سبھ دے ساہمنے ورھیا ہے بدل اوپناں دے ناں جیہناں دے پوڑے نہیں پکے جیہناں نے پیِنگھ نہیں جھوٹی ہے گِلی روشنی گواہ
ننگیاں پےراں دی کوِتا چِکڑ وچ لِکھی ہوئی بے نام کویاں نے جیہناں نوں مہینے دا ناں صرف کروہیاں دی خوراک توں یاد آیا
سنگیت نہ گلیا نہ ڈُبیا بجھے ہوئے عالم نے شرع عام سنے رُکھاں توں ٹپکے نکھرے ہوئے بول ہوا چ کِھلرے شبد راہاں چ وگدے گیت
اوہ آوندے رہے تے مٹی چ قُربان ہوئے ڈولھدے رہے آپنا لہو
اوہ تُپکے سن جیہناں دیاں لاشاں تے چل کے دریاواں نے روے پھڑنے سن دِشا لبھی دی ۔۔۔۔۔۔
پھیر روٹی دے ڈھیراں دی ٍبدبو دھوتی گئی ساری جُھگیاں وچوں اُبلدے چُلھیاں دی سک آئی تے فضاء وچ گونج اُٹھی برسات دے گیت ۔۔۔۔۔۔ کھیتاں وچ دھان بیِجے گئے تے پِنڈ دی ڈیوڑھی وچ راس کھیڈی گئی ٭٭٭٭٭
