھال
بھنڈار ایہو سرے
ساڈے بوہے کھڑی ماں کال
بھنڈارا ایہو سرے
(نچن والے جنیاں جنے نچدے ٹرگئے )
تیامت - ایہہ نک سک زنج اپڑ ویسی رات۔ ساڈیاں ساریاں ستھاں آپوں آپنیاں بھنڈاراں وچوں ویل گھلیاے چائی۔ ایہہ ویل ہن ٹرسی پئی تے ۔ ودھسی۔
منصور - بہوں دل ودھیسی ایہہ ویل ۔ انج زنج والیاں نوں ایہناں شیواں دی لوڑتے ایڈی کوئی نہیں۔ اوہ آپنے بھار سر ہوونا چاہوندے نیں ہرشے لئی۔ باہر دے راہ کسے ویلے بند تھی جاون۔ اوہ کہندے نیں باہروں آیاں سواداں دی تک نہیں رکھنی چاہیدی۔
ہمدان - راہ بند ہوون دا ویلا ہن نیڑے ای اے۔
تیامت - جوشے جیویں ہووے اونویں ای رہندی اے منصور ؟ روں روں ای رہندائے تے آٹا آٹا ؟ راہ اک بند تھیون تاں دوجے نہیں کھلدے ؟ زنج و چ ایہناں شیواں اوہ بن کے اپڑنائے جیہدی اتھاں لوڑاے۔
منصور - آکھیا ہئی نہ مینوں بیعت کر آپنی ۔
تیامت - ہوتے لویں ایتنے جوگا (ہاسا)
ہمدان - اساں تے ہوئے کوئی نہ ایتنی لنگھا بیٹھے آں
تیامت - جون وٹا گھنو وت لوڑ نہ پوسی بیعت دی
منصور- سوانیاں دی جون ؟
تیامت - مکھیاں دی
(ابدان آیائے رنگ ہور ہویا پیا )
منصور - کیہ گل اے تیار نہیں ۔ کوئی لی اے صلاح
ابدان - سبھ کجھ بدل گیائے کیہ دساں
تیامت - جیہڑی نہیں دس سکدا اوس توں اگوں دی کر
ابدان - سوچو۔ سجھدی کوئی نہیں۔ دھاوا ہویائے زنج تے ۔ علی تے ہور بیلی سبھ۔
(سارے جھوں گئے ۔ منصور اٹھ ٹریا کاہلا۔ تیامت اوہدے کول ہوئی اے )
منصور - (عجیب جیہی توائی وچ ) مینوں پتہ اے اوہنوں کتھے لے گئے نیں۔ میں جاناں ۔ ٹھہرو تسیں۔
تیامت - (اوہنوں سہجے دونیوں ہتھ پھیر یوس سر توں پیر تائیں ) کدائیں باہر ہا اوہ تے جا ڈھونڈ کر اوہدی ۔ ستیں بھوئیں تے ستیں اسمانیں ۔ تے جے تینڈے نال ہا تاں تینڈے نال ہا تاں تینڈے نال اے ہے۔(منصور ہولی ہولی پرت کے بہہ گیائے اڈول ۔)اج عمرے کان ویسن کجھ مکھیاں۔ تدھ ویسیں نال۔ اتھاں ٹکرسی اک ڈھانی سیتاں دیاں دی ۔ وچ سروا ہوسی۔ تینوں بیعت کریسی اوہ۔
(ہمدان اٹھیائے ابدان نوں نال اٹھیندا)
ہمدان - اساں ستھ وچ ہاں۔ آؤتساں (باہر نکل گئے نیں دونویں )
تیامت - سروا کجھ پچھسی آملدیاں ۔ ولداہے ای ؟
(منصور دا گلمہ کھول کے اوہدے سینے پنجہ دھریوس تے ہولی ہولی مونہہ اصلوں نال جوڑ کجھ آکھے پئی۔ )





 


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels