Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 16

داستان امیر حمزہ: ورقہ 16

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

آنا قبادو گستم کا مہم خاقان چین سے اور مُشکیں باندھ کر لانا بہرام خاقان کو

گزرے کتنے روز جاں ہوئی خبر تمام
گستم اتے قباد نے بنھ آندا بہرام
آہا پچھے آوند سی گستم بدزاد
اگے بیٹا اپنا دتس ٹور قباد
جدوں قباد مدائنوں ڈھکا آن قریب
کہندا شاہ امیر نوں ٹُر جا جھب حبیب
لے آشیر قباد نوں کر کے استقبال
حکموں حمزہ فوج لے اُٹھ ٹُریا فی الحال
تے شہزادے جمع ہوتے بختک بدزاد
چور عرب امیر تھیں آئے طرف قباد
ایہہ جا ملے قباد نوں اندر راہ حرام
تاج سراں دے لاہ کے مارن دھرت تمام

اوہ کہندے سبھ اساں دی شان ہوئی برباد
ہُن اندر دربار دے جاری ہے بیداد
عاجز مُفلس مرد ہے حمزہ عربی نام
ہویا اُپر افسراں اس دا حکم تمام
عقل ڈبی سلطان دی سارے ہین حیران
کیتی عربی زادی سبھ تھیں عالیشان
کرسی تیرے باپ دی کیتی اوس عطا
اساں سبھناں دی آبرو چھڈی خا رُلا
اساں تساں دے سراں تھیں اس دے پیر بلند
کیتا سرور اساں تے عربی دا فرزند
اس دیاں ہوون خدمتاں تے تعریف ہزار
سبھناں وچوں اوس دا ہے اج گرم بازار
تے عربی دا دبدبہ گیا سبھناں نوں دب
جس دن اوہ آ گیا جھاڑ بہائے سبھ
سن بختک نوں پچھدا حال قباد جوان
کہہ بختک کجھ اوس دا ظاہر حال بیان
کیہ خوبی وچ اوس دے ظاہر وس عیان
والی ہفت اقلیم تھیں کیونکہ ملیا آن

بختک حالی سانوندا سُن اے دانشمند
عبدالمطلب عرب دا ہے حمزہ فرزند
صورت سوہنی اوسدی وانگوں چند تمام
اندر تھوڑے دناں دے ہویا شہرہ عام
خنگ نبی اسحاق دا پکڑ لیایا جا
بہت خزانے مال دے باغوں کھڑے لدا
مقبل حلبی زہر کیتا پکڑ غلام
منذر یمی لُٹیا مار لیا ہشام
پورشدادی دوڑ کر پکڑے وچ میدان
ہُن اس دی وچ خدمتے شاد کرن گزران
جس آفت نےمار کے ملک کیتے سی دور
طرف مدائن آوندے اوہ بھی کیتی چور
کہے قباد احوال سن جس دے ایسے کام
تھوڑا اجہیا نہ ہو وسی حمزہ عربی نام
ہُن کتھے ہے بختکا حمزہ فرخ نالی
بختک کہندا راہ وچ آیا استقبال
کہے قباد جے میں ملاں اُس نوں وچ راہ
میرا ہوگ مقابلہ اس تھیں خواہ مخواہ

میرے ہتھوں اوس دی ایویں جاسی جان
میں پر قہر کماوسی ایس گلوں سلطان
مونہہ چڑھیا اوہ شاہدے کیتا قدر بلند
ہُ اوس دے ول جاوناں مینوں نہ پسند
دوجے راہ قباد مُڑ آ وڑیا دربار
سیس نوائے آ کے تخت اگے مردار
بیٹھا کر سی اپنی جاں پایا ارشاد
دل وچ عرب امیر تھیں حیراں تے ناشاد
جاں حمزے نے جانیاں لانبھے گیا قباد
مُڑ کے دل دربارے آیا عالی زاد
مُڑ تھاویں پھر اپنے حمزہ بیٹھا آ
بہت بلند قبا دئیے غم وچ سہے اسیر
پر کجھ بول نہ سکیا گیا وچے وچ کھا
حالی لڑائی چین دا دتا سبھ سنا
جاں سُنیاں نوشیرواں فتح گیا ہو چین
گستم اتے قباد نے ماری اوہ زمین
بنھ آندا بہرام نوں دوہاں غلبہ پا
خوش ہویا نوشیرواں شاد ہوئے امرا

جشن کرے نوشیرواں حاصر کرن طعام
رج شراباں پیوندے اندر خوش تمام
اندر نشے شراب دے ہویا مست قباد
حمزے تائیں آکھدا توں سن عربی زاد
توں مفلس کیہ چیز ہیں تیری کیا مجال
کرسی ساڈے باپ دی بیٹھیں اپسنبھال
شیر شتر تھیں پرورش جنگل پائی تیں
ناحق وچ جہاں دے دھم مچائی تیں
کس لائق ہیں عربیا قدر تیرے وچ کیہ
کرسی ملی نہ تدھ نوں سام نریماں دی
باپ میرے دے تھاں تھیں جلدی نیچے آ
یا تے تینوں پکڑ کے دیواں دھرت دھا
لہہ کرسی تھیں ہیٹھ ہو پیا پکاراں میں
اُترنا جے نہیں توں آن اُتاراں میں
فیر قباد جوان دی خبر نہ پائی تیں
آن اتاراں کرسیوں جے انکاری ہیں
سن حمزہ فرماوندا رکھ سمھال زبان
مالک ہے ہر تھانوں دا خود مالک سبحان

جس نوں چاہے خود کرے رتبہ قدر عطا
کہیا پھیر قباد نے تینوں دیہاں اُٹھا
حمزہ کہندا اوس نوں بول نہ اگوا گون
حکم بناں سلطان دے اساں اُٹھاوے کون
جے تیرے وچ مردمی ہیں توں ایڈحروں
کرسی اپنے باپ دی اُٹھ چھڑا لے توں
اُٹھ قباد امیر نوں مکی مارے آن
پُٹھا ہتھ امیر نے مار کیتا غلطان
پیا قباد زمین تے مُڑ ہویا ہوشیار
اُپروالیعرب دے لے پوندا تلوار
تیغ سنے ہتھ پکڑیا حمزے وچ ہوا
وینی گھٹ قباد دی دتی سُرت بھلا
تیغ ہتھوں جھڑ جا پئی تے ایہہ لا اُٹھا
دے گردش تس سرے تے دھت وگایا چا
دھرتی پیا قباد جاں پھیر رہیا بے ہوش
بے ہوشی وچ اُڈ گیا کیف نشے دا جوش
ذرا گرانی اوس نوں کیتی آہی مئے
اکو بھٹ امیر دا گیا اثر نوں لے

ایہو مزہ شراب دا لذّت خوب لئی
خرمستی کر بولیا چنگی کُٹ پئی
واہوا شیر شرابیت ساقی دے ہتھ چُم
کھا غوطےغرقاب ہو وچ نشے دے خم
تیز پیا لے کیف دے دھری دماغے دھم
پنجے وچ امیر دے گئی دلیرں گم
تند نشے دیاں شوخیاں لکیاں رہن کدوں
پے درپے بھر پیوندے جاں جوان جدوں
فرماوے نوشیرواں کیتو بھلا امیر
پُہنتا کیتے جرم نوں خوب قباد شریر
پچھے فیر قباد نوں پئی ذرا کجھ ہوش
اُٹھ لگاں دا تھانوں تے آ بیٹھا خاموش
بدن اندر کجھ ہڈیاں ٹُٹ گئیاں دس پنج
ظاہر بول نہ سکدا پر وچ دلدے رنج
اُٹھ ساقی ہُن نشے دے دو گُھٹ ہو پلا
نویں بہادر مرد نوں حمزے نال لڑا
سندیاں چڑھن خماریاں گم لیجیے اُڈا
شعر غلام رسول دا چاڑھ پورے دی وا

وچ میدان دلاوریاں کرنی جان فدا
اکناں خاک اُڈاونی مفت ٹکوراں کھا
دنیاں دے وچ باسیاں توں مت وقت گوا
لوک کہن پر گل پیا جیوں کیوں ڈھول وجا
یعنی حال امیر دا سرا جوڑ سنا
ایدوں ہوش سمھال ہُن کِت ول وڑیوں آ
گزرے تھوڑے روز نے ہوئی شہرت علم
گستم چینوں آوندا فوجاں نال تمام
امراواں نوں بادشاہ حکم کرے فی الحال
گستم نوں لے آونا کر کے استقبال
قارن دیو بند آوندا تے خاقاں فغفور
نالے بختک جالے گستم تائیں دور
مگر ایہناں دے ٹور دا حمزہ نوں بادشاہ
گستم تائیں تسیں بھی جا ملیوں وچ رہا
گستمنوں جا آکھدے اگلے گئے پلید
تیرے باجھوں اساں تے ہوندا ظلم شدید
مفلس عربی مرداک حمزہ اس دا نام
آن گوایا اوس نے ساڈا قدر تما

ملی کرسی اوس نے سام نریماں دی
عزت ڈوبی نویں نے اساں قدیماں دی
تھاں تیرا اوس ملّیا ساڈا چلّے نہ زور
شاہ مطیع امیر دا نالے افر ہور
پیو نوں حالقباد نے آکھ سنایا رو
گستم تائیں آکھدے سارے پیش کھلو
ہُن اوہ حمزہ تدھ نوں آ ملسی وچ راہ
تیرے استقبال نوں شاہ کہیا سی جاہ
گستم نے سُن آکھیا کر کے فخر بلند
ذنداں تے زرتشت دی مینوں ہے سو گند
حمزہ تائیں پوستاں وانگوں ملساں جا
گُھٹ اس دا تن توڑ ساں جاں نہ رہے بقا
ہوون اس دیاں ہڈیاں سُرمے وانگ تمام
خون چلے ہر بند تھیں ہو پُرزے اندام
ملیا آن امیر نوں ایہہ کر کے تدبیر
گھوڑے اتوں اترے گستم اتے امیر
گستم آن امیر نوں پکڑے وچ کنارے
ملن تیرے دا حمزیا مینوں شوق ہزار

سارے زوروں گھٹیا ہویا نہ زبوں
نالے کہندا حمزیا راضی رہیوں توں
دھر انگوٹھ دو پسلی دب امیر کہے
تیرے ویکھن نہ ہُن راضی اسیں رہے
ٹُٹ دو طرفوں ہڈیاں پیاں اندر جا
ملدا وچ دو وکھیاں بیٹھا چھیک کرا
کردا اجے زبان تھیں ایہو سخن تباہ
دل میرے وچ حمزیا ملن تیرے دی چاہ
پسلیاں دو تھاں توں گئیاں کڑاکا کھا
ہتھوں عرب امیر دے جھڑیا گپ جھڑا
زخم لگے وچ دِلے دے کردا گریہ زار
بچ رہیا پر مرگ تھیں مرنوں پرلے پار
اگے عرب امیر دے خفیہ کردا عرض
ہوندا بھیت چھپاوناں مرداں اُتے فرض
بھیت میرا وچ خلق دے نہ کریو مشہور
سن حمزہ فرماوندا مینوں کیا ضرور
آئے اندر بارگاہ پکڑ ہتھاں وچ باتھ
گلاں کردے آپ وچ بہت حلیمی ساتھ

حمزہ بیٹھا جائیکے اپر کرسی سام
گستم اپنے پت دا بیٹھا مل مقام
وچ دوہاں نوشیرواں کہے چنگا اتفاق
گستم نال امیر دے رکھدے نہیں نفاق
سارے ہور امیر تھیں رہن دلوں ناشاد
کردا نہیں امیر تھیں گستم حسد فساد
تے ایہہ عرب امیر دا من دا ہے فرمان
سن کے بزرجمہر نے کیتی عرض بیان
پسلیاں تڑوائیکے دولا لئے نشنا
گستم تداں امیر دا مندا ہے فرمان
دوجی واری شاہ نے جشن کرایا پھیر
بعد طعاموں پیوندے کیف شراباں ڈھیر
گستم تائیں چڑھ گئی مستی وی کجھ آن
تے مستی دی آن نے دتی کھول زبان
تے بے وس زبان دی چڑھی بلند کمان
بھلا نہ بُرا پچھانیاں وک ٹُریا اک رہان
کہندا مفلس عربیا اے پشمینہ پوش
پلیوں اندر جنگلاں تے پائی کجھ ہوش

فربہ ہویوں کھائیکے لونبڑ تے خرگوش
پت پرال انگوریاں کردا ریہوں نوش
رُکھی سُکھی جو ان دی ٹِکی تے گزران
پی پی ستو جو ان دے ہویوں اج جوان
کھادے بھُکھے مردیاں چُن ملھیاں دے بیر
ستھّر اُپر سوندیاں گزرے شام سویر
اج سدایوں آئے کے وچ مدائن شیر
اندر تھوڑے دناں دے پایو شور چوفیر
سامنریماں اساں دا دادا بزرگوار
توں بھی اس دے تھاں تے بیٹھ لیاون چار
ہن توں اپنے قدر ول کر لے ذرا نگاہ
مولی ہیں کس باغ دی بہت نہ ودھیا جاہ
کیہ ہیں چیز دیان کر ذرا قدر ول ویکھ
دن کوئی جے زندگی ہے تیرے وچ لیکھ
کرسی میرے جد دی پیو دادے دا تھاں
تھاں ساڈے نوں مل کے بنیوں ناڈو کاں
جے میں کرسی اپنی تیتھیں لیاں ناں
تاں مینوں کس کار نے چھوڑ گئی جن ماں

تھاں میرے تھیں عربیا جھب ہٹھاہاں ہو
یا تے تیرے پکڑ کے کرساں ٹکڑے دو
نہ کراڑیاں حمزیا جھب دے اُٹھ کھلو
ماراں مار مکا دساں قدر پچھانے رو
جد میری دے تھاں تے تیرا دخل نہ کو
اُپر خوان ہلاک دے بیٹھ دوویں ہتھ دھو
حمزہ کہندا ٹھیک ہے جد تیرے دا تھانوں
اوہ لائق اس تھانو دے ہو سی وچ نیانو
ہے لائق تدھ وی ایہہ بلند مکان
مںی لائق اس تھانو دی جانے خلق جہان
بول نہیں نالائقا جوش نشے دا چھوڑ
جے کجھ دعویٰ ملول ہے دیاں خماری توڑ
اندر نشے شراب دے مست ہویوں بد زاد
لگوں ہڈ تڑاونے وانگ پلید قباد
پست ہوویں بدمستیوں بدمستامت بول
کیہ ہیں چیز نکاریا قدر ترازو قول
کرسی تیرے باپ دی جے توں ہیں حقدار
تے جے ہے کجھ مردی آجا پکڑ اُتار

سر تیرے وچ جتیاں جاں وجن دو چار
تاں توں ایس خمار تھیں توبہ کریں ہزار
ایہہ دعویٰ چھڈ جا وسیں توبہ توب پکار
مستی وائل نقد ہے مت کر جان اُدھار
کرسی دا حقدار ہیں دیواں حق نتار
تیرے جوش خمار تے پاداں مرچ وسار
دو تن گُھٹ شرابدے لیندوں گھٹ نگھار
تینوں مستی گستماں کر دادے گی مار
گھت پواڑے ویکھ لے عربی دے ہتھیار
کوینکہ گردن گزردی تیز کھنڈیدی دھار
ودھ ودھ گیوں زبان تھیں وانگوں ذکر حمار
مردارا مت بول توں ویکھ اپنا مقدار
سُن کے گستم چپ ہو اُٹھ ٹُریا مردار
آیا گھر وچ اپنے چھوڑ گیا دربار
دل وچ بل بل اترنے زور نہ کڈھے کار
جنگ امیر کبیر دا سر پر جانے بھار
خواہ مخواہ گھر آئیکے خوشی کرے اظہار
دُکھاں دا گھر پورناں مشکل سی س وار

بیٹھا اندر جسن دے گھر وچ ناہموار
وچ شراب کباب دے لیندا وقت گزار
نال زناں گھر ہس کے گھڑی نبھاوے پاوے
کدی قدم پر گھراں تھیں دھرے نہ باہر وار
جھگڑے وچ امیر دے خود آہا لاچار
سکے جشن اُڈاوندا پر ٹُٹے بے وار
نظر کرے دسیاوندی کرماں دے وچ ہار
پئی پرانی آبرو ناں وِکے بازار
ویکھ کھے پچھتاوندا جنگ مزیدی تار
جاں بیٹھا کھوہ مرتبہ مکے دا سردار
اک دن مست شراب تھیں گستم دا افعال
آیا طرفے بارگاہ لے چارے پُت نال
اگے نال امیر دے کرے کلاماں شاہ
آ کہندا سلطاں نوں خود گستم گمراہ
نہ رکھ روا خواریاں اے عادل سلطان
اُپر ساڈے مال دے ناں رکھ روا زیان
کیہ ہے طفلک شیر خوار عربی زاد کنگال
اکس ترازو تلدا میں جیہناں دے نال

کرسی میری کھوہ کے دتی عربی نوں
گویا میری جان تے ظلم کمایا توں
فراموے نوشیرواں سُن اے مرد جوان
ایہہ کُرسی ہے اوس دی جو غالب مردان
لے لے کرسی زور تھیں مینوں غرض نمول
جے توں غالب زور ہیں کرسی ہوگ حصول
سن گستم فرزند نوں کرے اشارت جھب
پھڑےلے عربی زاد نوں پکڑ زمین وچ دب
مست شراب قباد تے جا ماری تلوار
بیٹھا رہیا تھانو تے مکّے دا سردار
پھڑیا ہتھ قباد دا اندر اندھے راہ
مار مکّی وچ دھون دے کیتا حال تباہ
ہو بے ہوش قباد ڈگ ہویا حال ظہیر
اوویں اپنے تھانو تے بیٹھا رہیا امیر
دوجا بھائی اوس دا ارد شیرتس نام
حملہ کر کے مکیوں دھرتی پیا حرام
راشک بھاء تیسرا آن پیا کر جوش
مکی مار امیر نے کر سٹیا بے ہوش

حال پتان دا ویکھ کے گستم پوندا دھا
گردن وچ امیر دے مُکی گیا لگا
بھریا قہر امیر دے جوش اکھیں وچ خون
پھڑ لتّوں لہہ کرسیوں کھڑیا گُستم نوں
طعمہ وانگوں باز دے سر تے دے گھگھیر
مار وگایا زمین تے دھسیا خاکوں زیر
وچ غشی دے چوہاں نے دتا پہر گزار
ہوش پئی اُٹھ بہہ گئے روندے زارو زار
جاں اندر دربار دے پئی فضیحت بھا
اکھیں چک نہ ویکھدے غرقے وچ حیا
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels