میں اج کل اخباراں توں بہت ڈردا ہاں ضرور اوہناں وچ کِتے نہ کِتے کُجھ نہ ہون دی خبر چھپی ہووے گی شاید تُسیں جاندے نہیں، جاں جاندے وی ہووو کہ کِنا بھیانک ہے کِتے وی کُجھ نہ ہونا لگا تار نظراں دا ہفدا رہنا تے چیزاں دا چُپ چاپ لیٹے رہنا کِسے ٹھنڈی عورت وانگ۔۔۔۔۔۔
مینوں تاں اجکل ستھاں چی ہوندی گپ سپ وی ایوں لگدی ہے جیویں کِسے جھومنا چاہوندے رُکھ نوں گچھا ولیٹ کے سوں رہیا سپ ہووے مینوں ڈر ہے۔۔۔۔۔۔ خالی کُرسیاں وانگ ایہہ تھڑی تھڑی دِسدی ایہہ دُنیا ساڈے بارے کیہ کُجھ اُلٹ پُلٹ سوچدی ہووے گی افسوس ہے کہ صدیاں بیت گئیاں ہن روٹی، کم تے سِوے اجے وی سمجھدے ہونے نیں کہ اسیں اوہناں دی خاطر ہی ہاں۔۔۔۔۔۔
میں اُلجھن وچ ہاں کہ کیویں سمجھاواں سنگاؤ سویراں نوں جِتھے بند راتاں تے بیہیاں آتھناں نوں اسیں کوئی ایہناں توں سلامی لین نہیں آئے تے ہان نوں ہان جیہا کُجھ کِتھے ہے جو جپھی لئی کُھلیاں باہاں تے بس ہتھ بھر تے میلدا رہے۔۔۔۔۔۔
اجکل حادثے وی مِلدے نیں تاں ایوں جیویں کوئی ہونکدا ہویا بُڑھا رنڈی دی پوڑی چڑھ رہیا ہووے کِتے کُجھ ایس طرحاں دا کیوں نہیں ہے جیویں کِسے پہلی نوں کوئی پہلا مِلدا ہے بھلا کِتھوں کو تیک جائے گا اِک سنگاں والی قبر اگے دوڑدا ہویا مہاتما لوکاں دا ور سایا ایہہ مُلک آخر کدوں پرتاں گے، گھٹناواں وانگ واپر رہے گھراں چ اسیں جین دے کھڑکے توں جلاوطن ہوئے لوک تے بہہ کے دھونیاِں تے کد سُناں گے، مجاجن اگ دیاں گلاں
کِسے نہ کِسے دِن ضرور آپنیاں چُمیاِں نال اسیں موسم دیاں گلھاں تے چٹاک پاواں گے اتے ساری دی ساری دھرتی اِک عجیب وغریب اخبار بنے گی جیہدے وچ بہت کُجھ ہوون دیاں خبراں چھپیا کرن گیاِں کسے نہ کسے دن ٭٭٭٭٭
