Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 10

داستان امیر حمزہ: ورقہ 10

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

خراج مکہ بھیجنا عبدالمطلب کا امیر سے چھپا کر بعدہ خبر پانا امیر کا معہ عمر اُمیّہ زمیر کے، واپسی خراج اور مقبل حلبی چور کو پکڑنا اور جنگ کرنا ساتھ فون یمن کے اور فتحیاب ہونا امیر کا اور قصہ ہمائے طائفی

اوس سمے دستور سی مکے دا سردا
ہالہ اپنے ملک دا یمن گھلن ہر وار
سرداراں نے جمع ہو عبدالمطلب پاس
کہیا گھل خراج دے بوطالب عباس
عبدالمطلب دوہاں نوں کردا تُرت تیار
نال حفاظت واسطے بخسے ہور سوار
تاکیداں کر ساریاں سمجھاوے مقبول
حمزہ نوں اس کار دی خبر نہ کریو مول
لے بالا اسوار ہو بوطالب عباس
گئے یمننوں ودع ہو سارے بیوسواس
عُمر اُمیّہ خبر سُن آیا حمزے پاس
بالہ گھر تھیں لے گئے بو طالب عباس
باپ تیرے نے ٹوریا طرفے یمن خراج
ہالہ جنادا ملک تھیں ڈوب گوایو لاج
سن ے حمزہ دوڑیا گیا پدر دے پاس
کت ول ٹورے باپ جی بو طالب عباس
مینوں کیوں نہ ٹوریا نال ایہناں دے توں
باپ کہے تیں ٹور ساں سال آئندہ نوں
اجے کدے تاں حمزیا سفر نہ کیتا مول
اندر سردی گرمیاں ہوسی حال ملول
حمزہ کردا عاجزی مینوں بھی گھل نال
باپ کہے توں طفیل ہیں کرنا سفر محال
اوڑک حمزہ اذن لے ہویا مگر روان
ٹُریا عمر عیار بھی نال امیر جوان
کتنی منزل جائیکے ویکھن اندر راہ
بوطالب عباس ہُن روندے کر کر آہ
نال سواراں آوندے مُڑے مکے ول پھیر
بھائیاں نوں وچ راہ دے ملیا حمزہ شیر
حال پُچھے کیہ ہویا کیوں مُڑ آئے ہو
بھائی پاس امیر دے حال سناون رد
وچ یمن دے راہ دے مقبل حلبی نام
رہزن شیر دلیر ہے اندر ملک تمام
جلسوں نکل ایت ول بیٹھا مل حصار
قافلیاں نوںماردا کر غالب پیکار
ایں یمن ول جاوندے مل کھلوتا راہ
تِن ہزار سوار سی اس دی پُشت پناہ
نال اساڈے اوس نے آن مچایا جنگ
وچ اس دے میدان دے اسیں ہوئے سبھ تنگ
اس سبھ ساڈی فوج دا حلقہ ٹُٹ گیا
مقبل حلبی اساں دا سبھ کجھ لُٹ لیا
مال اساڈا لُٹ کے طرف حصار گیا
بچیا ڈیرا اساں دا مُڑ کے راہ پیا
حمزہ کہندا مُڑ چلو دسو چل مقام
میں مقبل نوں پکڑ کے رکھاں نال غلام
لے مُڑ گئے امیر نوں سارے ویر سوار
مقبل حلبی چور دے آئے گرد حصار
حمزے نعرہ ماریا لے کے نام خدا
اللہ اکبر آکھیا پئی چو طرف صدا
وچ پہنچا ہاں کوہاں دے ہویا شور پکار
شیر بگھیلے آفتاں نسیے چھڈ اُجاڑ

پیا تزلزل قلعے نوں مقبل کنب گیا
شاید اُپر زمین دے آ اسمان پیا
مقبل کہے غلام نوں ویکھ شتابی جا
اُپر ساڈے قلعے دے کیہ آ پئی بلا
کس آفت دا ہویا ات ول پھیرا اج
ایہہ کیہ بجلی آ پئی سر ساڈے پر گج
کیا دیکھ گلام نے جا کے مقبل پاس
آئے اوہو کارواں بوطالب عباس
مقبلی حلبی جانیاں ہوگ لڑائی پھیر
قلعیوں باہر آیا لے کے فوج دلیر
در تے ڈٹھا کھڑا ہے سوہنی شکل جوان
چند چمکدا چہریوں ویکھ رہیا حیران
تے اس پاس جوان دے ڈٹھا طفل سیاہ
بھورا سُرخ لباس ہے پنج گز سرے کلاہ
لومبڑ دی دنب ٹوپ دے سِرے اتے پیوند
بغل اندراک توبرا کمر کسی پابند
پتلی ہتھ کمان ہے تے نالائق تیر
ویکھ کہے ایہہ کون ہے بے سریاں دا پیر

صورت شکل سہاونی راہزن کرے دھیان
ہس ہس رہے نیٹ ہو ویکھ عجیب سامان
مقبل تائیں ویکھ کے حمزہ کہے پکار
تینوں چورا اساں دی کیوں ناہیں سی سار
مقبل کہندا کون ہیں تیری سار لواں
تینوں نازک لڑکیا دم وچ مار لواں
مقبل تائیں آکھدا عُمر اگاڑی ہو
بول فضول نہ ظالماں جان دلوں ہتھ دھو
کردا رہیوں چوریاں مرد نہ ملیا کو
اج تینوں میدان وچ کر دکھلاواں دو
مرداں نال مقابلے سکیں کدوں کھو
مرداں بنھ لے جاوناں بہہ قسمت نوں رو
سُن مقبل وچ قہر دے کرے بلند پکار
اس بے ادب غلام دے ٹکڑے کریو چار
مقبل اک غلام نوں کردا حکم شتاب
لے آ اس نوں پکڑ کے دیواں کجھ عذاب
گیا جواں جو عمر ول ہتھ اندر تلوار
عمر اُمیّہ شیر نوں پکڑن گیا سوار

عمر کھلوتا ساہمنے کہندا وار چلا
جو کجھ تیرے پاس ہے آ ہتھیار چلا
عمر کہیا نہ کسے تے پہلے وار کراں
پہلے ہور جے کرے کو پُرزے چار کراں
گل وچ رسا پائیکے باندر دیاں بنا
مُچھاں داڑھی مُن کے دیاں سیاہی لا
ایہہ گل سُنی سوار نے دھریا تیر کمان
جاہ نہیں ہُن مسخرے مار کراں غلطان
ڈھال عمر دی کاغذی اگے کرے شتاب
ہسّے لشکر چور دا ویکھ اس دا اسباب
ہس ہس کہندے عمر نوں واہ وا تیری ڈھال
زدّن تیر جوان دا اس دے نال محال
کہے جوان بچاریا ڈھال کرے گی کیہ
ایسی دو سو دھال نوں چیرے تیر قوی
عمر کہے توںکیتا ودھ نہ گل الا
چوڑ بیان کمان تھیں سدھا تیر چلا
جے میری اس ڈھال نوں جاوے تیر پرو
عُمر اُمیّہ جگ وچ مینوں کہے نہ کو

تیر چلایا چور نے عمر گیا لا چال
سروں اُتانہاں جائیکے پھیر مُڑیا فی الحال
گردن دے وچ چور دے گنک اک لگا
مار زمین پر سُٹیا ہویا چور فناہ
ویکھ چلاکی عمر دی لوک رہے حیران
مارن عمر عیار نوں آیا ہور جوان
اینویں عمر عیار نے مارے ست سوار
دوزخ دے وچ جائیے سرے وارو وار
چڑھ مقبل خو عمر تے پیا غضب تھیں دھا
حمزے کہیا مقبلا توں میرے ول آ
عمر حریف نہ تدھ واکر میتھیں دو ہاتھ
میں آیا ہاں لڑن نوں توں لڑ میرے ساتھ
مقبل تیغ چلاوندا حمزہ رکھے ڈھال
تیغ دھسی وچ ڈھال دے وجّی قوت نال
گردش دتی دھال نوں حمزہ نے کر زور
تیغ رہی وچ ڈھال دے قبضہ وچ ہتھ چور
مقبل دے ہتھ رہ گیا قبضہ ٹُٹ جدوں
چا حمزہ نوں ماریا پتھر وانگ تدوں

ہمزہ اگوں رویا قبضہ دھرت پیا
عمر امیہ دور کے قبضہ چک لیا
آیا قبضہ قیمتی مروارید جڑے
پا اس نوں وچ توں برے عُمر عیار کھڑے
مقبل تائیں ویکھ کے تن من لگی اگ
کیوں قبضہ لے چلیوں پیا عمر تے وگ
قبضہ دے جا مسخرے لے ٹریوں کس دا
دھاڑویاں دے ہرزناں نہ کر بہت ودھا
عمر کہے حق دار ہیں کہہ کیہ کہنا تیں
جو ڈگے میدان وچ اس دا مالک میں
ایہہ تاں میرا حق ہے کیوں کر چھوڑ دیاں
جے منکر ہیں حق دا گردن توڑ دیاں
دھر وچ تیر کمان دے مقبل کہے پکار
دے قبضہ میا مار کے لیساں حق نتار
تیر چلا کجھ ویکھ لے کہندا عمر عیار
نال دیاں دے ساتھ واجے ہیں خواہشدار
مقبل تیر چلایا عمر لگائی چھال
مُڑ گنک سرمار کے کیتا حال ملال

دوجی وارے مقبلے دھریا تیر کمان
مقبل نوں فرماوندا ویکھ امیر جوان
چھیڑ نہیں توں عمر نوں آ ٹُر میرے نال
اس دے وارے آوناں تینوں بہت محال
مُڑ مقبل وچ دلے دیغ لیایا ہور
جا حمزے نوں ماردا کر کے غلبہ زور
اندر ڈھال امیر دے پھیر دھسی شمشیر
اوویں تیغ ایر نے توڑ وکھائی پھیر
مقبل د ےوچ ہتھ دے قبضہ رہیا جدوں
ڈردے عمر عیار تھیں لیا چھُپا تدوں
ویھ عمر نے ماریا نعرہ وچ میدان
دھاڑیا نا حقیا کدی تے حق پچھان
سچ مچ راہیں دھاڑدی دھاڑے مار اتوں
کیہ کارا کر چلیوں کارے ہارا توں
سٹ قبضہ میدان وچ تاں میں لواں اُٹھا
یا تے باجھ فساد دے میرے ہتھ پھڑا
حق میرا لے جاوسیں کدے نہ جان دیاں
پتھر ماراں چائیکے توڑ پران دیاں

مقبل کہندا مسخرے ہیں توں کیا بلا
اکے واری سفلیاں بیٹھوں توڑ حیائ
نعرہ کر کے ماردا پتھر عمر جوان
مونہہ ہتھاں تھیں چور دے کیتا لہو روان
جاںمقبل اس شوخیوں ہو رہیا لاچار
سٹ قبضہ میدان وچ ردیا زارو زار
مقبل نیزہ ماریا حمزہ پکڑ لیا
توڑ مکّی چار ماریا مقبل دھرت پیا
ماری چھال امیر نے چھاتی چڑھیا جا
چاہے لشکر چور دا آوے واگ اُٹھا
نال اشارت آکھدا مقبل کھڑے رہو
تسیں دلیر جوان نوں کھ نہ مول کہو
حمزہ کہندا مقبلا من لے اک خدا
ابراہیم خلیل دا مذہب سچ بجا
مقبل نے تصدیق تھیں من لیا اسلام
حمزہ اُتر چھاتیوں شفقت کرے تمام
عمر اُمیّہ پاوندا والا اس دے کن
مقبل حلبی عجز تھیں لئی غلامی من

مقبل کر کے عاجزی اگے عم نبیؐ
وچ حصار لیاوندا سن اصحاب سبھی
کرے ضیافت ساریاں خدمت کرے تمام
اگے عرب امیر دے ہو کے رہیا غلام
کیتا ایتھے مکیاں دن کتنے آرام
مقبل کولوں مال لے حمزہ کہے سلام
بو طلاب عبا ہن لے کے سبھ سوار
مال خراج لے جائیکے دیو یمن وچ تار
عمر سنے میں جا وساں مُڑ مکے ول پھیر
رہ سی وچ مکان دے مقبلی حلبی شیر
لے کے مال خراج دا مکی ٹرے تمام
حمزہ عمر عیار دا ایتھے رہیا مقام
بعد ایہناں دے عمر نے کہیا حمزے نوں
چل یمن ول چلئے مقبل تے میں توں
کیتا حمزہ شیر نے مقبل نوں فرمان
مکی نال خراج دا لے ہو گئے روان
میں ہُن لے کے عمر نوں وڑاں یمن وچ چل
توں پچھاڑی اساں وی آویں ساڈے ول

سبھ حمزے دا منیا مقبل نے فرمان
بھائیاں پچھے ہو گیا حمزہ مگر روان
آہے جان وچ یم دے گئے مکے دے لوک
ڈیرا اپنا رکھیا شہروں باہر روک
آہا والی یمن داسی منذر سلطان
بو طالب عباس خود ات ول گئے جوان
جا اگے سُلطان دے کر آداب ادا
آندا مال خراج دا دتی عرض سُنا
خیر پچھے عافیّتاں اوہناں نوں سلطان
عزت تھیں وچ مجلسے دیوے خوب مکان
مکی راکھے مال دے شہروں باہر وار
آہے تد نوں آ گئے حمزہ تے عیار
مکیویکھ امیر دا کر دے اٹھ آداب
پچھے حال حقیتقاں کجھ سوال جواب
اُپر مال خراج دے حمزہ عمر جوان
رہے ٹکاناں مل کے دوویں یار مکان
تد نوں منذر شاہ دے آئے کار گزار
کرن وصول خراج نوں لگے نال شمار

عمر اُمیّہ آکھدا کا گزاراں نوں
کون تسیں ہو ظالموں دسو حال زبوں
مال کتے لےجاوسو کس دا ہے فرمان
میں مالک ہاں مال دا تے ایہہ ہور جوان
صورت ڈٹھی عمر وی ہسّے کار گزار
ایہہ دیوانہ کون ہے چا مارو تلوار
ایہہ گل سُن کے عمر نے شیشہ نفت نکال
آ وڑیا وچ عربیاں جن جویں بد فال
ہور جو آیا ساہمنے کیتا ساڑ سواہ
باقی رہندے رووندے دوڑ گئے گمراہ
آ اگے سلطان دے کیتی بال پکار
آ وڑیا وچ عربیاں جن کوئی پر یار
صورت ویکھو اس دی ہے آفت دا سانگ
سیرت ساری اوسدی ہے دیو واند وانگ
جو کجھ حالا گزریا دسن بے نقصان
بو طالب عباس نے جا تا حال بیان
اگے منذر شاہ دے نال کیتا اظہار
جو ایہہ ساڈا ویر ہے دوجا عمر عیّار

تُرت گھلے اک پہلواں منذر کر فرمان
پکڑ لیا اس دیو نوں اے دیو گیر جوان
گرز لئی ہتھ پہلوان آیا طرف امیر
ماری گرز امیر نوں کر کے زور شریر
سن گزرے ہتھ آوندا حمزے پکڑ لیا
مُکی ماری گرد نے موذی دھرت پیا
جاں ڈِٹھا ہمراہیاں پیا جوان فناہ
اپنی جان بچائیکے دوڑ گئے گمراہ
اگے منذر شاہ دے جا کر دے فریاد
سُن کے حالت بادشاہ بہت ہویا ناشاد
کوئی مرد جائیکے اس تھیں جنگ کرے
مارے نال بہادری ہرگز نہ ڈرے
سی مجلس وچ پہلوان نام اس دا بہرام
لے کے ست سے آدمی ہوں چلا بدنام
حضرت عرب امیر تے گرز چلائی جا
حمزے نے ہتھ آوندا پھڑیا وچ ہوا
گرز رہی وچ ہتھ دے ناڑاں ہویاں سُست
حمزہ اندر گاندے جڑے گُھسن درست

