Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> کلام میاں محمد بخش >> منظوم چٹھیاں >> چٹھی 3-1

چٹھی 3-1

میاں محمد بخش
June 27th, 2008
5 / 5 (1 Votes)
عاشق اُونٹھ تے عِشق نکیلاں دِلبر وانگ سواراں
سنبھل ٹُریں مہار نہ اٹکے توڑ پہنچائیں بھاراں
ایہہ تن تیرا چھرا جنگل دا حِرص ہوائیں خاراں
آکھ محمد پہنچن تاہیں پکڑے ملک مُہاراں

[جہلم دے ملک محمد ٹھکےدار ہوریں ستاراں اٹھارں ورھیاں دی عُمرے میاں محمد بخش صاحب دی سیوا وِچ حاضر ہوئے تاں میاں صاحب نے کاغذ دے اِک پرزے اُتے ایہہ شعر لِکھ دِتا]

مثالاں ویکھن والیاں نیں:عاشق :اونٹھ (ٹور کواہری ،رُکھاں جھاڑِیاں نوں مُونہہ مارن دی عادت۔) عِشق :نکیلاں(نک وِچ دِتا ہویا کِل ، اونٹھ ایہدے نال ای قابُو آوندا اے۔) دِلبر: سواراں (مُہار پھڑ کے اُتے بیٹھا ہویا جی، اُونٹھ نُوں ایسے ٹورنا اے جیویں ایہدا جی چاہوے۔) تن، وجُود: چھرا(رُکھڑا ، بُوٹا، جیہنوں حِرص ہوس دے کنڈے لگے ہوئے نیں۔)
اِک لفظ راہیں دو معنی گل: ملک: کروان: اوٹھی ( میاں صاحب آپنے دوست ملک محمد دا ناں وی لے لیا اے تے ملک دے معنیاں دی شعر دے مضمُون نال سانجھ وی بہت سوہنے ڈھنگ نال وکھا دِتی اے۔



نفس ہے اوٹّھ تے بار دُنیا حِرماں رُکھ نی پت تے خار والے
ایہناں لذتاں وِچ بُھل گئے چیتے اوہ الست دے بھار والے
شیطان بریڈڑا مگر ہویا پئے یاد تاں سنگ قطار والے
ہن اڑی نکیل محمدا جیو جھب پہنچنا ملک مہار والے

من اونٹھ اے تے دُنیا جنگل، جیہدے وِچ پتراں کنڈیاں ولے رُکھ دُکھاں واکن نیں۔ من دُکھاں وِچ پَین دی کردا اے، جیویں اونٹھ رُکھاں دے پتراں کنڈیاں نُوں ویکھدیاں ای کھاون لگ پوندا اے۔ اِنسان آپنے من دے پچِھے لگ ٹُردا اے، لوبھ لالچ دا سودا کرن لگ پوندا اے، اوہنوں چیتے ای نہیں رہندا جو اوہ دُنیا اُتے الست دا بھار چُک کے آیا سی تے ایہہ بھار اوہنے منزل تیک کھڑنا اے۔لوبھ لالچ نال اوہ اِکلا رہ جاندا اے۔ شیطان ایسے ویلے دی تاڑ وِچ ہوندا اے تے بگھیاڑ دے رُوپ وِچ پِچھے لگ جاندا اے۔ہُن سنگ چیتے آوندے نیں۔ لڑی بن کے ٹُردے ہوئے۔ الست دے بھارے نُوں توڑ اپڑاون دے آہر وِچ رُدھے ہوئے۔ نکُیل نک وِچ پئی ہوئی اے پر مُہار سانبھن والا کوئی نہیں۔
نکُیل اڑدی پئی اے۔ مُہار والے ملک ایس اوکھی گھڑی ای آن پُجنا اے۔
لینا ہتھ دراز کر جو بخشیں درویش
عار اِنکار ہنکار ہے پنڈت سُنو گنیش

لہور دے پنڈت پمن پھول سی ایس آئی دے پُتر پنڈت گنیش مل میاں صاحب دی سیوا وِچ حاضر ہوئے تاں اوہناں میاں صاحب نوں اک حمائل شریف دِتی۔ میاں صاحب نے اوہناں نوں اِک یارقندی گھوڑا گھلیا۔ پنڈت ہوراں ایہہ تحفہ موڑنا چاہیا۔ میاں صاحب نے اہناں نوں ایہہ رُقعہ گھلیا تاں اہناں تحفہ رکھ لیا۔

درویش خوش ہو کے جو کُجھ وی دیوے اوہنوں خوشی نال(ہتھ پسار کے، ہتھ لمے کر کے لَے لینا چاہیدا اے۔) پنڈت گنیش جی سُن لوو اجیہے ویلے سنگ کے اِنکار کرن گُھمنڈ وِچ شمار ہو جاندا اے۔



دُور وسیندیاں سجناں ولوں نہ کوئی سُکھ سنیہا
جے تُدھ بیعت پُرانی کیتی ساڈا نینہوں نہ بیہا
رَل بیٹھن دی لذت بُھلی یا اوہ نشہ نہ رہیا
نہیں تاں ہوندے وس محمد ایڈ وچھوڑا کہیا

تُدھ: تُوں ۔ نینہوں: پیار، عشق ۔ بیہا: پُرانا، باسی ۔ وس: چارہ،اختیار۔ ایڈ: اتنا۔ کیہا: کیسا۔

دُور وسدے پیاریاں ولوں خیر دا کوئی پیغام نہیں آیا۔ ہتھاں وِچ ہتھ دے تُساں جیہڑا قرار کیتا سی، تہاڈے بھانے گئی گُزری گل ہو گیا اے تاں یاد رکھو ساڈی لگن پُرانی ہوون والی نہیں۔ رل کے گُزارے ویلے دا چَس بُھل گئے او کہ اوہناں گھڑیاں دا سرور مک گیا اے؟ جے اِنج نہ ہویا ہوندا تاں اساں وس والے (تگڑے ) ہونا سی تے سانُوں ایس وچھوڑے اینا اوکھیاں نہیں سی کرنا۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels