ف فند فریب دی تھاں بہتے ایتھے دَغے تے کُوڑ دی جا ناہیں ہِکے راہ پریت دی چلیے نہ چل پیوں تاں قدم ہٹا ناہیں کریں غیر دا سَیر تاں وَیر پیسی دودّھ وِچ تاں اَک ملا ناہیں پلک مَلک جیو جھلک نہ دس اوراں شِرک نال محمد دے لا ناہیں
مکر تے ٹھگی دیاں تھاواں دا کوئی گھاٹا نہیں ۔ ایہہ تاں پیر پیر اُتے آوندیاں نیں۔ پر ساڈے کول دھوکھے بازی تے جُھوٹھ دا کوئی ٹکانہ نہیں ۔ دھوکھے بازی تے جھوٹھ ساڈے نیڑے نہیں لگدے۔ اول تاں پیار دے راہ اُتے ٹُرنا ای نہیں چاہیدا۔ ہُن جے تُوں ایس راہ دا مُسافر بن ای گیا ایں تاں پھیر پچھانہہ کیوں ہٹنا ایں، ٹُریا رہو۔ بگانے کول پھیرے پانا ایں، ایہدے اُتے تیری ساڈی دُشمنی پَے جانی اے۔ چنگے بھلے دودھ وِچ زہر کیوں رلانا ایں۔ میاں صاحب نے زہر لئی اَک ورتیا اے۔ اَک دے بوٹے توں وی دودّھ ورگا مادہ نِکلدا اے۔ اہنوں اَک دا دودّھ آکھیا ویندا اے، ایہہ زہر توں وی کوڑا ہوندا اے۔ او ملک، اکھ دے پلکارے جِنی وی ہوراں نوں جھلک نہ دے ۔ محمد نال اینی کُو دُوئی پاونا وی تیرے لئی واجب نہیں۔
ف فند فریب تھیں رہیوں ناہیں بار بار تینوں پیا ہوڑیا ای کئی پک کیتے ایسے تک اُتے پھیر دودّھ تے اَک نچوڑیا ای ایہہ دودّھ پِینا کدے زہر ہوسی قہر آپنی جان تے لوڑیا ای وت وت نہ منّی آ مت میری جَت سَت تے پت نُوں بوڑیا ای
ہوڑیا: منع کیتا، باز کیتا۔ جَت سَت: آپنے پرائے نال میلاپ باجھ۔ پت: شرم، عِزت۔ بوڑیا:ڈوبیا۔
ملک محمد ہوراں کِسے درویش توں کوئی وظیفہ پُچھیا تاں پتہ لگن تے میاں صاحب نے ایہہ لِکھ گھلیا۔
تُوں مکر فریب دی پھاہی وِچ پھسن توں نہیں مُڑیا، حالاں اساں تینوں کئیں وار ایہدے توں باز کیتا، موڑیا۔ سانوں پتہ سی تُوں اِنج ای کرنا اے ایس لئی تینوں کنی وار تاکید کیتی پر تُوں پریت دے دودّھ وِچ دُوئی دا زہر رلاون توں نہیں ٹلیا۔ دُوئی دے اَک دا دودّھ پِیسیں تاں ایہنے کِسے ویلے تینوں لَے لتھنا اے۔ تُوں جاندیاں بُجھدیاں آپنی جان اُتے ظُلم منگ لیا اے۔ ہر واری آکھن تے وی تُوں میری نصیحت اُتے عمل نہیں کیتا تے آپنی سُتھرائی تے عِزت نُوں روڑھ چھڈیا ای۔
ی یار دی خیر گزار ربّا پوے بھنگ ناہِیں وِچ یارِیاں دے ساڈی عشق بازی سدا رہے تازی کدے پوے نہ وِچ خوارِیاں دے ہووے وَس جانی نِت ہس مِلے سٹے سبھ چالے کھور کھارِیاں دے شالا ملک محمدا سنگ رہے پالے انگ پکے وفادارِیاں دے
میاں صاحب نوں ملک محمد ہوراں دے بیمار ہوون دی خبر ہوئی تاں ایہہ دُعا لِکھ ٹوری۔
ربا میرے پیارے نُوں خیر کریں ساڈی دوستی وِچ کدیں وی پُھٹ نہ پوے۔ ساڈی دوستی کدیں وی نہ تُرٹے۔ ساڈے پریم دی کھیڈ ہمیشہ سجری رہوے، نروئی رہوے، ایہدے وِچ کدیں وی وگاڑ نہ پوے۔ میرا جانی میرے پیار وِچ ڈُبیا رہوے۔ ویر شریکے دے سبھ طور طریقے چھڈ کے مینوں ہمیشہ راضی ہو کے مِلدا رہوے۔ محمد! رب کرے ملک ہر ویلے میرے نال رہوے۔ پکیاں وفاداریاں دے سانگے نوں پالدا نبھاندا رہوے۔