چھوڑ گیا بہرمابھی دنیا فانی نوں
توڑ گیا میدان وچ زور جوانی نوں
عمر اُمیّہ جاپیا فوج اس دی وچ دھا
شیشہ نفت جلا کے کیتی بہت سواہ
رہندے دوڑے شہر نوں خبر سُنائی جا
سُن کے منذر شاہ دا گیا قرار سدھا
کے بلند پکار کے سن دے سبھ اُمرا
مرد بنے کو جائیکے پکڑ لے ایہہ بلا
نال ہزار سوار لے شہزادہ نعمان
رخصت ہو کے باپ تھیں آیا وچ میدان
مارے گرز امیر نوں کافر غصہ کھا
پکڑ لیا ہتھ آوندا حمزے وچ ہوا
گردن وچ کمان کش مارے چا امیر
کول ستا بہرام دے ایہہ نعمان شریر
آن پیا وچ فوج دے عمر عیار طرار
کجھ ساڑے کجھ رووندے نس گئے مروار
مندر خبراں پائیاں مار لیا نعمان
طبل وجا سبھ فوج لے آن کھڑا میدان

حمزہ اُپر خنگ دے ویکھ ہویا اسوار
ہو کھڑا میدان دے اندر کرے پکار
مرد کوئی کفار تھیں جاوے ہھ وکھا
گیا سواراک یمن دا گرز چلائی جا
پکڑ اگوں ہتھ آوندا مُکی جُڑی امیر
اِکو مکی کھائیکے دوزخ گیا شریر
ایویں ہور جوان نے گز چلائی آ
کمر بندوں پھڑ لے گیا اس نوں حمزہ چا
پھیر سریتے ماریا دھرتی تے پٹکا
جان جوان غریب دی اُڈ ہو گئی ہوا
فوج تمام کفار دی آن پئی یک باری
ہویا گرد امیر دے دہ ہزار سوار
حمزہ شیر میان تھیں کدھ پیا تلوار
بکریاں وچ جا پیا جوں بھُکھا بگھیاڑ
جت ول حملہ ماردا دیندا صفاں نگھارا
اگے لگے جاوندے کافر ناہموار
اگے تیغ امیر دے اُڈ اُڈ گئے کفار
مقتولاں دا ناں رہیا وچ میدان شمار

اک دھر آتش گرم دا سی قہری بازار
شیشہ نفت عیار دا وگدا وارو وار
اگے شیشے عمر دے اُڈدی پھرے سیاہ
رل کے دوہاں بہادراں کیتی فوج تباہ
رل دے سیس بہادراں گینداں وانگ تمام
چشمے وگدے خون دے فوج ہوئی قتلام
اوڑک والی یمن دا نسا بازی ہار
تیغوں بچی سپاہ لے وڑیا وچ حصار
خندق آب بھرائیکے ورے کرائے بند
مرداں دے ہتھ ویکھ کے ہویا حیرتمند
حضرت شاہ عباس نوں سد بہایا کول
ایہہ دو کون جوان ہیں سچ اساں تھیں بول
کیتی عرض عباس نے ساڈا ایہہ بھرا
حمزہ اس دا نام ہے پیا بے خبرا آ
نال پیادہ سوسرا عمر اُمیّہ نام
جیوں مقبل نوں پکڑیا ہالت کہی تمام
جیوں لوکاں نوں باپ نے درج دتا ہر سوال
دیو نہ خبر خراج دی حمزے تائیں مول

راہوں حمزہ نوں اسیں ٹُرے پھر موڑ
ایہہ زور آوراں ساندا گیا نہ پچھا چھوڑ
نال لیا عباس نوں ٹُریا منذر شاہ
نکل گیا حصار تھیں حمزہ دی درگاہ
ہتھ کھلوتا بنھ کے اگے عرب امیر
بخش خدا دے واسطے ہن میری تقصیر
بھی کہیا عباس نے آپ سفارش نال
شمہ یمن وچ جمزیا گھت نہ ہور وبال
شاہ یمن دا منگتا تیں درکھڑا مان
گر ہُن رحم امان دے بخش ایہناں دی جان
حمزہ نے فرمایا ہووے مسلمان
اگے وانگوں ایس دی قائم رہ سی شان
نہیں تے میں بھی قلعہ دا مل کھلوتا راہ
جیہڑا باہر آ وسی کرساں مار فناہ
اندر شہر امیر نوں شاہ نے لے آندا ایمان
حمزہ پکڑ کنار وچ شفقت کرے عیان
اندر شہر امیر نوں کھڑدا منذر شاہ
کرے ضیافت کمیاں خدمت خاطر خواہ

دن چالھی وچ یمن دے عیش رہیا دن رات
خوشی رہندے وچ یمن دے مکی عالی ذات
اک دن باہر شہر دے آیا عُمر عیّار
خلقت دٹھی یمن دی آہی باہر وار
عمر پُچھے ایک مرد تھیں کیوں ہے ایہہ ہجوم
کہیا منذر شاہ دی دختر وی ایہہ دُھوم
آہا دعویٰ ایس دا جو اندر میدان
میں پر غالب ہوسیا خاوند اوہ جوان
نامہمائے طائفی دختر منذر دی
اج اندر میدان دے حاصر ہووے گی
اج دن ہے میاد دا ڈھکی خلق عوام
شہزادے ہر ملک دے ہوئے جمع تمام
مارے گی میدان وچ شیر سواراں نوں
زینوں چا لیجاوسی تیغ گزاراں نوں
ایویں اگے ایس نے مارے کئی ہزار
شہزادے ہر ملک دے آئے وار و وار
مارے جلوہ حُسن دا جاں اندر میدان
طالب ویکھ جمال نوں کریں تصدق جان

حوروں پریوں حُسن وچ ذرا نہیوں گھٹ
زہد صبر دیاں نظر تھیں جڑاں دکھاوے پٹ
سن کے عمر شتاب آ کہندا حمزے نوں
باہر ایہہ احوال ہے اندر وڑیوں توں
سن کے عمر شتاب آ کہندا حمزے نوں
باہر ایہہ احوال ہے اندر وڑیوں توں
سُن کے ہویا خنت تے تُرت امیر اسوار
آیا وچ میدان دے جتھے خلق ہزار
ڈٹھی وچ میدان دے سُولی اک کھڑی
اس اُپر انگرشتری سی مضبوط جڑی
کرے پکار نقیب تے کنیں سنے امیر
جے کو ایس انگشتری وچ دی کڈھے تیر
نالے گبند ہمائے تھیں بھی جے اوہ لے جا
پکڑ دوالہمائے نوں نالے کھڑے اُٹھا
ایہہ شرطاں تن پوریاں کر دکھلاوے جو
نال ہمائے طائفی اس دی نسبت ہو
اجے نقیب پکاردا مُڑ مُڑ ایہہ آواز
وڑی ہمائے طائفی کر میدان وچ ناز

آہا چہرہ شوخ دا وچ بُرقعے محبوب
قامت ساق صنوبرے نظر پوے محبوب
رخ دمکدے گل رنگ راجیوں بدل وچ بند
قاتل نین تر کھڑے قتل اتے خورسند
گھوڑے تے اسوارنی گھوڑا شان بلند
معجردے وچ پیچ دے دھرے چھپا کمند
ویکھ چلاکی شوخدی خلقاں حیرت مند
کشش گئے کر دلوں گئی دلاں نوںکھا
صبر دلاں دے اُڈ گئے وچ برہوں دی وا
سوز دلی سُن شوخدی گئی النبے لا
دل وچ دسے عشاق دے اس دی تیز ادا
تڑف تڑف وچ مجلسے عاشق کرن ندا
پھیر نقیب پکاریا مجلس وچ عیاں
جس نوں خواہش مرن دی آوے وچ میدان
شاہزادہ زنگیار دا نام سقیلاں شیر
کھونڈی پکڑ کمان بھی گیا عراقی پھیر
کر کے زد کمان نوں کیہ تاثیر رہا
دتا اس انگشتری وچ وی صاف لنگھا

دوجی شرط جو رکھدے گیند اندر میدان
ایہہ بھی کھری ہمائے تھیں بازی سقیلان
تیجی شرط نبھاونی سر تے پئی محال
اک دوجے دی دوہاں نے کمروں پھڑی دوال
چا زینوں لے چلیا اس نوں اسقیلاں
تدوںہمائے قدم وی عادت کرے عیاں
شمع رُخوں غدار نے برقعہ لیا اُٹھا
بجلی وانگوں چہریوں چمک چمکی آ
ویکھ حسن دی تاب تھیں رہیا سقیلاں سُست
پکڑ ہمائے طائفی اس نوں کھڑے درسُت
چا دھرتی تے ماریا اُٹھن لگا پھیر
خنجر مارے ہمائے نے کیتا قتل دلیر
پھیر نقیب پکاریا آوے ہور جوان
جاوے چھوڑ معاملے دینا دے میدان
جاوے جس نے جاوناں خوش دل اسقیلاں
اس عالم دے ونج دا چھوڑ نفع نقصان
شہزادہ سن حبش دا طوق خزاں تس نام
گیا اندر میدان دے لے ہتھیار تمام

پہلے وچ انگشتری تیر لنگھایا چا
کھڑدا گیند ہمائے تھیں دوجی شرط نبھا
طوق خزاں نے پکڑ کے چاہیا کھڑے اُٹھا
لاہ برقعہ تس تاب دے چالے گئی ہما
دے گردس تس زمین تے سٹن لگی سی
ویکھ و غار وچ جوش دے آیا عم نبیؐ
نعرہ مار امیر نے دتی دھرت ہلا
کنب ہما تھیں طوق خز پیا زمین تے آ
ماری چھال امیر نے آ وڑیا میدان
کمروں پکڑ ہمائے نوں مارے ول اسمان
آہے لکھیا راویاں اتنی دور گئی
چڑِی جہیا قد دسیا جس دی نظر پئی
حمزہ اگے آکھدا منذر عرضی ہو
دھرتی اُتے پون تھیں اگے پکڑ لؤ
اُتوں آئی بوچ کر کرے امیر رہا
رہی ہمائے طائفی حیراں تے پچھتا
منذر عرض گزاردا اگے عم رسول
اس نوں وچ کنیز کاں حضرت کرو قبول

حمزہ نے فرمایا خواہش اساں نہ مُول
اس ظالم دے عقدتھیں کیہ ہے نفع حضول
طوق خزاں نوں ویکھیا حمزے حال ملول
دل اس دے وچ عشق دا غالب آیا سول
چاہے کویں ہمائے دا ہووے وصل وصول
چائیاں سوق خماریاں کیتیاں برہوں نزول
رو کہندا امید تھیں میں ہویا معزول
نازک تیریاں اکھیاں دو تیغاں ملول
جان میری وچ عسق دے کر گیوں مغلول
جاون جوگ نہ رہیا میں چھوڑ میدان ملول
کیوں نہ مینوں ظالمے پکڑ کیتا مقتول
جگروکا سدھاریوں اے دلدے مقبول
طوق خزاں بہہ روندا درداں دے وچ بھول
ہُن نہ رو جڑ ماریا کہے غلام رسول
جا حمزے نے ویکھیا اس دا ایہہ احوال
بدھا عقد ہمائے دا طوق خزاں دے نال
طوق خزاں اسلام دا تُرت کرے اقرار
خدمت وچ امیر دے دتی عمر گزارا

وچ یمن دے ہووندا خوشیاںدا سامان
مقبل حلبی پہنچا تد نوں آن جوان
مقبل تائیں اُٹھ کے حمزہ پھڑے کنار
کرسی تے بٹھلایا کر کے بہت پیار
منذر کردا شفقتاں مقبل حلبی نال
گھوڑا جوڑا دیوندا خلعت باد مثال
حمزے اگے عرض کر کہندا منذر شاہ
میں ہُن بڈھا ہویا انت پولیساں راہ
توں میرے فرزند تے رحم کریں ہر حال
خادم کرے لیائیکے بیٹے تائیں نال
گھروںہما نے طائفی نت گھلے پیغام
میں راضی ہاں حمزیا تیری رہاں غلام
تے حمزہ کہہ گھلدا خواہش اساں نہ کا
طوق خزاں دی بغل وچ بیٹھی ناز اُڈا
عاشق دا دل توڑنا لکھیا کس ردا
طوق حزاں دے نال رہ اندر صدق صفا
اوہ تیرے وچ عشق دے بس ہو رہیا فدا
اندر تیری آرزو کوک کہے کر لا

گھنڈ پلٹ چمکاردی ول لے گئی چُرا
کر گھئل میدان وچ گئی نہ بنے لا
انت ہائے طائفی سرور ناز وراں
عمر گزاری خدمتے اگے طوق خزاں
آہی عرب امیر نوں اندر عیش رضا
وچ یمن دے رہندیاں مدت گئی وہا
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels