جے توں نہ مُکلاوے جاندی، تینوں بھرم رہنا سی کہ رنگاں دا مطلب پُھل ہی ہوندا ہے بجھی ہوئی سوادی ہمک نہیں ہوندا توں محبت نوں کسے موسم دا ناں ہی سمجھدی رہنا سی
توں شاید سوچیا ہووے تیرے کروشیئے نال کڈھے ہوئے اکھر، کِسے دِن بول اُٹھن گے جاں گندلے پانیاں وچ بھِج نہ سکن گے بٹن جوڑ جوڑ اُنی ہوئی بطخ دے پر
توں کدی سوچیا وی نہیں ہونا کہ مُکلاوا داج دے بھانڈیاں دی چھنک وچ جانجھر دی چُپ دا بے کفن سڑنا ہے جاں رِشتیاں دے سیک وچ، رنگاں دا تِڑک جانا ہے سریندر کور نوں مُڑ کدے نہیں دِسدی حادثیاں دی اُڈیک وچ بیٹھی چھندو ایس قدر اُسر جاندی ہے، محض گھٹناواں دی دیوار
اصل وِچ مُکلاوا کدے نہ آون والی سمجھ ہے ... کہ کِس طرحاں کوئی وی پِنڈ ہولی ہولی بدل جاندا ہے '' دانا باد وچ '' مُکلاوا اصل وچ ریجھاں دا پِگھل کے منجیاں، پیڑھیاں، بہاریاں وچ وٹنا ہے۔۔۔۔۔۔
ہے تاں عجیب کہ تلیاں تے پالے سچ نوں ایویں کچی جیہی مہندی نال جھڑک دینا جاں چھڑ گئے میلے دے ویران پِڑ وچ، بھاں بھاں نوں ساہاں چ پرو لینا جاں واہے ہوئے کھیتاں چ دفن ہزاراں وار مِدھیاں پکڈنڈیاں نوں یاد کرنا
ہُن جدوں کہ کنڈھے تے ہی ڈُب گئی ہے بٹناں والی بطخ اجے وی حادثیاں دی جھاک وچ بیٹھی ہے چھندو محض گھٹناواں دی دیوار دے اوس پار جو کدی کِسے توں ٹپ نہیں ہوئی ہے تاں بڑا عجیب کہ میں جو کُجھ نہیں لگدا تیرا دیور دے ایدھر وی تے اودھر وی، مریاں ہوئیاں تے مرن جارہیاں بطخاں نوں چُکی پِھردا ہاں ٭٭٭٭٭
