Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 4

داستان امیر حمزہ: ورقہ 4

وچار ڈیسک
July 6th, 2008


پیدا ہونا خواجہ بزرجمہر حکیم کا خواجہ بخت جمال کے گھر اور وزیر بننا نوشیرواں کا اور مار ڈالنا القش کو بدلے میں

عورت بخت جمال دی جائیا سی فرزند
صورت سورج وانگ سی تے چندوں دو چند
زیبا مسطر چہریں چھم چھم برسے نور
وسدا صاحب طالع پائیا جدوں ظہور
مائی نام رکھاوندی اس دا بزرجمہر
ہُن دتا رب اوس نوں گردش و سپہر
دن دن نظریں آوندا کل نالوں دوچند
نیک ستارا اوس دا وڈا دانشمند
مائی کردی پرورش بیٹے نوں ہر حال
گھر وچ نہ مُڑ آئیا خواجہ بخت جمال
عورت نِت اُڈیکدی سو سو کرے دعا
ایویں برساں گزریاں مُدت گئی وہا
چھے مہینے کر گیا سی خاوند اقرار
کیوں نہیں مُڑ آیا اس وچ کیہ اسرار
دن دن بزرجمہر نے پائی ہوش صفا
جاں ہوئیا ست سال دا دسدا تیز ادا
پاس معلم سونپیا مائی نے فرزند
ج سی بخت جمال دا دوست دانش مند
کوشش تھں استاد دے جھب ہوئیا ہوشیار
عقل بلندوں کھولدا علمانواواں دے اسرار
فہم جو بزرجمہر دانا لے عقل بلند
ویکھ قیقس استاد بھی رہیا حیرت مند
معنے جو استاد تھیں کشف نہ ہوندے مول
ظاہر آکھ سناوندا بزرجمہر قبول
نانا بزرجمہر دا ناموں جا ماس سکیم
سی اُس دی تصنیف تھیں اک کتاب عظیم
جاماس نامہ سی اوس دا کہندے نام پچھان
سی اوہ بخت جمال دے وچ تصرّف جان
عاجز اُس دے پڑھن تھیں ہوئیا بخت جمال
ایس معلم پاس تس دتا تداں سنبھال
ہُن گھر اوس اُستاد دے اوہ نسخہ موجود
پر ایہہ نہ پڑھ سکدا ناہ مطلب مشہود

کردا بزرجمہر تھیں ایہہ بیان اُستاد
جے ہے خواہش تڈ نوں لے کے کر لے یاد
کہیا بزرجمہرنے جے تے کرو دعا
اِن شاء اللہ اوس نوں میں پڑھاں دقل لا
فرمایا اُستاد نے دیواں تُرت لیا
پر میں نینوں لڑکیا سکدا نہیں پڑھا
تیری عقل بلند ہے آپے سمجھ بیان
اُس دا سبق پڑھاوناں نہ میرا امکان
جاماس نامہ لے آیا بزرجمہر جوان
روشن عقل قیاس تھیں لیندا سمجھ بیان
شاہاں تے حکمائی دا سی اس وچ مذکور
جو کچھ اگے ہووناں کر چھڈیا مسطُور
وچ احوال قبا دے نظر جو گزر گئی
القش بخت جمال دی حالت سمجھ لئی
سبھ حقیقت سمجھ دا جیوں کر لبھا گنج
جیوں جیوں بخت جمال نوں القش کیتا رنج
سمجھ حقیقت پُچھدا مائی تھیں احوال
باپ میرا کجھ کہہ گیا تے کتھے بخت جمال

کہیا نوکری گیا ہے تیرا باپ پسند
جاں آہا توں شِکم دے اندر اے فرزند
پھیر کہیا دس کون ہے القش نام وزیر
ہُن اوہ کس مکان ہے ایہہ کر تقدیر
کہیا ہے اوہ جیوندا باپ تیرے دا یار
آہا تیرے باپ تھیں اس دا بڑا پیار
بزرجمہر ناں بولیا اس تھیں اگے مُول
کردا خدمت مانوں دی کدے نہ کرے عدول
اک دن کہیا مانوںنے سُن فرزندا توں
خرچ جو تیرے باپ نے دتا کھانے نوں
ہُن اوہ سارا کھا لیا کر کوئی تدبیر
ہوئی باجھوں خرچ دے میں وچ غماں اسیر
کہندا مائی نہ کریں توں جو دل غمناک
رزق دہندہ کل دا خالق ملک پاک
ایہہ گل کہہ بازار ول ہوئیا اُٹھ روان
ہٹی نال طعام دے ہر جا بھری مکان
اک دوکان خباز دے کردا آن آواز
تُوں دھڑی دے روٹیاں جھبدے اے خباز

کہیا ویکھ خباز نے قیمت کریں ادا
جاں تُوں قیمت دیوسیں دیاں نال غذا
کہیا بزرجمہر نے قیمت دیاں نہ مول
مفت آہی میں تدھ تھیں کراں حصام وصول
اوہ کہندا دیوانیاں روٹی کریں سوال
اک منگیں میں دیوساں کارن نام تعال
کہیا بزرجمہر نے اے خباز حرام
میں ہاں تیرا جاندا حال احوال تمام
وچوں غلّے شاہدے غلّہ لئیں چُرا
ایہہ ورتارا تدھ دا اج تک رہیا سدا
سُلطانی انبار دار لیا تیرے نال
کھاندے او رَل ظالموں مسکیناں دا مال
جے نہ دیویں روٹیاں حال بیاں کراں
اگے شاہ قباد دے بھیت عیاں کراں
پکڑے تینوں بادشاہ دیوے پکر سزا
کھادا ساری عمر دا کرنا پوے ادا
آہے اگے ٹھیک سی ایویں حال احوال
ہوش بھُلّی خباز دی سر تے پیا وبال

پیریں بزرجمہر دے آ ڈگیا خباز
دھڑی دیاں نت روتیاں نکر ظاہر راز
منت واری اوس دی خوجہ کرے قبول
لے کےاس تھیں روٹیاں ٹُر پیندا مقبول
بریاں گردی ہٹ تے کیتا آن سوال
دے کباب اک سیر بھر تُوں مینوں فی الحال
بریاں گر نے آکھیا مُل لیایوں کیہ
کہیا بزرجمہر نے دیہاں نہ کجھ کدی
اوس کہیا ناں دیوسیں منگیں پھیر کویں
فرمایا میں جاندا تیرا حال جویں
رلیا تیرے نال ہے شاہی گلہ بان
گھوڑے نت چرائیکے کریں کباب پچھان
دساں شاہ قباد نوں پھڑیا حانویں توں
حال تیرا پھر ہوسی بنداں وچ زبوں
بریاں گرسن کنب کے پیریں پوندا آ
کہندا نت کباب لے پردہ مکھ چھپا
ایویں نِت لیاوندا بزرجمہر طعام
مُدت عمر گزاردے وچ خوشی آرام

اک دن بزرجمہر تھیں مائی کرے سوال
دل میرا اج ساگ دی خواہش کرے کمال
نالے کہیا مانوں نے سُن اے چشم چراغ
ساگ بتھیرا سُنیدا القش دے وچ باغ
سی اوہ تیرے باپ دا دوست خواہشمند
جا کے اُس دے باغ دے آن وجائی مٹ
سُن آوازہ اوس دا ور تے حاضر آ
صورت سوہنی ویکھ کے رہیا دنگ کھڑا
عرض کرے شہزادیا آئیا ہیں کس کار
دروازے تے کھڑا کیویں آ جا اندر وار
کہیا بزرجمہر نے اے مالی پرکار!
لے قیمت تے ساگ دے مینوں ہور نہ کار
مالی عرض گزار دا جو چاہیں لے جا
پر توں اندر باغ دے قدم رنجہ فرما
تاں خواجہ وچ باغ دے داخل ہوئیا آ
اندر جیہڑے باغ دے ہوئیا باپ فنا
القش سی وچ باغ دے آہا اک در وَل
بیٹھک نوں بنوایا ہیسی اک محل

اوہ محل عجیب تے آہا عالی شان
القش تد وچ اُس دے بیٹھا کرے دھیان
ڈٹھا اک جوان ہے صورت نور ظہور
آئیا اندر باغ دے مالی نال ضرور
ویکھ رہیا خاموش ہو کہے نہ کائی گل
تد نوں ایہہ بھی آ گئے دوویں پاس محل
بیٹھا بزرجمہر تے مالی کار کرے
کارن بزرجمہر دی ساگ تیار کرے
مالی دی اک بکری آئی ایت مکان
بدھی ہوئی رُکھ تھیں کر کے تنگ پچھان
چاہے سبزی کھاونی زور کرے سو وار
دتا بزرجمہر نے رسّا گلوں اُتار
ہو آزادہ بکری وڑی اندر گلزار
گُل میوہ چُن کھاوندی کر دی رُکھ خراب
مالی دی ول بکری جاں پھر نظر پئی
موڑ بدھی پھر رُکھ تھیں جاتا کُھل گئی
مالی اندر کم دے پھر ہوئیا مشغول
پھر اوویں ہی بکری کرے آرام نمول

خواجہ بزرجمہر نے اوویں دوجی وار
رسا گل تھیں اوس دے وتا جھب اتار
دوجی واری بکری پر گلزار وڑی
توڑ گوادے گلاں دے بوٹے وچ گھڑی
مالی نے گُل کھاوندی بکری ویکھ لئی
دوجی واری کُھل کے جاتا آن پئی
نال غضب دے ماردا لاٹھی اک اُٹھا
سٹ وجی تے بکری ہوئی تُرت فنا
خواجہ بزرجمہر نے کہیا مالی نوں
کیتے ظالم مالیا اک سٹے تِن خوں
مالی کہندا بکری ہوئی اک فنا
خون ہوئے تن کس طرح مینوں آکھ سنا
خواجے کہیا ایس دے اندر شکم پچھان
ڈبا اک سیاہ ہے ہیں دو بچے جان
بچے رنگ سیاہ دے پیر سفید تمام
توں مارے وچ شکم دے دوویں بچے خام
آہا القش ویکھدا تاکی تھیں احوال
سنیا بزرجمہر دا سبھ جواب سوال

مالی تائیں القشے فرمائی ایہہ گل
بکری سنے جوان نوں لے آ میرے ول
خواجے نوں سن بکری مالی نال لیا
وچ حضور سریر دے حاضر ہوئیا آ
القش پُچھدا لڑکیا کس دا ہیں فرزند
کہیا بخت جمال دا بزرجمہر پسند
القش ہندا باپ تدھ کتھے ہے فرما
کہیا میں نہ ویکھیا مینوں خبر نہ کا
پھر کہیا اک بکری مالی کیتا خون
جاناں تِن گوائیاں کویں کہیں ہُن توں
باقی کہہ دو کیا ہے آوے اساں یقیں
کہیا بزرجمہر نے ایہہ گل جُھوٹھ نہیں
بکری دے وچ شکم دے دو بچے ہیں قید
اک ڈبا ہے دوسرا کالا پیر سفید
جاں مالی نے ایس تے سٹ چلائی سی
چشم ڈبے دی لاٹھیوں توڑ گوائی سی
سُن بکری دا القشے پیٹ کرایا شق
جو کجھ خواجے دسیا ڈٹھا سو کجھ حق

لاقش حالت ویکھ کے ہویا حیرت مند
بیٹا بخت جمال دا ڈٹھا عقل بلند
القش دل وچ اپنے کردا سوچ وچار
معلم ایس جوان نوں آن ڈٹھے اسرار
میں جو ہتھیں ماریا خواجہ بخت جمال
کیوں نہ ہوسی جان دا میرا حال احوال
قتل کراواں ایس نوں چلدا ہے ہُن زور
مت ایہہ ویلا پائیکے کجھ اٹھادے شور
حاضر القش پاس سی اک سپاہی جان
القش نے جھب ایس نوں کر دتا فرمان
اس لڑکے نوں باغ دے گوشے وچ لیجا
کڈھ کلیجہ ایس دا مینوں بھُن کھوا
اوہ سپاہی حبش دا اک شہزادہ سی
آ وڑیا تقدیر تھیں ایدھر کویں کدی
القش دی دھی نکڑی اُس دے پئی دھیان
اس تے عاشق ہوئیکے ہوئیا سرگردان
پئے کند دو زلفدے ہو گیا پابند
چشم لوٹیری لُٹیا ریہا حیرت مند

اکھیں نازاں والیاں اثر گیاں خوب
جھلک پری دا ویکھیا ہو رہیا مجذوب
اک نظارہ ویکھیا سینے فریب لگی
تن من اس دا ساڑیا عشقوں لاٹ وگی
ہو خادم وچ ایس تھاں القش نال رہیا
رات دنے وچ عشق دے مندا حال رہیا
معشوقہ دے باپ دا ہو کے رہیا غلام
جے ویکے محبوب نوں پوے کدی آرام
حکمے نال وزیر دے حبشی اُٹھ پیا
خواجہ بزرجمہر نوں باہوں پکڑ لیا
کھڑ گوشے وچ باغ دے لگا کرن فنا
خواجے کہیا ظالماں مت رہسیں پچھتا
جے توں مینوں مارسیں پاویں کویں مراد
میری برکت پاوسیں مطلوب ہو دلشاد
سُن حبشی حیران ہو کہندا خواجے نوں
میری کیا مراد ہے آکھ سناویں توں
کہیا ہیں توں حبش دا شہزادہ طرار
آئیوں طرف مدائنے کردا شیر شکار

القش دی دھی تدھ نوں ایتھے نظر پئی
عقل تیری شہزادیا اس نے لُٹ لئی
حبشی دا سُن ہو گیا خواجہ تے اعتقاد
عرض کرے دس ملے گی مینوں کدوں مراد
کہیا مینوں قتل جے نہ کریں گا توں
اندر چالھی روز دے پاویں مطلب توں
کردا بزرجمر تھیں حبشی پھیر سوال
القش دا فرمان ہے تینوں معلم حال
کیہ اس دی تبدیر ہے کی کجھ دیاں لیجا
بدلے تیرے کالجے کی تس دیاں کھلا
فرمایا بازار جا ہرگز دیر نہ لا
عورت دے وچ بکری اس تھیں مُل لیا
کڈھ کلیجہ سدا القش نوں ہُن دیہہ
آکھیں اوس جوان دا کھا کلیجہ ایہہ
حبشی کہندا کالجہ لیسی اوہ پچھان
نال کلیجے بکری کدوں رلے انسان
کہیا وچ اس بکری آدم دی تاثیر
اس نے آدم زاد دا پتیا آہا شیر

زن ویچے جو بکری ہُن اندر بازار
لڑکی اس دی دھی دی موئی جمدیاں سار
بچہ جائیا بکری ہوئی ترت فنا
دھی اس دی نے پا لیا بچہ شیر جھنگا
بچہ اس دے شیر تھیں ہوئیا خوب جوان
بھُکھی بُڈھی ویچدی ہُن بازارے آن
سُن حبشی بازار نوں گیا روانہ ہو
بُڈھی ڈٹھی پُچھیا سارا حال کھلو
جیوں جیں بزرجمہر نے کیتی سی تقریر
اوویں بڈھی دسدی رو رو خال ظہیر
وے قیمت لے آئیا کیتا جگر کباب
القش دی وچ خدمتے حاضر کرے شتاب
القش کھوے کالجہ خوش ہووے مردار
کہندا دشمن اساں دا ہوئیا حال خوار
آیا گھر وچ اپنے بزرجمہر جوان
خدمت اندر ماں نوں وی کردا خوش گزران
آئی شاہ قباد نوں اندر اوسے رات
آئی ہے سی خواب اک بھُل گئی پر بات

فجرے سد معتبراں اتے امیر وزیر
پچھنلگا خواب دی اوہناں تھیں تعبیر
خواب جو مینوں سُتیاں راتیں آئی سی
بھُلی میرے دل تھیں دسو ہے سی کیہ
سبنھاں کہیا بادشاہ جے توں دسیں خواب
سُن کے حالت خواب دی سکاں آکھ جواب
ہُن جو تیرے دل تھیں بھُل گئی اوہ بات
کیہ جاناں کیہ ویکھیا توں سفنے وچ رات
ایہہ گل سُن کے سریاں کردا تنگ قباد
دسو خواب نجومیوں مینوں رہی نہ یاد
بِن سُنیاں بِن ویکھیاں کوئی کہے کیا
فکر پیا دل ساریاں گلیں جنجال پیا
غصے اندر بادشاہ تپ تپ ہویا لال
بولو جھبدے عاقلو کہو حقیقت حال
سر سجناں تھیں گزر کے کہندا القش نوں
اندر میرے نوکراں سبھ تھیں وڈا توں
جے نہ میری خواب نوں لبھیں گا مُردار
قسم مینوں زرتست دی تینوں کراں خوان

عزی نال ژند دی مینوں ہے سوگند
ٹبر تیرا مار ساں کراں قبیلے تنگ
دولت میری ظالماں کھادی کتنے سال
کس دانش دے زور تے ایمندے بدحال
تاں القش وچ دلے دے کردا سوچ وچار
کیوں میں بزرجمہر نوں کل گوائیا مار
اُر اس دے علم دے سی مینوں اعتبار
جے ہُندا اج جیوندا کردا حال اظہار
ویلا ہتھ نہ آوندا مل دا ہتھ پیا
دل ٹُٹدے تن روز دی مُہلت لے گیا
تھاں اپنے وچ آئیکے پُچھے حبشی نوں
کیوںکر بزرجمہر دی جان گوائی توں
حبشی کہندا حکم تھیں کرو وگائی میں
کدھ کلیجہ اوس دا بھُن کھوایا تیں
القش کہندا چل کے مینوں تھاں وککھا
جتھے بزرجمہر دی آئیوں جان گوا
حبشی ایہہ گل جاں سُن چُپ رہیا لاچار
انت جو حالا گزریا سبھ کیتا اظہار

القش کہندا اوس نوں جا کے سد لیا
حبسی بزرجمہر نوں آلے نالگیا
جاں القش نے ویکھیا آیا بزرجمہر
بگلی اندر اُٹھ پکڑیا سر چُمے کر مہر
نالے کہے زبان تھیں ظاہر ہوشاد
اے فرزندا تدھ نوں میں کیتا برباد
دس حقیقت خوب وی سانوں ملے امان
اندر سُفنے رات دے کیہ ڈٹھا سلطان
بزرجمہرنہ بولیا ہو خاموش رہیا
القش نے سلطان دے آن حضور کہیا
بندہ زادہ اساں دا جائے خوب نجوم
چنگی طرح وچر کے کردا ہے معلوم
ہوئیا تھوڑے دناں دا میں تھیں نافرمان
تسیں بلاؤ اوس نوں کرسی آن بیان
گھوڑا نفر غلام دے گھلے شاہ قباد
بزرجمہر جوان نوں لے آؤ کر شاد
گھلے ہوئے شاہ دے حاضر ہوئے آ
حکم جو آہا شاہ دا دتا آکھ سُنا

کہیا بزرجمہر نے ہو ہو کے دلشاد
کراں سواری مول نہ گھوڑا ہے دیوزاد
زین لگام سنوا کے لیاؤ القش نوں
جس دے ظلموں میریاں اکھیں بھریا خوں
کراں سواری اوس تے رسا ڈال گلے
چابک نال چلاوساں سوہنی چال چلے
مُڑ اگے سلطان دے کرن غلام بیان
سُن کے حالت بادشاہ ہو جاندا حیران
القش نے رنجانیاں اوس نوں ہوگ ضرور
تداں سواری اوس دی پئی پسند حضور
القش تائیں پاوندے اوویں زین لگا
اگے بزرجمہر دے لے کے گئے غلام
بزرجمہر وزیر تے ہو بیٹھا اسوار
آندا طرفے بارگاہ گھوڑا خوش رفتار
وچ کچہری شاہ دے داخل ہویا آ
گھوڑا بھائی گدھے دا کُتے وانگ ادا
ویکھ خلائق شہر دی ایڈ عجائب حال
کہندے ظلم نہ ہووندا اس ظالم دے نال

گھوڑا خوش رفتار ہے جے ہُندی اک دنب
خواجہ نے وچ بارگاہ آن کڈھا ٹنب
خواجہ چابک مار کے گوشت جھاڑے کُٹ
جیوں جیوں وجے کورڑا چلے کداڑا پُٹ
اوڑک پتھر ظلم دا سر تے پیا پلٹ
خواجہ بخت جمال دی آہ گئی کر سٹ
روندا القش دمل تھیں لون جھڑائے پھٹ
آخیر کیتے عمل نے جُرن دکھائیاں پٹ
دھرتی لتھاں گھوڑیوں خواجہ فرخ فال
القش نیویں گردنیں روندا وچ وبال
خواجہ دے ول ویکھ کے راضی ہویا شاہ
صورت چمکاں ماردی روشن وانگوں ماہ
پکڑ کنار بادشاہ خواجہ نوں گل لا
کرسی قدر بلند دی جھب دے کرے عطا
خواجہ بزرجمہر تھیں کردا شاہ سوال
کیہ راتیں وچ خواب دے میں ڈٹھا احوال
اوویں بزرجمہر نے صاف سُنایا حال
توں ڈِٹھا وچ خواب دے حلویدا اک تھال

جاں پھڑ لقمہ چائیکے کھاون لگا توں
کالا کُتا لے گیا ہتھوں کھوہ زبون
سُن کے شاہ قیاد نے کہیا ہو خوشحال
یاد پیا میں ویکھیا ایویں سُفنے حال
پھر فرمایا بادشاہ نے کہہ اس دی تعبیر
کہیا بزرجمہر نے ساعت کر تاخیر
اول میری داد دیہہ ظلموں حق نتار
سُفنے دی تعبیر میں پھیر کراں اظہار
کہیا شاہ قباد نے تپ غصے وچ لال
کس نے ظلم کمایا سچ کہہ تیرے نال
ظاہر بزرجمہر نے کہیا حال احوال
القش نے پیو ماریا میرا بخت جمال
سبھ کیفیت گنجدی ہویا جویں ستم
لیا وکھائیاں ہڈیاں مِٹی ہویا جسم
عدلوں حق نتار کے کردا حکم قباد
القش نوں پھڑ دیوناں چا سُولی جلاد
جس کیتا تِس پایا اس وچ نہیں خطا
سمجھ لدا اج ویلڑا مت مرسیں پچھتا

دتا بزرجمہر نوں القش دا گھر شاہ
وڈی لڑکی اوسدی خواجہ لئی ویاہ
دھی القش دی نکڑی دتی حبشی نوں
خواجے جس نوں کہیا سی مطلب پاویں توں
پُچھی پھیر قبا دے سُفنے دی تعبیر
کیتی بزجمہر نے گن اس دی تقریر
گزرے تھوڑے روز ہی سُن اے عالی جاہ
سوہنی عورت تساں نے آندی اک ویاہ
آہا اس دے وصل تھیں دل تیرے وچ شوق
پر کجھ توں اس وصل تھیں اجے نہ پایا ذوق
اک حبشی تے ہوگئی عاشق اوہ مردار
وصل کرے ہُن رات دن اس تھیں ہروار
حبشی وچ محل دے پاس سدایا ہے
اک بڑے صندوق دے وچ ٹکایا ہے
آیا اندر قہہر دے شاہ سُنی جاں گل
اوسے ویلے اُڈ کے آیا وچ محل
آن لبھا صندوق تے لیندا قفل اتار
نکل آیا اوس تھیں اک حبشی مردار

سفنے دی تعبیر تھیں ویکھ ہویا آگاہ
تر حلوے خوش رنگ تھیں کتا پیا سیاہ
حبشی نوں سن عور تے کیتا مار فناہ
نکل گھر تھیں بادشاہ آیا وچ درگاہ
خواجہ بزرجمہر نوں جھب خلعت پہنا
دے القش دا مرتبہ لیا وزیر بنا
بزرجمہر وزیر جاں ہویا خاص امین
اس تے شاہ قباد دا کامل رہیا یقین
ہر مصلحت پُچھدا خوب تھیں سلطان
عدل اتے انصاف تھیں وسدا شاد جہان
خلق وسے آرام تھیں ملک ہویا آباد
رکھے بزرجمہر نوں ہر دم پاس قباد
خواجہ دی تدبیر بِن کرے نہ کار کدی
تے وچ اس دے علم دے آوے نہ بدی
اندر خوشیاں فرحتاں گزرے روز تمام
پایا بزرجمہر تھیں سبھناں نے آرام
اک دن اندر مے کدہ بیٹھا شاہ قباد
جام خمر بھر پیوندا آیا دل وچ شاد

آیا خواجہ خوانگی کہے مبارک باد
شاہ گھر فرزند تھیں کیتا رب آباد
گھر تیرے وچ جمیاں بیٹا فرخ فال
سُن خوشخبری بادشاہ بہت ہویا خوشحال
پُچھے بزرجمہر تھی ہو ہو شاہ خوشی
اس فرزند عزیز دا نام رکھاواں کیہ
کہیا بزرجمہر نے نوش کرو بھر جام
نام دھرو نوشیرواں خوشیاں ہون تمام
نام رکھن نوشیرواں سبھناں پیا پسند
مُڑ پچھیا سلطان نے ایہہ کیسا فرزند
میرے پچھں ہوو سی کیڈک طالع مند
کہیا بزرجمہر نے ہوسی قدر بلند
پھرگ دھروہی ایس دی ہوسی شاہ عظیم
رتبہ اس دا ہووسی اندر ہفت اقلیم
آخر تائیں ایس دا عدل رہے مشہور
ہو سی وچ جہان دے صاحب عقل شعور
رُوئے زمین دا بادشاہ دو سو چار ہزار
اس تیرے فرزند دے ہو سن تابعدار

چودہ سو وزرائے تھیں پُر رکھے دربار
ستر ہزار غلام اس ہوسن خدمت گار
تیغ بہادر جنگ دی ہوسی بہت سپاہ
میداناں وچ اوس دے ہون غنیم تباہ
ہالہ بھرسن ایس دا ملکاں دے سلطان
ہوسی ہفت اقلیم تے اس دا حکم روان
جدوں سواری ایس دی کدھرے ہوگ تیار
تخت زمین وچ پوے گی چار چوفیر پُکار
کئی کوہاں تک فوج تھیں پُر ہوسن میدان
ہوسی اس دی فوج دی سبھ تھیں وڈی شان
ست سوہا تھی ہوسیا اُس دے پیش ردان
ست سو پچھے ہووسی پُر زینت پُر شان
سجے کھبے ہووسی ست ست سو ہر فیل
بہتے چلسن پہلواں اس دا پکڑ سبیل
اوڑک بزرجمہر نے دسی صفت تما
راضی ہویا بادشاہ جاں ایہہ سُنی کلام
کھول خزانہ بادشاہ بہت کرے خیرات
گنی ہوئے سبھ منگنے منگنوں ملی نجات

القس دا اک پُت سی نام اُس دا بختیار
عورت حامل چھوڑ کے مویا سی بدکار
گھر اس دے پُت جمیاں جھب منگایا شاہ
اس نوں رکھاں جیوندا یا تے کرے فناہ
کہیا بزرجمہر نے اُس نوں نہ مروا
ہو سی وچ جہان دے ایہہ عادل دانا
بڑا فریبی ہوو سی تے وڈا مکار
دونہہ جنیاں وچ پاوسی جھگڑا تے پیکار
اس تیرے فرزند دا ہوسی ایہہ وزیر
رکن ہو سی وچ سلطنت ہوگ وڈا شریر
نام دھرو کجھ ایس دا کرے قباد کلام
رکھیا بزرجمہر نے بختک اس دا نام
بختک تے نوشیرواں اکو جہیا ہان
دن دن پاون پرورش ہوئے انت جوان
جاں ہویا نوشیرواں عمروں پنجھی سال
کھڑا اگاڑی تخت دے اک دن زینت نال
متھے اُسدے چمکدا بادشاہی دا نور
پُچھے بزرجمہر نوں شاہ قباد حضور

دسدا صاحب طال ایہہ میرا فرزند
مینوں نظری آوندی اس دی شان بلند
توں کہیا نوشیرواں دل وچ بہت اوصاف
ہور میرے ول گزریا آکھ سناواں صاف
دشمن اس دا ہووسی یا کوناں وچ جگ
ناموری وچ ایس دے داغ نہ جاوے لگ
کہیا بزرجمہر نے گلی نہیں بے خار
رنج خوشی دا میل ہے گنج سنیں بن مار
کہیا شاہ قباد نے ظاہر آکھ سُنا
دشمن اس دا کون ہے اس نوں کراں فنا
بزرجمہر قباد تھیں عرض کریندا پھیر
اجے شکم وچ ماں نوں دے آہا اوہ دلیر
اجے نہ پیدا ہویا عربوں ظاہر ہوگ
تیری وچ مدائنے اک دن پاوگ سوگ
جدوں عرب تھیں پوے گا ملکاں دے وچ ودھا
روئے زمین وچ اوس دی پوسی بہت کہا
مرد ہو سی میدان دا شیر شکار دلیر
کرسی اکے نعریوں دھرت زبر تے زیر

میداناں وچ مار سی تیغ گزاراں نوں
پکڑ غلام بناوسی کئی ہزاراں نوں
تیغ بہادر شیر وش مہ رُخ مہ لقا
نال تیرے نوشیرواں بہی قضید پا
کہندا بزرجمہر نوں سُن کے شاہ قباد
ٹُر جا طرفے عرب دی توں اے عالیزاد
کُل عرب دی زناں دے کچے حمل چھڑا
تاں اوہ دسمن اساں دا ناں ہووے پیدا
سُن بے ہودہ بات نوں خواجہ رہیا خاموش
اللہ دی تقرید دا انت پویسی جوش
فجرے بزرجمہر نے کر سامان تیار
فوجاں ڈھوئیاں عرب نوں خود ہو گیا اسوار
لشکر جدوں مدائنوں گئے عرب دے جھُل
اندر عربستان دے پیا چوطرفے غسل
کھول غلام رسول ہُن مرداں دے طومار
باہر لیا میان تھیں حمزہ دی تلوار
کڈھ عرب دے گوشیوں تیغ بہادر نوں
گھت گھڑی بر ایڑیں شیر دلاور نوں

ہُن اوہ والی عرب دا ہون لگا اظہار
جس دا کوف قباد دے دل نوں گیا نہگار
جو رب قلم قدیم دی واہی قدرت نال
کیہڑا موڑے اوس نوں موڑن بہت محال
لاوا ہاں نمرود بھی تھک رہیا فرعون
حکم مقرر ربّ دا انت ہٹاوے کون
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels