Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 11

داستان امیر حمزہ: ورقہ 11

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

واپس آنا امیر المومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ مکہ معظمہ میں اور مار ڈالنا ہشام بن علقمہ کو اور ہیبت پڑنا امیر کا عرب میں

اک دن حمزے رات نوں ڈٹھا اندر خواب
مکہ فوجاں گھیریا ہندا شہر خراب
ابڑ واہیا اُٹھیا خوابوں شیر شتاب
آکھ سنایا عمر نوں جو ڈٹھا وچ خواب
عمر کہیا لے کے ویکھ ہُن مکے جاواں میں
حالت حقیقت ویکھ کے آکھ سناواں تیں
ایہہ گل کہہ کے ٹُر پیا آیا وانگ ہوا
اندر تھوڑی دیر دے وڑے مکے وچ آ
ڈٹھا مکہ گھیریا ہندا آہا جنگ
مکے شہر شریف دی خلقت آہی تنگ
عمر پچھے اک مرد نوں ایہہ کیہڑا بادشا
کیوں اس مکہ گھیریا ہویا کیا گناہ
کہیا بیٹا علقمہ دا ہے نام ہشام
کہیا اس نے باپ توں نال غرور تمام
زندہ پکڑ لیا دساں رُوئے زمین دا شاہ
ہے جو شان نوشیرواں عالی والا جاہ
جاں ایہہ طرف مدائنے گیا ہشام سوار
آہا سی نوشیرواں اگے گیا شکار
فوجاں طرف شکار گاہ ڈھوئیاں موڑ ہشام
گھیر لیا نوشیرواں لشکر سنے تمام
جاں جنگل وچ جائکے دتی تیغ وگا
والی ہفت اقلیم دی کیتی فوج فنا
تھوڑی فوج نوشریواں جھل نہ سکی تاب
نس گئی جنگ گاہ تھیں ہو کے حال خواب
میدانوں نوشیرواں مہرا موڑ گیا
مال متاع سبھ اپناں جنگل چھوڑ گیا
دوڑ گیا نوشیرواں پانی فتح ہشام
تخت کیانی لٹیا تے اسباب تمام
مُڑیا طرف وطن دی ہن ایہہ نصرت پا
راہ وچ مکہ ویکھیا بیٹھا تنبو لا
چاہیا مکہ لُٹ کے لے جاوے کر زور
لوک مکے دے جا وسن اج بھلک وچ گور

عمر پچھے ہُن رکھدا کتنا زور ہشام
کتنا لشکر ایس دے آہا نال تمام
کہیا پنجی گزاں دا آہا اس دا قد
تِن سو من تھیں ایس دی گرز نہیوں ودھ
ستر ہزار سوار ہے اس دے نال دلیر
کرے فناہ جہان نوں جاں پکڑے شمشیر
عمر امیّہ مُڑ پیا سُن احوال تمام
دسی خبر امیر نوں جا کے ویلے شام
لشکر نوں فرماؤندا عم نبی امام
میں جاواں مت شہر نوں کرے فنا ہشما
پچھے میرے آوناں تسیں مکے ول سبھ
ایہہ گل کہہ کے عمر تے حمزا ٹُریا جھب
پہنتے ویلے صبح دے دوویں قدر بلند
آہے اگے شہر دے سب دروازے بند
لشکر وچ ہشام دے وڑے بہادر آ
حمزے نعرہ ماریا پئی بلند کہا
گند چرخ آواز تھیں آیا وچ سدا
شیر بلائیں افتاں گئے پہاروں دھا

صید حرم دی دہشتوں مکے پہاڑیں جا
پئے زمین تے جانور اُڈدے ہیبت کھا
پھری صدا وچ جنگلاں وانگ غضب دی وا
کھڑے دماغوں خلقدے نعرے ہوش اڈا
حمل زناں دے جھڑن تھیں باقی رہی نہ کا
وچ پنجاہاں کوہاندے ہلے دھرت اُٹھا
کنبی فوج کفار دی کیہ آ پئی بلا
گویا اسرافیل نے چا پھُوکی کرناہ
سن ہشام پلید دی ہوش نہ رہے بقا
جاتا ایہہ اسمان ہے پیا زمین تے آ
کہے سپاہی دوڑ کے خبر لؤ جھب جا
گردے ساڈی فوج دے کیہ آ گئی بلا
گیا سپاہی دوڑ کے ڈٹھا مرد جوان
حالپچھے توں کون ہیں مردا عالی شان
حمزے نے فرمایا کر آواز بلند
عبدالمطلب شیر دا میں حمزہ فرزند
کہہ کافر ہشام نوں آن لڑے میں نال
کرساں اوس حرام نوں وچ میدن حلال

عبدالمطلب کنبیاں جاں سنیاں ایہہ حال
حمزہ تے خود طفل ہے کویں جھلیسی جھال
کھول درے لے شہر تھیں مرد بہادر نال
آیا مدد امیر دی کردا خوف کمال
اودھر جاں ہشام نے خبر سنی تے سار
پیدل ہے اک آدمی دوجا ہے اسوار
گھوڑے تے اسوار ہو کر کے فوج تیار
حمزہ اُپر آ پیا خود کافر مردار
جاں حمزہ نے ویکھیا کافر آیا چل
گرم رکا بے سٹیا گھوڑا اس دے ول
گرد بگردے پھیریا اسپ اندر میدان
سنب زمیں پروجیا گرد گئی اسمان
خنگ بنی اسحاق دا سندی دے وچ آ
وانگ غضب دی بارتی شعلے چاڑھ گیا
اندرسگستان دے نعل وجائی سٹ
لعل شاہزادے چاڑھ کے گیا سنگاں نوں کٹ
ہر طرف ہشما دے کھڑا مقابل آ
فرمایا آ ویریا پہلا وار چلا

ماری گرز ہشام نے سخت قہاری نال
حضرت عم رسول دے آن وجی وچ ڈھال
ایڈ غضب دی ضرب تھیں جنگل پئی صدا
حمزہ نوں اس ضرب تھیں خطر نہ ہویا کار
کہندا وار چلائیکے کافر بد افعال
زندہ ہیں یا مر گؤں اے عربی دے لال
حمزہ کہندا رب ہے زندہ ہر ہر حال
ہے عربی اجے جیوندا حکم خدا دے نال
اک حملہ توں کر لیا بھی کر لے دو ہور
پے درپے تس ماریاں دو گرزاں تس زور
حمزے اعپر ڈھال دے دوویں لیّاں جھل
دھو تلوار امیر بھی ہویا کافر ول
دوویںپر امیر نے لے رکابوں کڈھ
گیا اتانہاں چھال تھیں زمیں ٹکانا چھڈ
مُڑ دا ہویا مار دا سر شمشیر امیر
ڈھال ذرہ ہشام نوں گیا اسپ سن چیر
جام ہشام حرام نوں کیتا ٹکڑے دو
خنگ دبا وچ فوج دے پیا دلاور ہو

واہ شمشیر جوان نے اکو حملے نال
خون سپاہوں زمین نوں کیتا لالو لا
جت ول پیا کہاریوں اندر فوج دلیر
لائے وچ میدان دے سراں دھڑاں دے ڈھیر
گُرداں وی وچ گردناں گزر گئی شمشیر
کیتا فوج کفار نوں مار زبر تے زیر
وگیا وچ میدان دے دھر دھر خنگ پرات
خمزے صفاں اُلاریاں چا اکتے وچ گھات
اگے مرد دلیر دے نہ اٹکے بد ذات
حملہ ڈٹھا شیر دا اُٹھے صبر ثبات
عمر اُمیہ اک دھرے مار و مار کرے
مارے شیشے نفت دا فانی ساڑ کرے
اگے لگے جاوندے نس ٹُرے کفار
چونہہ کوہاں تک لے گئے حمزہ عمر عیّار
کر کے فتح پچھاڑیوں دوویں مُڑے جوان
کافر مال غنیمتاں چھوڑ گئے میدان
مُڑ حمزے نے باپ نوں سیس نوایا آ
حمزے تائیں باپ نے چھاتی لیا لگا

سر مونہہ اکھیں چُمیاں کیتاں بہت پیار
توں فرزندا میریا ہوویں برخوردار
حمزہ مال غنیمتاں لیندا جمع کرا
بھی آندا نوشیرواں والا تخت چُکا
فرمایا اس تخت نوں گوشے دھرو ٹکا
کرسی آپ رکھائیکے بیٹھا مجلس لا
عمر اُمیّہ تخت نوں وچ میدان وچھا
حمزے تائیں آکھد ابہہ اس تے توں آ
حمزہ کہدا تخت تے بہن اساں نوں مار
میں نہ بیٹھاں تخت تے اے عیار طرار
جے میں بیٹھاں تخت تے نال ارادے خام
سُنے جدوں نوشیرواں ہوسی خفا تمام
عمر اُمیّہ آکھدا ہو ہو بہت خفا
کون ہند انوشیرواں کیڈک چیز بلا
بہہ جا اُپر تخت دے خوف کویہا تئیں
خفا ہووے نوشیرواں کراں لڑائی میں
لڑ ساں کر ساں قید میں ڈرساں نہ کدی
کفا ہوندے دی توں کدوں کدھ لیاندی دھی

حمزے نے فرمیا میں نہ کراں غرور
وچ جناب خدائیدے وی عجز ایہی منظور
اس دنیا دے واسطے پاواں نہ فتور
آخر نوں ہو جاونی تخت حکومت دور
کرسی اتے بیٹھ دا حمزہ ایہہ فرما
تخت کیانی رکھیا وچ غلافے پا
کیتا جشن امیر نے دتی فتح خدا
کرے ضیافت شہر دی بہندا مجلس لا
فرحت تے وچ شادیاں مُدت گئی وہا
مقبل حلبی فوج لے تد نوں پہتا آ
مکے دے وچ ہووندے خوشیاں دے سامان
یار امیر کبیر دے کردے خوشی عیان
٭٭٭



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels