Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> کلام میاں محمد بخش >> منظوم چٹھیاں >> چٹھی 6-4

چٹھی 6-4

میاں محمد بخش
June 27th, 2008
برخودارا محرم یارا ڈُھونڈھ نہ بہت پسارا دُنیا دارا
بے رُزگارا ہو بیچارہ غیر نہ کریں پیارا سُن دِلدارا
ہوگ گزارا اوہدا سارا جیکر کریں سہارا ہو آوارا
لے سِر بھارا نیونہہ ہمارا ہمت کر ہُشیارا سمجھنہارا
پہنچیں منزل تاں کُجھ حاصل اینویں مُشکل کارا مُفت کُکارا
ملکا! نہیں بھروسہ کل کا پل چھل کا ونجارہ رکھ تیارا

ہوگ : ہووے گا ۔ پل چھل: اکھ چھپکن دی دیر۔

نِکیا جیہا تے دِل سانجھیا بیلیا! دُنیا داری کردیاں ایڈے جنجالاں دا راہ کیوں لبھنا ایں۔ سوہنیا پیاریا! غیر نُوں پیارا کرن نالوں بے روزگار تے وچارہ بنن دی ہمت کر۔ جے تُوں آوارہ ہو کے اوس اک دا ای سہارہ رکھیں تاں تیرا بڑا سوہنا گُزارہ ہوندا رہسی۔ آپنے سِر اُتے ساڈی محبت دا بھار چُک تے سمجھن جوگیا ہمت کر کے ہُشیار ہو جا۔ جیہڑا کم تینوں منزل تیکر اپڑا نہیں سکدا اوہدی مُشکل وِچ کیوں پَینا ایں ،اوہدا رَولا کاہنوں پاونا ایں۔ ملک جی، آوندے ویلے دا کیہ اعتبار؟ زِندگی تاں اِینویں گھڑی پل دی کھیڈ اے۔ کِسے وی پل ایتھوں ٹُرنا پَے سکدا اے۔


میاں صاحب نے ملک محمد دے دساں روپیاں دا شجرہ نویس ہون دا سُنیا تاں ایہہ چِٹھی لِکھی۔ اوہناں چِٹھی مِلدیاں سار نوکری چھڈ دِتی تے خِدمت وِچ جا حاضر ہوئے۔




تیری دوستی دا نِت چا مینوں سُن جان میری ایہو جان میری
یاقوت لباں وِچ قوت جانیں ایویں زندگی نہ آسان میری
تاڑ تاڑ تڑفدی ناڑ نبض وِچ تار دی خبر پچھان میری
ہوویں ملک تے پلک نہ رہیں غافل اج بھلک سُنیں کُجھی تان میری


قوت: رِزق، روٹی۔ ملک: شُترزبان، ساربان۔

میاں صاحب ایس چِٹھی راہیں آپنی بیماری دی خبر ورتائی۔

ایہہ چِٹھی وی ملک محمد ہوراں دے ناں اے۔ ملک صاحب فرماندے نیں: میریئے جِندے میری گل سُن تے ایسے نوں میرے ولوں مت سمجھ، مینوں ہر ویلے تیری دوستی دا شوق لگا رہندا اے۔ تیرے یاقوتی رنگ بُلاں وِچ ای میرے کھان پِین دا سامان اے۔ مطلب تیرے ہونٹھاں وِچون نِکلدے لفظ سُن کے ای میری بھکھ تَس مِٹدی اے۔ ایہدے باجھ میری زِندگی کیویں سَوکھی ہو سکدی اے۔ میری پھڑکدی ہوئی نبض وِچ ای جھبدے آون دے سُنیہے نیں، ایہناں نَوں پچھان۔ ملک ایں تاں ( شُتر سوار ایں تاں) تاں اکھ جھپکن جِنا وی غافل نہ رہیں۔ اج کل وِچ ای تینوں میرے لکُے ہوئے اخیری سُراں دی آواز کنیں پَین والی اے۔




سجناں یاد نہیں تینوں اوہ گھڑیاں اوہ ویلے
رو رو جدوں نِکھڑ دے آہے ہس ہس کردے میلے
سنگ سنگاں تھیں نال پیاراں بہندے ہو اکیلے
ملک رلے وِچ چھیڑ محمد سا نوں چھوڑ البیلے

سنگ: ساتھ ۔ساتھی۔ چھیر : مجھیں گائیں دا وگ۔

پیاریا دوستا ، تینوں ہُن اوہ دِن تے زمانے یاد نہیں رہے۔ جدوں اِک دُوجے توں رو رو کے وِداع ہوندے ساں تے جدوں پھیر مِلدے ساں تے خوشی نال ہاسے پُھٹ پُھٹ پیندے سن۔ دوستاں بیلیاں توں سنگدے ہوئے بڑے پیار نال وکھرے ہو کے بیٹھدے ساں۔ البیلیو! اج تُسیں سانوں چھڈ کے ہورناں دی ببھیڑ وِچ شامل ہوئے پِھر دے او۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels