Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 17

داستان امیر حمزہ: ورقہ 17

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

چھوڑنا بہرام خاقان کو امتحان غلبہ کے واسطے اور مار ڈالنا بہرام کا خلقت کو بے تحاشا اور پھر باندھنا امیر المومنین حمزہ کا اس کو میدان میں اور بے خود ہونا نعرہ امیر سے اور مار ڈالنا گستم کے بیٹوں کے بہرام کو اور رنج ہونا امیر کا ان پر اور بخشوانا عُمر اُمیّہ کا ان کے گناہ کو

جاں بیٹھا دن دوسرے تخت اتے سلطان
گستم ہیٹھ امیر تھیں آ بیٹھا بے شان
گستم تھیں نوشیرواں لگا کرم لگام
آہے کیونکہ پکڑیا خاقانی بہرام
عمر اُمیّہ اُٹھ کے تخت اگے جھب آ
کہندا عرض گزارساں حکم ہویا فرما
کڈھ وکھاؤ ویکھیے خاقانی بہرام
مرد کویہا سورماں شہرت جس دی عام
حکم کرے نوشیرواں جادے دوڑ غلام
لے آندا بہرام نوں سنگل پئے تمام
بدھے ہوئے ہتھ پیر زنجیراں وچ پا
دربارے بہرام نوں کیتا کھڑا لیا
شکل ڈٹھی بہرام دی ڈٹھس غالب جنگ
قدر آور تن تربتر شیر سیر خوش رنگ
تن فولادی روغنی نین بھخن انگیار
زوراوری وچ بازواں جلوہکرے ہزار
تے سینے وچ چمکدی شیر دلے دی لاٹ
عرض درازی قد دی وانگ دوراڈی واٹ
ران بہرام جوان دے پُر کوشت اندام
تن سنگین یا آہنی یا بے مثل تمام
شیر شکار جوان دی شکل ڈٹھی خونخوار
عمر عیار پکار دا مجلس دے وچکار
بہراں خاقانیاں پر کار ایہہ فرما
تینوں قسم خدائیدی سچی گل سُنا
وانگوں رستم پلیتن دسدوں قوت مند
گستم کیونکہ تدھ نوں کرے آیا بند
مجلس دے وچ آکھدا خاقانی بہرام
نال میرے غدار نے کیتا دغا تمام
گستم نے جاں اساں تھیں کیتا جنگ تیار
میں اندر میدان دے کیتی آن پکار

آیا میرے جنگ نوں چڑھ گستم میدنا
اکو میری گُزر تھیں نسّا توڑ تان
اُڈ گیا وچ فوج دے میتھیں جاں بچا
اس نوں اندر غشی دے مُدت گئی وہا
ون دوجے پھر اوس نوں آئی ہوش جدوں
پیریں میری جا پیا کرے عجز تدوں
میں اسنوں سن عاجزی دتا آپ امان
دن کتنے سن لشکراں میں رکھیا مہمان
دتی خلعت فاخرہ تے دولت بے حد
پھر مینوں وچ بارگاہ نال لیایا سدّ
اپنے وچ مقام دے مینوں نال لیا
دونی خدمت اساں دی آندی ایس بجا
رات شاباں پیتیاں میں ہویا بے ہوش
تے ایہہ خبر نہ دغے دی پئی میری وچ گردش
میں سُتے نوں بنھیاں جاں میں خبر نہ کا
راتوں راتیں کوچ کر لے آیا کر دھ
مینوں نال فریب دے لے آی ابے درد
میں وچ عمر نہ ویکھیا کو ایڈک نامرد

سن سن گلاں ہووندا گستم دا رُخ زرد
عیب کھلے پر عیب دی عمل اڈائی گرد
عمر اُمیّہ آکھدا اے گستم دل سرد
مرداں تائیں پکڑ دے میداناں وچ مرد
جا تے نشہ پلائیکے حلق وگائے کرو
کہہ کیونکہ وچ مردمی مرد سداون مرد
جت لیایوں بازیاں کھیل دغے دی نرد
نامردا کیہ مردمی نال فریب نبرد
گستم کہندا آکھدا ہے بہرام خلاف
میں دھرتی چا ماریا اس نوں وچ مصاف
ایہہ گل سُن بہرام نوں تن من لگی اگ
کون کوئی بے شرم ہے تیں جہیا وچ جگ
خوب میرے تے گستمان پیون بہادر وگ
گھر وچ لافاں مار کے مونہوں چھڈ نہ جھگ
مرداں دی وچ مجلسے متاں لہاویں پگ
کُھلا ہواواں جے کدی وگیں اگاڑی لگ
بیڑا چا مہم دا چوب دھریں سر دھرگ
کیویں مہمان پوریاں بن ملکاں وچ ٹھگ

ایہہ گل کہہ بہرام نے ڈٹھا چار چوفیر
حمزہ والی عرب دا ڈٹھا مرد دلیر
عرض کیتی بہرام نے مروا وچ دربار
مرد نظر وچ آوندوں توں مینوں پڑکار
گھڑیک اللہ واسطے میرے بند کُھلا
گُستم نوں سن پُتراں میرے نال لڑا
ویکھ کیویں وچ دھرت دے ہتھیں غرق کراں
وچ لائق نالائقاں دم وچ فرق کراں
گستم دی مردانگی پل وچ دیاں وکھا
مردا میرے حال تے توں ہی رحم کما
حمزہ عرض گزاردا اگے تخت کھلو
ہووے حُکم جوان دے بند کھلن دم دو
فرماوے نوشیرواں کیہڑا پکڑے فیر
پھڑ پھڑ مارے خلق نوں ایہہ خاقانی شیر
میرا ذمہ پکڑناں حمزہ عرض کرے
پکڑ سبھناں جے جاسی اوڑک پرے پرے
عرض کیتی بہرما نے میں خود ہوساں بند
گستم وانگ نہ کراں گا نال تساں کجھ فند

شاہ جہے جیوں چاہوندا حمزہ کرے جوان
اس دا ذمہ پکڑناںہے ایہہ صاحب تان
پورشداد شیر نوں خردا حکم امیر
خاقانی بہرام دے کھول دیو زنجیر
چھوڑ گھڑی بھر مرد نوں مواندے مردان
یلعادی اُٹھ کر سیوں کھولن گیا جوان
رہیا بتھیرا منع کر گستم نا معقول
اوڑک رہیا چُپ ہو وس نہ چلدا مُول
قہر غضب دے سنگلوں کھولے آن بلا
آفت تھیں زنجیریاں کھڑے اُتار رہا
فتنہ کھول جلایا وانگ پُرے دی وا
شیر پیا وچ پنجرے مرداں لیا کڈھا
جاں کھولے بہرام نے جُسے تھیں زنجیر
وچ کچہری جا پیا ویکھے حال امیر
مرد کھڑا ہتھیار لے اوّل نظر پیا
پکڑ لتّوں بہرام نے اس نوں چُک لیا
پھیر زمیں پر ماریا ہویا مرد فناہ
بے ہتھیار جوان نے گھتی قہر کہا

وچ دربار جواننے دِتھی دُھم مچا
سن فرزنداں گستمے سُدھ نہ آئی کا
وچ گھراں سلطان دے نس وڑیا گمراہ
دوڑ گیا نوشیرواں ڈٹھا ہال تباہ
جو بچ رہے جوان تھیں دوڑ گئے امرائ
حمزہ باجھ تمام دی ہوش اڈی وچ دا
جو ڈٹھا بہرام نے چا مارے تلوار
اک تن نوں دور کر گیا دونہہ نوں کیتا چار
جا وڑیا وچ شہر دے پئی جو فیر کہا
گلیاں وچ مدائنے سیس رلن صد ہا
وچ محلّاں ہووندا نعرہ زارو زار
کُوکاں دور سُنیندیاں مر مر وار و وار
پھڑ تنہا بہرام نے دتی خلق اڈا
شاہ کہے لے حمزیا اس نوں ہور چھڑا
جے ہُن تیں وچ مردمی اس نوں پکڑ شتاب
کرسی سارے شہر نوں ظالم مار خراب
حمزہ رہیا منع کر بس کر اے بہرام
ویکھی تیری مردمی نہ کر قتل عوام

تے بہرام امیر نوں کہے تماشا ویکھ
ماراں پکڑ کفار نوں بُرے جہناں دے لیکھ
بادشاہی اس ملک دی تینوں دیاں دوا
گستم نوں سُن بادشاہ کراں مار فناہ
حمزہ کہندا کون ہے شاہی دیون ہار
چاہے اللہ جس نوں آپ کرے سردار
ٹُریا نکل مدائنوں باہر نوں بہرام
جو ملیا وچ راہ دے مار کیتا قتلام
رُخ کیتا ول چین دے ہار اقرار زبان
حمزہ بھی چڑھ خنگ تے ہویا مگر روان
اس نوں وچ صحرائے دے ملیا آن امیر
کہا اے بہرام نوں چور نہیں کر دھیر
مُڑ کہیا بہرام نے اے لڑکے نادان
میں ٹُریا ہاں چین نوں رکھ سلامت جان
ہوئے میری گردنے اتنے خون تمام
ہور کیا کرواناں چاہیں توں قتلام
جا ہن بدلے کافراں جان نہ کر برباد
مُڑ پوساں جے شہرت تے خلق ہو سی ناشاد

کہے امیر جو بادشاہ نال میرے اقرا
لے جاؤں گا بنھ کے تینوں کر پکار
شرط میری میں آوساں نہ گھوڑے تھیں زیر
بنھ لواں جاں تدھ نوں وچ میدان دلیر
ہس کہیا بہرام نے بول نہ سخن فضول
بنھن والا اساں نوں مرد نہیں کو مُول
جے توں مینوں لڑکیا روک لیا گھلیار
آ جا توں بھی ویکھ لے مرداں دے ہتھ چار
وچ میدان دکھا لواں قوت جاندی وار
توں بھی اودھر جا وسیں جدھر گئے ہزار
تدھ نوں پہونتا بادشاہ لشکر نالتمام
پچھے آن امیر نوں گیا کتھے بہرام
سُن بہرام پکاریا مرد کھڑا میدان
ہُن مرداں نے جاوناں مرداں دے مردان
جس دے وچ دماغ دے بھری غروروں دا
میں حاضر ہاں دیکھ لے جاوے ہتھ وکھا
پکڑ لوے جس پکڑناں یا وچ گور چلے
آوے کرے مقابلہ جس دا زور چلے

حمزہ کہندا دس لے اے بہرام دلیر
ہتھیں پکڑاں تد نوں یا کارن شمشیر
ہتھیاراں تھیں جے کہیں آن چلاواں وار
جے آکھیں میں سامنے لاہ اواں ہتھیار
سن کہیا بہرام نے تینوں سار نہیں
کردے مرد مقابلہ بن ہتھیار نہیں
ر میرے ول ویکھ لے میں اسوار نہیں
تے خالی ہاں ساز تھیں میں غدار نہیں
عمر معدی بن کرب نوں کہے امیر اسوار
اپنے ویہہ بہرام نوں گھوڑا تے ہتھیار
یلعادی بہرام نوں دیوے سبھ سامان
لے ہتھیار سوار ہو مرد کھڑا میدان
حمزے تائیں آکھدا مردا کر لے وار
حمزہ کہندا نہ کراں وار اول اے یار
گرز لئی بہرام نے چار مارے کر زور
گرز وجی وچ ڈھال دے پیا جنگل وچ شور
وچ لشکر نوشیرواں گزروں گئی صدا
خلق کہے اج ہووسی عرب امیر فنا

ہو مردا نہ آکھدا حمزہ اے بہرام
تِن حملے کر ہور توں کر کے زور تمام
گرز لئی بہرام نے ماری دوجی وار
وجی اندر دھال دے جنگل گئی پکار
اس تھیں عرب امیر نوں ہویا ناں زیاں
ویکھ دلیرں شیر دی خاقانی حیران
تیجی گرز جو قہر تھیں آ ماری نزدیک
دھسیا وچ زمین دے کنگ دو زانو تیک
زورا کیتا خنگ نے آیا باہر وار
پھر ماری بہرام نے چوتھی گُرز اُلار
جھل گیا وچ ڈھال دے حمزہ چارے وار
خاقانی بہرام نوں کہے رہن ہسیار
اوہو گرز ہشام دی حمزے لئی اُٹھا
خاقانی بہرام دے اک ول ماری چا
سُن گھوڑے وچ زمین دے اُلٹ پیا بہرام
اکو گرزوں اُد گئی اس دی ہوش تمام
طاقت دوجی گرز دی رہی نہ وچ اندام
ہو بے ہوش زمین تے پیا رہیا بہرام

اُٹھ بہرام دلیر ہو کے امیر پُکار
ہوش پئی بہرام نوں ہندا عرض گزار
تیرے نال مقابلہ کراں نہ ہو اسوار
آ جا پیدل ہوئیکے کہ میتھیں پیکار
حمزہ اُتر گھوڑیوں کہندا کر لے وار
کمر بندوں جا پکڑدا خاقانی لاچار
بھی حمزہ نے اوس دی کمروں پھڑی دوال
سمجھایا عیار نوں کچھ اشارت نال
ٹوپی عمر عیار نے سر تھیں لئی اُتار
ماری ول اسمان دے سر ننگے عیار
اڑی اُتانہاں لونبڑی وانگوں باجھ پران
دنب ہولاری کھاوندی ڈھی زور وراں
لشکر عرب امیر دا گیا پیادہ ہو
ویکھ نشانی عمر دی ریہا سوار نہ کو
رُوں کناں وچ اپنے تے اسپاں دے پا
پکڑ ہتھاں وچ گھوڑیاں کھڑے رہے اک جا
فرماوے نوشیرواں اس وچ راز کیا
کیوں ایہہ لشکر عرب دا پیدل ہو گیا

کیتی بزرجمہر نے شاہ اگے تقریر
جانلیا ہُن عربیاں نعرہ کرے امیر
نعرے نالامیر دے جاندی ہل زمین
وجی صور قیامتی کر دی خلق یقین
وچ پنجاہاں کوہاں رے پوندا شور پکار
ہیبت کھا اسواریوں ڈِگ پوندے اسوار
گھوڑے مارے خوف دے چھڈنسے میدان
جا وڑے وچ جنگلاں ہو کے سرگردان
چھوڑ بلائیں جنگلاں جانکتے ول نس
زہاں کماناں یلاندے جان ہتھوںبے وس
حمزہ والی عرب را دیوے ہوش اُڈا
نعرے نال مبازداں کھڑے زمینوں چا
حمزہنعرے واسطے ہوندا جدوں تیار
ٹوپ اُتانہہ مار دا دانشمند عیّار
ویکھ علامت ہووندے پیدل عربی لوک
پاکنیں رُوں گھوڑیاں عربی لیندے روک
اپنا آپ سمھال کے ہو بہندے ہُشیار
ایہہ گل سُن کے بادشاہ حیرت کرے ہزار

نعرہ عرب امیر دا سُنیاں نہیں کدی
کیڈک نعرہ سخت ہے سن کے ہوسی کی
خواجہ کہندا اسپ تھیں لہہ محکم کر ساز
سُن لے عرب امیر دے نعرے دی آواز
لہہ گھوڑے تھیں بادشاہ تخت بہے ہوشیار
حمزے نعرہ ماریا پئی بلند پکار
خاقانی نوں لے گیا پکڑ زمینوں چا
پھیر زمین تے ماریا دتا زمیں دھا
چھاتی تے چڑھ بھینساں پا سنگل زنجیر
مقبل تائیں سونپیا کر مضبوط اسیر
آہی جس دم نعریوں پئی بلند صدا
تخت اتوں نوشیرواں جھڑیا ہوش گوا
اُلٹ زین تے آیا ہوش نہ رہی بقا
بھی لشکر سلطان دا سبھ ڈگیا غش کھا
سٹ سواراں جنگلیں گھوڑے نس گئے
چک دنباں چھڈ ملک نوں ہو بے وس گئے
پیا تزلزل شہر تے سنی چوپھیر پکار
دیر پچھے نوشیرواں پھیر ہویا ہوشیار

کہندا برزجمہر نوں سچ فرمایا توں
دونا پئیا اوستھیں جیویں سنا توں
میں جاتا ایہہ زمین تے آ پیا آسمان
یا تے اسرافیل دی وجی صور عیان
نال تمام دلاوری کر کے فتح عظیم
حمزہ نے سلطان دی آ کیتی تعظیم
خلعت دیوے بادشاہ حمزہ نوں انعام
لے آیا بہرام نوں مقبل وچ مقام
آ کہندے بہرام نوں گستم دے پت چار
توں ظالم خاقانیاں ہویوں خوب خوار
پیو ساڈے دی بند تھیں کردا سی توں عار
عربی دی وچ قید دے ہُن ہویوں لاچار
اندر قید امیر دے ہُن توں عمر گزار
جے گستم دی قید تھیں تینوں شرم ہزار
سن کہیا بہرام نے مرداں دا سردار
ہن عربی دی خدمتوں کیہ مینوں انکار
اس نے کر کے مردمی پھڑیا وچ میدان
گستم وانگ نہ دغے دا کیتا کجھ سامان

ڈب مر وسن باپ دے تسیں نمرد جوان
کس لائق نا لائقو ہو تسیں بے ایمان
جس دم میرے بدن تھیں کھول اُتارے بند
کتھے ہو سو باپ رے تسیں سبھے فرزند
ایہہ طعنے اس وقت سریاد نہ آئے کیوں
تے نہ مرداں سامنے ہتھ رکھا کے کیوں
خاک سرے پر تساں دے ہو ایہہ دانشمند
گستم نوں سو لعنتاںجس دے ہو فرزند
جاں گستم دے بیٹیاں ایہا سنی کلام
بدھے ہوئے مرد نوں چا کیتا قتلام
پائی خبر امیر نے قتل ہویا بہرام
ایہہ گستم رے بیٹیاں کیتا ظلم تمام
حمزے نے فرمایا عُمر اُمیّہ نوں
پھڑ گستم دے بیٹیاں میتھیں لے آ تُوں
عمر اُمیّہ پکڑ دا جا سبھناں نوں ٹول
آیا گستم حال سن عُمر اُمیّہ کول
رو رو کردا عاجزی اگے عمر عیّار
پیراں تے سر رکھ کے ہوندا عرض گزار

بے عقلاں بہرما نوں چا کیتا مقتول
مینو تے اسحاق نوں خبر نہ اہی مول
ہُن بدلے بہرام دے مارے ایہناں امیر
میری خاطر ایہناں دی بخش چھڈو تقصیر
لکھ ٹکے زر سر خدا متھیں لے لے تُوں
حمزہ تھیں رکھوا لئیں میریاں پتاں نوں
عمر اُمیہ آکھدا کر دے ٹکے ادا
حمزہ کولوں لواں گا تیرے پُت چھڈا
ٹکے عمر نوں دیوندا گستم گِن کے جھب
کیتے عمر عیار نے ایہہ قبضے وچ سبھ
وڈی لئی عیار نے تے کیتی تدبیر
گستم دے پُت پکڑ کے آندے پیش امیر
اُپر قدم امیر دے دھردے سیس تمام
حمزہ کہے حرامیوں کیوں کُٹھا بہرام
گستم دے پُت آکھدے رو رو حال خراب
سی کردا بے ادیباں تیری وچ جناب
من دا کہنا اوسدا اساں نہ بھایا سی
ایسے خاطر اوس نوں مار گوایا سی

حمزہ کہندا جھوٹ ہے ایہہ ساری تقریر
قتل کرو پھڑ ایہناں نوں کردا حکم امیر
رشو خوار عیار نے آن پھڑے دوپیر
گستم نوں ایہہ خبر ناں نال جیہدے تیں ویر
جے طفلاں نے ماریاں خاقانی بہرام
آخر سی وچ کفر دے اوہ بھی بد انجام
بخش ایہناں دے جُرم نوں تینوں بخشے رب
حمزہ کہندا تد نوں دتا ہو سی لب
نبیوں تداں سفارشی بخشاویں تقصیر
کریں ایہناں غمخواریاں کر کر کے تقریر
عمر کہے میں رشوتوں اپ ڈراں سو وار
گستم دے پت چھوڑدا حمزہ بزرگوار
چلو غلام رسول ہُن جھگڑا پار کرو
نویں حکایت جنگ دے ہور تیار کرو
بھلکے دن تعطیل دا چلو شکار کرو
ویری دے غم خوار نوں نہ تلوار کرو
تے کاغذ دے خنگ تے قلم سوار کرو
بدخواہاں دی گل دا نہ اعتبار کرو

کسے فریبی مرد دے ٹکڑے چار کرو
یا تے شہر مدائنوں باہر وار کرو
جگ جگ تیری شاعری رہے قیامت تیک
گستم نوں وچ جنگ دے جے اج لاویں لیک
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels