Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 7

داستان امیر حمزہ: ورقہ 7

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

داستان باہر رکھنے عمر اُمیّہ زمری و امیرالمومنین حمزہو بیان باقی اوصاف

عمر امیہ دوسرا حمزہ بزرگوار
ہوئے دوست سال دے اندر ناز بہار
پھردے سوندے کھیلدے رہندے اکے جا
اک دوجے تھیں گھڑی بھر ہوندے نہ جدا
باہر مکے شہر تھیں اک دی سیر گئے
لوک اکٹھے ایہناں نوں اک جا نظر پئے
ڈٹھا وچ میدان دے کشتی کرن جوان
اک ایہناں وچ پہلواں آہا صاحب تان

جت ول پوے جوان نوں پکڑ مروڑ لوے
کشتی کرے جو ایس تھیں ہو بے حال پوے
اس دے نال مقابلہ نہ کر سکے کو
نال بلند آواز دے کہے جوان کھلو
کون کوئی وچ عرب دے جو میں نال گھلے
کھلے سو اندر خاک دے ہو بے حال رُلے
وچ میزبان توان دے میں تھیں کون تلے
شیر کرے ایہہ حوصلہ آخر قدم ڈلے
عمر کرے سُن حمزہ سُندا ہیں یا نہ
حمزہ پُچھدا اوس نوں کیہ کجھ حال بیاں
عمر کہے مغرور ہے مرد اندر میدان
کہے نہ میرے جید ہے کوئی وچ جہان
حمزہ کہندا کیہ کراں جو چاہیں فرما
عمر کہے پھڑ گئیوں مار زمین پرچا
سُن حمزہ نے دوڑ کے گئیوں پھڑیا چا
سروں اُانہہ پھیر کے مارے دھرت اُٹھا
دھرتی اُتے رہ گئی اس دی لوتھ پئی
تن دی ہڈی پسلی ساری ٹُٹ گئی

وچ مکے اس گل دی پئی پکار عیاں
حمزہنے چا ماریا وچ میدان جواں
عبدالمطلب پاس ایہہ انت گئی فریاد
والی اوس جوان دے ہو آئے ناشاد
سُن کے عبدالمطلبے حمزہ نوں سدوا
کہیا ایہہ کیوں حمزیا کیتو قہر جفا
حمزہ عرض گزارو اجے سچ پُچھدا ہیں
عمر جو مینوں آکھیا سو کجھ کیتا میں
عبدالمطلب آکھ دا عمر اُمیّہ نوں
کیوں ایہہ ظلم کمایا کیہ اے ظالم توں
باجھ گناہ جوان نوں توں مروایا کیوں
میرے جیہا کون ہے اس فرمایا کیوں
عبدالمطلب گل سُن ہویا بہت خفا
حمزہ تھیں کرو اوسیں توں نت جور جفا
عبدالمطلب جھڑکدا عمر اُمیّہ نوں
چھوڑ میرے فرزند دا ساتھ اجیہا توں
عمر کہے لے ویکھ لے غرض اساں نوں کیہ
پُت تیرے دے ساتھ وی حاجت مینوں کیہ

ایہہ گل کہہ کے ٹُر پیا عمر اُمیّہ یار
پچھوں حمزہ رووندا کلا زار و زار
ویت دیوے خون دا عبدالمطلب تار
کرن کرانوں ہاریاں کتے نہ پُچھی سار
ڈٹھا عبدالمطلبے حمزہ دا احوال
عمر گیا ایہہ رووندا اندر حال ملال
موڑ منگایا لطف تھیں عمر اُمیّہ نوں
کہیا پھر نہ کسے دا کہہ کراویں خون
آہے دوویں کھیلدے رہن اکٹھے پھیر
بُت خانے ول اک دن دوویں گئے دلیر
عمر کہے سُن حمزیا سُنیاں ہے یا نہ
اس کوٹھے وچ کیا ہے تے کیسا ہے تھاں
حمزہ نے فرمایا مینوں خبر نہ مول
عمر کہے سعن اساں تھیں اے حمزہ مقبول
نکیاں نکیاں مورتاں اس کوٹھے وچ ڈھیر
ایہہ گھڑیاں سنیاریاں سونے تھیں اے شیر
لوکمکے دے پوجدے ایہناں بلائیاں نوں
میں جاناں کجھ عقل نہ ایہناں سودائیاں نوں

چل وکھلاواں ویکھ لے کویں کہ نقش جڑے
بت خانے وچ آئیکے حمزہ عمر وڑے
کیتی نطر پجاریاں خوفوں کنب گئے
حضرت عم رسول دی پیرں آن پئے
عمر کہے توں حمزیا نہ کر ہور وچار
اک اک تائیں پکڑ کے چا دھرتی تے مار
اک اک تائیں پکڑ کے حمزہ عم نبی
مارے اُپر زمین دے دوزخ گئے شقی
جان پجاری ہو گئے وارو وار فنا
سونے دے بُت عمر نے لئے پلے وچ پا
بُت خانے دے اک طرف دتی اگ لگا
عمر بتاں نوں دوڑ کے لے گھر وڑیا جا
حمزہ بھی گھر اپنے داخل ہویا آ
بُت خانے تھیں اودھروں اگ چمکائی دا
جاں لاٹاں بُت خانیوں چائیا وڈا جوش
خلق نسی وچ شہر دے ہویا جوش و خروش
سنیا حمزہ لاگیا بُت خانے نوں اگ
رہے بجھا نہ بُجھدی گئی چوفیرے لگ

عبدالمطلب پاس بھی حال ہویا اظہار
حمزے معبد ساڑیا گیا پجاری مار
حمزہ تائیں باپ نے کہیا غصے ہو
توں اوہ کردوں حمزیا جو کجھ نہ کر
جان ستاویں اساں دی پاویں نت فساد
اندر تریے جھگڑیاں گھر ہو سی برباد
ہویا اگے باپ دے حمزہ عرض گزار
ایویں سی فراوندا عمر اُمیّہ یار
عبدالمطلب آکھدا عمر اُمیّہ نوں
ہیں کیوں کھڑا کراوندا نت قضّیہ توں
باز نہ آویں ظالماں ظلم کمانوں تھیں
دل وچ خوف نہ رکھ دوں جھگڑے پانوں تھیں
توں میرے فرزند نوں کر چھڈیا گمراہ
توں بدیاں کرواندیاں اے ظالم بدر راہ
عُمر اُمیّہ آکھدا عبدالمطلب نوں
خبر نہیں میں برا ہاں یا ہیں ظالم توں
دس بھلا کیوں بُتاں نوں تسیں پکارو رب
شرک کماون ہاریاں لے عقو بت جھب

مذہب پاک خلیل دا تسیں وسارو کیوں
بے جاناں نں رات دن پئے پکارو کیوں
منگ مراداں بتاں تھیں جو دل کردے شاد
باجھ مراداں جاوسن آخر ہو برباد
حمزہ کولوں بُتاں دا نام گوائیا میں
سُتا دین خلیل دا موڑ جگایا میں
سونے دے بت کافراں سٹ چھڈ بیکار
میں گھر نوں چالے یا ورت لواں دن چار
ایہہ اسی بت سونیوں آہے سی کس کام
ورت لواں میں کھائیکے پاواں خوشی تمام
عبدالمطلب حلا سُن ہو رہا خاموش
ڈٹھا عمر عیّار نوں کامل اندر ہوش
ایویں حمزہ عمر دا رہند وقت وہا
ہاسے وچ تماشیاں رہندے حال صفا
اک دن دوویں شہر تھیں آئے باہر وار
اک اکھاڑا ویکھیا خلقت باجھ شمار
عمر پچھے اک مرد نوں جمع کھڑے کیوں لوک
کیہ اچنبا کیا ہے اس تھاویں کیہ تھوک

طاہر نام جوان دا کہیا ایہہ میدان
جس دے ثانی زور دا نہ کو وچ جہان
ہُن اس ویلے ہو رہیا کشتی دا سامان
کرو زیارت مرد دی جو ہے صاحب شان
تد نوں طاہر ماریا نعرہ وچ میدان
مرد و کشتی واسطے آوے کوئی جوان
کتنے مرد دلیر دل وارو وار گئے
طاہر غالب شیر تھیں ہو لاچار گئے
اس دے پھیر نہ سامنے کوئی گیا دلبر
طاہر وچ میدان دے جوش کرے جیوں شیر
کرے پکاراں اُچیاں طاہر ظاہر حال
سام نرسیاں کیا ہے کتھے ہے اج زال
کتھے رستم پہلواں تے اس دے فرزند
ویکھن میری مردمی سن بہمن اسفند
حمزہ دے وچ گوش دے ایہا پئی پکار
کہے عمر نوں کون ہے حال کرو اظہار
عمر کہے جا حمزیا توں اندر میدان
تینوں کشتی واسطے کردا طلب جوان

حمزہ پُچھے کیہ کراں ایہہ بھی آکھ سُنا
عمر کہے پھڑ مارنا ہووے جھب فنا
زندہ ھوڑ نہ آوناں مت پھر کرے غرور
کہیا کیوں چھد آوساں ایویں کراں ضرور
حمزہ وچ میدان دے کھڑا مقابل جا
لافاں مار نہ طاہرا ظاہر ہتھ وکھا
طاہر کہندا لڑکیا ہیں کس دا فرزند
صورت تیری نازنیں چہرہ وانگوں چند
میرے متاںمقابلے جاویں جان گوا
نازک ہڈیں تیریاں ہوون سُرمہ سا
حمزہ کہند طاہرا نہ کر ہور ودھا
پیر دھراں زمین تے زوروں چُک وکھا
طاہر کہے اُٹھاوندا میں سو من دا سنگ
میری ویکھ بہادری اُڈن رُکھاں دے رنگ
تینوں چک لے جاوناں کیڈک ہے دشوار
پیر میرا چعک آپ توں جے ہے کجھ بلکار
حمزے کہیا طاہرا توں پہلے زور
طاہر کہندا مریں گا اساں نہ جاپے ہور

دھردا پیر زمین تے حمزہ اکت مقام
طاہر چا نون واسطے لاوے زور تمام
پنی پکڑا میری دوہا ہتھاں نال
حدوں باہر زور کر ہو رہیا بے حال
اُنگلیاں تھیں طاہرے ہویا خون روان
حمزہ مول نہ ہیا رہیا اکت مکان
ہو لاچار امیر دل طاہر کرے دھیان
حیرانی وچ آکھدا دیو ہیں یا انسان
صورت وانگ فرشتیاں نازک ہیں گُل رنگ
قوت دے وچ سخت ہیں جیڈک سخت نہ سنگ
لے ہُن میرے پیر نوں جے سکیں چُک توں
گِٹے تھیں پھڑے گیا حمزہ طاہر نوں
پھیر کرے تے مایر اُپر سخت مکان
کنوں نکوں اس دیوں ہویا مغزر روان
لوتھ دھسی وچ زمین دے ہڈی رہی نہ کو
جان بچاری رووندی گئی مسافر ہو
شور پیار وچ حاضراں خلق رہی ہو ونگ
حمزہ عرب امیر نوں ڈٹھا غالب جنگ

سُن سُن خبر امیر دی شہر رہیا حیران
ایہہ وچ سارے شہر دے ہویا حال عیان
تس دن تھیں وچ شہر دے نام ہویا مشہور
سی حمزہ دے زور دا خلق اندر مذکور
کردے خوف امیر دا اس دن تھیں سبھ لوک
جت ول جاوے مرد کو مول نہ سکیا روک
دفتر کھول اداب دا جھب غلام رسول
حمزہ عمر عیار نوں ہووے علم حصول
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels