Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 14

داستان امیر حمزہ: ورقہ 14

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

فرمان امیر المومنین حمزہ رضی اللہ تعالےٰ عنہ کا یلعادیوں کی طرف

سرنامہ مکتوب دا وحدت رب اقرار
پھیر درود خلیل نوں باجھ حساب شمار
ایہ پروانہ شیر دا حمزہ جس دا نام
جس دی بیبت پے گئی اندر عرب تمام
حمزہ شاہ مردان تھیں جو ہے والی عرب
جانی پورشدادیا عمر معدی بن کرب
عبدالمطلب باپ میں مکے دا سردار
کردا آہا عاجزی اللہ دے دربار
یا رب مینوں بخشتوں اک ایسا فرزند
پکڑ کرے جو کافراں تائیں اندر بند
بارھاں برساں ریش تھیں کعبہ دے وچ جا
جھاڑو کردا رات دن رو رو کرے دُعا
منظوری وچ آ گئی ایہہ اس دی فریاد
ہویا خانہ باپ دا فرحت تھیں آباد

پیدا کیتا رب نے مینوں وچ جہان
اچ چیتی آ گیا بزرجمہر جوان
اس نے کیتیاں میریاں سبھ صفتاں مذکور
پچھ عرب دی خلق تھیں جیون جیویں ہے مشہور
حکم میرے وچ آونے روئے زمیندے شاہ
دشمن میرے ہوونے سارے حال تباہ
توں بھی اے یلعادیا جاں ویکھیں فرمان
لے آویں توں رب دی وحدت تے ایمان
ابراہیم خلیل دا من لویں سلام
حاضر ہوویں مال لے میرے وچ مکان
تینوں اپنی فوج دا میں کرساں مختار
ملکاں اندر عرب دے رہیں ہو خوش حال
پر جے میرے حکم تھیں بولیں کجھ انکار
میں لے لشکر قاہرہ ہو آواں اسوار
آتیں تیں میدان دے وچ گھتاں پیکار
نہ جانیں یلعادیا حمزے دی تلوار
میرے نال مقابلہ کیہ تیرا مقدار
اک اک خشت اڈاوناں تیرا کل حصار

تینوں سنے برادراں کر سٹاں قتلام
لُٹ لواں یلعادیا تیرا شہر تمام
اعپر تیرے دیس دے جدوں پویساں جھُل
اندر ملکاں عرب دے پے جاوے گا غُل
جاں میرے دربار تھیں پئی نقارے چوٹ
وچ تزلزل آوسی سُن سُن تیرا کوٹ
تازی سنب وجاوسی جاں اندر میدان
تیرے ورگے یلاندی نکلجا سی جان
ایہہ خط لےکے ہو گیا قاصد ترت روان
عمر معدی بن کرب نوں جا دتا فرمان
پرھ کےخط امیر دا ہویا بھُج کباب
مونہہ کرے ول بھائیاں کہندا چڑھو شتاب
لشکرلےکے چڑھ چلو شہر مکے ول کُل
ایہہ تے آپ امیر نے لئی لڑائی مُل
چڑھیا پورشدادیا یلعادی سردار
مدد وچ ہزار سی چوتالی اسوار
درے بلاندے کوچ دی پئی نقارے ضب
خلق کہے چڑھ چلیا عمر معدی بن کرب

خلق مکے دی مار کے کرسن جھب فناہ
سن سن خبراں مکیاں ہوش اُڈے وچ راہ
منزل منزل پہنچیا مکے دے نزدیک
مکی کہندے آ پی مرگ سراں تے ٹھیک
باہجوںعمر امیر دے کنبی کلق تمام
پورشدادی چار کوہ شہروں کرن مقام
حمزہ بھی لے فوج نوں ہو آیا اسوار
اندر کوہ قبیس دے بیٹا تنبو مار
عمر معدی دا ویر سی آہا ارجد نام
صبح ہندی نوں اُٹھیا کر کے جوش تمام
بھاء اگے آ کے کہندا سیس نوا
رخصت دے امیر نوں پکڑ لیاواں جا
حکم کروں میں صلح تھیں حمزہ دیاں ملا
ہووے تیری تابع آوے سیس نوا
کنوں پکڑ لیاوساں جے کر سی انکار
ایہہ سبھ کار آسان ہے جنگ نہیں درکار
رخصت لے کے ویر تھیں ارجد گیا سدھا
وڑیا عرب امیر دے وچ دربارے جا

در پر نعرہ ماریا کڑک گئی اسمان
مقبل حلبی درے تے اگے سی دربان
کر دا خبر امیر نوں مقبل حلبی جا
ارجد نام جوان ہے در پر آن کھڑا
عمر اُمیّہ خبر سُن دوڑ گیا فی الحال
ارجد تائیں لے گیا حمزہ دے ول نال
جا ارجد نے ویکھیا کرسی تے مردان
بدل وانگوں گجیا کر کے جوش جوان
کھڑا رہیا میں حمزیا تیرے پاس مقام
کون ہوویں کیہ چیز ہیں کریں نہ آن سلام
نہ آئیوں تعظیم نوں کیوں رہیوں معذور
آئی مرگ قریب بھی مہلت ناہیں دور
کیوں بے ادبا عربیا ادب نہ کیتوں آ
بادشاہاں دے قہر دی تینوں خبر نہ کا
کرسی اُتوں اجے بھی کیوں نہ آویں زیر
ماراں وچ دربار دے میں ہاں ارجد شیر
حمزا کہندا ارجد آپے آن اُٹھا
میں تیری تعظیم دی لواں فضیلت پا

سُن حمزے نوں ماردا ارجد گرز اُٹھا
حمزے نے ہتھ آوندا پھڑیا وچ ہوا
گُھٹی بانہہ امیر نے ناڑاں ہویاں سُست
ارج دی اوہ گرز بھی ہتھوں جھڑی درست
مار مُکی وچ رگاں دے دتس لما پا
ارجد جھڑیا دھرت تے ہوش نہ رہس کا
پھیر رہیا بے ہوش تے جاں آئی کجھ ہوش
ہولی پیریں دیویں اُٹھ ٹُریا خاموش
گرز زمین تے پئی سی اوہ بھی بھُل گئی
کھِسک چلا نالے رووندا گرز نہ مُول لئی
عُمر اُمیّہ آکھدا وڈا پچھاڑی جا
کر چلیوں ہی ارجدا سانوں گرز عطا
جنگ تساڈے واسطے آ وگ ساڈے کام
حمزے نوں دے چلیوں مکی دا انعام
مُڑ کے ارجد گرز لے ٹُریا توڑ حواس
چُپ چپاتا آیا عمر معدی دے پاس
عرض کرے میں ویکھیا عربی بری بلا
تھاں بیٹھے نے پکڑ کے مینوں لیا دبا

جو جو حالا گزریا سارا کرے بیان
سُنیاں پورشدادیاں سُن ہوئے حیران
طبل وجائے جنگ دے کر کے جوش خروش
حمزے د ےبھی طبل دی گئی صدا وچ گوش
دوویں دلوں بہاراں لیّاں صفاں سنوار
کھڑا اندر یدان دے کرے نقیب پکار
نکل مرد بہادرو آؤ وچ میدان
آن وکھاؤ مردی شوخی کرو عیان
چڑھیا حمزہ خنت تے سن سن ایہہ پکار
خوس اندر یدان دے آیا نعرہ مار
گھوڑا رن وچ پھیر کے کرے پکار بلند
عبدالمطلب شیر دا میں حمزہ فرزند
رن وچ آ یلعادیو وارو وار لڑو
آ شیراں دے سامنے کھا تلوار مرد
آؤ دل تھیں دور کر دنیا دے دے دم وچ
وچ تساڈے انتظار کھڑی نصیبوں ہار
بخت شکست لباس پا کردے کھڑے اُڈیک
مردو زوراں والیو آن ڈھکو نزدیک

ارجد عرضگزار دا یلعادی تھیں آ
اگے عربی زاد نے مینوں لیا دبا
دلمیرا ہے چاہوندا لڑاں اندر میدنا
بدلہ لیساں کل دا ویکھے خلق عیان
میں اگلی شرمندگی سروں اُتاراں جا
حمزے عربی زاد نوں رن وچ ماراں چا
رخصت دتی عمر نے اجد گیا جوان
حمزے نوں آماردا گرز اندر میدنا
حمزے نے ہتھ آوندا اوویں پکڑ لیا
گردن جڑے کمان کش ارجد دھرت پیا
جاں ارجد بے ہوش ہو پیاز میں تے آ
عمر اُمیّہ دوڑ کے بنھ گیا لے چل
دوجا بھائی اوس دا سودا اس دا نام
آیا طرف امیر دی کردا جوش تمام
اسو دوار چلایا ذرا نہ آیا کار
حمزہ مکی مار کے سٹے دھرت اُلار
اس نوں بھی چک لے گیا عمر اُمیّہ شیر
گٹھڑی بنھ ٹکایا ارحد پاس دلیر

رلمل بیٹھو دیر دو دُکھ سُکھ پھول لؤ
وارو واری دیر سبھ کول کول بہو
تیجا بھائی ایہناں دا آیا ذوالحمار
حمزے اُپر آئیکے گرز چلاوے وار
پکڑ لیا ہتھ اوس دا حمزے وچ ہوا
کمر بندوں پھڑ زین تھیں اُس نوں لیا اُٹھا
گھوڑے تائیں ماریا پیر رکابوں کڈھ
نیزے بھر ت جا پیا اسپ ٹکانا چھڈ
سر تے پیرا میر نے سٹیا زوالحمار
بے خود پے جوان نوں چالے گیا عیار
پاس بھراواں اگلیاں دتا بنھ بہا
بھائیاں دے وچ کن دے رو رو حال سنا
چوتھا بھائی ایہناں دا سعید یمانی نام
نیزہ بازل دلیر دل شیر شکن اندام
آ اس نیزہ ماریا حمزے کھوہ لیا
توڑ مکی اس ماریا اوہ بھی دھرت پیا
عمر اُمیّہ آ کے اوویں بنھ کھڑے
کہندا نال امیر دے دیکھاں کون لڑے

ایسے طرح امیر نے کل چوتالھی ویر
پکڑ لے اک رہ گیا عمر معدی دلگیر
عمر معدی بن کرب بھی ہو آیا اسوار
آن کھڑا میدان وچ اندر نعرہ مار
آیا سبھناں بھائیاں نالوں ایہہ پُرزور
اسپ کدد میدان وچ کردا وڈا شور
بھائی میرے حمزیا پکڑ گیوں لے توں
تینوں پکڑ لیا دساں میں سُن بھائیاں نوں
تن سو من دی گرز تھیں تینوں چور کراں
شور تیرا اج دیس دے سر توں دور کراں
قسم جو یاد امیر نوں آ گئی یک بار
عمر معدی دے سامنے لاہ کھڑا ہتھیار
عمر پچھے کیوں حمزیا لاہ سُٹے ہتھیار
حمزے نے سو گند دا حال کیتا اظہار
عمر معدی نے گرز چا آن چلایا وار
حمزہ وار بچائیکے پوندا حملہ مار
ماری لت امیر نے گھورے نوں کرتان
سن گھوڑے وچ زمین دے لُٹ دا پھرے جوان

ماری چھال امیر نے چھاتی چڑھیا جا
بنھ حوالے عمر دے کیتا رسا پا
لشکر چاہے آپ دے کر حملہ یک بار
یلعادی نے مرز تھیں فوج دتی گھلیار
پا نصرت وچ بارگاہ لتھا آن امیر
آن بہالے سامنے سارے دیر امیر
فرمایا یلعادیا ظاہر آکھ بیان
کویں تساں نوں پکڑیا میں اندر میدان
اوہ کہندے توں پکڑیا سانوں اے سلطان
نال کمال بہادری مرداں دے مردان
کہے امیر جو آکھدے عالم تے دانا
مرد ہووے یا مرد دی خدمت اندر آ
ہُن منو یلعادیو مرداں دا فرمان
واحد جانوں رب نوں حق اسلام ایمان
آندا پورشدا دیاں خوش دل ہو ایمان
ہوئیاں فوجاں ساریاں حکموںمسلمان
حمزہ ہتھیں کھولدا یلعادی دے بند
کھولے ویر جوان دے سارے قدر بلند

یلعادی نوں لاوندا سینے نال امیر
زریں کرسی بہن توں دیوے عالمگیر
اپر زریں کرسیاں خوش بیٹھے سب ویر
فوجاں رل مل بیٹھیاں اندر جشن کبیر
عمر اُمیّہ اُٹھ کے کرے چلاکی سبھ
پاوے فرماوندا اسانوں ہے منظور
کرن غلامی تساں دی سانوں ننگ نمول
عمر عیار طرار دا سانوں حکم قبول
مکے وچ لے آوندا فوجاں سبھ امیر
کردا جشن ضیافتاں خوش ہو عالمگیر
فوج سنے یلعادیاں ہو فرماں بردار
خدمت وچ امیر دے چھڈی عمر گزار
وچ وفا امیر دے ثابت رہے قدم
حمزے تھیں نہ ہووندے جدے کدی اک دم
پورشداد دی کر لئے حمزے نے جاں زیر
خبراں گیاں عرب تھیں وچ جہان چوفیر
سن سن شاہجہان دے ہوندے سی حیران
خبر سنی نوشیرواں سارا حال بیان

عبدالمطلب عرب وچ مکے دا سردا
گھر اس دے پعت جمیاں حمزہ شاہسوار
خنگ نبی اسحاق دا پکڑ لیایا جا
جس نوں خود سلطان بھی تھکا واہاں لا
جس رہزن نے شاہ دی فوج ڈکی سو وار
پا غلبہ شمشیر تھیں فوجاں گیا نگھار
اوہ بھی اس نے پکڑیا کیتا پکڑ غلام
منذر والی یمن دی ماری فوج تمام
تخت کیانی لٹ کے جولے گیا ہشام
اوہ بھی لیا امیر نے مار ہشام حرام
پکڑے پورشدادیاں رن وچ غلبہ پا
سی جس دے دربار تے رہندی نت کہا
انت نہ اس دے زور دا پورا مرد دلیر
سُرمہ کر ڈاڈھیاں پکڑ پنجے وچ شیر
ایہہ گل سُن نوشیرواں ہویا حیرت مند
حمزہ کیڈک مرد ہے جس دی شان بلند
بزرجمہر آداب تھیں ہویا عرضگدار
حمزہ اس درگاہ دا ہے اک خدمتگار

خط لکھوا منگوا لؤ حاضر ہو سی آ
ہے تابع فرمان دا عذر نہ کر سی کا
بختک بزرجمہر تھیں کرے بیان خلاف
حمزہ اس دربار تھیں باغی ہو سی صاف
جے اوہ اس دربار دا ہوندا خدمت گار
کیوں نہ سیس نواندا آ اندر دبار
کیا بزرجمہر نے سُن کے دوجی وار
باجھ بلائے کس طرح آن وڑے دربار
پھر بختک کم بخت نے دتی عرض سُنا
باغی ہے یا تابع دیکھ لؤ ازما
ٹور دیو ول عرب دے مرد سپہ سالات
جے آوے ہو تابع جنگ نہیں درکار
جے اوہ ایتھے آنو نوں کرسی کجھ انکار
پکڑ لیاوے بنھ کے مرد سپہ سالات
ایہہ گل سُن نوشیرواں کہندا سُخن وچار
آہا گستم پہلوان وچ ساڈے دربار
سو ول خاقان چین نوں کرن گیا پیکار
اس بن کو ان امیر تھیں ہتھیں کرے دوچار

بختک کہندا جے نہیں گستم وچ مکان
سکا بھتیجا اوس دا ہر فرخزان جوان
شہر مکے ول فوج دے اسنوں کرو روان
عربی نوں لے آوسی پکڑ اندر میدان
حکم کرے نوشیرواں فجرے ٹور دیو
ہر فرخزاں جوان نوں لشکر ہور دیو
بزرجمہر نہ بولیا سُن کے ایہہ تدبیر
دل وچ جاتا آوندا ہر گز نہیں امیر
سدے ہرمز خزاں نوں پاس اپنے سلطان
اسی ہزار سوار لے گیا ہو روان
لیا صلح تھیں جائیکے حمزے عربی نوں
میرے وچ بہادریاں بڑا دلاور توں
جے نہ آوے صُلح تھیں حمزہ تیرے نال
پکڑ لیاویں بنھ کے کر کے مندا حال
ہرمز خزاں قبولیاں ایہہ سارا فرمان
اسی ہزار سوار لے ہویا تُرت روان
مکے دے ول چلیا پیا عرب وچ شور
فوجاں ڈھویاں بادشاہ کر کے مکّے ول زور

تیغ بہادر ملک دا ہرمز خزاں جوان
لشکر لے کے قاہرہ آیا جلد روان
منزل منزل آیاں فوجاں مدت تیک
مکے شہر شریف تھیں انت ڈھکے نزدیک
خلق مکے دی خبر سُن کنب گئی یک بار
عبدالمطلب حال سُن ہویا باجھ قرار
عبدالمطلب جانیاں دل وچ نال شعور
حمزہ ہرمز خزاں تھیں کر سی جنگ ضرور
دل وچ چاہے نہ لڑے حمزہ اُسدے نال
عبدالمطلب دلے وچ کردا فکر کمال
پردے نال امیر تھیں کیتا جمع گودام
طرفے ہرمز خزاں دے دتا گھل تمام
بھی نالے کہہ بھیجیا قاصد تھیں تمام
خلق مکے دی تساں دی دماں باجھ غلام
شہر مکے ول آوناںکر کے لطف ہزار
حمزہ دل تے جاں تھیں ہے فرمانبردار
کرو نوازش آئیکے ہاں سبھ خدمتگار
ہرمز خزاں پیام سُن خوش ہویا مردار

فجرے آیا کوچ کر کےمکے طرف دلیر
عمر اُمیّہ پیش جا راہ کھلوتا گھیر
فوجاں آئیاں ساہمنے اک تھیں پچھے جا
کیہڑے تھاں دا قافلہ ٹُریا کیہڑے دا
اوہ کہندا مت مسخرے سن فضول الا
لشکر ہے سلطان دا ٹریا مکے دا
کہے عیار سوار نوں بُرا منایا کیوں
ایہہ لشکر شیطان دا ایدھر آیا کیوں
سنی سواراں عمر دی جاں ایہہ سخت کلام
قتل کرو تلوار تھیں کرن پیکار تمام
عمر کہے مت ماریو میں بھی ہاں کجھ شے
دس دیو اس فوجدا والی کیہڑا ہے
کہندے حرمز خزاں ہے لشکر دا سردار
دوجی واری آکھ دا سُن کے عمر عیار
عقل ڈُبی سلطان دی نین ڈونگھی وچکار
کاہنوں کیتا خزاں نوں فوجاں دا مختار
حاکم ہے جس فوجدا خر ظالم مردار
کیہڑی نال بہادری کرسن فتح حصار

گدھا بہادر ہینگ کے خلق ڈراوے گا
پا آوے گا پوریاں جت وج جاوے گا
کیوں کوئی سلطان نوں نہ لبھا انسان
خزافر کر گھلیا ایہہ ناحق حیوان
لے تلواراں جا پئے ایہہ گل سُن اسوار
مارے سیشہ نفت دا اگوں عمر عیار
پئے سپاہی عمر تے نس نس وار و وار
اگوں عمر جلاوندا اک شیشہ تھیں چار
لشکر دے وچ پے گئی سارے فنور کہیا
سنیاں حمز خزاں نے لشکر پئی بلا
سن کے نسا آیا طرفے عمر عیار
صورت سیرت دیکھ کے ہس پیا مُردار
ہسدے دے دند اوس دے گئے جو ننگے ہو
عمر پتھر چُک ماردا دیند پئے جھڑ دو
وٹا مار عیار نے لیا کداڑا چا
دو تن چھالاں لائیکے وڑے پہاڑیں جا
تے اوہ دند بھنائیکے روندا نامعقول
کہندا ایہہ کو غول ہے تے انسان نمول

جے ایہہ ہوندا آدمی ڈردا انت ضرور
دیو ہو سی جو اساں دے دند گیا کر چُور
اندر حال ملال دے ہرمز خزاں حرام
اندر مکے شہر دے آ وڑیا بدنام
عبدالمطلب آئیکے ملیا راضی ہو
ہرمز خزاں سناوندا پئی مصیبت جو
عبدالمطلب پا گیا رمزوں حال تمام
پردہ پا سناوندا ہے ایہہ سخت مقام
دسدے غول پہاڑ وچ کردے رہن فتور
جاتا ہرمز خزاں نے ہُن ایہہ غول ضرور
حمزہ آیا ملن نوں کر کے لطف عظیم
کیتی ہرمز خزاں نے حمزہ دی تعظیم
دوویں ہوئے بغلگیر باہم نال پیار
اک دوجے تے دوہاں نے کیتے لطف ہزار
بیٹھ اکٹھے اک تھاں رل مل کھان طعام
تن دن اندر شہر دے کیتی خوشی تمام
چوتھے روز امیر نے پچھی حالت سبھ
قدم رنجہ فرمایا اِت ول کیا سبب

سد بلایوں شاہ نے ہرمز خزاں کہے
ذکر تیرا نت حمزیا وچ دربار رہے
تے جو طرف امیر دی خط لکھیا سلطان
دتا ہرمز کزاں نے وچ خدمت گزران
حمزہ لے کے خط نوں سر پر دھرے شتاب
نالے ہرمز خزاں نوں کہندا موڑ جواب
جے مینوں دربار دے حاضر ہوندا جا
نہ سی حاجت فوج دی میرا عذر نہ کا
فوجاں میرے لین نوں آیاں کر پیکار
ہے ہُن مینوں جاوناں ننگ ہزاراں وار
میں نہ جاواں مکیوں بے وس ہو مغلوب
جاں لگ بزرجمہر دا ناں آوے مکتوب
سنیاں ہرمز خزاں نے جاں ایہہ گھل بیان
ایہہ حمزہ دی سرکشی گزری وچ دھیان
صورت ڈٹھی شیر دی اندر عالی شان
ہیبت پئی امیر دی دل اس دے پر آن
یاد نہ آیا ایس نوں جنگلاں دا سامان
حمزے دا فرماوناں لیندا من عیان

آہا عمر عیار بھی ہر دم رہندا پاس
ہرمز خزاں پچھان دا سکدے رہن ہراس
جاں حمزے نے اوس نوں دتا ایہہ جواب
لے فوجاں ٹُر چلیا رخصت لے شتاب
کڈھ لشکر نوں مکیوں تُرت تیار
لائے تنبو پائیلاں شہروں باہر وار
عمر اُمیہ آکھدا حمزے تائیں آن
حضرت میتھیں خفا ہے ہرمز خزاں جوان
بھل بھلاوے ہو گیا بے ادبی دا کم
ہُن میں ہاں پچھتاندا دل میرے وچ غم
حکم کر تے ایس نوں راضی کراں شتاب
مت مینوں بدنامیوں جگ وچ کرے خواب
خمزہ کہندا جائیکے جھب دے لیا طعام
لے چل میرے نال تے کولے صلح تمام
عمر اُمیہ آئیکے بھرے جواں دا تھال
آیا ہرمز خزاں تھیں لے حمزہ نوں نال
اگے ہرمز خزاں دے پیرییں ڈگیا آ
تھال اگاڑی رکھ کے کہندا بخش خطا

میں مسکین غریب دی خطا معاف کرو
میرے ولوں اپنے دل نوں صاف کرو
بے ادبی بھُل گئی میتھوں اندر راہ
کہے امیر سفارشوں میرا بخش گناہ
ہرمز راضی ہو گیا آندا سمجھ طعام
سینے لایا عمر نوں شفقت نال تمام
سر مونہہ چُم عیار دا کردا بہت پیار
تیری خطا قصور میں بخش دتی اے یار
جاں ہرمز نے چکیا تھال ات ول سرپوش
ویکھ جوان نوں ہو گیا شرمندہ خاموش
ساری مجلس ہسدی مونہہ پر پردہ پا
ہرمز خزاں خاموش ہر رہیا دھون نوا
حمزہ کہندا عمر نوں ایہہ کیہ کیتو کار
آندوں نال سفارشے مینوں اے عیار
تھال جواں دا رکھیو اگے خورش لیا
کیوں نہ خورش لیاندیو کیتو ظلم کیا
عمر کہے کیہ جوان تھیں خزاں عزیز خوراک
ایدوں منگے ہور جے پا اس دے سر خاک

اوڑک رخصت ہو گیا ہو رمز دلگیر
مُڑ مکے ول آوندا یاراں سنے امیر
عمر اُمیہلے گیا یلعادی نوں نال
آ رستے وچ فوج دے بیٹھا رند سنبھال
ہر ہر کہندا آئیکے ہویا کیہ خطا
لشکر ہرمز خزاں دا جاندا گھیر لیا
کر چھڈو بے آبرو مینوں وچ جہان
پچھا گیوں نہ چھوڑ کے ساڈا اجے جوان
عمر کہے اک دیو ہے ویکھو میرے نال
میں خود بھی کجھ چیز ہاں تینوں معلم حال
اگے پچھے تسان نوں جان نہ دیئے مول
کرئیے وچ میدان دے لشکر نوں مقتول
جے تے ساڈے جنگدی جھل نہ سکو جھال
ہتھیں سانوں دے دیو سبھ برکت تے مال
سن کے ہرمز کنبیا قد میں لاوے ہاتھ
ایڈ نصیحت عمر جی نہ کر ساڈے ساتھ
عمر عیارے اوس دی اک نہ منی گل
لے شیشہ ہتھ قہر تھیں ہویا ہرمز ول

ہرمز ڈرودا عمر دا من لیا فرمان
مال متاع سبھ فوجدا کرے سپرد جوان
گھوڑے ساڈے رہندے نہ پیدل کر گل
عمر کہے بے فائدہ کسے نہ سُننی گل
تاہر وکدی نہ چھوڑساں گھوڑے دا کیہ نام
یا تینوں سُن گھوڑیاں مار کراں قتلام
اوڑک گھوڑے ساریاں دتے ہو لاچار
چلے پیدے رووندے لئے عمر عیار
خرچ ملک بھی پلیوں سبھ کجھ جھاڑ لیا
لے کے مال عیار مُڑ حمزے پاس گیا
سُن حمزے نے آکھیا کیتو بھلا نہ مُول
کیتی عرض عیار نے سُن حمزہ مقبول
فوج گھلی نوشیرواں ساڈے پکڑن نوں
گئی فضیحت ائیکے ہو کے حال زبُوں
ہُ کرسی نوشیرواں دل اندر معلوم
ایہہ سبھ اکو مرد نے کر گھلےمحروم
حمزہ رہیا خموش ہوسن موزوں مقال
اودھر حرمز خزاں بھی پہونتا مندے حال

اندر کن نوشیرواں خلق کریندی غسل
فوج پیادہ آوندی مالوں خالی کل
بھاویں عرب امیر نے ستا لُٹ لیا
مال متاع لیائیکے گھر نوں راہ پیا
سُن کہندا نوشیرواں واہ بختک دی ہوش
پوسی ایس شکست دا ملکاں راہ خروش
کہندا سی اکو گھل کے ویکھ لوو آزما
ویکھ لیا ازمائیکے آیا لیک نوا
اس نے فوجاں ٹوریاں میں ہویا بدنام
کہندے لوک امیر نے لُٹی فوج تمام
ڈٹھا بزرجمہر نے وچ غضب سلطان
جھکیا اگے تخت دے کردا عرض بیان
ایہہ تے لشکر گھلنا نہ آیا مطلوب
حمزے نوں منگوا دیاں گھل اکو مکتوب
کورنش تیری کرے گا آ اندر دربار
باغی ناہیں تساں تھیں عرب امیر سوار
فرماوے نوشیرواں جس نے لئی فوج
ہو سی لشکر اوس دا اندر شوکت اوج

آوے وچ مدائنے کرے پواڑا ٹھیک
ایوییں میر ےنامنوں مفت لگاوے لیک
اوتھے فوجاںلٹیاں کر کے حال خوار
ایتھے آیا کرے گا کیوں کر ڈِھل گزار
کہیا بزرجمہر نے دوجی وار جواب
نہ حمزے نے لُٹیا فوجاں دا اسباب
اس دا اک وزیر ہے عمر اُمیہ نام
کرنی ایڈ بہادری ہے اس دا کام
ہرمز کہندا تداں نوں جا کے حال تمام
جو جو عمر عیار نے کیتے فعل کلام
چوری عرب امیر تھیں سانوں آنپیا
مال متاع سبھ اساں دا اس نے لُٹ لیا
لعت کردے ہرمزے ہر طرفوں سردار
اک نکارے مرد تھیں آئیوں بازی ہار
ہرمز کہندا آوسی جدوں کدی اِت دا
اوس نکارے مرد نوں ویکھ لیو ازما
اوہ تے سارے ملک نو کلّا لُٹ لوے
دیواں دے پڑدیو نوں ہتھیں جُٹ لوے

میں وچ ساری عمر دے ڈٹھا کدی نمول
ایس طرہ دا آدمی پری نہ دیو نہ غول
سُن کہندا نوشیرواں ہے او کیڈ بلا
جیہڑا اندر لشکراں آ پوے تنہا
ہرمز رو رو آکھدا حمزہ ہندا سو
اک عمر نہ ہووندا ذرا نہیں سی بھو
خواجہ برزجمہر نوں شاہ کرے فرمان
حمزہ نوں منگوا لیو جیونکر ہے امکان
گھر نوں رخصت لے گیا بزرجمہر سوار
آ کردا فرزند نوں مکے طرف تیار
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels