Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> کلام میاں محمد بخش >> منظوم چٹھیاں >> چٹھی 18-16

چٹھی 18-16

میاں محمد بخش
June 27th, 2008
س سجرے گھاء پیاریاں دے سوہنا روندا چھوڑیا کل سیّو
اِک ہجرتے دوسرا سفر سانوں پَیندا یاد جانی پل پل سیّو
نالے فکر ہے دور زمانے دا وی جاوے قول ناہیں دِلوں ہل سیّو
رہے چِھک محمدا ملک تائیں ہووے فضل تاں مِلاں گے چل سیّو

سجرے: تازے۔ گھاء : زخم۔ سیّو: سہیلیو۔ دور زمانہ: ویلے دا پھیر۔ ہل، ہلن: کِھسکن۔ چِھک:کشش۔

ساڈے دِل اُتے دِل جانیاں دے زخم اصلوں تازہ نیں، اجے کل ای تاں سہیلیو! اساں روندیاں ہویاں اوہنوں وِداع کیتا اے۔ اِک وچھوڑا تے دُوجا دِل جانی دا سفر وِچ ہوون ساڈے دِل توں اِک پل لئی پیارے دے خیال نوں وکھ نہیں ہوون دیندا۔ سہیلیو، سانوں زمانے دے دستور دی وی چِنتا لگی ہوئی اے مت اوہدے دِلوں سادے نال کیتے قول قرار ای کِھسک جاون۔ محمد بخشا، پیارے ملک دے دِل وِچ ساڈی کشش رہوے تاں رب دے فضل نال اسیں اوہنوں مُڑ جا مِلسائیں۔



سِک سکِندے سجناں ولوں اَج آئیاں اخباراں
سُکھاں وِچ نہ پاس وسّے سن یاد کِیتا بیماراں
سُن بُخار گلاں دے سانوں چڑھے بُخار ہزاراں
رب مِلاوے پھیر محمد سِک سکِندیاں یاراں
کیہے زخم لگائے سجناں جڑ جڑ تیر ہجر دے
مَساں مَساں ہُن مرہم لائی ملک رفیق اندر دے
سُن بیماری تے لاچاری ٹُٹے گھاء جگر دے
خیری رب محمد مینوں میل دَسے دِلبر دے

سِک سکِندے: وچھوڑے دے تاء نال تپدے۔ اخباراں: خبراں۔ جڑ جڑ : تک تک ۔ مساں مساں: اوکھیاں ہو کے۔ رفیق: دوست ، بیلی

وچھوڑے دے تاء نال تپدے ہوئے سجن ولوں اج ای خبراں آئیاں نیں۔ جدوں تندرُست سن اودوں تاں ساڈے کول نہ وسے۔ ہُن ماندے ہوئے نیں تاں سانوں چیتے کیتا نیں۔ اوہناں دے تاپ دِیاں گلاں سُن کے ہزاراں وار تاپ چڑھ گئے نیں۔ محمد! رب سوہنا سانوں اِک واری پھیر وچھوڑے دے تاپ وِچ تپدے ہوئے دوواں بیلیاں نوں اکٹھا کرے۔ پیاریاں نے سانوں کیہو کیہو جیہے وچھوڑے دے تِیر تک تک کے مارے ، بِڑیاں مشکلاں نال دِل دے جانی، دِل وِچ وسدے دوست ملک نے زخماں اُتے ملہم لائی سی۔ زخماں دا دارُو کیتا سی۔ ہُن جیہڑیاں بیماری تے لاچاری دِیاں خبراں آئیاں نیں اوہناں نال میرے جِگر دے انگور بجھے زخم مُڑ کُھل گئے نیں ، اوہناں دا انگُور پھیر ٹُٹ گیا اے۔ محمد! رب سچا خیر خیریتیں دِلبر نال میرا میل ہوندا وکھاوے۔



س سُکھ وسے کدّھی جہلمے دی جِتھے ڈیرا اے ساڈڑے یار والا
سُکھ چین ہووے دِن رَین اندر سارے مُلک نُوں باغ بہار والا
میں تھیں چھیڑ نکھیڑ کے پا دِتا ایہناں قسمتاں نے پندھ پار والا
ہووے فضل محمدا رب ولوں جھب باہوڑے ملک مہار والا
ش شوق سی سوہنیاں صُورتاں دا پر سِیر تاں والڑے یار کِتھے
قدر رُوپ دا فقر پچھاندے نیں پر فقر سَندا خریدار کِتھے
سِر دئیے تاں سِر دی لئیے لذّت کھرے روک دا اج بپار کِتھے
رب میلیا ملک محمدے نُوں لے چلسی ہور قطار کِتھے

کدھی: کنڈھا، کنارہ۔ جہلمے: جہلم دریا۔ رین: رات۔ پندھ: وِتھ، سفر۔ جھب: چھیتی، جلدی۔ باہوڑے: آوے، اپڑپوے، سندا: دا۔ سِّر: بھیت ، راز ، بھید۔ روک: سودے، مال۔ قطار: کاروان، قافلہ۔

جہلم دریا دا اوہ کنڈھا جِتھے ساڈے دوست دا ڈیرہ اے سدا شاد تے آباد رہوے۔ ایس سارے علاقے نوں دِن رات باغ بہار والا سُکھ چین لبھدا رہوے۔ قِسمت نے میرے پیارے نُوں میرے کولوں ٹور کے جُدا کر دِتا اے ہُن اوہدے تے میرے وچالے دریا دا پاڑ آن کھلوتا اے۔ رب سچے دی ذات فضل کرے جھٹ ملک میرے کول آ پہنچے جیہدے ہتھ وِچ میریاں مُہاراں نیں۔ سانوں سوہنیاں چہریاں دا بڑا شوق سی اوہ تاں مِل گئے پر چنگیاں سِیرتاں والے یار تاں نہیں نہ لبھ سکدے۔ اوہ تاں ہیں ای نہیں۔ عاجز مسکیناں نوں سوہنیاں شکلاں دی قدر کرنی آوندی اے پر عاجزی مسکینی دا مُل پاون والا کوئی وی نہیں۔ بھیت دا سواد چکھنا ہووے تاں سِر وارنا پَیندا اے۔ کھوٹ توں پاک مال اج کل منڈی وچ نہیں آؤندا۔ کھرے مال دا کاروبار ٹھپ ہو گیا ہویا اے۔ رب نے جے ملک دا محمد نال مِلاپ کرا دِتا تاں اوہ مینوں آپنے قافلے ٹال کِسے ہور تھاں لَے جا سی۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels