سالاں بھر تڑپ تیرے لئی مینوں بھُل گئی ہے چراں توں آپنی آواز دی پچھان بھاشا جو میں سکھیا سی منوکھ جیہا جاپن لئی میں اوس دے سارے حرف جوڑ کے وی مساں تیرا ناں ہی بن سکیا میرے لئی ورن آپنی دھنی کھو بیٹھے بڑے چر دے میں ہُن لِکھدا نہیں۔۔۔۔۔۔ تیرے دھپیلے انگاں دی صرف پرچھائیں پھڑدا ہاں کدی توں تکیا ہے۔۔۔۔۔۔ لکیراں نوں بغاوت کر دے ہوئے؟ کوئی وی اکھر میرے ہتھاں چوں تیری تصویر ہی بن کے نِکلدا ہے توں مینوں حاصل ایں(پر) قدم بھر دی وِتھ نال شاید ایہہ قدم میری وِتھ توں ہی نہیں۔۔۔۔۔۔ میرے کئی سمیاں توں وی وڈا ہے۔۔۔۔۔۔ ایہہ قدم پھیلدے ہوئے لگا تار مل لئے گا میری ساری دھرتی نوں ایہہ قدم ناپ لئے گا مویاں آکاشاں نوں توں دیش ہی رہیں میں کدی پرتاں گا جیتو دے وانگ تیریاِں جوہاں وچ ایہہ قدم جاں میں ضرور دوہاں چوں کِسے نوں قتل ہونا پئے گا ٭٭٭٭٭
