ہیبت پڑنا امیر المومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ کی عرب میں اوہ فوج کشی کرنا عمر معدی بن کرب کا مکے پر، امیر سے لڑائی اور پکڑنا امیر کا عمر معدی بن کرب کو معہ اس کے چوالیس بھائیوں کے میدان میں
جاں حمزہ نے ماریا وچ میدان ہشام ہیبت پئی امیر دی اندر عرب تمام آہا ادھے عرب تے کردا حکم رواں عمر معدی بن کرب سی میعادی مردان قد چورنج گزاں دا زوروں شیر شکار تن سو من دی گرز تھیںکردا سی پیکار تے چوتالی اوس دے آہے ویر دلیر سارے وچ بہادری شیروں کجھ ودھیر ہر اک دی وچ تابع جنگی مرد ہزار شیراں دی پیکار دا ہر ہر خواہش دار حمزے دی تلوار دی عرب پھر جھلکار عمر معدی بن کرب دی کنیں پئی پکار
سُن کے ایڈ دلاوری حیرانی وچ آ بھائیاں تائیں سد کے بہندا مجلس لا مکے دے وچ ہویا پیدا اک جوان سُن کے اُس دی مردمی میں رہیا حیران بھائیاں دے وچ دسیا سارا حال احوال ہور ورھے نوں ایس دا مارن ہوگ محال اجے نہ اندر عرب دے اس نے پایا زور چلو مکے ول اوس دا چل بجائیے شور مارن اجے اسان ہے طفل اجے نادان وڈھا ہویا کرے گا ساڈا ایہہ زیان چنگیاری ہے سُلگھ دی اجے نہ لاٹ بلی رہن دیو تے بلے گی دیکھو شان چلی کنڈے دا رُکھ جمیاں اجے نہ بیخ پلی رہن دیو تے ویکھو کنڈا گلی گلی چشمہ سار بلائے تھیں اجے نہ سیل ڈھلی رہن دیو تے ویکھو عزت رُڑی چلی ایہہ آفت وچ عرب دے بھاوے نہ بھلی مار لوو ہُن وقت ہے اجے نہ گھڑی چھلی
ہتھوں ایس بلا دے جاسی شن ملی ایہہ مینوں دسیاوندا دھریا زہر تلی کر سامان تیاریاں پوؤ عرب تے دھا اس نوں وچ میدان دے مارو کرو فنا سُن بھائیاں نے ماجرا کیتی عرض بیان من کھڑے ہاں سراں تے سبھ تیرا فرمان حکم تیرے دی تابع ہاں اسیں سارے ویر حاضر ہاں سبھ مرن تے ذرا نہیں تاخیر پر اک نیک صلاح ہے لکھ پہلے مکتوب جے اوہ ہووے تابع جنگ نہیں مطلوب جے اوہ تیرے حکم تھیں کر سی کجھ انکار چل اندر میدان دے ماراں گے تلوار فوجاں چاڑھ لے جائیکے جا ماراں گے جنگ آخر اُپر مکیاں میدان ہو سی تنگ ایہہ جھائیاں دی شاہ نے من لئی تدبیر اوّل ایہہ لکھ بھیجیا رقعہ طرف امیر ٭٭٭
