کم تیرا ہر وقت اکانا نہیں کہے پر عمل کمانا مارکین میرے درکار گِھمن مرینا متھے مار
مارکین: کھڈی دا اُنیا ہولا جیہا کپڑا۔ گِھمن: لَے۔ مرینا: ودھیا کپڑا۔ ملک ہوراں دے بھرا فضل الٰہی نوں غُصے نال لِکھی چِٹھی
تیرا وطیرہ ہر ویلے تنگ کرن دا اے، تُوں کدیں آکھا نہیں مننا۔ جو تینوں کہنا اے تُوں اوہ نہیں کرنا۔ مینوں عام جیہے کپڑے مارکین دی لوڑ سی ۔ توں مرینے دا ودھیا کپڑا لیا متھے ماریا۔ دے دِتا اے۔ اگے لیا دھریا اے۔
کِس طبیب لگاونے پانی خیر سقیم شربت کون پلاوسی کر کے لُطف عمیم روندے ہی مر جان گے عاجز نین یتیم رکھ اُمید محمدا کرسی کرم کریم
سقیم: روگی، بیمار( خیر سقیم: روگی نوں تندرُست کرن والے)۔ لُطف: مہر ۔ عمیم:پُوری ساری۔ کرسی: کرے گا۔
ایہہ چِٹھی میاں صاحب نے اعوان شریف دے درویش قاضی سُلطان ہوراں نوں اوہناں دی بیماری دا سُن کے گھلی۔
ایس روگی نوں ایڈا کیہڑا طبیب اے جیہڑا شفا دے پانی دا چَھٹا مار سی۔ بھرپُور مِہر کر کے شربت کیہنے پیاونا اے۔ ایہہ بے وارث نمانیاں اکھاں رو رو کے ای مُک جانیاں نیں۔ محمد! بے اُمید نہ ہو رب کرم نواز تیرے اُتے کرم کر سی۔
سجن وِداع کریندیاں نیناں چائے وین نہ رووو نینو بھیڑیو دیکھن دیو نین سُکھ چلے دُکھ آ مِلے درد اُٹھائے چیں میلے فیر محمدا! خبر نہیں کد ہین
وداع کریندیاں: ٹور دیاں، روانہ کردیاں، رُخصت کر دیاں۔ نیناں: اکھاں۔ چائے: چکُے،کیتے،پائے۔ وین:اُچی اُچی ناں لے کے گلاں یاد کر کے روون۔ میلے: مِلن۔
قاضی سُلطان محمود ہوراں نوں کھڑی شریف توں ٹوردیاں میاں صاحب نے ماندگی دے حال وِچ کھلہے کھلوتیاں ایہہ شعر بولے۔
سجناں نوں ٹوردیاں میرے نیناں وین پاونے چھوہ دِتے نیں۔ اوئے شوہدیو نینو! ایہہ اتھرواں تے رون کُرلان نوں ٹھپ کر رکھو تے سانوں آپنے پیارے دے نین تاں تک لین دیوو۔ سجن دے جان نال ساڈے سُکھ دی روانہ پئے ہوندے نیں اوہناں دی تھاں سانوں دُکھ آ رلے نیں۔ درداں نے آ کے ساڈے چین نوں چِک دِتا اے۔ محمدا! رب جانے خبرے پھیر کدوں مِلن ہوونا اے۔
