تُسیں لوہے دی کار جھوٹدے ہو میرے کول لوہے دی بندوق ہے میں لوہا کھادا ہے تُسیں لوہے دی گل کردے ہو لوہا جد پِگھلداہے تاں بھاف نہیں نِکلدی جد کُٹھالی چُکن والیاں دے دلاں وچوں بھاف نِکلدی ہے تاں لوہا پِگھلدا ہے پِگھلے ہوئے لوہے نوں کِسے وی اکار وچ ڈھالیا جا سکدا ہے۔۔۔۔۔۔ کٹھالی وچ مُلک دی تقدیر ڈھلی پئی ہوندی ہے تے میری بندوق تُہاڈیاں بینکاں دے سیف تے پہاڑاں نوں اُلٹان والیاں مشیناں سبھ لوہے دے ہن شہر توں اُجاڑ تک ہر فرق بھین توں بیسوا تک ہر احساس مالک توں ماتحت تک ہر رِشتہ بِل توں قنون تک ہر سفر لوٹو نظام توں اِنقلاب تک ہر اِتہاس جنگل، بھوریاں تے جھگیاں توں انٹیروگیشن تک ہر مقام سبھ لوہے دے ہن لوہے نے بڑا چِر اِنتظار کیتا ہے کہ لوہے تے نِربھر لوک لوہے دیاں پتیاں کھا کے خودکُشی کرنوں ہٹ جان مشیناں وچ آ کے تونبہ تونبہ اُڈن والے لاوارثاں دیاں تیویاں لوہے دیاں کُرسیاں تے بیٹھے وارثاں کولوں کپڑے تک لاہون لئی مجبور نہ ہوون پر آخر لوہے نوں پستولاں، بندوقاں تے بمباں دی دی شکل اِختیار کرنی پئی ہے تُسیں لوہے دی چمک وچ چُندھیا کے آپنی دھی نوں ووہٹی سمجھ سکدے ہو پر میں لوہے دی اکھ نال مِتراں دے مکھوٹے پائی دُشمن وی پہچان سکدا ہاں کیونکہ میں لوہا کھادا ہے تُسیں لوہے دی گل کردے ہو
