Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 5

داستان امیر حمزہ: ورقہ 5

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

قصہ پیدا ہونا امیر المومنین حمزہعنہ اور عمر امیہ زمری کا اور تلف برزجمہر اوپر حال اہلِ مکہ و دیگر اہل عرب کے

مکے دے وچ وسے سی عبدالمطلب جان
دادا پاک رسول دا سی ایہہ صاحب شان
ابراہیم خلیل وی سی اندر اولاد
اُوپر دین خلیل دے رکھدا سی اعتقاد
ہتھ سجے ول مہرباں قوت بازو شیر
دولت بیٹے ایس نوں اللہ بخشے ڈھیر

کردا ایہہ محافظت خانہ کعبہ دی
خدمت اندر رات دن غافل نہ کدی
جے کعبہ تے آوندا چڑھ کافر مُردار
عبدالمطلب حکمتوں رکھدا سی گھلیار
دے زر کرے خوشامداں رکھدا کویں بچا
دل اس دے اس خوف دی رہندی سدا بلا
نت کعبہ وچ جائیکے ہوندا خواہشمند
کہندا یارب بخش توں گھر میرے فرزند
جیہڑا قوم کفار نوں کلا چور کرے
ہر ظالم بدخواہ نوں ملکوں دور کرے
گھر اس دے وچ بہت سی ہور اگے فرزند
پر ایسا وچ اوہناں دے ناں کو قوت مند
عبدالمطلب عاجزی کردا بارھاں سال
جھاڑو کعبہ وچ جا دیندا داڑھی نال
اوڑک اس دی عاجزی ہوئی قبول جناب
ملی اُمید حضور تھیں کُھلا فرحت باب
آہے تد نوں پے گیا وچ عرب دے غُل
جس نوں سُن کے کنبیا ملک عرب دا کل

بزرجمہر قباد دا دانشمند وزیر
چڑھیا اُپر عرب دے ایہہ کر کے تدبیر
عورت جیہڑی حاملہ ترت جھڑادے حمل
دشمن پیدا ہووناں ڈٹھا اندر رمل
شہر مکے ول آوندیاں بزرجمہر جوان
تنگ کریسی مکیاں آکھے کل جہان
اٹکے برزجمہر آ اندر عرب تمام
عورت مرد نہ کسے نوں کیتا بے آرام
اکم منزل جاں رہ گیا مکے تھیں اوہ دور
مکے اندر اوس دی خبر ہوئی مشہور
عبدالمطلب جاوندا لے بھائیاں نوں نال
طرفے برزجمہر دی کارن استقبال
برزجمہر جوان نے جاں ڈٹھا وچ راہ
عبدالمطلب آوندا آیا وچ نگاہ
برزجمرہ سواریوں پیر پیادہہو
آپس میں پھر مل پے بہت خوشی خوشی ہو
بھی اس دے وچ گوش دے ہولی کہے قبول
میں دُکھ دیہاں نہ کسے نوں میتھوں ڈرو نہ مول

مکے دے وچ آ وڑے دل وچ خوشی تمام
کیتا بزرجمہر نے مکے وچ آرام
سد مکے دی خلق نوں بہت دتا انعام
شفقت کرے تسلیاں اُپر حال عوام
وچ گھر عبدالمطلبے خبر سنی تس حال
بیٹا پیدا ہویا زیبا حُسن جمال
نور ورھے رخساریوں لبوں شفق دا رنگ
زیب جھڑے پیشانیوں ویکھ رہے دل رنگ
پیوستہ وچ ابروواں خال زمرد گُوں
سیب ذقن وچ غبغبوں خوش حلقہ موزوں
انور جرم ستاریوں تیز بدن دِمی لو
رہے نظارہ کردیاں جاں آشفتہ ہو
چمکے اختر بخت دا متھے دے وچ کار
خون سعادت دمکدی زیب کھلی گلزار
عبدالمطلب لے گیا جم دے نوں جھب چا
اگے بزرجمہر دے دھریا تُرت لے جا
ڈٹھا برزجمہر نے جاں اوہ نقش نگار
گل وانگوں گلزار دے کھلیا وچ بہار

چایا بزرجمہر نے اپنی وچ کنار
ویکھ صفائی حسن دی حمد کہے سوبار
خال زمرد رنگ تے بوسہ دیوے شاد
تینوں عبدالمطلبا لکھ مبارک باد
خال اس دے وچ ابروواں روشن حرف دلیل
ایہہ نشانی خوب ہے وچ اولاد خلیل
ویکھے طفل سعید نوں ہر دم خوشی کرے
بزرجمہر زبان تھیں حمزہ نام دھرے
سے مکے دے آدمی حاضر تداں تمام
بزرجمہر پکار دا مجسل وچ کلام
ایہہ لڑکا وچ خلق دے ہوگ سعادت مند
ہوسی عالی طالع پاوے قدر بلند
ثانی قوت ایسدا ہوگ نہ وچ جہان
دیوپریاں تے آدمی منن گے فرمان
روئے زمین دے بادشاہ اس نوں دین خراج
ہو سی صاہب حکم دا سر تے جُھلے تاج
وچ گھراں کفاں دے ایہہ پاوے گا سوگ
جگ وچ ثانی ایس دا مرد نہ کوئی ہوگ

خادم ہوسن ایس دے زور آور وچ جگ
دشمن مارے جاوسن جیں ول پوسی وگ
پوے زمین وچ ایس دی چارے طرف کہا
غلبہ اُس دی گرز دا پوے میلاں وچ رہا
دین محمد پاک دا روشن کر سی پھیر
غالب حمزہ ہوسیا کافر ہو سن زیر
ایہہ حمزہ دیاں خوبیاں خواجہ کرے بیان
حمزہ دی ایہہ پرورش کارن کرے عطا
نالے کہے زبان تھیں ایہہ میرا فرزند
بیٹا میرا دھرم دا حمزہ قدر بلند
فارغ ہو کے ایدھروں خواجہ کرے نگاہ
مرد ڈٹھا اک کھڑا ہے آہا اندر راہ
لوکاں کہیا اوس دا امیہ زمری نام
وچ گھر عبدالمطلبے رہیا پیکمدام
سد خواجہ تس پُچھدا گودی تیری کیہ
کیہس میرا طفل ہے راتیں ہویا سی
وچ لباں دے ہسیا سُن خواجہ ایہہ گل
ہتھ دوویں تعظیم نوں کیتے اس دے ول

لوکاں بزرجمہر تے عرض گزاری عام
عاجز دے فرزند نوں کیوں توں کریں سلام
کہیا تسیں نہ جاندے ایہہ آہا کیہ چیز
ہوگ چراغ محمدی لشکر وچ عزیز
ہوسن اس وچ خوبیاں کیہ کجھ کراں بیان
ہمدم حمزہ شیر دا ہو سی ہر میدان
اس دے ہتھوں رووسن روئے زمیندے شاہ
پکڑ حصار کفار دے کرسی مار فناہ
بڑے قضیئے ملک دے اندر پاوے گا
جدھر جاوے خط لے جنگ مچاوے گا
اندر سفر چلیندیاں چلے مثل ہوا
ہوسی پیک رسول دا کرسی فضل خدا
بادشاہاں دیاں واڑھیاں پھڑ پھڑ من لوے
راتیں سُتیاں دشمناں پکڑے بھُن لوے
ہو سی وڈا مسخرا ایہہ طرار عیّار
عقل اتے وچ مصلحت بھی ہوسی ہوشیار
کہہ صفتاں وچ مکیاں بعد تمام کلام
دھریا بزرجمہر نے عمر امیّہ نام

شتر زروں بھر دیوندا امیہ زمری نوں
اس لڑکے دی پرورش جا اس تھیں کرتوں
اُمیّہ زمری لے گیا دولت باج شمار
دل دے اندر آکھدا ہوہو شکر گزار
مینوں اپنی عمر سر ورم نہ ملی امال
ایہہ عجب فرزند ہے زرے آیا نال
پھر رُخصت لے جاوندا طرفے گھراں تمام
خواجہ بزرجمہر سی رہیا وچ مقام
عبدالمطب ایس دے رہندا پاس ضرور
رہندا بہدا اک تھاںکدی نہ رہندا دور
کہیا بزرجمہر نے عبدالمطلب نوں
بھائی میرا دھرم دا آہا ہویا توں
خوشی کرن تے شادیاں دن تے رام تمام
خوف نہ کائی کدھریوں رہندے وچ آرام
دن دن ہوندے پرورش ایہہ دوویں فرزند
عُمر اُمیوہ دوسرا حمزہ قدر بلند
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels