Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 8

داستان امیر حمزہ: ورقہ 8

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

جانا امیرالمومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ باغ کی سیر کو اور جڑ سے اکھاڑنا کھجور کے درخت کو اور سونپنا عبدالمطلب کا حمزہ کو معہ عمر اُمیّہ کے علم ادب پڑھنے کے لے اور پڑھنا حمزہ کا اور نہ پڑھنا عُمر اُمیّہ کا اور حاصل کرنا حمزہ کا خنگ مہتر اسحاق علیہ السلام کو

عبدالمطلب آکھدا حمزہ نوں سد پاس
مت میری لگ حمزیا پاویں فرحت راس
اجون اگے شہر دے اندر کریں نہ سیر
جدھر کھیلیں جانو دوں کدی نہ رہندی خیر
ہے تے خواہش کھیلدی دل تیرے وچ ہو
جا کھیلیں وچ باغدے جتھے مرد نہ کو
جو فرمایا باپ نے حمزے من لیا
کھیلن اندر شہر دے پھیر نہ کدی گیا
حمزہ عمر جو شہر تھیں اک دن گئے بروں
عُمر کھڑے اک باغ دے اندر حمزہ نوں
آہی اندر باغ دے بہت بلند کھجور
خوب کھجور پکیاں نظری آون دور
عمر اُمیہ ماردا ہیٹھ کھڑا ہو چھال
خوشہ توڑ لیاؤندا کھاندا ہو خوش حال
جدوں کھجوراں منگدا حمزہ پاک جناب
عُمر اُمیّہ دیوندا اگوں صاف جواب
توں بھی چھال لگائیکے گُچھا توڑ لیا
نہ بن میرا منگتا میں دیواں کہہ کیا
حمزہ کہندا میں نہیں سکدا اُچھال لگا
تیرے جہیاں تیزیاں میں وچ ناہیں کا
عمر اُمیّہ آکھدا پکڑ کھجور ہلا
جھڑن کھجوراں کھاویں مینوں دئیں نہ کا
پایا مُڈھکھجور دے حمزہ نے ہتھ سخت
پٹ جڑاں تھیں لے گیا ثابت کڈھ درخت
اونویں مالک باغ دا حاضر ہویا آ
اگ مگی رو آیا عبدالمطلب دا
ہتھوں تیرے پُت دے شہر سبھی ولتنگ
گھر تیرے وچ جمیاں آفت گھر سمجھا
عبدالمطلب اوس نوں گھر گھلے دلشاد
حمزہ تائیں لے گیا پکڑ اگے استاد

عمر اُمیّہ دوسرا پکڑ چلایا نال
پاس معلم سونب دا دوہاں نوں فی الحال
بے ادبی وچ آ گئے ایہہ دوویں فرزند
علم پڑھاؤ دوہاں نوں ہور دانشمند
جہل فساد مزاج تھیں ہو سی دور تدوں
دوہاں بار پڑھاؤ سو کر تاکید جدوں
حمزہ عمر عیار نوں سبق دسے استاد
حمزہ اکھیں نیویاں سبق کریندا ہاد
عمر نہ مونہوں بولیا رہیا ہو خاموش
ملّاں نے وچ جوش دے پھیر کہیا وچ گوش
توں بھی مونہوں بول کجھ اے لڑکے رہ شاد
حمزہ وانگوں سبق نوں توں بھی کر لے یاد
عمر کہے میں سبق نوں تاں بولاں اے یار
جاں لگ میری سبق نوں کہیں نہ توں اوہ مار
سبق میرے نوں یاد کر توں پہلے استاد
پچھوں جے دل چاہیا میں بھی کر ساں یاد
سبق میرا استاد جی آپے یاد کرو
میں انجان ندان نوں کیوں ناشاد کرو

یاد کرن دا اسانوں اجے نہیں ول یاد
کر کے یاد وکھا دیو اے میرے اُستاد
حمزہ وانگوں میاں جی میں ایہہ ناہیں خو
میں بولاں جاں رج کے ملاں بولی دے
پڑھیاں ہوئیاں اگلیاں ہوڑ پڑھاوے کون
جھڑکن جھمن نال ہے دو تن کھاوے کون
اُلٹیاں سمجھاں والیاں نوں سمجھاوے کون
پکڑ لوے ساگرد تے پھیر چھڑاوے کون
جاں جاتا استاد نے ہے ایہہ بے آداب
دو تن چھٹیاں ماریاں پایا عمر عذاب
عمر دلے وچ غصیوں تپ تپ ہویا لال
مونہوں اجے نہ بولیا چُپ رہیا ہر حال
مینوں مارن والیا پاویں انت وبال
دل وچ کہندا کہ کراں ہتھ ملانے نال
آہے سی استاد نے جُتی نویں لئی
عمر عیار طرار دی اس تے نظر پئی
نظر بچا دو گھڑی نوں گیا پستا ہو
مار جُتی وچ بغل دے گیا چھپا ہو

جا اندر بانزار دے حلوائی دے ہٹ
سٹ جُتی فرماوندا نقد لواں مُل وٹ
یا شیرینی مُل کرائے حلوائی دیہہ
حلوائی نے پُچھیا کس دی جُتی ایہہ
کہیا میرے باپ دی جُتی ہے بیشک
نہ میں چور چکا ہاں میلی نظر نہ تک
حلوائی سچ جان کے جُتی لئی خرید
دیہہ شیرینی ٹوریا کرے شاد رشید
مُڑ شیرینی کھاوندا مکتب وڑیا آ
حضرت عم رسول دے بہہ مقابل جا
حمزہ پُچھے عمر نوں کیہ کجھ کھاندا ہیں
عمر کہے لے ویکھ لے جو کجھ کھاندا میں
حمزہ دےہتھ دیونا شیرینی کجھ چا
حمزہ پچھے کدھروں ایہہ لے آیوں جا
عمر کہے گھر باجھ ہے کدوں ٹکانا ہور
ایہہ سبھ گھر دا مال ہے ناں میں رہزن چور
نس گیا کھا مکتبوں شیرینی مقبول
بدلا اپنا لے گیا پھیر نہ مُڑیا مُول

بعد گھڑی استاد نوں جانا کتے پیا
عمر اُمیّہ تداں نوں ہیسی دور گیا
مُلاں جُتی لبھدا مُل نہ لبھدی سی
حیرانی وچ آکھدا پل وچ ہویا کیہ
جُتی میری مکتبوں کیہڑا لے گیا
یارو باجھوں عمر دے ناہیں ہو رہیا
حمزہ نے وچ دلے دے حالت بجھی کل
یار وصولی کر گیا دونہہ چھٹیاں دا مُل
لڑکے کہندے میاں جی اُسدا ایہہ فتور
شیرینی بھی کھانودا ڈٹھا عُمر ضرور
جا لڑکے وچ ہٹ دے جُتی لیندے لبھ
حلوائی نے دسیا حال عمر دا سبھ
دے قیمت استاد نے جُتی لئی منگا
نفع نہ اوس شاگرد تھیں رہیا ملاں پچھتا
آہے حمزہ سبق نوں چنگا یاد کرے
خدمت وچ استاد دے عذر نہ کدی دھرے
دن دوجے جا عمر نوں حضرت کہے امیر
چل مکتب نوں چلئے ہور نہیں تدبیر

عمر کہے کچھ علم وی مینوں خواہ نہیں
میر انال ملانیاں دل دا راہ نہیں
جے خواہش ہے تدھ نوں پڑھ پڑھ عالم ہو
ان پڑھیاں نوں شہر تھیں کڈھ نہ سکے کہ
سن حمزہ چھڈ عمر نوں تنہا پڑھن گیا
کامل فہم امیر دا جھبدے علم لیا
حمزہ عالم ہویا نحو پڑھی تے صرف
عمر اُمیّہ چور نے اک نہ پڑھیا حرف
اک دن عمر امیر نوں کہندا کر کر مہر
خبر نہ تینوں کی کیہاتیں حق بزرجمہر
لوکاں کولوں خوباں سُنیاں ہیں یا نہ
سکھیں ہُنر پیکار دا فرخت پاویں تاں
چلکمان خرید کے کر ورزش دن چار
تیر اندازی سکھ لے آوگ تیرے کار
بانہوں پکڑا میر نوں ٹُریا عمر عیّار
وچ دوکان کمان گر لے آئیا ہوشیار
کروا طلب کمان دی حمزہ عالیشان
دیندے کڈھ کمان گر عُمدہ اککمان

کھِچ کمان امیر نے جدوں لفائی سی
اوہ پسند امیر دے مول نہ آئی سی
کئی کماناں اوس نے کڈھ وکھائیاں سی
اوہ پسند امیر دے مول نہ آئی سی
کئی کماناں اوس نے کڈھ وکھائیاں سی
لائق شان امیر دے مُول نہ آئیاں سی
کرے خیال کمان گر ایہہ ہے صاحب زور
باجھ کمان اسحاق دے لائق نہ تس ہور
کہے نبی اسحاق دی ہے اک خوب کمان
میری اوہ میراث ہے پیو دادے دی جان
حکم کرو کڈھ دیو ساں عذر نہ کر ساں کا
حمزہ راضی ہوئیکے حکم کرے لے آ
دِتی کڈھ کمان گر ویکھے کھچ امیر
پئی پسند امیر نوں نال گیا لے تیر
تیر انداز استاد سی اک مکّے وچ پیر
تیر اندازی سکھدا اس تھیں عالمگیر
درد ہوئی استاد نوں اک دن ہویا فناہ
عمر اُس دے ہجر تھیں روندا کر کر آہ

وچ قبیس پہاڑ دے روندا گیا امیر
ملیا وچ پہاڑ دے حمزے نوں اک پیر
پکڑ دلاسا دیوندا حمزے نوں سو بار
سر مونہہ چُم پیار تھیں پکڑے وچ کنارے
حمزہ پچھے کون ہیں کر حضرت ارشاد
فرمایا سُن حمزیا ہاں تیرا اُستاد
ہنر سکھاون واسطے تیں آیا ہوں
فن سبھے پیاکر دے دسے حمزہ نوں
حمزہ کامل ہو گیا سبھ ہُنراں وچ خوب
تیرے تیز کٹار دے فن سِکھے مرغوب
حمزے نوں سکھلا کے غائب ہویا پیر
مُڑ مکّے وچ آیا حمزہ عالمگیر
عمر اُمیّہ یار نوں اک دن کہے امیر
کر کجھ میرے واسطے گھڑے دی تدبیر
وچ طویلے تساں دے کیہا اک سمند
گھوڑا ہے یا کیہ کہاں شوخی وچ پرند
چا اڈارو باز تھیں دو تن قدم اگیرا
شیروں فیل بہادروں قوت وچ ودھیر

کرو سوای حمزیا اس تے زین کسا
حمزہ زین کساوندا اس گھوڑے تے آ
دتا پیر رکاب تے جا حمزے اک چا
ٹُٹ کمر وچ زمین دے ہویا اسپ فنا
کہندا عمر عیار نوں ہو حمزہ دلگیر
گھوڑے دی میں واسطے جیوں کیوں کر تدبیر
عمر کہے لے جاوساں کدھرے وچ جہان
گھوڑا دیاں لیائیکے تینوں عالی شان
ٹُریا طرفے مصر دی پیدل وانگ ہوا
راہ وچ ڈٹھا کارواں لتھا ہے اک جا
کتنے گھوڑے قیمتی آہے اُسدے پاس
وچوں سارے گھوڑیاں سپ ڈٹھا اک راس
سی سوداگر کہاوندا بیٹھا آپ طعام
اوہ گھوڑا اس پاس سی بدھا اک مقام
گھوڑے دے ول ویکھ کے عمر رہیا ہو دنگ
دل وچ کہندا ایس تے ماراں داء فرنگ
ایہہ گھوڑا کسکائیکے جا وچ شہر وڑاں
لائق شاں امیر دی اسپ دوڑ اکھڑاں

بن درویش پکاریا جا حاضر توفیق
سوداگر نے آکھیا ہو کے بہت شفیق
اے بچڑے درویش دے بہہ جا میرے نال
عمر بہے ہتھ دھوئیکے نال اس دے خشحال
سوداگار دےنال رل کھاندا ایہا طعام
اوس گھوڑے دا ویکھ دا رو رو سبھ اندام
سوداگر نے عمر نوں کہیا ہو دلریش
کھاندوں نالے روندوں کیوں بچڑے درویش
ایہہ گل سُن کے رو پیا عمر امیّہ زار
بابا دل دے زخم تے مار نہیں تلوار
دل میرے دے درد دا پُچھ نہ میتھیں حال
میں مر جاواں تڑف کے مت اس حسرت نال
سن کے دل کروان دے مہر پئی دو چند
رو رو کہندا عمر نوں سچ سنا فرزند
کیہ تیرے دل گزریا ظاہر آکھ بیان
پائیاں کیڈ مصیبتاں جس تھیں ول بریان
رو رو کہیا عمر نے سُن لے درد وجھاپ
تیرے وانگ سوداگری کردا میرا باپ

اس گھوڑے دے شاندے اس دے اسپ ہزار
وچ طویلے ہووندے باجھ حساب شمار
میں بھی اُپر گھوڑیاں ہوندا سی اسوار
رہندا آہا رات دن اندر ناز پیار
سر میرے تھیں گیا اوہ دولت ہوئی دور
ہُ میں ٹکڑے منگدا در در پھراں ضرور
جے اج ہوندا جیوندا باپ میرا سردار
میں بھی ایسے اسپ تے ہوندا کدے سوار
دل چڑھنے نوں چاہوندا پر اج نہیں نصیب
طفلیموجاں مانیاں ہوئے اج غریب
رات دنے دو اکھیاں کردیاں رہن وجھاپ
وچ یتیمی چھوڑ کے جاں تے موئیا باپ
ایہہ گل سن کروان دے دل وچ پیا پیار
توں فرزند آکھدا نہ کر گریہ زار
اندر تیرے روونے کیڈک ہے تاثیر
اُچھلیا دل اساں دا سُن تیری تقریر
چڑھ گھورے تے ویکھ لے دو گھڑیاں بھر توں
ملن نہیں مُڑ آوناں میں پردیسی نوں

پونچھ پلے تھیں اکھیاں ہوئیا عمر سوار
اس تھانوں وچ پھیریا گھوڑا دو تن وار
پھر ھوڑے نوں ماریا جاں اک چابک چا
اسپ کو واڑی چائکے ڈرے مکے وچ آ
پچے رہیا پکاردا سوداگر دل ریش!!
کدھر نوں نس چلیوں اے ظالم درویش
ملیوں ٹھگ بنارسی ہو کے حال فقیر
اس درویشی فقر دا کون تیرا ہے پیر
بھکھا روتی کھا گئیوں کر کے جگر کباب
جاندی واری پا گیوں پلے خوب ثواب
کھوج لیا کروان نے مگرے گیا سدھا
وڑیاں پاس امیر دے عمر اُمیّہ جا
حمزے گھوڑے ویکھیا ویکھ ہویا دلشاد
عمر اُمیّہ کدھروں آندا ایہہ دیوزاد
عمر پتہ کجھ دسدا مل لیاون دا
نقد دتا کجھ وعدہ کیتا ساون دا
مل ادھا کجھ اسپ دا رک دتا میں تار
باقی میرے حمزیا سر تے رہی اُدھار

گھوڑا مویا ویکھ سی حمزہ حیران
تد نوں کھوج پچھان کے آ وڑیا کروان
گھوڑا مویا ویکھ کے رویا زارو زار
کس نے گھوڑا قیمتی مفت گوایا مار
حمزہ پچھے بُڈھیا کیہ ہے تیرا حال
سوداگر رو آکھدا سُن اے فرخ فال
میں مالک اس اسپ دا آہا باذرگان
ٹھگ سنڈا رنگ روغنی لے آیا کرتان
کمر ٹُٹی آ ویکھیا گھوڑا پیا فنا
کیہ جاناں اس اسپ تے کیہ کجھ دھری بلا
سوداگر تھیں پچھدا حمزہ عالیشان
تینوں اپنے چور دی ہے یا نہیں پچھان
سوداگر نے آکھیا ترت پچھان لواں
کالے جیہے چور نوں اوویں جان لواں
آہے جس دن بدل دا ہیسی عمر لباس
جاوے نہ پچھانیاں بھاویں ہووے پاس
آہے تس دن عمر نے بھیس وٹایا سی
وچ پچھانن اوس دے مول نہ آیا سی

کردا باذرگان تھیں گلاں عمر عیار
نالے کرے اشارتاں واہ پچھانن ہار
حمزہ نے فرمایا کہہ اے بازرگان
کیہ قیمت اس اسپ دی جھوٹھ نہ کریں بیان
کہے سوداگر منیاں نہ سی میں اے یار
دیندا سی نوشیرواں اٹھ ہزار دینار
قیمت دے امیر نے خوش کیتا کروان
گیا دعائیں دیوندا راضی باذرگان
اک دن حمزہ عمر نوں کہندا وچ حضور
عمر امیّہ کدھروں گھوڑا لبھ ضرور
عمر اُمیّہ دوڑیا اک دیہہ چلا گیا
راہ وچ دوڑے جاوندے نظری باغ پیا
اک دیوار بلندی سی گرد بگر چوفیر
عمر اُمیّہ باغ دے پھریا گرد دلیر
دروازہ اس باغ دا چار چوفیروں بند
چھال لگائی چڑھ گیا اوپر کندھ بلند
دروازہ اس باغ دا چار چوفیروں بند
چھال لگائی چڑھ گیا اوپر کندھ بلند

باغ عجائب ویکھیا زیب اتے مرغوب
مجلس وانگ سماع دے ہون آوازے خوب
خوش آواز جناوراں پائیاں ہوئیاں شور
قمری بولے طوطیاں تِتّر مور چکور
میوہ دار درخت سی وچ عراقاں صاف
کھولی گلاں چمانیاں بونافے دی ناف
گل سرخاں وچ سرخیاں لب محبوباں وانگ
وچ سمن دی ڈالیاں وگی حُسن دی کانگ
دل لالہ خوشرنگ دی پھری فراقوں دا
نرم نسیم درکڑی کلیاں کئی ہسا
چمبیلی وچ بھوریاں خوشیوں دھری صدا
زلف آویزاں سنبلاں شانہ کرے صبا
نازدری گلناز دی شاخاں دے وچکار
صدر برگاں دے برگ تے رنگ گھتی جھلکار
ریحاں رح و مکدی تازہ تے خوش رنگ
بُلبُل گل دی شمع تے جلدی وانگ پتنگ
زرد گلاں دے رکھاں تے عشق چڑھالی ٹھاٹھ
سردار آزاد دیوانیاں پیر جڑے وچ کاٹھ

ساق صنوبر لچکدے بند غموں آزاد
پُر فرحت شمشاد تے ورق ورق دلشاد
چشم کشادہ نرگسوں مستی خواب رسے
عین بعین دونین دی جا وچ جگر دسے
گل خنداں جاں ویکھیا خود خانہ آیا
پنجہ دار چنار نوں کہے مبارک باد
باد بہاراں پھلیاں موسم خوشی عیان
سوسن شکر پکاریا نال ہزار زبان
شاخ بشاخ درخت ہر سویاں نال بھرے
سیب ذقن محبوب دی نال مثال دھرے
خنداں چہرا نار بھی لٹکے ناز کرے
ڈٹھے عمر عیار نے سبھ رکھ ہرے بھرے
جا وڑیا وچ باغدے کیتا سیر تمام
حدوں باہر ویکھیا ایہہ خوش طرز مقام
اک محل عیار نوں اس وچ نظر پیا
ات ول ویکھن واسطے ہو روان گیا
پاس گیا تے ویکھیا خوش عجب پر آب
شہدوں شیروں خوب تر خوشبو وانگ گلاب

زیبائیاں سبھ ویکھیاں دل نوں پیا آرم
ناں پر وچ اس باغ دے آدمیاں دا نام
آہا بخت بلوردا اندر اوس محل
عمر اُمیّہ تخت تے بہے ٹکا نائل
ساعت اُوپر تخت دے کیتا جدوں قرار
سنیاں اک طرف تھیں ہوئیاں شور پکار
تد نوں گھوڑا ویو جیہا باجھ کسے اسوار
مارن عمر عیار نوں آن پیا یک بار
تختوں عمر عیار نے جھب لگائی چھال
ڈردا باہر باغ تھیں دوڑ گیا فی الحال
مُڑ حمزے نوں دسیا جا سارا احوال
میں دکھلانواں تدھ نوں ٹُر چل میرے نال
حمزہ خوش دل ہوئیکے پاس پدر دے آ
رخصت منگے عرض کر اسپ لیاواں جا
سن کے حالت باپ نے ایہہ فرمائی بند
اوتھے جاویں مول نہ اے میرے فرزند
ایہہ خیال سناوناں جو تیں وچ دماغ
ہے مہتر اسحاق دا گھوڑا تے اوہ باغ

اس گھوڑے دا پکڑنا مول نہیں آسان
اس نے فوجاں مایاں گھیر اندر میدان
اگلے کتنے بادشاہ تھکے زور لگا
پکڑ رہیا نوشیرواں کتی واری آ
اوہ وچ قابو کسے دے آیا نہ حروم
جا تنہا اس اسپ نوں کویں پھڑیں معلوم
حمزہ عرض گزار دا مینوں مُول نہ روک
جے گھوڑا پُر زور رہے میں بھی ہاں کجھ تھوک
حمزہ لے کے عمر نوں ہویا تُرت روان
آٹے گردے باغدے دوویں مرد جوان
چڑھ جاندے دیوار تے دوویں شوخ طرار
عمر کہے نہ جاوساں ینوں قسم خدا
جاں توں گھوڑا پکڑ کے ہوویں آپ سوار
تاں میں اندر باغ دے قدم دھراں اک وار
دل میرے وچ خوف ہے گھوڑا آن پوے
میں مسکین غریب نوں گھیرے مار لوے
ایہہ گل سُن ہس جاوندا حمزہ اندر وار
عمر اُمیّہ رہ گیا اُپر اس دیوار

حمزہ اُپر تخت دے جا کے بیٹھ گیا
اوویں گھوڑا ایدھروں کر کے جوش پیا
حمزہ نے اس اسپ دے پکڑ لے دوگوش
گُھٹے گوش امیر نے اسپ رہیا بے ہوش
عاجز ہو امیر دے اگے رہیا کھلو
حمزہ اُپر اسپ دے چڑھے دلاور ہو
گھوڑا جان سوار نوں ہو فرمانبردار
اندر حکم امیر دے رہیا نال قرار
ویکھ مطیع زمین تے لتھا عالمگیر
گھوڑا مگرے جاوندا جدھر پھرے امیر
عُمر امیّہ ویکھ کے ہو رہیا حیران
لہہ دیواروں ہویا طرف امیر روان
ہُن گھوڑے نے عمر تے کجھ نہ کیتا وار
دوویں اندر باغ دے سیر کرن رل یار
گھوڑا پچھے ایہناں دے نالو نال پھرے
پھردے پھردے باغ دے آئے اک سِرے
اک حجرہ وچ ایس تھاں آیا ایہناں دھیان
پتھر درپر اوس دے اس تے قسم بیان

اس حجرے وچ پئے ہن چوتالی ہتھیار
ہور خزانہ ایس دے انر باجھ شمار
وچ فلاں تاریخدے وچ فلانے سال
حمزہ ایتھے آوسی ایہہ سبھ اس دا مال
سن گھوڑے ہھیار بھی تے ایہہ مال تمام
حمزہ ایتھے آوسی ایہہ سب اس دا مال
سُن گھوڑے ہتھیار بھی تے ایہہ مال تمام
حمزہ دی سبھ ملک ہے سن گلزار مقام
حمزے باجھوں ہور نوں نہ ایہہ ہوگ وصول
جے لکھ واہاں لاوسن کجھ نہ پاون مُول
جاں حمزے نے ویکھیا لکھیا ایہہ مذکور
دسے عمر عیار نوں ہو ہو کے مسرور
عمر کہے دیوار دا اک سرا ڈھا جھب
کڈھ اسباب خزانیاں لد لیجائیے سبھ
حمزہ کہندا حکم بن نہ ڈھاہاں دیوار
ایہہ مقام پیغمبراں دا ہے اے پیار
کھول درا وچ کھوٹھڑی اندر وار گئے
دولت تے ہتھیار بھی دوویں نظر پئے

اک پتھر تے ویکھیا لکھیا ہور احوال
حمزہ ڈھا دیوار نوں لے جاوے سبھ مال
حمزہ کہندا عمر نوں ملی اجازت ٹھیک
جا بھرتی کجھ لبھ کے لیا میرے نزدیک
عمر اُمیّہ ٹر پیا آ ڈٹھا وچ راہ
اُٹھ چریندے کھچراں آئے بہت نگاہ
کرواناں دا جنگلے ڈیرا نظر پیا
آ بیٹھا وچ ایہناں دے من پتیا لیا
رلیا ملیا ہو گیا نال ایہناں اک جان
گلاں کردا چنگیاں ونگ رہے کروان
وچوں اپنے تو بُرے سُکی راکھ نکال
کرواناں وچ بیٹھ کے دیندا ہو خوش حال
دارو وچ رلائیکے بے ہوشی دا چا
کرواناں نوں دیوندا ذرا ذرا درتا
بے ہوسی وچ آ گئے کھا سارے کروان
لے شُتر سبھ ایہناں دے ہویا عمر روان
پائی خبر امیر نے آیا عُمر عیّار
قدر ضرورت ڈھاوندا اک طرفوں دیوار

حمزہ اول کدھ دا چوتالی ہتھیار
رخت سبھے کڈھ حجریوں پہلے وارو وار
اسمٰعیلی پیرہن پاوے بدن امیر
اُپر نرمی واطے جامے ست حریر
زرہ بنی واؤ دی اس پر پائی سی
موزہ صالح نبی دا پاوے غم نبی
خود سرے پر ہووی آدم دے سبھ وال
کڈھ تبرک واسطے پہنے بازو نال
بعد ایہناں دے پہن و ابدن سبھے ہتھیار
کڈھ کاٹھی دھر اسپ تے ہو بہندا سوار
کڈھ خزانہ لدیا ہوئے تُرت روان
ایہہ مکے وچ جا ہوئی ساری خبر عیان
لے گھوڑا اسحاق دا آیا حمزہ شیر
نال خزانہ ہور بھی نال لیایا ڈھیر
عبدالمطلب حال سن لے فرزنداں نال
حمزہ نال عمر دا کردا استقبال
ملیا باپ امیر نوں آ اگے وچ راہ
ویکھ پیادہ ہو گیا حمزہ عالی جان
مل خوسیاں وچ آوندے اندر شہر تمام
ایہہ حمزہ دی مردمی سُنی خلائق عام
تِن حصے سبھ مال دے کر دا عم رسول
کرواناں نوں بخشدا اک حصہ مقبول
اک حصہ فقرا تے کرے تصدّق چا
اک حصہ خود رکھیا وچ خزانے پا
آہے حمزہ شادماں رہندا رات دِنے
ایسا مزہ جہان تے ڈٹھا کدوں کنے
کرے سواری خنگ تے کردا شیر شکار
ہوندا دن دن پرورش اندر ناز پیار
کرو غلام رسول ہُن شروع حکایت ہور
حضرت عرب امیر دی نویں کہانی ٹور
مرچ مصالحہ عمر دا اس حلوے وچ ہور
ضربوں عمر عیار دی دیری دا سر پھوڑ
حضرت عم رسولدا پا ملکاں و چشور
کجھ دکھلا بہادری چور پھڑو کر زور
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels