Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> واگھ، الاول دا

واگھ، الاول دا

ڈاکٹر سعید بھٹا
March 13th, 2015



پیروکیاں مال ماریا ہے سپراواں دا۔ نال بالیاں دا منگُو وی مری گیا۔ بالی موزیرے ہوئے نا حضرت شاہ جیونے دے۔ سپرا متُلّی آکھیا، مال گھنا ہے لڑائی نال مال نہیں ڈِھینا۔ آپاں پیروکیاں توں مال منگ کے لے لویے۔ جیس ایلے گئے نیں نا تاں واگھ آکھیا، اساں ہا تہانوں پوند میلا کیتا۔ تساں ہا اسانوں مال نہ دتا۔ میں تساں بھروانیاں، سپراواں نوں کٹی وی نہیں دینی۔ سید بہرام نوں اوس آکھیا، میاں! توںبہہ رہو۔ مال ہے ونڈی شنڈی گیا ہویا۔ میں تینوں اکٹھا کر دیساں گیا۔ مینوں فتیانی کم ہے اودوں آیاں ہویاں لے دیساں۔ واگھ اودے وگ گیا۔ کھرل صالح وی ہویا ہے نال ایس پرھیں دے، جھامرے آلا۔ جیس ایلے اوس جواب دتا تاں ساری پرھیں نوں اوہ بھَیڑی گل لگی۔ روشن اوہدا پِتریر ہا۔ اوس مال اُرار چاں لگھایا دریا توں۔ پیروکے دریا راوی دی پیلی پاسے ہین۔ کھرل نکلیا نا باہر تے اوس آکھیا، ایدے کیہے سنگل کھڑکدے ہین؟ اوہناں آکھیا، پیروکے تے کلوکے راتوکے مال لے کے آ گئن۔ بھٹی ناں ہندلانا ہویا ہے۔ ایہناں سپراواں دا ای اوہ وسدا ہا۔ اوہ اوہناں دے کول ہا۔ راء صالح آکھیا، جیہناں آپاں نوں جواب دتا ہا نا مال توں۔اوہ مال لے کے ایہہ آ گئن تے تسیں وی آ کے ایہناں دا مال مار لیئو۔ ہُن سپرا کٹک لے کے پئے تے اوہناں مال مار لیا پیروکیاں دا۔ پچھوں پیروکے وی آ گئے۔لڑائی پئی تاں چالیہہ بندہ پیروکیاں دا مری گیا۔ اللہ مافی دیوے۔ بُوہے بُوہے تے پِٹنے۔
ابھول تے مہر وریام آہندن: ویر آجیم دا بھین سپراواں دے دھاواں
دتن پاسنے پیکی سُدانی دے کولوں،
بُڈھے نارنگ کیاں ہُوک چائیاں ساواں
لنگر تے گلاب آہندیَن: تہاڈے ہوندیاں امین، متلی تے کندیا!
اج مونہہ آ گیائیں تاواں
گُلاب آہندی ہے: میں تاں آپ ملھاریٹی آں،
ہک واری جیوندی پھیر بُڈھے کی جاواں

دھانے اُٹھوال پیروکے گھت ویراں دیاں گڈھیں
دِتن پاسنے پیکی سدانی دے کولوں،
بُڈھے نارنگ کیاں ہوک چائیَن مجھیں
ملے سپرا نہیں لڑے، آن پئے نیں سجھیں
مہر متلی آہندا ہے: ایہناں مجھیں توں ہک دیہاڑے سار تُلِسن دھڑیاں،
واگھ، الاول دیا! تینوں ہاتھ کائی نہیں آونا وجھیں
جیہڑیاں مجھیں چندل مانی ہے، واگھ، الاول دے پیروکے،
جا گھتیَن شاہ شبھور دی بُڈھیں

سُتے پئے او امین، متلی تے کندیا!
ماجھ لگھ پاروں آئی ہے،جیہڑیاں مجھیں دیاں نیں چندل تے جاہیں
مہر متلی آہندا ہے: اج مریسن تلواریں ایہہ رحموآنے، کلیانے،
بُڈھے کے تارڑتے جوتے، میتھے ڈاڈھے راٹھ نیائیں
لنگر تے گُلاب آہندیَن: اسیں تانگھ رکھسائیں تہاڈی، چیتر پھگن تائیں
مجھیںتے میلا سخی سید بہرام، مہر متلی نالے احمد، سردار بھروانا
مہر متلی ملیا مہر سنگھ نوں لے کے گھوڑا، گھت کے زین پلانا
مہر سنگھ تاں آ ونڈیا ہے چہارنگ مجھیں دا، گھل کے اپنا تھانا
مہر متلی آہندا ہے: مجھیں نہیں دیندے اُٹھوال پیروکے،
راء صالح! میتھوں منگدے حق پُرانا
سخی سیّد بہرام آہندا ہے: مجھیں لے لیسائیں مہر متلی!
جے پاک مولے نوں بھانا
چا کے سانگھ ویراں دے، واگھ، الاول دا پیروکا،
گھر جا پچھوتانا

جَن پیروکے، راء روشن چاں پار لگھائے
بھٹی ہندلانا آہندا ہے: جیہناںماریا حاجی، مہر متلی!
اوہ پیروکے لگھ ایسو کی نَیں آئے
سپراواں دے پاسنے کُپی دے اُتوں، ہانج آگائیں دے چائے
چگتا، سعی دا آہندا ہے: اج نہ لڑن صلاح ہے راء روشن!
جیہڑے سپرا بھروانے، اوہ پُج باہیں آئے
راء روشن آہندا ہے: لڑ پوسائیں مہر چگتیا!
کوئی رنگی مولے دے کماں توں پُچھ نہ ڈٹھا ہے،
کاہیں تروٹے کہ لاہے
اج سپراواں ماریا گُمّا پیروکیاں دا،
مہرمتلی نوں نالے خان چگتے نوں راہے

لڑدیاں پیروکیاں سپراواں نوں، دینہہ آن ہویا ہے پیشیں
متلی تے نتھو آہندن: مارو تلواریں، جیہڑی رب کریسی
اکبر بھٹی، پلھو دے ماری ہے تُپک سپرا شہامند نوں، گولی ہو لگی ہے پھیٹی
اکبر وت ماری تُپک اتھڑیجھی کلیار زمیے نوں،
مار کے تپک بھٹی مل گیا ہاٹھ سپراواں دی، توں کُل مالم ہیں راٹھیں

واگھ تے روشن، بہہ کرن صلاحاں
راء روشن آہندا ہے: پڑیارے، مکیانے دا، چل گھاہ چراہاں
اوتھے سِپرا جوں منگسن مجھیں، اسیں اوہناں نوں موڑ دیساہاں
راء روشن آہنداہے: بار راٹھاں دی ساجھی ہے،
تلواریں مارن دے اسیں کُنے ڈھیر گھتساہاں
جیہڑا بندہ اج وی وچ نہ ہووے اوہ آیاں پُچھدا ہے۔ واگھ آیا۔ اوس پچھیا: کیویں لڑائی پئی؟ کیویں سپراواں مال ماریا؟ کیویں تُسیں لڑیائے؟ بندے گلاں کرن لگ پئے۔ پیروکا جوان بڑا ہویائے۔ اُٹھے ہوئے دے اتنے اتنے ہتھ ہیٹھاںلگھ کھلوندے ہائن۔ ایدوں کر کے جوں سپراواں ہاٹھ ڈھوئی ہائی تے تُسیں ایدوں کر کے ڈھوو ہا۔ آہدن: جیہڑی منجی تے بیٹھا ہا اوہدیاںچارے چُولاں چُھٹ گئیَن۔ پِرہائیں نوں اوس آکھیا، مار کھاں ڈھول دے اُتے گھائیں۔ جے میں واگھ، الاول دا ہاں تاں متلی سپرا نوں میڈھی توں پھدھ کے، ہنّے اگے رکھ کے کوہنا ہیں تے سر میں توڑ روشن دے ستھر تے لیاونا ہے۔ مڑ میں روشن دی آ کلام بخشنی ہے۔
سید بہرام دا مریدہا متلی سپرا۔ نالے آہدن: اوہناں دا جوڑ ہویائے بڑا۔ ہُن اوہ گلاں اوہنوں چنگیاں نہ لگن۔ سید بہرام آکھیا، میرا مال توہیں دے کے چڑھنا ہیں۔ اوس آکھیا، میاں! دُعا دے، اسیں ہک پاسنا دے آویے تے اسیں تیرا مال آ کے دیسائیں گئے۔ اوس آکھیا، نہیں، توہیں میرا مال دے کے چڑھنا ہیں۔ سید ترکڑا ہویا ہے۔ اُٹھوال ہویا ہے وریام ناں ہیسوں۔ اوس آکھیا، ایہہ گھوڑی وی دے تے اسیں آئے ہوئے تینوں مال دیسائیں گئے۔ سید بہرام آکھیا، وریامیا! نالے مینوں مال نہ دئیو ہویائے۔ نالے میرے مریداں تے دھا کے جائو ہویائے۔ نالے میری گھوڑی منگنا ہیں۔
سیراں تے ہوندن کرم الٰہ دے
راٹھاں دے دینہہ جنابوں جاون تاں اوہ پھکیراں نال جھگڑیندن،
سپ نوں موت آوے تاں اوہ نکل آوندا ہے راہ تے
اُٹھوال آکھیا، میاں! ایڈا اولیاء نہ بن۔ لوٹا ڈاہ۔ اولیائی واہندی ہئی۔ سید کوڑیا تے آکھیا، جا وریامیا! جے چھیڑو وچ کھاڑیاں دے گھت کے سڑینی تاں آکھیں توگ شیر کے سیداں دا چھُٹا ہویا ہے۔ نہ تینوں کسے دبنا ہے۔ نہ تینوں کسے ساڑنا ہے۔ واگھ نوں پاکھنے دے پاکھنیاں کھاونا ہے۔ مینوں مال ایتھے کاہیں دیونا ہے؟ سید پلوتے دیون لگ پیا۔
ہک سکھ ہویا ہے۔ مہر سنگھ اوہدے ناں ہویا ہے۔ اوس آکھیا، توں جوں ایڈا اولیاء پیا بننا ہیں۔ پلوتے ای دیون جوگا ہیں۔ دُعا دے کھاں میری گھوڑی دی پھَر سُک گئی ہوئی ہے۔ پھیر ہری ہو جاوے۔گھوڑی پیاری ہے مینوں ڈاڈھی۔ آہدن: سید دلیلت اچ بیٹھا ہویا ہے۔ اوس آکھیا، لے آ۔ جاں اوس اُتے ہتھ ماریا تاں گھوڑی بک وانگوں دھرکاں لیندی جاوے۔ اوس ایلے اوس واگھ نوں آکھیا، ایہہ سید پھکیر ہئی۔ دُعا لے کے چڑھ۔ پلوتالے کے نہ چڑھ۔ واگھ آکھیا، تُسیں سکھ نہ کوئی راٹھ ہوندے او۔ موت تاں ہوندی ہوئی رب کول۔ کوئی ایہدے ہتھ اچ نہ موت ہے۔ بھاگ سنگھ نوں بھرا مہر سنگھ آکھیا، ایہہ پیروکا ہے ہمتال تے توں جا نہیں۔ جیہڑے تُسیں بندے جاندے پئے او تُساں آونا کوئی نہیں۔ بھاگ سنگھ آکھیا، ایتھے آیاں ہویاں پیروکا بکھیڑا کریندا ہے۔ میں تاں ہے جاونا۔ آہدن: سکھ آکھیا، مُڑ مینوں مل لے۔ آونا تساں کوئی نہیں۔ اوس بھرا نوں مل کے گھوڑی پھدھ لئی ہے تے پچھانہہ ہٹ گیاہے۔
لوہے بوڑی دا بھِڑ سدیندن، جیہڑے سنھ تے ایہہ نانگیاں دے چک ہن۔ ایتھے پیروکا اٹھ دینہہ آ کے بیٹھا رہیائے۔ جیہڑے سپرا، بھروانے ہائن مال نہ چھِڑن دیون، ہیٹھاں دریا الے لاہ چھڈن، پانی الے بھئی پیروکے دی لڑائی نہیں چَوندی۔ اٹھواں دینہہ ہویا ہے تے لڑائی پئی ہے۔ متلی سپرا تے واگھ پیروکے دیاں گھوڑیاں آن رلیاں ہین نا، جیہڑی پیروکا اوتھوں الاء کے اُٹھیا ہے، میں ایہنوں میڈھی چوں پھدھ کے ہنّے اگے رکھ کے کوہنا ہیں۔ آہدن: پیروکا وی جوان تے ہا شاباں جیڈا تے سپرا ہولا بندہ ہویائے۔ پیروکے ہتھیار نہیں ماریا سپرا نوں۔ اوس وگایا ہے ہتھ تے ایتھوں دتا ہیس گھبا۔ اوہ وی متلی سپرا ہا تے نیہسوں پٹیجا۔ اودوں متلی وگایا ہے ہتھ تے اوس واگھ دیاں میڈھیاں نوںچاں گھتیا ہے۔ اودوں دوواں جھوساں دتیاں ہین نا تے پَیڑیاں دے وچوں پیر نکلدے آئن۔ ہیٹھ متلی لگا آیا ہے تے اُتے پیروکا واگھ لگا آیا ہے۔ ایس گوڈے تے ارک نال چاں نیہنیا ہیسوں۔ آہدن: میاناں نوں دھاگے مریندے ہائن۔ اُڑیا کھلا ہے تے کھبے ہتھ نال دھاگا نہیں چھُٹدا پیا۔ تارڑ تے بُڈھے کا سپرا پچھوں بھجدے امدن۔ اوس تارڑ آکھیا، ایہہ کیہ ہے؟ اوس آکھیا، ایہہ واگھ ہے پیروکا تے متلی سپرا نوں کوہندا پیا ہے۔ تارڑ آکھیا، متلی نوں مار گھتیوس تاں اساڈا تاں جن رنڈُن ہو جاسی۔ ہُن تلوار پیا مریندا ہے تارڑ۔ تارڑتاں مطلب ہے ہویا ان گانجا بندہ۔ جیویں پیروکا اُڑیا کھلوتا ہا۔ اوس ماری تلوار تے سر وڈھ کے اگانہہ سٹ گھتیوس۔
واگھ، سجاول چاں دھاڑ دھنوائی
پیادے بہا کے لوہی دے اُتے، گنجو مانڈو دے وچوں،
سُوہ آن گائیں دی چائی
مہر متلی نوں توگ ماریا ہے، واگھ، الاول دے پیروکے وریام عطائی
واگھ پیروکا تاں پھُل مَسنَد دا ہے، یاد کروس خدائی

کال بولیندی ہے نارد کرے کُکارے
چرہیڑے، پیروکے پر تے لڑائی دے اُتے، وریام نیں بہوں کرارے
واگھ وہندا متلی تے آیا ہے، پیروکا کریندا ہے شاہ علی دے نعرے
اگے سپرا وی راٹھ قدیمی ہے، جیس راء واگھ دے چائن بھارے
شادو تارڑ ماری تلوار واگھ، الاول دے نوں،
وڈھ کے کوپر تیگ مونہہ متھا پئی ڈھالے
دُوئی تلوار ماری نامے بُڈھے کے، کھا کے میجھ تیگ رج ڈکارے
واگھ دے راہے شادو تے نامدار نوں،
نالے متلی خان سوہارے

کال بولیندی ہے، نارد کیتی ہے پکی
واگھ پت جواناں دی، ایہہ سردار گھوڑیاں دا ککی
ویکھ سردول نوں، اوہ شیر امدا ہے تکی
اوہ ٹھاہ کے لا لین، جھِڑ پئے دھرتی
شادو تارڑ ماری تلوار واگھ، الاول دے نوں،
وڈھ کے کوپر تے کر پتن ہے لتھی
دُوئی تلوار ماری ہے نامے بُڈھے کے، چہ سار دی متی
کجھ نہ کُھتا ہے اج کٹک چرہیڑیاں، پیروکیاں دے،
واگھ، وریام تے جیوا، اوہ تراہے مریندے ڈِٹھن اکھیں
مرا کے واگھ، الاول دا، جیہڑا تاں بھار کستوری دا،
اج چرہیڑے، پیروکے لُٹا ٹُرے نیں ہتھیں

جھل مُتلما، واگھ آیوئی
ہانساں دے ڈار نوں ہے، اُڈ کے باز پیوئی
تیتھوںمنگدا روشن ہے، جیہڑا کُپی تے کل کُٹھوئی
پیروکے دا توگاں تلواریں تے چھوہ نہ بھریا،
مہر متلی نوں آن جھبو توںہتھ گھتیوئی
جیہڑی راء واگھ توں پُنی ہے، انج پچھے وی راٹھ کرے نہ کوئی
واگھ، وریام تے جیوا، امان کھرلاں دی ہائی،
جا سپراواں تے ہوئی

ڈیگ راوی توںدھوِن چاں کیتا، چرہیڑیاں، پیروکیاں،
پیادیاں آن اسواراں
مہر متلی آہندا ہے: سگھر کریے، آئو کھاں واہراں
ہتھ اساڈے پیروکے جاندِن،مارے خیر، فرید پیروکے،
جاندِن سپراواں دیاں کاراں
وت مہر متلی آہندا ہے: ماریا روشن، علی دا پیروکا،
اوس دینہہ کڑکُٹ تلواریں دی، تُپکاں دیاں سار دھمن دھاراں
اج مار کے واگھ، الاول دا،
ایہہ سرکے دے اُتوں چِک لگھائے نیں، نال سنے اُٹھوالاں

دھاڑ چُرہیڑی ہے، ہر لاں چاں گھتی ہے چا کے
کیڈا چنگا پویں ہا واگھ، الاول دیا!
گھروں ٹُریں ہا سخی سید منا کے
اگانہہ جا سگھرے سپرا، بھروانے، اپنی جاہ تے
واگھ نوںماریَن تلواریں، شادو تے نامدار،
سار قدم ٹھہرا کے
وچ رن دے پیا ہیں واگھ، الاول دیا!
اج سپراواں بھروانیاں دیاں تلواریں نوں سار مہندیاں لا کے
واگھ اپڑایا ہے سادے، قائم دے ہرل، مسور کمو کے،
گھت کچاویں سار آندانیں ڈولی پا کے







Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels