سیو پک ہدوانے ہوئے چوچو کے رس چوئے کھاون والے دُور دُراڈے کون محمد کھوہے
کھوہے:تروڑے ، ولاں نالوں لاہوے
پِنڈ پنچور داخلی ضلع میر پور دے راجے میاں صاحب دے عقیدت مند سن۔ جنگ لگا تاں ایہہ فوج وِچ بھرتی ہو کے مورچیاں تے چلے گئے۔ واہوا چِر پِچھانہہ نہ مُڑے۔ ایہناں وچِوں کُجھ گبھرواں دے سجرے سجرے ویاہ ہوئے سن۔ اہناں دِیاں سج پرنائیاں ووہٹیاں صلاح کیتی تے گھوڑیاں تے بہہ کے میاں صاحب کول اپڑ پئیاں۔ میاں صاحب نے کول سد لیا تے حال پچھیا۔ اوہ سارِیاں رو کے آکھن لگیاں اوہناں دے لاڑیاں دِیاں چِٹھیاں نہیں آئیاں۔ جنگ لگا ہویا اے۔تُسیں دُعا فرماؤ۔ میاں صاحب دی طبع زور ماریا۔ کاغذ دا پُرزہ پھڑ کے اوہدے اُتے کوئلے نال کجھ لِکھیا تے اوہ ٹوٹا ولیٹ کے بیبیاں نوں دے دِتا، اکھے جا کے ایہنوں کورے گھڑے وِچ پا کے اُتوں مُونہہ بنھ چھڈیا جے۔ رب خیر کرسی۔ بیبیاں نے گھر آ کے انجے کیتا۔ ترے دِن نہ پئے تے اوہناں دے بندے گھراں نوں پرت آئے۔ اکھے اچن چیت ای چُھٹی مِل گئی اے تے اوہ مورچیاں توں آوندے نیں۔ بیبیاں میاں صاحب دے تویت دا دسیا۔ گھڑا کھول کے ولیٹیا ہویا کاغذ کڈھیا تے اُت ایہہ شعر لِکھیا ہویا سی۔
مان نہ کریئے راجیا سدا نہ کرسیں راج کوئی دن ظلم کمائیکے اوڑک کھاسیں بھاج سُن لے عرض غریب دی نہ کر ایڈ مزاج نوکر رکھ محمدا اَج اسیں محتاج
اک راجے کول اِک بندے نوں نوکر کرواں لئی لِکھی چِٹھی
راجیا! گُھمنڈ نہ کر ، ہنکار نہ کر تُوں سدا راج نہیں کردیاں رہنا۔ ایہہ جیہڑے تُوں ظُلم کرنا ایں آپنے متھے لواکے اوڑک تینوں ہار ہو جانی اے۔ مارے نمانے دا ترلا سُن لَے، ایڈی آکڑ ہینکڑ نہ کر۔ محمد! اج اسیں مُتھاج ہوئے پئے آں، سانوں آپنے کول نوکر رکھ لَے۔
الف آوندا دیر لگا کے ناہیں پھیر وقت گیاں پچھوتاونا توں دِلدار تیرے جدوں دُور گئے کدوں وقت ضرورت دے آونا توں ہویا جیو اُداس نہ پاس جانی جانی میرڑے نال ستاونا توں چاوے رِزق مہار محمدا جاں ملکا نال قطار دے جاونا توں
پچھوتاونا: پچھتانا۔ جیو: جی ، من،دِل۔ جانی میرڑے: میری جند۔ جاں:جدوں۔قطار: ایتھے جنازے لئی ورتیا نیں۔
ایہہ چِٹھی حضرت میاں محمد بخش صاحب نے آپنی وفات توں ست دیہاڑے پہلوں ملک محمد ہوراں نوں لِکھی۔ میاں صاحب اوس ویلے چنگے بھلے تندرست سن۔
ڈھل کیتے بِنا میرے کول اپڑ جا نہیں تے ویلے نوں پچھتاویں گا۔ جدوں تیرے دل دا قدر جانن والے نہ رہے تاں لوڑ پیاں تُوں پھیر نہیں آونا کرنا۔ جانی کول نہیں ایس کر کے میرا دِل اُداس ہویا پیا اے۔تیری دُوری پاروں میری جِند تنگ رہسی۔ محمد! جدوں دانہ پانی مُک جاوے تے پھیر ملک جی تُساں جنازے دی پاِِِِِل دے نال نال ٹُرنا اے۔
