Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 15

داستان امیر حمزہ: ورقہ 15

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

بھیجنا بزرجمہر کا اپنے بیٹے سیاد خش کومعہ جھنڈے اژدہا پیکر کے امیرالمومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ کی خدمت میں

گھر اپنے وچ آئیکے خواجہ دانشمند
کہندا پسر سیاد خش تائیں اے فرزند
ٹُر جا طرف امیر دی جا کے سد لیا
کیہس فرمانبری ہے میرا کم سدا
ایپر ہے دل چاہوندا ہووے کجھ نشان
جاناں پا امیر دے خالی ناہیں شان
سُن خواجہ خوش ہووندا اے فرزند عزیز
تحفہ لے جا نال کجھ کیتی خوب تمیز
کیتی بزرجمہر نے دلدے وچ وچار
کیہ کجھ عرب امیر لئی تحفہ کراں تیار
دل اس دے وچ گزریا نال قیاس اس دم
حضرت عرب امیر دے سر پر نہیں علم
جھنڈا بزرجمہر نے اک بنایا خوب
سی لمبائی اوسدی سٹھ گزاں مرغوب
وچ دبا نہ چار سو جڑے نشانی دے
شیشے جُڑے ہزارہا وچ دہانی دے
جڑیا اندر اوس دے آہا ٹل ہزار
نوں کوہاں تک اوس دا جاندا شور پکار
لکھیا خط امیر نوں اوّل حمد خدا
پھیر درود خلیل نوں لکھ لکھ وار سدا
طرفوں بزرجمہر دے مکے دا سردار
حمزہ پیارا جاندا ہووے برخوردار
جاں میرے مکتوب نوں ویکھیں اے فرزند
طرف مدائن آوناں شاواں تے خورسند
تخت کیانی لُٹیا جو توں مار ہشام
اوہ بھی نال لیاوناں کر تعظیم تمام
آویں وچ مدائنے جاں لے فوج شتاب
والی ہفت اقلیم دا آ کریو آداب
میرا ہور سلامہے نال دعا فقط
لیا علم سیاد خش نال گیا لے خط
منزل منزل جاوندا مکے وڑیا جا
پائی خبر امیر نے اگے گیا سدھا

آندا شیر سیاد خش کر کے استقبال
دوویں مل دے شاد ہو بہت محبت نال
پھڑ دا خط سیاد خش پڑھدا آپ امیر
چُم سرے تے رکھیا خواجہ دی تحریر
جھنڈا ویکھ امیر نوں ہوئی خوشی ہزار
طوق خزاں کر آرزو بنے علم بردار
کوچ کرو جھب فوج نوں کہندا والی عرب
یلعادی نے کوچ دی دھری نقارے ضرب
چڑھیا مہرے فوج دے عمر معدی بن کرب
پچھے اس دے چڑھ کھڑے بھائی غالب حرب
لے بھائیاں نوں ہووندا عرب امیر سوار
چڑھیا لشکر عرب دا زیبا نقش و نگار
کرشدیا نے چڑھ گیا حضرت عرب امام
منزل منزل جاوندے پہونتے اک مقام
طرف مدائن جاوندے سی ایتھوں دوارہ
سی اکباراں روز دا پینڈا راہ تباہ
پر اندر اس راہ دے اہا شیر ژیاں
جس نےکتنے مار کے کیتے شہر ویران

تے ایہہ رستہ بند سی ات ول چلے نہ کو
بھل بھلاوے جے چلے شیروں بچے نہ سو
اس رستے دیاں وستیاں پیاں سبھ اُجاڑ
شیر ژیاں خونخوار نے لوک مکائے مار
دوجا چوداں روز دا آہا رواں
اس راہے تھیں جاوندی خلقت امن امان
آہا مہری فوجدا یلعادی سردار
آن دو راہے اوس نے اسپ دتا گھلیار
سارے بھائی اوس دے چوتالی اسوار
آ آ گئے کھلووندے سارے وارو وار
عمر اُمیہ آیا پچھوں جدوں عیار
عمر معدی بن کرے نوں کہے بلند پکار
بہت بڑے ڈھڈ والیا کیوں ہیں کھڑا اُلا
رک ریہوں کیوں چو برا حالت آکھ سنا
عمر معدی بن کرب نے آکھی انال ندا
چور ایتھوں راہ ہوندے ہین جُدا
ہے اک رستہ دور دا دوجا ہے نزدیک
وچ رستے نزدیک دے ہے اک آفت ٹھیک

پائی خبر امیر نے کردتا فرمان
ہور دان یلعادیا جت ول شیر ژیاں
ٹُریاں فوجاں سامنے وچ خوش دی لہر
اک دی ٹُریا جاندیاں نظر پیا اک شیر
پورسدادی ویکھ کے دوروں کرے پکار
حکم ہووے میں ایس تھاں ڈیرا دیاں اتار
رہندا ہے اس شہر دی وچ عمارت شیر
ایتھے فوج اتار دا والی عرب دلیر
فرماوے میں عمر نوں لے خود چلاں اگیر
شہروں شیر دلیر نوں ماراں رن وچ گھیر
دو کوہاں تے شہر تھیں ساری فوج اتار
آن وڑے وچ شہر دے حزہ عمر عیار
ڈٹھا آہا پیا سی شہر سبھی ویران
بہت بلند عمارتاں خالی باجھ انسان
حمزہ کہندا عمر نوں اک طرفے توں ہو
میں دوجی ول جاوساں ماراں آفت جو
جے تیری دل جا وسی مینوں خبر کریں
میں خود کراں مقابلہ توں نہ مول ڈریں

جدا جدا ہو پھر رہے نظر نہ آیا شیر
چلے جس دروازیوں ملے اتھائیں پھیر
حمزہ کہندا عمر نوں نعرہ کرساں سخت
توں چڑھ محکم ہوئیکے اُپر کسے درخت
عمر گیا چڑھ رکھ تے حمزہ کرے پکار
نعرہ سن کے سیر بھی آن پیا یک بار
خنگ نبی اسحاق دا نسا دہشت کھا
حمزہ پیدل ہوئیکے پیا پچھاڑی آ
سور کریندا خنگ جاں اندر فوج گیا
شور پیا وچ فوج دے حمزہ مار لیا
اپنی جان بچائیکے گھوڑا آیا نس
رووے لشکر عرب دا زاری کرے بے وس
کہندا ویکھ سیاد خش رووو ناہیں مول
ہوگ پیادہ ہو گیا شیر عرب مقبول
اودھر عربی شیر نوں پکڑ گیا لے چا
سر دے اُپر پھیر کے مارے دھرت اُٹھا
دھرتی اتے پوندیاں ہویا شیر فناہ
حزہ کہندا عمر نوں اس دا چمڑہ لاہ

عمر اُمیہ شیر دی بیٹھ اتارے کھل
گھل لیائے نال تے آئے لشکر ول
حمزے تائیں ویکھ کے ہوئی شاہ سیاہ
نال صلاح سیاد خش کھل گھلے ول شاہ
بھر توڑی تھیں کھل نوں مقبل حلبی پاس
اگے ول نوشیرواں ٹورن نال قیاس
مقبل حلبی شاہ دے جا وڑیا دربار
حال احوال امیر دا جا کیتا اظہار
کھل ڈٹھی نوشیرواں ہو رہیا حیران
آہے ایسے شیر نے ملک کیتے ویران
شاہ کہے میں ٹوریاں فوجاں کتنی وار
مار لیاں اس شیر تے کر غلبہ یک بار
حمزے نے اک حملیوں مار لیا تنہاں
حمزہ جیڈ جہان وچ مرد نہ ہو سی کا
کہیا بزرجمہر نے حمزہ ہے کجھ چیز
اس وچ سبھے خوبیاں شان کمال تمیز
والی ہفت اقلیم دا خود کردا تعریف
سن شہزادے حسد تھیں سڑیا نون تکلیف

فرماوے نوشیرواں مقبل تائیں پھیر
لگدا کیا امیر دا ہیں توں مرد دلیر
مقبل عرض گزاردا کر آداب تمام
حضرت عرب امیر دا ہاں میں اک غلام
پچھوں بزرجمہر بھی کردا عرض کلام
ایہہ اوہ حلبی رہزن مقبل جس دا نام
رہندی جس دے ظلم تھیں وچ دربار پکار
حمزے نے پھڑ ایس نوں کیتا خدمت گار
مقبل ول نوشیرواں ویکھے نال دھیان
ایہہ پرکار جوان ہے پورا اندر شان
اس نوں کویں امیر نے کیتا بندی وان
کہیا بزرجمہر نے ایہہ بھی حال بیان
گھوڑے اتوں ایس نوں سٹیا دھرت اُلار
مسلم کیتا پکڑ کے رہیا خدمت گار
کیتی بزرجمہر نے حمزے دی تعریف
سُن کے شان کمال نوں جل بل رہے حریف
خواجہ کہندا اس جہیا تیر چلاوے کون
اس جہیا وچ شان دے مرد سداوے کون

سن سن کہندا بادشاہ ہے ایہہ شاطر شیر
اس وچ ہو سن خوبیاں دسدا خوب دلیر
جدوں زبانوں بادشاہ خود کردا تعریف
سن شہزادے حسن تھیں ہوندے بہت خفیف
اوڑک کہندا اروجنگ کر کے حسد عیان
کیوں کردے ہو ایسدی مونہہ تے صفت بیان
حمزے نوں خود تیردا یاد نہ آیا ول
تیر انداز غلام ہے ایہہ عجائب گل
مقبل دا کیہ قدر ہے پکڑے ہتھ کمان
تیر چلاوے سامنے مرداں دے میدان
مقبل نے فرمایا نہ ہو ایڈ فضول
تیر چلائیں نال آ جے ہے طول فضول
شاہ کہے شہزادیا مقبل سچ کہے
جے اس تھیں ودھ جاوسیں تہایں شان رہے
اُٹھ پکارے اردجنگ لے کے تیر کمان
تن سپر فولاد دے رکھو پیش نشان
رکھ ڈھالاں جاما ردا شہزادہ وچ تیر
تیر تیجی وچ ڈھالدے بیٹھ دونہہ نوں چیر

پھر مقبل نے اُٹھ کے ڈھالاں ست رکھا
تیر لنگھایا وچ دی بھی دیوارے جا
مقبل دے ہتھ ویکھ کے شاہ ہویا دلشاد
تیروں چیر وکھایا ست سپر فولاد
مقبل تائیں دیوندا شاہ اپنی پوشاک
کہیا لیا امیر نوں جھبدے اے چالاک
مقبل تائیں دیوندا حمزہ ہور انعام
طرف مدائن جاوندے اگلی فجر تمام
اک منزل تے آ گیا جدوں امیر کبیر
خبر سُنی نوشیرواں آیا عرب امیر
سن امرائے فوج نوں آیا استقبال
فوج امیر کبیر دا ویکھن حال احوال
ڈٹھی اول آوندی یلعادی وی فوج
لشکر زیب سنگاریا زینت مارے موج
عمر معدی دا شاہ نوں نظری آیا قد
قامت قلعہ ولایتی برج شکم بے حد
ویکھ کے نوشیرواں ایہو ہوگ مامیر
والی مکے شہر دا حمزہ عالم گیر

کہیا بزجمہر نے اساڈا ایہہ غلام
لشکر وچ امیر دے اس دا حکم روان
عمر معدی بن کرب ہے یلعادی سردار
اندر پورشدا دیاں جو غالب تلوار
تد نوں پہونتا آئیکے یلعادی سردار
خواجہ بزرجمہر نوں کہے سلام پکار
ناہ کہیا نوشیرواں تائیں مول اسلام
تے نہ لتھا گھوڑیوں کا رن ادب کرام
آ گھوڑا گھلیار دا پاس ایہناں دے جھب
پچھے بزرجمہر تھیں شاہ حقیقت سب
اس چوبر نے اساںنوں کیتا نہ سلام
تے نہ لتھا گھوڑیوں ایہہ متکبر خام
کہیا بزرجمہر نے پاپردہ وچکار
اس نوں ہوئی دیوانگی برس ہوئر دوچار
سُن چپ ہویا بادشاہ دل وچ کہے ضرور
بھاویں ہے دیوانگی بھاویں سخت غرور
یلعادی دے آوندے پچھوں دیر تمام
پیدل ہو کے شاہ نوں کردے آن سلام

یلعادی نوں آوندے پچھوں دیر تمام
پیدل ہو کے شاہ نوں کردے آن سلام
یلعادی نوں آکھدے سارے پاس کھلو
خدمت اندر شاہ دی توں بھی پیدل ہو
اوہ کہندا اوہ کون ہے جس دا ادب کراں
باجھ خدا جہاں دے ہوروں نال ڈراں
پچھوں فوج امیر دی آئی وار و وار
سبھناں دا نوشیرواں حال پچھے اظہار
دو روں ہوندا پوش پوش ہوندا شور پکار
ایہہ وزیر امیر دا آہا عمر عیار
شاہ کہے ایہہ ہووسی حمزہ شیر شکوہ
ہرمز نوں جس لٹیا خواجے کہیا اوہ
جاں کیتی نوشیرواں اس دے ول نگاہ
تیراں گز دا قد ہے رنگ تمام سیاہ
پیدل ٹُریا آوندا چلے معلق مار
بازی وانگ کبوتراں لاوے وارو وار
سر تے اُچا پنج گز ٹوپ عجیب بلند
لونبڑی دنب ٹوپدے سرے اتے پیوند

کل لباس جو بدن تے آہا بھُورا لال
باراںہزار غلام ہے رواں پیادے نال
زریں کل لباس تے نہ کوئی اسوار
کسّے ہوئے ہتھ وچ پکڑے اسپ تیار
ویکھ کہے نوشیرواں ایہہ آزای کیوں
ہتھیں گھوڑے پکڑ کے چلن پیادے کیوں
خواجہ کہندا ایہناں دا جاں پیدل سردار
کیہ طاقت ہے ایہناں دی ہوون آپ سوار
عمر اُمیہ شیرداں جاں ڈٹھا سامان
ہس کہے نوشیرواں واہ وا عمر جوان
تد نوں آ سلطان دا ادب کرے عیار
یلعادی ول ویکھیا اجے کھڑا سوار
یلعادی نوں عمر نے کہیا ہو دل تنگ
لہہ گھوڑے تھیں چوبرا یا تے ماراں سنگ
خو ناہیں جے اُتریں آن اتاراں میں
لہہ کھانے ویئے بھرتیے شرم کریں کریں تیں
والی ہفت اقلیم دا دیکھاں دھرت کھڑا
توں بے ادب سوار ہیں تے بے شرم بڑا

یلعادی لاچار ہو دھرتی لتھا جھب
شاہ کہے ہس عمر دا لشکر تابع سبھ
ایہو جہے آدمی بھوتنیاں دا ہاں
عمر اُمیہ چور دا مندے ہن فرمان
پھیر علم دا شاہ نے منیاں شور پکار
لشکر وانگ فرشتیاں آیا ہو اظہار
حمزہ نظری آیا واہوا حسن جمال
چہرہ خوب فراخ تے رنگ عجائب لال
بدن دمکے جامیوں نورو نرو معمور
سوہنا والی عرب دا چہرہ وانگوں حُور
صورت ہیبت ناک تے آیا صاحب شان
خوب علم پر موتیاں جھلے سرے نشان
بھائی نال امیر دے آون چار چوفیرے
چندوں روشن صورتاں قوت دے وچ شیر
ابوطالب عباس تے حارث قسم جوان
چاروں ویر امیر دے آون صاحب شان
حمزہ ٹُریا آوندا خنگ اُتے اسوار
چلے چال سوہاونی گھوڑا خوش رفتار

صورت ویکھ امیروی ونگ رہیا سُلطان
نقش منور عرب تے جان جگر قربان
ڈٹھا جدوں امیر نے شاہ اندر میدان
پیدل ہو ہٹاوندا سروں علم میدنا
تے ٹُریا ول بادشاہ پیر پیادہ جھب
خدمت گار امیر نے دور ہٹائے سب
شاہ پچھے کیوں آوندا حمزہ تنہا چل
جھنڈا لے خود چلیا کیوں ایہہ میرے ول
خواجہ کہے جو ماریا حمزہ نے ہشّام
تے مکے وچ لٹیا اس دا مال تمام
ایہہ بھی جھنڈا تساں دا آندس ہتھیں چا
ہُن ایہہ سر تے تساں دے دیسی آن جھلا
تخت کیانی آوسی بھی اج وچ حضور
ایہہ گل سن نوشیرواں بہت ہویا سور
بندے نوں نو شیرواں تُرت کرے فرمان
ہتھوں عرب امیر دے تو جا پکڑ نشان
حمزے دے چا سرے تے پکڑ شتابی چا
بھی پیدل ہو جاوندا خود حمزہ ول شاہ

گھوڑے طرف امیر دی کردا شاہ نگاہ
کہندا اسپ امیر دا چنگا ہے دلخواہ
آہا قاروں دیو بند سلطانی کوتول
گھوڑا سدا سبھ تھیں تیک چنگا اندر چال
چاہیا سی نوشیرواں اس تھیں کتنی وار
قاروں عذر گزاردا آہا سو سو وار
صفت سنی جاں خنگ دی قاروں نے بے حد
کہے حسد تھیں خنگ تھیں میرا گھوڑا ودھ
فرماوے اے قارناں لاف نہ مول الائ
قاروں عرض گزردا ویکھ لؤ آزما
حمزہ میرے اسپ تھیں دیکھے اسپ دوڑا
ایہہ حمزے نوں شاہ نے دتی خبر سنا
حمزہ کہندا شرط جے قارون بنھے گا
تاں میں اس دے اسپ تھیں دیکھاں خنگ دوڑا
قارن کہے امیر نوں بھی کیہ شرط بتا
حمزہ کہندا اسپ دی ہوئی شرط بقا
اسپ بابر چھڈیے جیہڑا اگے ہو
اس دوجے دا اسپ بھی لے لیوے گا سو

قارن کہندا خبر کیہ جے کر سیں انکار
گھوڑا دیویں مول نہ جے توں جاویں ہار
حمزے کہیا دیوندے بعضے شرطیں جاں
گھوڑا کیڈک چیز ہے اے قارن نادان
شرط جدوں ایہہ ہو گئی صرف کرایا راہ
سجے کھبے ہو گئی دوویں طرف سپاہ
چھڈن اسپ برابروں قارن اتے امیر
خنگ نبی اسحاق دا جاندا وانگوں تیر
قارن پچھے رہ گیا حمزہ وانگ ہوا
نظروں غائب ہو گیا اک پل اندر جا
تے قارن دیو بند نوں مُڑ ملیا وچ راہ
بازی لئی امیر نے قارن ہوی تباہ
پھڑ لتوں امیر نے قارن لیا اُتار
گھوڑا ہیٹھوں کڈھیا کر کے حالی خوار
ایہہ گھوڑا سلطان نوں دتا عرب امیر
خوش ہویا نوشیرواں تے قارن دلگیر
ویکھ امرا امیر نوں بھُجدے وانگ کباب
بعضے ویکھ امیر نوں خوش ہوندے اصحاب

آن وڑے وچ بارگاہ سارے سنے امیر
خواجہ تھیں نوشیرواں ہور پچے تدبیر
ملیا حمزہ اساں نوں کیتا فضل خدا
کرئیے اس دے بہن نوں کون مکان عطا
آہا گست پہلواں لشکر وچ سردار
اوہ گیا سی چین نوں خاقاں دی پیکار
سام نریماں شیر دی سبھ تھیں جا بلند
اس کرسی تے ہووندا گستم نافرقند
گستم پچھے پئی سی ہُن اوہ خالی جا
خواجہ کہے امیر نوں ایہو کرو عطا
خواجہ دی تدبیر نوں من گیا سُلطان
سام نریماں شیرہ دا حمزہ لیا مکان
بیٹھے اُپر کُرسیاں ہر رتبے سردار
حمزہ اندر ساریاں آہا بزرگوار
پھر کھانے منگوانودے بعد تمام کلام
فرش وچھے زربفت دے زینت دار تمام
چینی طاس زمردیں بلویں کل خوان
زر نقردیا صحنکاں خادم دھردے آن

چمچے سبھ عقیق دے رنگ برنگ طعام
حیرت دے وچ رہ گئے عربی ویکھ تمام
کدے عمر سراہناں نے نہ ڈٹھی ایہہ شان
دھریا اگے عربیاں ایہہ سارا سامان
دھرے اگاڑی خوانچے کھاون سبھ طعام
اگے سنیا کدے نہ اس لذت دا نام
تھال چرا زمّردیں زریں صحنک ہور
پالیندا وچ تو بُرے عمر اُمیّہ چور
عمر اُمیّہ چور دل ویکھے خوان سالار
کرو نہ چوری عربیو کہے بلند پکار
سُن ہسّیا نوشیرواں کہے بلند جواب
بخش دتا میں عربیاں نوں ایہہ سبھ اسباب
لشکر عرب امیر دا ایہہ سبھ طاش طعام
چُک گئے لے شاد ہو اپنے وچ مقام
اوویں دوجے روز بھی کرے ضیافت شاہ
اگے وانگ اُٹھائیکے بھانڈے کھڑے سپاہ
دن تیجے بھی اس طرح پایا حکم صدار
عربی تھکے ڈھووندے ہوئے دولتدار

دن چالھی وچ جشن دے دیوے شاہ گزار
خدمت عربی فوج دی ہوندی باجھ شمار
حمزہ تے نوشیرواں رہندے سی ہمخوان
سڑن حسود امیر دے رات دنے وچ جان

٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels