ع عرض سُنیں من موہنیا او، کدی سوہنیا مکُھ وکھا جائیں جیہڑی ہوونی سی اوہ ہو گئی آ، اوس ہونی نُوں خوب سہا جائیں رکھیں فکر امانتاں ساڈِیاں دا، ضامن ڈاڈ ھے دا بَھو کھا جائیں سُنیں ملک! پِریت محمدے دی ، ہُن مَلک جیو چِت نہ چا جائیں
ہکسے: اِکے۔ سُود: منافع۔ غواص : غوطہ خور۔ سہا جائیں:پُورا کر جائیں۔ بَھو: ڈر۔ چِت: جی ، من ،دِل۔ چا جائیں: چُک جائیں۔ ملک ہوراں دے بیعت دی غرض لئی سر ہِند جاون دی خبر سُنی تاں ایہہ بند لکھے۔
من نوں موہ لین والیا میرا ترلا من تے کِسے ویلے آکے آپنا دیدار کرا جا قُدرت ولوں جیہڑی ہونی سی اوہ تاں ہو گُزری اے۔ ہُن ایس ورتی نُوں حوصلے نال سہاری رکھنا ای اصل کم اے۔ تیرا ساڈا رب ضامن اے ، تُوں ایس ضامن توں ڈردیاں ساڈِیاں امانتاں دا دھیان رکھیں، ایہناں وِچ خیانت نہ کر بہویں۔ سن لے ملکا۔ پلے بنھ لے ایہہ محمد دی پرِیت ای ایہدے توں جی نہ چُراوِیں۔ ایس پریت نوں دِلوں نہ بُھلاوِیں۔
و وراگ ترے دی حالت تُدھ بِن کِس نُوں دسّاں دسّاں پاون دُور دُراڈے کمر دِلے دی کسّاں کسّاں کھا کھا کسّاں لنگھاں تاں سجناں سنگ وسّاں وسّاں وِچ ہووے تے بدلی ہو تُساں تے وسّاں وسساں تاں جد یار لٹکدا آ وڑیا جیوں ہسّاں ہساں گھٹ وِچ دیکھ محمد مِٹن تُساں تک تسّاں
تیرے وچھوڑے دا حال تیرے باجھ کیہنوں سُناواں۔ پُچھناں تے لوک دور دُراڈے ہوون دِیاں خبراں دیندے نیں۔ میں آپنے دِل ٹُرن لئی ہمت بنھاناں۔ کساں(کسراں، گھاٹے) کھا کھا کے راہ وِچ آوندے ندی نالے لنگھاں تے پھیر اس دِل جانی نال وسن ہو سکدا اے۔ جے میرے اختیار (وس) وِچ ہووے تاں میں بدلی بن کے تُہاڈے اُتے جاکے چھم چھم ورھاں۔ ہُن تے میرا وسیبا تدوں ای ہو سکدا اے جدوں میرا پیارا ہنساں وانگ مٹکدا ہویا آوے ۔بدلاں دی کالی گھٹ وِچ ہنساں نُوں اُڈدیاں ویکھ کے جیویں چَس آوندا اے سگواں ای تُہانوں تکاں (ویکھاں) تاں میری تریہہ مُک جاوے۔ مینوں چین آ جاوے۔
لد گئے کروان نہ آئے کرکے راس قطاراں کنت بغیر بسنت نہ سوبھے بلبل بِن گلزاراں جِتول کھوج شُتر دا ویکھاں اُتول نذر گُزاراں مہر ہووے جد دُھروں محمد موڑے ملک مہاراں
لد گئے: ٹُر گئے۔ کروان: اونٹھاں والے (کر: اونٹھ + وان: والے) راس : سِدھیاں۔ کنت : سائیں، کھسم، خوند۔ سوبھے : سوہنی لگے۔ جِت ول: جیہڑے پاسے۔ کھوج:کُھرا، پیراں دا نشان ۔ اُت ول : اوس پاسے۔ مہر : کرم۔ دُھروں: درگاہوں۔
ٹُر گئے ہوئے شُتر سوار اونٹھاں دِیاں قطاراں سِدھیاں کرکے وی نہیں ولے۔ سائیں، شوہ، پیارے ، کنت ِبنا بسنت دی رُت جیہدے وِچ ہر شے پُھلن تے آوندی اے پھبدی نہیں، بھاندی نہیں ، چنگی نہیں لگدی۔ سگواں جیویں کِھڑے ہوئے باغاں توں بغیر بُلبل اُداس تے مُونجھی رہندی اے ، میرا وی حال اے۔ جیہڑے پاسے، جسِ سمت مینوں اونٹھ دے پیراں دا نشان دِسدا اے میں اوسے پاسے دِیاں نذراں دین لگ پیَنی آں ، خیراں منگن لگ پَینی آں۔ ایہہ تاں محمد جدوں رب سوہنے دی درگاہوں ترس ہونا اے تدوں ای ملک ( شُتر سوار) نے مُہاراں موڑنیاں نیں تے میرے ول آونا اے ۔ یا ملک دے مُہاراں موڑیاں ای میرے اُتے رب سچے دی درگاہوں ترس ہونا اے۔
