Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 19

داستان امیر حمزہ: ورقہ 19

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

جانا گستم کا علقمہ کے پاس اور لانا اس کو مدائن یں اور جنگ کرنا امیر حمزہ رضی اللہ عنہ سے اور پکڑنا امیر کا علقمہ کو میدان میں

نسا گستم جنگ تھیں کتے نہ لیا آرام
دل دے وچ اندوہ سی فوج ہوئی قتلام
اک جا رات گزار دا اندر سوز و بال
فجرے کردا مصلحت فرزنداں دے نال
وچ میدان اساں دا جاون ہویا تنگ
جے مرساں کجھ کھائیکے پچھے لگدا ننگ
ارکمیری جان دا دشمن ہویا امیر
اے فرزندو میریو کرو کوئی تدبیر
فرزنداںنے آکھیا مغلاں دا بادشاہ
نانوژو میں کاؤس ہے اس تھیں لئی پناہ
لےکر لشکر قاہرہ چڑھے میدان دا
حمزہ نوں سن بادشاہ کر سی مار فنا
تخت کیانی ہووسی دنیا اُتوں دور
تے ژوپیں کاؤس دا ہوسی گم حضور
اسیں بناں گے اوسدے خاص سپہ سالار
اندر سارے ملک دے ہوواں گے سردار
ایہہ مصلاحت بنھ کے مغلاں طرف چلے
کتنی منزل جاوندے دل وچ جلے بلے
راہ وچ ٹُریاں جاندیاں اک دن اکت مکان
فوج ڈٹھی اک اُتری آہی عالی شان
تے لشکر پُر دبدبہ ناہا انت شمار
لوکاں کولوں پُچھدے کون انہاں سردار
لوک کہن ایہہ علقمہ خیبر دا سلطان
حمزے تے چڑھ لیا لیں قصاص عیان
اس دے پت ہشام نوں کیتا اوس فناہ
فوج چڑھا لے چلیا شہر میدان دا
گستم کہندا پُترو نیڑے ہویا کم
نال ایہناں دے رل چلو شورش ہو سی تم
لے پُٹاں نوں ٹُر پیا گستم ول دربار
دربار نوں آکھدا جا کے کہو پکار
گستم اٹک جوردے تے منگدا دخل کھلو
مدد تیری آیا گھو مسافر ہو
درباناں نے علقمہ نوں کیتا آگاہ
آیا استقبال نوں اُٹھ شتابی ساہ
دوویں ہوئے بغلگیر ملے محبت نال
گستم تاج زمین تے لاہماے ات حال
ویکھ کے پچے رد حلقمہ ایہہ کہی فریاد
کن تینوں رنجانیاں کس تھیں ہیں ناشاد
اوہ کہندا فریاد ہے ہتھوں عربی زاد
ملکاں دے وچ پے گیا جس دا سور فساد
جگر اساڈے کنب دے سن احوال ہشام
عربی نے وچ دیس دے کیتے ظلم تمام
کرسی یری زورتھیں اس نے لئی سمھال
انھا ہویا بادشاہ کھے روا وبال
پسلیاں دو میریاں بھن گوائیاں ربّ
عربی ساڈے سراں تے آفت پائی رب
رو رو کہند علقمہ چلو میدان ول
اندر کن نوشیرواں ایہہ پہونتی جا گل
لے فوجاں نوں خیبروں گستم آیا نال
چڑھ ایا ہے علقمہ کرن جدال قتال

حمزے دے ول بادشاہ سن کے کرے دھیان
جنگ پیا سر حمزیا کر لے کجھ سامان
حمزہ اُتر کرسیوں ٹُریا آکھ سلام
ویکھ جو ماراں علقمہ ت
أایں وانگ ہشام
لشکر عرب تیار کر ٹُریا عرب امیر
مگرے گیا نوشیرواں لے کے فوج کثیر
تدھ نوں پہونتا علقمہ آ اندر میدان
دوہاں دلاں تھیں کیتیاں صفاں مقابل آن
کرے ندائن کھڑا ہو وچ میدان نقیب
جاؤ ویکھ مبازرو وچ میدان نصیب
کرو چلاکی چابکو رن وچ آن عیان
ظاہر کرو دلیریاں آ اندر میدان
ہاتھی اُتے علقمہ ہو آیا اسوار
نعرہ مارے قہر دا کر کے بڑی پکار
آویں حمزہ عربیاں مرد ہوویں جے خاص
اپنے پُت ہشام دے تیتھیں لواں قصاص
سُن کے والی عرب دا پہن کھڑا ہتھیار
کرے تیاری جنگ دی کر کے ساز تیار

اسمٰعیلی پیرہن اس تے ہفت حریر
زرہ نبی داؤد دی پہنی بدن امیر
عود سرے تے ہود دی موذے صالہ جان
صفی اللہ دے ہف مو پہنے بازو آن
بھ پٹکا اسحاق دا پہنے بدن امیر
تے گل وچ لٹکاوندا فولادی شمشیر
لے کے گرز ہشام دی ہو بہندا اسوار
خنگ نبی اسحاق دا ہیٹھ عجب رفتار
آیا وچ میدان دے کھڑا مقابل آ
گھوڑا تندا میردا کردا تیرز ادا
حمزہ تائیں علقمہ کہندا اوا گون
میں حمزے نوں سدیا تُوں آیا ہیں کون
حمزہ کہندا ویکھ لے میں حمزہ ہاں آپ
آ حیرت وچ آکھدا پُت موئے دا باپ
میرے پُت ہشامنوں جس دا قدر بلند
توںمکے چ ماریا یا ہے کائی فند
فرمایا میں ماریا تیرا پُت ہشام
تیری وادی آ گئی اج ہو سی قتلام

جد لگ ہیں توں جیوندا ملے ہشام نہ مول
تیغ میری تھیں پُت دا کریں وصال حصول
ایہہ گل سعن کے علقمہ پیا غضب تھیں آ
اُپر ڈھال امیر دے مارے گُرز اُٹھا
ڈھالوں شعلے اُگدے جاندے ول اسمان
مار پکارے علقمہ گئی عرب دی جان
حمزہ کہندا کافرا لافاں مار نہ مول
ویکھ زندہ میں کھڑا ہاں بول نہ سخن فضول
مار لویں تے خبر کیہ کیڈک کریں غرور
مار لیا بن ماریاں جھوٹھ کہیں ہو دور
دو گرزاں تں مار لے پے درپے بے شک
وار میرا سرا کھائیکے پھیر توڑاویں لک
پھیر دو گُرزاں علقمہ مارے زور و زور
لشکر ہیبت کاوندا سُن گرزاں دے شور
پھر حمزہ بھی ماردا اس نوں گرز اُٹھا
آ وجی وچ ڈھال دے اکو گئی دبا
ہاتھی دا لک ٹُٹ کے وچوں ہویا دو
دھرتی اُتے علقمہ پیا اپُٹھا ہو

کٹن لگا خنگ دے سم تلوار چلا
پیدل ہو کے دیوندا حزہ اسپ ہٹا
گُرز سرے تے ماردا دیندا دھرت دھا
ڈھال اُتے جھل علقمہ وار کریندا آ
حمزہ نوں تس جانیاں ضربوں غم نہیں
گرزوں دارے آوناں میرا کم نہیں
کڈھ میانوں ماردا تیغ غضبدے نال
حضرت عرب امیر نے سانبھی اُپر ڈھال
اندر ڈھال امیر دے کُھب گئی شمشیر
توری تیغ امیر نے ڈھال ہتھاں وچ پھیر
قبضہ مارے علقمہ حمزہ رد کرے
عمر اُمیّہ توں برے قبضہ چک دھرے
دوجی تیغ چلاوندا اوہ بھی توڑے شیر
عمر اُمّیہ لے گیا ایہہ قبضہ چک پھیر
ویکھ خفا ہو علقمہ کرے بلنداں دا
ایہو جیہا کون ہیں کریں دلیری آ
اندر میرے قبضیاں موتی لعل جڑے
مسخریا میدان تھیں توں کیوں چک کھڑے

کیہ دساں میں کون ہاں کہے عیار پکار
کدھر دا حقدار ہیں اے بے شرم عیار
کدوں کہ ہویاں مجلساں اندر حق نتار
اس دعوے تے مُہر لا کس کیتا حقدار
حقدار ناحقیا مریں متاں وچکار
کہے عیار پکار کے نہ کر جھگڑا یار
چیز ڈگی میدان دا میں آہا مختار
لوکاں کولوں پچھ لے جے ناہیں اعتبار
اس دعوے تے جے کہیں دیاں گواہ گزار
تینوں وچ میدان دے جھوٹھا کراں نتار
اُٹھ گواہ چو پھیریوں دین گواہی تار
ہو جھوٹھا وچ خلق دے ہوویں پھیر خوار
مُڑ فرماوے علقمہ سن اس دی تقریر
دے قبضے دوظالما یا اک ماراں تیر
عمر کہے اک تیر دا خوف نہیں سوار
جے چاہیں تے مارے ساڈھے تِن ہزار
سُن کے مارے علقمہ تیر کمانوں پرت
عمر لگائی چھال تے تیر رہیا وچ دھرت

عمر عیار طرار دی گئی اُتانہہ چھال
مُر کتک سر مار کے ڈھاہ سٹ گیا چوپھال
ہوش پئی علقمہ اُٹھ چلاوے تیر
اوویںکنک کھائیکے ڈگا ساں ظہیر
پھر اُٹھ کہندا علقمہ حمزہ نوں کر شور
اس اپنے حقدار نوں کڈھ میدانوں ٹور
تے حمزے نوں علقمہ پھر مارے شمشیر
ایہہ بھی تیغ امیر نے توڑ سٹائی پھیر
ایہہ قبضہ چا علقمہ رکھے اپنے کول
نعرے مارے عمر نے کرے پکاراں بول
حق میرا دیہہ ظالماں ظلم کماویں کیوں
ہوراں دا حق کھاونوں شرم نہ کھاویں کیوں
حق میرا لے چلیوں با نہ آوے کیوں
چا اپنے وچ توبرے قبضہ پاویں کیوں
حقداراں نوں حق تھیں دور ہٹاویں کیوں
بے شرماں وچ شرم دے ڈب نہ جاویں کیوں
ہس ہس کہندا علقمہ سُن سُن کے کر شور
یارو ایہہ حقدار ہے یا ہے رہزن چور

چور ایہہ نا حق دا کاہنوں پاویں شور
لے لے قبضہ مرد ہو جے تیرے وچ زور
عمر پتھر چا ماریا کردا شور حروں
ہتھ بھنے مونہہ توڑیا کیتا خونو خون
جاں ہو رہیا علقمہ ضربوں حال تباہ
قبضہ وچ میدان دے سٹ کہے لے جاہ
عمر گیا لے چائیکے حق نہ حق اُٹھا
پا اپنے وچ توبیرے آیا لشکر دا
ہس کہے نوشیرواں عمر لڑاکا ٹھیک
میدنااں دا حقدارے چڑھدے لہندے تیک
خواجہ کہندا عمر وی ایہہ ہے بازی گھٹ
بعضے اس ری بازیوں ہونے چوڑ چپٹ
کردا نیزہ علقمہ حمزہ دے ول رار
ایویں اس نوں مار دا نیزہ عرب سوار
نیزے ٹُٹے دوہاں دے پھڑن کمر دے بند
حمزہ کہندا علقمہ جے ہیں قوت مند
کمرے بندوں پھڑ چُک لے مینوں قوت نال
ہس پکارے علقمہ اپنا آپ سمھال

پٹ زمینوں رُکھ نوں جڑاں سمیت کھوداں
کیوں ن چک لے وساں تینوں جدوں پھڑاں
حمزہ کہندا کھڑا ہاں چا لیجا کر زور
نعرے مارے علقمہ زور کرے تے شور
رہیا کھچ امیر نوں سدا زور لگا
تے اس والی عرب دا قدم رہیا اک جا
وچ انگشتاں علقمہ اپنے کرے دھیان
سر انگشتاں پاٹ کے ہویا خو روان
چھڈ کہے ہُن حمزیا لے مینوں توں چا
حمزے نعرہ ماری اہتھ کمو نوں پا
چک گیا لے دھرتیوں مرد بہادر نوں
پھیر زمین پر ماریا دھسیا حال زبوں
ہو اقرار علقمہ من کھڑا اسلام
لایا گلے امیر نے شفقت نال تمام
جاں گستم نے علقمہ ڈٹھا پکڑ لیا
پیدن ہو امیر دے پیریں آن پیا
سن گستم دی عاجزی کردا رحم امیر
تیرا کیتا بخشیا تینوں اے بے پیر
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels