Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    


مُڈھلا ورقہ >> نجم حسین سید >> الفو پیرنی دی وار >> الفو پیرنی دی وار 7

الفو پیرنی دی وار 7

نجم حسین سید
June 19th, 2008
5 / 5 (2 Votes)

7
مولوی صاحب -جاں ویکھاں الف تے نہ ٹلہ نہ ٹلے والے۔ حمزہ ہس کے پچھدائے مینوں۔
حمزہ - کیوں مولاناصاحب ویکھنا جے کجھ ہور کے رج رہے او۔
میں- ہور جیہی ہے ایہہ کہانی پورن دی۔ قادر یارتے ایویں نہیںکیتی۔
حمزہ- ہرکہانی دے سنیائے نوں رنگ ہوندے نیں۔ کسے نوں کوئی دسدائے کسے نوں کوئی۔ جو کتھیا سونو رنگیا۔ نہیں میاں جی؟
میں - ناحد دی حد دی ہے ؟
حمزہ - صفریوں پار
میں - ارلے پارکہ پرلے؟
حمزہ- دھر اندر۔ (مینوں سوچیں پیا ڈٹھوس تاں ہسیا ) چھڈ ۔ دس کیویں کتی اے قادر یار پورن دی کہانی ۔
میں - جیویں عام سنن وچ پئی آئی اے پرانی
حمزہ - کہانی نمانی دا کیہ اے غلام رسول جی، پڑھن والے ای اگانہہ پچھانہہ نہیں پئے ہوندے نویوں پرانے پرانیوں نویں ؟
میں - کجھ بنیادی واقعات وی تے ہوندے نیں مصدقہ تاریخ دے۔
حمزہ- کجھ رہ پے وی جاندا ای اے نہ تہاڈیاں مصدقیاں کولوں ۔ بندے ای ہوندے نیں نہ ساڈے تہاڈے ورگے۔ جیہڑے ہاتھیاں نال رہے ہون اوہناں نوں ہاتھی ای دسنے ہوئے۔ ہاتھی وی باتشاہ دا ہور مہاوت دا ہور۔ اگے بھجدیاں دا ہور تھلے مدھیاں دا ہور۔ کیڑی نوں پچھوتے ہاتھی ہے ای نہیں ۔
میں - پھیر کیہدی منے کیہدی نہ منے بندہ
حمزہ- بندہ مندا مناوندا اوسے دی اے ڈھڈوں جیہدے نال ہووے
میں - سہج سبھا ای آکھ چھڈی جے۔ خطرناک نہیں ایہہ گل ؟
حمزہ - کاہدی خطرناکی اے میاں جی خیریں سلا
میں - سارا لکھیا پڑھیا ویران کری آوندے او۔ اجے پچھدے او خطرناکی نوں
حمزہ- رہیاں کھہیاں چپراں وی جوڑ ویکھیا کرو نہ کدیں آپنے پڑھے نال جے ویران نہیں جے کراؤنا ۔
میں - کتھوں لبھدیاں نیں اوہ۔
حمزہ - رہیاں کھہیاں کولوں
میں - رہیاں کھہیاں وچ ای جمے پلے آں اسیں وی
حمزہ - جمے پلے تے ہو پر اوہناں نال وی ہو ڈھڈوں ؟
میں - آپنے ولوں تے ہاں
حمزہ - اوہناں ولوں وی ہو ؟
میں - اوہناں نوں تے آپنا نہیں پتہ تے
حمزہ- کیویں لگے۔ تسیں جوآپنا پتہ پڑھائی آوندے اواوہناں نوں۔
میں - کسے پاسے نہیں لگن دیندے تسیں ۔
حمزہ- کاہدی کاہل جے پاسے لگن دی میاں جی اجے جوان جہان او۔ سانوں ویکھونا ۔ جگاں دی بھٹکنا پئے بھوگینے آں۔ پاسے لگ گئے ہوندے تے تہانوں کیوں ٹکردے
میں - تہانوں کھل ہوئی جیہڑے ویلے وچ چاہو رہ آؤ۔ اسیں آپنے ویلے دے بدھے ہوئے۔
حمزہ - آپنے ویلے وچ ای جے سارے ویلے پچھلے اگلے ۔ لبھن ٹرونا۔ کھلے ہو ویسو آپے ۔
میں - موت دا ڈر اے ۔
حمزہ - مر ویکھو نہ ایسے ویلے ایہہ ڈر وی مک ونجے تے امر ہوون دی بھسوڑی وی۔
مولوی صاحب- میں وچوں تے ڈر جیہا گیا پر ہس کے چھیڑیا آپنے ولوں اوہنوں
میں - ساڈی شرع و تے گناہ اے جی خودکشی۔
حمزہ - ڈاڈھیاں دا سوا کے پوایا خدڑالاہون تے ثواب جے۔ لاہو ایہنوں تے ویکھونا ادھیڑکے تند تند ۔
مولوی صاحب -ایہہ گل حمزہ دے مونہہ وچ ای اے تے اسیں مڑکتے دے کتے الف۔ عباسی خلیفہ المقتدر دا محل اے تے اگوں محل دےاندر قید خانہ۔ جنگلیوں اندر منصور تے اشتر بیٹھے نیں۔ پکیری عمرنیں جوانیوں پارلی ۔ پر جوان ای جاپدے نیں۔ اشتر خبرے سہجو اے اونویں کہ منگلی اشتر بنی بیٹھی اے۔ منصور دی دکھ وچ جیویں گورکھ والی بھے ہووے کوئی ۔ نویکلا ای رنگ بنیا پیا اے ۔ ایویں ہے کہ لکھنی میری وچ رلا جیہا اے کوئی۔ یا اوس ویلے اونویں ہاتے ہن جیویں پیا سناونا تینوں ایہدے وچاے رولا کوئی ۔ پرتوں تے جانو ایں الف توںتے سہی کرینی ایں پئی جیویں ہے۔
اشتر- عجیب رات اے۔
منصور- ڈراؤنی؟
اشتر- نہیں ۔ بس عجیب۔
منصور- عجیب تے ہے۔ اوہناں لئی وی جیہناں نوں ہر گھڑی اخیرلی اے ۔ ہر ساہ۔ اٹھ ورھے ہوگئے نیں ہر رات اخیرلی جاپدی اے۔ وت وی۔
اشتر- ہاں۔ کدیں ڈر وی۔ کجھ کلیاں ہوون ورگا۔ جیویں کوئی آپنااوپری جیہی تک نال ویکھے۔
منصور- ہا۔ اوہ ہنے ایتھوں ہوگئے نیں تریوے آپنے جیہناں اٹھ ورھے ٹل پیا لایا اے مینوں بچاون دا۔
اشتر-کون
منصور- ملکہ شغب، مواس تے استا،
اشتر- کیہ آکھ گئے نیں۔
منصور- مینوں کجھ نہیں نیں آکھیا۔ آپنے آپ نال کیتیونیں ۔ جاتو نیں ستا پیا اے۔
اشتر- انج وی جنگلیوں باہر کھلے سمجھدے نیں اندرلا اوہناں دی بولی نہیں بجھدا۔
مولوی صاحب - لؤ جی تاہیوں خبر آن نہ کھلوتے جنگلیوں باہر ملکہ سیدہ شغب والدہ خلیفہ، مواس تے استا۔ منصور تے اشتر نالوں چوکھاڈھل گیا جاپدا اے مواس۔ ملکہ شغب وی پکی عمر دی اے پر اجے سنبھی سنبھالی ۔ استا جوانی دے اخیرلے سرے تے اے۔
شغب - ستا پیائے ۔
استا- دھن اے۔ مینوں تے کئیں راتاں جاگدیاں لنگھ گئیاں نیں۔
مواس- ستیاں ای لنگھ جائے اجدی رات تے چنگائے ۔ کل دا دن تے لما اے۔
استا- ان مکنا۔
شغب - آپ لیایائے ایہہ دن آپنے آپ اتے۔ تسیں دونویں گواہ ہو۔ میں کیہ نہیں کیتا ۔
مواس- آکھن دی لوڑ اے؟
شغب - میں تہانوں نہیں پئی دسدی مواس ۔ آپنے آپ نوں پئی سناونی آں خبرے ۔ دس ورھے پہلاں میںایہنوں ملی۔ تیرے نال ای۔توہیوں ملایا۔ ناں تے میں ایہدا سنی بیٹھی ساں۔ پر سادمرادا جیہا بندہ ای جاپیا مینوں ۔ ایویں جیہا۔ پر جنی میں ملاں، اکھ ایہدی ہور دی ہور پئی ہووے ۔ کوئی اجالا جیہا۔ جیویں ہنے ہنے ستا اٹھیا اے۔ یاں ادھ ستا اے اجے۔ میں اک دن آکھاں مینوں آپنے ہتھ تے بیعت کرلے۔ ہسے ۔ سجے دی کہ کھبے دی۔ میں پچھاں فرق ؟ اکھے سجے دی جیون وچ مرن اے تے کھبے دی مرن وچ جیون ۔ میں بٹ بٹ پئی تکاں تے ہسی جاوے جیویں ایانے نہیں ہسدے کت کتاڑی؟
(استا ڈسکن لگ پئی مواس چپ کراوے اوہنوں ۔ )
شغب - اکورایں میں آکھیا میرے بچے لئی دعا کر۔ خلیفہ تے ہویا پر اجے بال اے۔ شریک مار نہ دیون ۔ آہندائے جد تائیں جیوندا رہسی خلیفہ ای رہسی ۔میں چپ کرگئی تے آہندائے جدتائیں خلیفہ رہسی جیوندا ای رہسی ۔ ایویں ہوندیاںسن ایہدیاں گلاں، پوری سمجھ مینوں کدیں نہیں آئی۔
مواس-تسیں تے دساں ورھیاں دے جانن لگے او ایہنوں میں نکیان ہوندیاں دا جانناں۔ پوری سمجھ مینوں وی نہیں آئی۔
شغب-اگے تے نہیں توں دسیا کدیں مینوں ۔ کتھے ملے سو پہلاں
مواس-نہیں یاد۔ انج ای لگدائے جیویں جمن لاء دے ای جانو آں ۔ٹھیک وی اے۔ایہدا پیو ساڈے آوندا سی روں پنجن جدوں واسط ہوندے ساں اسیں ۔ پچھوں ساڈے ای گراں داسی طور دا۔ بیضا دے نیڑے۔ شہر وشہر بھونداسی کم لبھدا۔ ایہنے وی نال ہونا۔ اساں دونہاں کھیڈے لگ جانا ۔ میںپنجن نوں چھیڑن لگنا تے بابے پنجن دا ساز بنالینا ۔تے سانوں گاون سناونے ۔ مینوں ہن تائیں یاد نیں کوئی کوئی:
تیرے ناؤں دا روں میں ہر دم کتیاکروں
پنج پنج میں روں بناواں
کت کت کے دھاگہ
دھاگے دی بنواواں کڑتی
نہ پچھا نہ آگا
میں ہر دم کتیا کروں
کتیاکروں ۔ تیرے ناؤں دا روں
بابے دی داڑھی وچوں پانی دے تربکے ڈگنے ۔ میں پچھنا بابا روندا کیوں اے۔ منصور آکھنا روندا نہیں داڑھی ووضو کریندی اے۔
(مواس دے گل سنیندیاں پنجن وجن لگ پیاتے گاون دی واج آوے۔ دو بال نچدے کھیڈ دے جنگلیوں اندر لنگھدے جاپے۔ استا گاون لگی نال۔ تیرے ناؤں داروں۔ )
مواس- واسط توں اسیں شستر آئے تے اوتھے وی بابے آونا منصورنوں لے کے۔ میرے والد صاحب نے ایہنوں وی مکتب وچ پا دتا۔ پڑھائی ویلے ایہنے ستا ستا رہنا۔ بڑی کٹ پینی ایہنوں۔ پر یاد ایہنوں سبھ کجھ ہونداسی۔ مولوی صاحب مینوں آکھنا توں ایہنوں یاد نہ کرایا کر ملکا۔ ایہنوں پنج کھان دیا کر۔ ایہناں پینجیاں دی نیندرایویں نہیں کھلدی ۔ حالاں بابا مولوی صاحب کولوں پیسے وی نہیں سی لیندا پنجن دے۔ بڑی شرم آونی مینوں۔ یادتے منصور مینوں کراونداسی۔
شغب- توں مینوں اگے نہ دسیاں ایہہ
مواس- اسیں بصرے آئے جدوں والد صاحب کارخانہ لایا اوتھے ۔ اوہناں فیصلہ کیتا منصور وی نال ای چلے۔ مین رہندا جو نہیں ساں ایہدے باجھوں ۔ اسیں کٹھے ای وڈے ہوئے تریوے میںمنصور تے اشتر۔ بابا مویا تے اناہت وی ساڈے کول ای آگئی بصرے۔
شغب - قباحت۔ اوسے خراب کیتا اے ایہنوں ۔
مواس- خراب تے اسیں اکٹھے ہی ہوئے چارے
شغب - توں وی ؟ کیہدے نال؟
مواس- کون کیہدے نال خراب ہویا کوئی کیہ آکھے۔ زنج والیاں نال وی اسیں چارے ای خراب ساں اکٹھے ۔ تے کوفے والے قرمطیاں نال وی۔
شغب- ایہہ گلاں باہر نہ ٹرجاون۔ ایہناں کندھاں وچ وی موریاں نی
مواس- اخیرلی رات اے ہن۔
شغب - تیری تے نہیں مواس۔
مواس- اوہدی جو میں ساں
شغب - بغداددیاں کارخانے داراں دا آگو، امیراں داصلاحکار، خلافت دی بانہہ۔
مواس- زنج تے قبضہ ہویائے فوج دا۔ بیلیاں صلاح دتی بغداد آ جا کارخانہ لا ایتھے ۔ ویلا ہور ہوگیائے۔ رستہ وی ہور ہوسی۔ اکو طریقہ نہیں ہوندا دنیا نوں بدلن دا۔ کارخانہ اک پھیر ہور پھیر ہور۔ کم ودھدا گیا۔ دنیا بدل گئی۔ باہر دی نہیں اندر دی۔ منصور ایتھے آیا ۔ پتہ ای نہ لگا۔
استا - میں ملایا تینوں ۔
مواس- یاد اے اوہ دن۔
استا - رات سی
مواس- دن آکھیے یارتے رات وی وچے ای آجاندی اے۔
استا - توں ویلا دناں نال گنیائے میں راتاں نال۔
مواس - اگوں متے کل دے دن نال ای گنیاجانائے
استا - کہ اج دی رات نال
شغب - راتیں نچدی گاوندی اے دنے فلسفہ بولدی اے یاں شاعری ۔عام گل دی ایہنوں ویہل نہیں ہوندی ۔
استا - منصور ای دسیاسی عام گل فلسفہ ای ہوندی اے تے شاعری وی۔
شغب - توں وی ایہنوں جمن لاء توں جاننی ایں استا؟
استا - کل دی گل لگدی اے جد ملے آں ساں روئی میں تد ساں یاں اج۔
شغب- تدکیوں رنیوں۔ تدوں ای پتہ سی جو ہونی اے؟
استا - ہونی نوں نہیں وہانی نوں روئی ۔ ایہنوں ملن توں پہلوں ونجائی نوں۔
شغب - توں فلسفے تے شعر دیاں قدر داناں دے کچھڑ ای جمی پلیوں ۔ محلاں وچ۔
استا- نہ سیدہ۔ جیہناں دے کچھڑ جمی پلی اوہناں دا گھر کوئی نہیں سی۔ قدر دان نہیں سن اوہ۔ قدر داناں اگے ویچدے سن کسب ۔ مینوں اوہناں ایہو سکھایا میں ایہو کمایا۔
شغب- ایہنوں مل کے وی؟
استا - ہاں کہ نہیں متے۔ دریاؤں پار وڈی مسجد پچھواڑے کاسبیاں دے محلے نال اگلی اے موالیاں دی ۔ ساڈی ٹابری دے لوک ٹھہردے سن۔ جاندی ساں کسے ویلے،کسے بھین بھرا دا پچھن۔ اکواریں اوتھے گاون سنیا۔ کیویں ہا ۔ ہاں (پہلوں گنگناکے وت ہولی ہولی گاون لگی، وچ کجھ نچ کے )
کیوں سنگنی اے آپے ہوکے
نی اڑیاں توں گھنڈ کیہا
لک کتیا توں اسیں سوایا
بہہ تخت پشاک وکھایا
تیرے چم دے نقارے ڈاہے
نی فوجاں ڈھوکے
نی اڑیاں توں گھنڈ کیہا
لاہ اوہلا پہرے چھٹن برج بیرا جاں دے
رل درشن سانجھے تھین بھنڈارنا جاں دے
کیہ لکنا وچ کھلو کے
کیوں سنگنی ایں آپے ہوکے
نی اڑیاں توں گھنڈ کیہا
شغب - ایہو جہیاں ای آئیاں نیں داؤد دے فتوے وچ
استا - ایہو ای اناالحق اے نا
شغب - اینا چروچے ای رہیا
استا - اجے وی نہیں سی نکلنا وزیر حامد دیاں کوٹھیاں نوں اگ نہ لگدی تے۔ رل پئے گاون اوہ وچ اک ساد مرادا بندہ جیویں مینوں پیا سناوندائے۔ اوہ سناوے تے کجھ ہور جیہا ہوئی جاوے رنگ رات دا۔ تاریاں دی لوء وی۔ جاپے جیویں آپنی ماں ہوواں ۔ ماں دی وی ماں۔ اوپریاں شکلاں آپنیاں لگن جیہڑیاں آپنیاں کیتی بیٹھی ساں اوہ اوپریاں ۔ پچھانہہ پرتن نوں جی نہ کرے۔ اوہو گھر جاپے۔ آئی ایویں فرض پورا کرن ساں ۔ پچھاں کتھوں آئے او۔ ہس کے آکھے بجھو۔ آکھاں ویکھے جاپدے او۔ ہورہسے ۔ ایسے جہانوں جو ہویا۔ اوہ رات میں اوتھے جاگی۔ وڈیاں وڈیاں کتاباں دی سناواں میں۔ ہس کے پولی جیہی کرے کوئی جاپے پڑھیا ای ہن اے۔ ساجھرے مڑی تے گھر آن رنی۔ دوجے چوتھے لبھن نکلناں۔ کوئی اک تھاہر ناہی اوہدی ۔ کسبیاں دیہاڑی داراں دیاں بیٹھکاں ، لکیاں مسیتاں ، چوہڑ پورے دے ویڑھے ، کئیں واریں لگے ہن نال ای رہنائے ۔ پرت آونا ۔ کوئی ہٹک آہی وچ، ولائی نہ گئی۔
شغب - چنگا ای کیتا توں۔ ٹر جاندیوں تے خبرے کتھے ہوندیوں اج ۔ اوہدے نال ای متے اوتھے (اندر ول سینتر ) ساڈیاں راتاں دا کیہ بندا۔
استا - تہانوں ہور ہزار آہیاں میرے جیہیاں ۔کوئی نانہہ آہی اندر، ہاں دے ویس وچ ۔ جیہڑی آکھے ارار ای رہ۔ سگوں اوہنوں وی لے آ ارار۔ ایہہ گڑھ ای زور دا۔ ایتھے جڑیاپیا ای دھن سارا۔ دھن دے سرتے زور تے زور دے سرتے دھن۔ گڑھ قابو آجاوے تاں ہونائے جو آہندائے منصور۔ میں مواس نوں لے گئی ایہدے کول ایسے لئی۔
مواس- میں وی ایسے لئی ملایا ایہنوں سیدہ شغب نوں۔ ایہنوںمڑ ملیاں تے جاگے پرانی گل پر اوتنا چر ای رہوے جتنا پر ایہدے کول رہواں۔ مڑ ایہو مکاواں۔ دھن دا توڑ دھن ای اے زور دا زور ای ۔ کتنے اٹھے نیں اگلیاں مدھ چتھ کے پدھرے کیتے نیں۔ خلاقت ساڈے ہتھ ہووے ایہو راہ اے بس۔ آپنا اثر ودھاؤ ایتھے ۔ بانہاں بناؤ امیراں وزیراں وچوں آپنیاں ۔سوداگراں کارخانے داراں نوں رام کرو کسے رنگ۔
شغب - ایہو پٹی پڑھائی توں مینوں وی۔ میں جو آپنا دکھ پھول بیٹھی تیرے اگے۔ آپنے پتر دیاں شریکاں دا۔ ڈر مینوں کھانداسی دن رات ۔ ایسے ڈرمینوں جو ڑ توڑ سکھائے حکم نوں آپنے ہتھ کرن دے۔ تلکویں شے ہوئی حکم۔ جس جوڑ نال آپنے ہتھ آوندائے اوسے نال ای شریکاں کول ٹرجاندائے ۔ آپنے کیتے دا آپ ای توڑ کرنا پیندائے مڑکے۔ ایہہ پتہ نہیں لگا کیہڑا آپنا اے کس ویلے تے کس ویلے شریکاں دا اے۔ توں ایہدے کول لے گیوں مینوں تے لگے کتے میں آپ ای شریکنی تے نہیں آپنی ۔ پتر آپنے دی جان دی ویرن۔
مواس- اوہ کیوں ۔
شغب - عجب جیہا کوئی قہر سہی ہویا مینوں آپنے اندر۔ اتھاہ ، اٹھلھ ، محل دربار سنگھار سبھ کھان نوں آوے۔ اندروں پئی ہلے میری دیہہ۔ کوئی پرانا بھچال ڈکی آں جیہڑا ہن باہر پیا آوندائے ۔ پتر آپنا حرامدا جاپے۔ عباسیاں دی وٹھ ڈھڈ آپنے تے۔ اوہناں دی دا گی لاس آپنی ککھ وچ۔
مواس- تسیں تے آپ عباسی ہوسیدہ، ہارون الرشید دی پرپوتری
شغب- (ہاسا نویکلا جیہا ) رنگ اے سارا۔ میں آپ ملیا مانیا اے۔ کوئی سیدہ سیدانی نہیں میں۔ گولی دی دھی آں۔ ماں میری خلیفے دے حرم وچ آہی پر میں خلیفے دی دھی کوئی نہیں ۔ ست پیڑھیے گولے دی دھی آں مارون خواجہ سرا دی۔اوس مینوں پالیا تے مردیاں بھیت کھولیا آپنا تے میرا۔ میں اوہدی گل کدیں گولی نہ۔ ایویں بگانی جیہی کرک رہی میرے اندر ۔ ایویں ٹھیڈا جیہا لگ جاوے کدیں جیویں ۔ پرمنصور ملیائے تے مینوں جن نہ چڑھ گیا کوئی ۔ میں آپ کوئی جننی ہوگئی پرانی۔ پرانے کھوہ وچوں نکلی ڈھکنے پٹ کے ۔ لگے میں آپ شریکاں ول ہو کے سنگھی گھٹ دینی اے ایس نکے جیہے ٹونکدے خلیفے دی۔ تے مڑ خلیفے ول ہوکے کھوپرے ٹنگ دینے نیںبغداد دیاں دروازیاں تے شریکاں دے ۔ ستھر لاہ دینے نیں شاہی لشکراں دے۔ کھولے کر دینے نیں شہراں دے شہر ۔ میں گدڑاں دے وین سننے نیں ایہناں دیاں حرم سرواواں وچوں۔ تے گرجاں دے مجرے ویکھنے نیں رنگ محلاں اپر۔ رت دے کھال پی جانے نیں پر ڈنجھ نہیں لتھنی میری ۔ تد توں ڈرن لگا حامد وزیر میتھوں ۔اوس قانون سناونے چھڈ دتے مینوں تے میرے اشارے نوں قانون بناکے سناون لگ پیا ہوراں نوں۔ پرحکم دا سواد ہولی ہولی جیبھ تے چڑھیاتے آندراں ولہہ گیا تائیوں پتہ لگا جد مچ مر گیا میرا۔ تے حامد مڑ قانون سناون لگ پیا مینوں ۔ منصور نوں میں ایہہ نہ دسی کدیں۔ پر اوہنوں جیویں پتہ ہا۔ جدوں میں آکھنا پھوک مار مینوں تے ہسنا۔ دھکھاونی کہ بجھاونی ؟ میں ہس پینا ۔ پر دل کرنا آکھاں اوہ وی تے اوہ وی۔ اک واریں اوہ تے اک واریں اوہ۔
مواس-تساں اگے کدیں نہ کیتیاں میرے نال۔
شغب - اجدی رات اخیر اے
مواس- تہاڈی وی ؟
شغب- مارون کھسرے دی دھی دی
مواس- دس ورھے لنگھ گئے نیں۔ ایہدے بغداد آون دا مینوں پتہ ای لگا۔ لگا تے کئیں مہینے مگروں۔ میں آپنیاں کاریگراں کامیاں وچ عجیب اک رنگ نویکلا تاڑیا ۔ ہور جیہی نیجھ اکھاں وچ جیویں کجھ لکائی بیٹھے نیں اندر۔ جیویں زنج والے سنگی سن جیویں اسیں ساں ایہہ تے میں پنجی ورھے پہلوں ۔ دھیان آپنے آپ ای ایہدے ول گیا۔ دراڈی جیہی خشبو ایہدی آون لگی۔ دراڈی پر نیڑے ۔ ہولی ہولی اصلوں نیڑے ۔ آپنے اندروں جیویں ۔ پھیر استا مینوں ایہدے کول لے گئی ۔ رات ویلے دجلیوں پار۔ کاسبی محلے پھسیاں پھسیاں گلیاں۔ تستر دے کھڈی واڑے وانگر ۔ جیویں زنج دیاں۔ میرے کاریگر رہندے نیں ایتھے۔ میںکدیں آیا ای نہیں ۔ کوئی مرن پرن ہووے پیسے ٹور دیناں بندے ہتھ۔ استانال ٹری جاواں مونہہ سر ولھیٹ کے مگر، تے اوہ خشبو میرے اگے ۔ چکڑتے ہگیر وچوں انگلی لاکے لئی جاوے مینوں ویکھ کے حیران نہ ہونا منصور۔ جیویں کدیں وچھڑے ای نہیں اینا چروچ کجھ ہویا واپریا ای نہیں ۔ ایہنوں سارا پتہ ہا میرے اندر دا اگے ہار۔ پھیر کسے تھال وچ کوئی مٹھیائی جیہی لیادھری۔ مینوں سہی ہویا کسے مینوں ویکھ لیائے۔ اوہ خشبو گئی کتے۔ سوڑ جیہی بنن لگ پئی۔ میں آکھیا میرے نال چل۔ میرے کول رہو۔ پتہ سی ایس مننا کوئی نہیں۔ آکھیا وی تاں ای ہامتے۔ ایس آکھیا تیرے نال ای تے رہناں جتنا توں میرے نال رہنا ایں۔ پھیر لگاتار ملن لگ پیا میں ایہنوں ۔ استا نال ای ۔ کلیاں کجھ جھاکا جیہا بن جانداسی ۔ اک بگانی جیہی ودھر میرے اندروں نکل پیندی سی۔ جیہڑی لپیٹی نہیں سی جاندی ۔ پر ملنا انج سی جیویں ضروری اے، کجھ سوردائے ایہدے نال کتے پیا۔ دجلیوں پارلا بغداد ایہدا ۔ کارخانیاں دے کامے ۔ دیہاڑی جیہناں دی گھٹدی جاندی سی دنو دن جتنی اسیں ودھاوندے ساں۔ وچ وچ غلاماں موالیاں دیاں کٹڑیاں۔ پکھواں دے کھڈلے۔ اوہناں نوں وکھرا محلہ پاون دی مناہی اے نا۔ کجھ سوارے جیہے گھر ورلے اوہناں دیاں چودھریاں دے جیویں ننگیاں وچ کوئی پاڑے گنڈھ کے پائی بیٹھا اے۔ ریڑھی چھابے والیاں دے،روز دا سودا ویچن والیاں دے، آڑھتیاں کول گہنے پئے ہوئے ۔پنجی سال پہلوں دا بصرہ لگے بغداد، وچ منصور وی اونویں ۔ میں نہیں ۔ میں دریاؤں ارار خلافت محل دے گوانڈھ آپنی حویلی۔
شغب - دس ورھے لنگھ گئے نیں ۔ تدوں پہلی وار مینوں پتہ لگا وزیراں دا پواڑا کیہ ای ۔ جیہناں کولوں خزانہ اگراہونائے اوہناں نوں قابو رکھان ۔گھٹو گھٹ تے راضی رکھنا۔ کرسی بچاون واسطے۔ کدیں راہ وچ سواری ڈکی جانی کسے دی۔ کدیں کوئی چونک بند کردینا سیاپے والیاں تے پسوپے جانے ۔ حامد دے بھڑولے نوں اگ لگی تاں منصور نوںپھڑیونیں پہلی وار۔ محکمے دے قید خانے رکھیا۔ دنے سختی تے راتیں خاطر ۔ عہدے دولتاں تے خلعتاں ۔ نہ ایہہ منیا نہ کوئی ثبوت ٹھکیا۔ پھیر فتوے دی دیگ چڑھائی حامد، مفتی داؤد کولوں ۔ وزیر عیسے حامد کولوں کھورداسی میں اوہدے کولوں سختی بندکرائی ۔ شریکاں میرے پتر نوں چکیا،خلافت دیاں باغیاں نوں اوہلا پئی دیندی اے۔ عیسے دی وزارت کھس گئی ۔حامد آپنے محل دے باہر منصور نوں کڑکی لوائی۔ رات لوک پئے۔ پہر یدار رل گئے۔ منصور نوں کھول کھڑیونیں ۔ خبرے ایہہ میں کیوں پئی کرنی آں تہانوں تے پتہ ای اے سارا۔ تہانوں تے سناوندی وی نہیں پئی، کیہنوں پئی سناونی آں ؟
مواس-لوک ایہنوں کھول کے اناہت دے ڈیرے لے گئے
شغب - اوسے قباحت ای ایہنوں مروایا۔ بدکار۔ایہہ اناہت ای اناالحق اے۔
مواس - تسیں اوہنوں ملے تے کدیں نہیں ناں کیوں نہیں سن سکدے اوہدا۔
شغب - (ہس کے ) فکر نہ کر سوکن نہیں میں سمجھدی اوہنوں۔ تیری بھین ای ہونی اے تے ایہدی وی۔ پر ویرن وی ایہدی اوہو اے کال کرتوتی جو وی ہے۔ پہرے والیاں نوں میں رلایا سی نال۔ میں آکھیا سی ایہنوں شہروں باہر پجاؤ۔ مڑ خلافتوں باہر۔ پر اوس پچھل پیری دے یار ایہنوں اوہدے ڈیرے لے گئے۔ پچھلے پہر رات دے حامد دیاں مخبراں ایہنوں اوتھوں جانپیا۔
مواس- مینوں تے پتہ ای نہیں سی اناہت ایتھے اے۔ حیران ہویاں جد سنیائے ۔ خراسان آہی چروکنی ۔ کدوں آئی کدوں ٹرگئی۔
شغب - ایہنوں پھڑاون آئی سی پھڑا کے ٹرگئی (ہس کے ) کوئی گل نہیں۔ میں آکھیائے نہ فکر نہ کر۔
استا - اناہت دا ڈیرا۔اناہت دا کوئی ڈیرا نہ اہا۔ جیویں منصور دا نہ ہا۔ لگا جیہا ویڑھا ۔ موالیاں دی گلی دے سرے تے ۔ دلتک لندھوری دے عیار لیائے منصور نوں۔ اکھاں وچ اے اوہ رات ۔ کناں وچ۔
مولوی صاحب - استادے بولدیاں جنگلیوں اندر پچھلی کندھ وچوں کوئی چور باری کھلی اے تے لوکیں ٹپ کے اندر آئے نیں۔ رل گاوندے نچدے جنیاں جنے وچ تاراں وی اے اناہت ۔ نال فاتک وی اے علی دا بیلی۔ دو کڑیاں نیں تیامت دی ستھ والیاں ۔ ناں اوہناں دے شالہ تے دمکینہ ای سہی ہوئے نیں مینوں الف ۔ منصور اٹھ کے نال رلیائے۔
راتیں امبراں نوں ولاں گئیاں
نی دنے دھریں پب جرکے
رتہ تیل تے ماسا پونی
تینڈی تک والی لاٹ نت دونی
انھے سرج چڑھائے ایویں کوٹھے
نی بانہوں پھڑ پھڑکے
سانوں لاوہوندیاں شاماں پئیاں
راتیں امبراں نوں ولاں گئیاں
نی دنے دھریں پب جرکے
گاوندے نچدے سارے چکر ول کے بہہ گئے نیں۔
دلتک- لوء لگدی نوں نکل چلیئے
منصور- کدائیں ؟
منصور- کیہڑے
دلتک- سیتان ، بحرین، ملتان ، مغرب۔
منصور- مالا بناتے گھنو چونہہ دی پھیر دی لیسائیں ۔
دلتک- میر1بغداد ہووے تے مالا کیویں پھرے
منصور- میر کڈھیاں ای تے مالا پھرنی اے۔
دلتک - اساں اوپرا میر کڈھنائے تے آپنا پاونائے۔
منصور-میر باہر ہووے تے اوپرا وچ ہووے تے آپنا۔
اناہت - ہووے تے اوپرا نہ ہووے تے آپنا
(منصور اناہت ول ویکھ مسکیا )
اناہت- اتاولیا
شالہ- تھئی منکے منکے میری۔
تے مالا پھرے دھرتی دی
سارے- تھئی منکے منکے میری
تے مالا پھرے دھرتی دی
دمکینہ- تند پٹھ کرے سدھ کاٹھی
انت روح تے بت ہوئے سیری
شالا-گئی گنڈھ شاہی پنڈ کیری
پھسکڑا بھرتی کیہ
سارے-گئی پنڈ شاہی گنڈھ کیری
تھئی منکے منکے میری
تے مالا پھری دھرتی دی۔

-1 میر=تسبی وچ وکھرا وڈیرا منکا
دلتک-
بغداد کم مک نہیں گیا؟
منصور- جدتائیں بغداد رہسی کم رہسی۔
دلتک- بدل دوالیوں آوندائے تاں وتر لگدائے
منصور- وچوں کلر اٹھی ہووے تے دوالیوں آن وسے نے کیہ دساونائے
فاتک - کلر دا اپائ؟
منصور- تھوہر
فاتک- کتھوں جمسی
منصور- کلر وچوں
فاتک- وت راہک دا اوتھے کیہ کم
دلتک- استری اکو تھاں ٹکی رہوے تاں کپڑے سڑدائے نال استری نوں وی ساڈائے۔
منصور- کپڑے نوں پنڈا سواہرا کریندا اے۔ استری نہیں۔
(باہروں پانی دا ہولا جیہا چھٹا۔ دلتک ترکھا باہر وگیائے ۔ جھب مڑیائے)
دلتک - مخبری تھی گئی اے۔ اوہ لگے آوندے نیں۔
اناہت- نال جل وت آونجیں ۔
منصور - جلو۔ نال آں ۔
دلتک- اوہ گلی دے موڑ تے آگئے نیں۔ تساں نہیں جلنا تاں اساں وی اتھائیں ہاں۔ مڑکھڑن تہانوں کوئی نہیں دینا اساں ہن۔
منصور- تہاڈے وچوں کوئی وی مینڈے نال دس پیا تاں مالا کھنڈ ویسی۔ مالا سنبھالیے۔ گنڈھ گھتنی پوے تاں گیڑ نہیں گڑدا ۔
(چور تاکی کھول کے منصور دلتک نوں ٹورن دی کیتی ۔ فاتک تے ہوراں نوں وی۔
اناہت- (اصلوں کول ) علی ؟
منصور- منگلی-
مولوی صاحب-منصور نیوں کے تاراں دے پیر چھوہے اناہت دے۔ اوس بھوئیں ہتھ لا منصور دا متھا چھوہیا۔ دونویں ہتھ بنھ کھلے نیں سادھ آسن وچ۔ مڑ کھڑ ہسے نیں۔ منصور دی شکل اناہت دی بھے پئی مریندی اے۔ سارے وگ تگ تاکیوں نکل گئے نیں ہسدے ۔ منصور چورتاکی میل کے بہہ گیائے ۔باہروں دگڑ دگڑ سپاہی اندر آئے نیں۔ کجھ بوہیوں کجھ کنڈھ ٹپ کے۔منصور نوں گھیر نپیونیں۔ مڑ چکر وچ دھرو اگے والی جائیں آن سٹیونیں۔ اوہ اگے وانگ دسوں گیائے ۔ سپاہی پال بنا کے دگڑ دگڑ باہر ٹرگئے نیں۔
استا- (سہجے نچ کے )
راتیں امبراں نوں ولاں گئیاں
تے دنے دھریں پب جرکے
اٹھ ورھے لنگھ گئے۔ اوہ رات تے اجدی رات۔
شغب -گواہ رہیو تسیں دونویں۔ جو ہوسکیا میں کیتا۔
مواس- حامد دی سختی وچوں کڈھوا کے تساں ایتھے بندی خانہ بنوایا خاص۔ آپنے کول۔
شغب - ڈھیر قانون سننے پئے مینوں تے ڈھیراں میہنے۔
مواس- تساں سوچیا۔ منصور نوں کول رکھ کے قرمطی لہر دا تے غلامادں کسبیاں دا زور آپنے دھڑے دے پلے وچ پوائیے تے شریکاں والا کنڈھا کڈھ کے خلافت نوں پورا آپنے ہتھ وچ کرلیے۔
شغب - ایہہ خبرے توں سو چایا مینوں
مواس- کہ تسیں مینوں
شغب - کہ رل دونہاں۔ نہ چنگا نہیں سی ایہہ ؟ شریکاں والا کنڈا نکل جانداتے اندر ایس ویلے منصور دی تھاویں حامد ہوندا۔ لوک سوکھے ہو جاندے امن امان ہوندا ہر پاسے۔
مواس- تے خلیفہ؟
شغب - اوہنوں حامد جیہا موٹا دماغ دھر بنا سکدائے تے اسیں نہ بنا سکدے ۔ اوہ تے جمیا ای دھر اے
مواس- میں ڈھیر سمجھایا منصورنوں۔ ہن زر دی بادشاہی عالمگیر اے۔ چپہ دنیا ایہدی مارتوں باہر نہیں ۔ بندے دے لوں لوں وچ گھر کر گئی اے۔ ایہدے نال بھڑن دا کوئی راہ نہیں ۔ مطلب وی کوئی نہیں ۔ ایہنوں من کے ایہدی طاقت نوں آپنے ہتھ کرکے خلقت دے حق وچ ورتیا جا سکدائے
شغب- ایہہ آپ تے آکھدا ہونداسی کوڑ دے جندرے نوں کوڑ دی چابی کھولدی اے۔
مواس- میں ڈھیر جتن کیتے۔ بحث چلاون دے ۔پر رمز دا جواب رمز نال دیون والی ہن اٹکل نہیں رہی مینوں۔ تے ایہدا پتہ ای نہیں سی لگدا شاعری پیا کردائے کہ معاملے دی گل۔
شغب- میں آکھدی رہی ۔ لوہے نال لکڑ بھڑاؤ تے لکڑ ای پاٹدی اے۔ اگوں
پچھے:پانی وچ کہاڑی وگاؤ تے پانی پاٹ جاندائے ؟
مواس- تسیں آکھیا نہ ہن پانی پاڑن لئی کہاڑیاں دی لوڑنہیں اگلیاں نوں۔
شغب- ایس مننی سی؟ گواہ ایں نہ توں استا اساں کیہ نہیں آکھیا تے کیہ نہیں کیتا۔
استا - گواہ ہاں۔ تسیں ایہنوں ایہدے کولوں بچاون دا پورا ٹل لایا۔ آپنا آپ بچاون لئی۔
شغب- ایہہ نہ بچے تے ساڈا کیہ رہنائے۔
استا-ایہہ نہ بچے تاں ای تہاڈا کجھ رہنائے۔
شغب - ایہہ وکھری او۔ ساڈے وچوں نہیں توں؟
استا - ہاں۔ سچ اے تہاڈے وچوں آں۔ آپنا رنگ رکھن لئی ایہدا رنگ ملیا میں۔ ایہدا ملیا آپنا نہ چھڈیا۔ایہہ ساتھوں ساڈا چھڈاونداسی۔ اسیں ایہدے کولوں ایہدا چھڈاوندے رہے ایہنوں آپنے وچ رکھن لئی۔
شغب- نہ کجھ چھڈاسکے نہ رکھ سکے دنے سبھ کجھ چھٹ جانائے
استا- چھٹدا اوہدائے جیہنے کجھ رکھیا ہووے ۔
شغب -حامد دے حکم نال داؤد دے فتوے نال مک جانائے دنے سبھ
استا- مکدا اوہ اے جیہڑا کدیں شروع ہویا ہووے۔
مولوی صاحب- تریوے سہجے نکل گئے۔ منصور اٹھیا اشتر کول آئی۔ سہجو۔
منصور-کتنے اوپرے نیں ایہہ ۔ کتنے آپنے۔
استا- دوجے وچ آپنا ویکھیئے تے اوہدی اوپر گھٹے
منصور-تے آپنی وی
اشتر - ایہہ ویلا ساڈا نہیں نہ اسیں ایہدے ہاں
منصور- ایہہ کل ویلا نہیں ؟
اشتر- ہاں۔ کل ویلا۔ایہو ہاں اسیں
مولوی صاحب - ویکھاں الف تے توں اونویں بیٹھی ایں۔ ساودان۔ میں اونویں تینوں پیا ویکھناں جاگو میٹی۔ جھٹ انج ہویائے جیویں میری اکھ گھسا گئی اے تینوں باہر کوئی رولا جیہا اٹھیائے۔ اٹھ کھلوتاں۔ توں کوئی نہوں۔ باہر نکلیاں تینوں ڈٹھائے چودھیریاں گھیریا۔ توں ٹرگئیوں الف تے میں جاندے ساہ جاواں آوندے آواں ۔ شام پئی اے تینوں بھالن نکل پیاں۔ ملی ایں تاں آپاپنا سہی ہویائے۔
الفو - ہسنی آں ۔ آپا چھڈ مولوی صاحبا ۔ ہسن پئے اوہ وی ۔ کجھ رہیا ہووے تاں چھڈاں الف۔
اوہ اوہ نہ رہے میں میں نہ رہی۔ اوہ رات آئی تے مڑنہ گئی۔
پئی بھونی آن
میلے میلنی آں
قصہ اوہناں دا پئی سناونی آں
اج بھاگی دا ویڑھا بھاگنی دا
تینڈی ویل جو بولیا
اونویں بولیا جیویں بلایا توں
پیر بھاگو
مینڈی ویر بھاگو۔
لوکاں وچ ایہا مشاہور تھئی مولوی صاحب کول بیلے کوئی آوندا ہے
آپ لکھدے نہیں
ہتھ پکڑ اوہ آپ لکھاونداہے
کوئی آکھے زلیخا میں آپ ڈٹھی
کوئی آکھے نہیں یوسف میں آپ ڈٹھائے
پر مولوی صاحب تے جیویں لکھنا بھل گئے آہے
پچھاں آکھن : اگے نہ لکھاں ، گھنی اوکھ بننی
بے وساہی گھنی ، ساہ رلے نہ ہا
ہن لوڑ کوئی نہیں
تینڈا لکھیا ساہ وساہ ہے ہن۔
ڈیرا ساڈا جدن کتے دور ہووے تدوں لکھنا
اوہ وی پانیاں تے، چٹھی جانے بیاسے دی لہرہووے
ندیوں پار وگ چٹھئیے لے خبراں
ندیوں پار وگ چٹھئیے





 


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels