Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 20

داستان امیر حمزہ: ورقہ 20

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

عاشق ہونا امیر المومنین حمزہ رضی اللہ عنہ کا مہر نگار نوشیرواں کی لڑکی پر

جدوں امیر المومنین عم رسول کریم
پکڑ لیا سی علقمہ ہوئی خوشی عظیم
حکم کرے نوشیرواں جشن کرو نو روز
ملس اندر باغ دے لادن دل افروز
رات خوشی وچ لذتاں خوش کیتی گزران
خوشیاں دے وچ بادشاہ تے سارے ارکان
آیا مہر نگار دا ایہہ خاصہ بستان
ایہہ بیٹی سلطان دی وانگ پیاری جان
فجر ہوئی تے اُٹھ کے حاجت گیا امیر
پھر آیا دل باغ دے حمزہ عالمگیر
حوض ڈٹھا وچ خوبیاں پُر پُر نقش طراز
کر کے وضو امیر نے ایتھے پڑھی نماز
بعد نمازوں حوض دے بیٹھ کنارے آب
دیکھے زیب عمارتوں وچ خوشی سیراب
اپر کنارے حوض دے خاص محل زرکار
آہی رہندی ایس دے اندر مہر نگار
خائق صورت پری دی حوراں دی مانند
شہزادی ول دیکھ کے شرمی ہوندا چند
گل تازہ گلزار دا چڑھے مقابل ہو
جے رس بھرے دماغ نوں زلف حسن دی بو
جے اک لانبو برہوندا کرے جگر دھس لو
زلف گھتے چا دوزخے وچ زنجیر پرد
نقش بہار خیال تے چاڑھ کہے جو کو
اس سنبلدی شاخ تھیںحرف بھلن اک دو
جے باریک اشعار تھیں شان کہے مو مو
رہے بنفشہ گیسوؤں وچ حیرت رُخ دھو
واہوا شاناں گیسوواں بھرے سیاہی ناز
سرے برابر دالدی صفتوں کچھ دراز
ول رل جھل در پار سیوں وندی مشک دھرے
فرق نہ کجھ کستوریوں شعر شعور کرے
ویکھ پلک وچ پتیاں صبروں جڑاں رہن
جھاک جہان جند چیر نے ہٹکے کدوں بہن

گردن پوری عاجدوں عاجوں بھی کجھ تیز
گو آویزی گوہرین گوہر نور آمیز
بغل خزانہ سیم دا بیٹھی مار چھپا
حصہ دی عشاق نے لیا نہ ادھ ونڈا
بازو باز نہ آونے جاں وگنی وچ جوڑ
دین چڑھائیاں وینیاں گنہ مکھن وچ دوڑ
پنجہ نازک بند تھیں وچ نزاکت خوب
اوہ ہتھیلی ہتھ دی اس نالوں مرغوب
سرانگشتاں خدنقاں رنگ بنھے عناب
بدر ہلال سہاوی پشت جڑے مہتاب
رشتہ کمر نزاکتوں ساق دو سیم ستون
جگر نگاہ پلٹ کے چشم کرے پُر خون
پیر ملائم حلویوں تے رنگوں خوش رنگ
اطلس اُپر جے چلے بھی ہوون کجھ تنگ
جیوں موتی وچ سب دے پوشیدہ رُخہو
ایویں اجے نہ کسے نے ڈِٹھی اس دیلو
اجے نہ باجھوں ماں دے ڈٹھی کنے کھلو
کنے نہ آن مقابلے نین اُگھاڑے دو

تے اجے نہ بلبلاں اس گلا دی کجھ بو
ایہہ پوری وچ خوبیاں جس دی مثل نہ کو
معقل ودھیری شکل تھیں شکلوں عقل ودھیر
راوی نوں وچ معنیاں زبر بھلی یا زیر
چڑھدے سال ستارھویں یا کجھ کم یا ودھ
نال ارستوں عقل دا اس توں ادھو ادھ
اجے کواری بالڑی رنگ بھری گلزار
رنگوں پُر گلنار تھیں رسوں کلی کچنار
اکھیں بھریاں شرم تھیں لباں تبسم نال
دل صبروں تن روز تھیں عیش خوشی تھیں جال
جاں لگ عرب امیر دی سنی نہ شان کمال
عقل صبر نوں دیوندا اس دا درس جمال
جاں حمزہ دیاں خوبیاں گوش پیاں یکبار
صبر نسّا چھڈ وطن نوں پھر مُڑ لئی نہ سار
مگرے مہر نگار نے گھلی عقل دوڑا
اوہ بھی چھوڑ غریب نوں اُڈ گئی وچ وا
وچ حمزے دے عشق دے روندی سی دن رات
خالی عقلوں صبر تھیں وچ غم دے حالات

چاہے کیویں امیر نوں میں ویکھاں اک وار
کیڈک سندر بال ہے مکے دا سردار
ایویں غالب عشق دی دل وچ لاٹ بلے
تے اندر اس لاٹ دے مہر نگار جلے
جلی تے لاٹاں چھٹیاں اشک رسے وچ تیل
تیل غضب دی لاٹ نوں گیا فلک تھیں سیل
جلدی بلدی گھل رہی وچ برہوں دے سوگ
ہسدی رسدی جان نوں عشق لگائے روگ
بہہ راتاں وچ رووندی رو رو زار کرے
آ مینوں مل حمزیا دلوں پکار کرے
شیر عرب دیاں شوخیاں میں ول جھکن کدی
دل دے گُجھے روگ نوں روہڑاں وصل ندی
آ میرے وچ باغ دے قدم دھرے اک وار
وار دیاں جند جان نوں قدماں دے وچکار
دلبر سوہنا موہنا جے آ سار لوے
میں دردوں مر چُکیاں ادھا بھار لوے
بہہ درد دم رولیو ہجر دے وچ لیکھ
خبر کرو محبوب نوں تڑف موئی ول ویکھ

اج کنارے حوض دے بیٹھا جدوں امیر
نین دو مہر نگار دے وگے اچانک تیر
باہجھ قرارں عشق تھیں پھردی وچ محل
تاکی کھولی اچانکوں دیکھے باہر ول
ڈٹھا کنڈھے حوض دے پُر پُر ناز جوان
واہ جوان جہان دا جاں رُخوں قربان
نور ورھے رخساریوں پیشانی تھیں اگ
شعلہ ایس جمال دا گیا جگر وچ لگ
ویکھدیاں دی چشم تے وگدے تیر رخوں
گرد بگردا حوض دا نور پذیر تدوں
چرخ ستارے ڈولدے پڑھ تحریر رخوں
ماہ فلک دا شاہ بھی سی تصویر رخوں
دل نوں ملیاں جنتاں پُر تاثیر رخوں
لے اُڈدی اگ شوق دی چا تقدیر تدوں
تے اوہ نظری آوندا عالمگیر تدوں
نور قمر دی لہر دا سٹے چیر رخوں
ہشت بہشت جمال دا سی تفسیر رخوں
جگر درختاں بھڑکدا لیر و لیر رخوں

نین رہن تک چور دے باتعزیر رخوں
گھائل رہے نظارگی بے تقصیر رخوں
ویکھ تجمل آفتاب بنے وزیر رخوں
سفنے جنت ویکھیا سی تعبیر رخوں
پاک فرشتہ سوق وچ رہے اسیر رخوں
منکر جاوے قبر نوں سنے نکیر رخوں
تڑف جھڑی رُخ ویکھ کے باندی لئی بلا
ایہہ ہے کون لڈکڑا ویکھ پتا کجھ پا
باندی عرض گزار دی اگے مہر نگار
عرب امیر جوان ہے مکے دا سردار
شیر عرب دیشان دا ویکھو کر دیدار
ایہہ حمزہ دے حُسن دی ویکھو تار بہار
سُنکے نام امیر دا مہر نگار جھڑی
میری جان جوان نے عشقوں کڈھ کھڑی
میں جس دے وچ عشق دے سی ہو رہی فدا
اج اچانک طالع لئی زیارت پا
جان جلائی شوق نے تے نہ رہیا قرار
پُر کر زر تے موتیوں سٹے خوان اُلار

اگے پیا امیر دے اُپر کرے دھیان
نظری آئی روشنی چند جویں اسمان
بے خود ہو کے اُٹھیا اُپر نظر دھری
نال اشارت پُچھیا ہیں توں کون پری
سورج ہیں یا چند ہیں یا بجلی یا حُور
یا شعلہ ہیں طور دا یا آتش یا نور
چہرے منور والیے کون کوئی ہیں توں
لُٹ گیوں لے نظر تھیں میں پردیسی نوں
نال اشارت اُپروں حال کرے اظہار
باپ میرا نوشیرواں میں ہاں مہر نگار
عربی نازاں والیاں شوخا شیروشا
دل میرے وچ رچ گیا تیرا عشق نشا
تیرے عشق لتاڑیا دل تے جگر دماغ
جان النبہ برہوں دا بلدا وانگ چراغ
ہیٹھاں کھڑا محل دے کردا گریہ زار
یار کتھے لک بیٹھیوں آہن دے دیدار
میں آیا ہاں دیکھنے آ چمکاں دکھلا
نین تفنگ دو طاقیوں جھاڑ میرے تن لا

دو شعلے رخساریوں جھاڑ میرے سر پا
سچے قول قرار نوں صدقوں پار نبھا
طاقی کھول نگاہ کر زخم برہوں دا رنگ
ہاں بروہ دیدار دا عرب بہادر جنگ
ایویں ہیٹھ محل دے رہیا بتھیرا رو
جس دی خاطر روندا اس نوں خبر نہ کو
ڈر حالت کھل جاندا رو بیٹھا مُڑا
اودھر مہر نگار دے دل نوں صبر نہ کا
نظر چرا اس طاقیوں ول ول کرے نگاہ
جے اک جلوہ چشم تے کرے عرب دا ماہ
وگے سرشک دو چشم تھیں تار دو قلیماں تیک
وقت قیامت گزردا اندر ورد اُڈیک
تے حمزے نوں یار بن عالم پیا اندھیر
مُڑ مُڑ جاندا حوض ول ایویں اونویں پھیر
عمر اُمیّہ ویکھ کے دل وچ کرے قیاس
نکتہ ہے وچ گل دے حمزہ پھرے ارداس
کھاوے ثابت گورخر جاوے صاف پچا
اج مرض اسہال دی حاویوں ہوئی آ

ایہہ دُکھ باجھوں عشق دے ہونا مول نہیں
باہجھوں عشق امیر دی جان ملول نہیں
حمزہ گیا حوض دل مگرے گیا عیار
ڈٹھا ہیٹھ محل دے کردا گریہ زار
حال پُچھے کیہ ورتیا نواں قضّیہ اج
رو حمزہ دُکھ پھول دار گیا دو گاڑ وج
جیوں جیوں رمزاں چلیاں آکھا سنیا یارو
تیر گیا ہے عشق دا یارا جگر پرو
تے نہ درجورو دنوں روون ویہہ کھلو
یا مر ساں یا یار تھیں رہاں ملاقی ہو
نوک دو چشماں سلیاں کیوں نہ زار کراں
جو میرے سر گزریا کیہ اظہار کراں
عمر اُمیّہ آکھدا اوس دلبر دا نام
جھب لیا ملاوساں ایہہ ہمزاد کلام
حمزہ ظاہر نام بھی کھول کرے اظہار
مالک ایس محل دی ہے اوہ مہر نگار
کیتی عرض عیار نے چل حضرت دربار
رات پئی نوں کراں گا حاضر مہر نگار

آئے وچ دربار دے دوویں بھیت چھپا
تد نوں ہوئی شام بھی پھری سیاہی آ
تن من تیرے عشق دی لاٹ بلی جیوں بھل
برچھی تیرے شوق دی گئی کلیجا سل
رات پئی مل جاوناں مینوں وچ محل
میں ول پھیرا پاوناں جاں رہے تا پل
نہ مارے وچ ہجر دے مت مرساں اج کل
تینوں قسم خدائیدی آ سُن جاویں گل
کر کر ایہو زریاں کرے دریچہ بند
حمزہ غمزہ کھائیکے رہیا حیرت مند
مغرب وچ فراق دے غائب ہویا چند
برہوں جان امیر دی لدھی زلف کمند
حمزے تائیں عشق دی چڑھی خماری آ
تیر وگے دو نین دے گئے دکھاں وچ پا
لئی جان کرشمیوں تیر نگاہوں ول
زنجیراں وچ پے گیا ہُن دم سکے نہ ہل
ہُن وچ دل دے عشق تھیں خالی تھانوں نہ تل
جان غریب فراق تھیں رہی لبھی آ مل

زردی جھلی رنگ تے خود حمزہ حیران
روگ کو بہا دلے تے بیٹھا مار مکان
صبر ثبوتی عشق نے کت ول کھڑی اڈا
ہن وچ درداں جاونی ایویں عمر وہا
تے دل پختہ کار نوں موڑ رہیا سمجھا
برہوں بلا ان موڑ نوں آندا گھیر بلا
اِت ول حمزہ تڑفدا اُت ول مہر نگار
گم رہی وچ دلے دے ایہہ برہوں دی تار
پونجھ اکھیں ول مجلسے مُڑکے گیا امیر
رہی دلے دی گرد نے زلفاں دی زنجیر
عمر اُمیّہ ویکھدا نال فراست حال
ایہہ کجھ صدمہ گزریا شیر عرب دے نال
زردی رنگ امیر دی حال عیاں کرے
محبوباں دی مرز دی ضرب بیان کرے
عمر پچھے بہہ گوش وچ کہ سر ورت گئی
کس آفت نے حمزیا طاقت لُٹ لئی
حمزہ پردہ پاوندا جاندا راز چھپا
بیماری اسہال دی ہوئی نال قضا

طاقت گئی جو بدن دی بدل گیا رُخ نور
سن کے عمر عیار تے جاتا ہوگ ضرور
پر اک بزرجمہر نے سمجھ لئی تاثیر
وگیا مہر نگار دا اس نے رمزوں تیر
عشق ستم دا بار قہ جال سدھایا ہوگ
تے ایہہ ویر کھلاری شوق ولی دا روگ
ساعت بعد امیر دے دلدا گیا قرار
اُٹھ ٹُریا دل حوض دے جتھے مہر نگار
رات پئی ہرکار دے بند رہے بازار
کھڑیا برہوں امیر دے دلدا گیا قرار
بے خود ہو کے ٹُر پیا لے مقبل نوں نال
تیغ کمندا بریشمی لیندا بغل سمھال
مقبل عرض گزار دا کِت ول چلدے ہو
فرمایا خود ویکھسیں حال حقیقت جو
ہیٹھاں گئے محل دے آہستہ ہر دو
حمزہ کہندا مقبلا ایتھے اٹک کھلو
میں نہ حد لگ آوساں توں نہ جاویں مول
کہنا عم رسول را مقبول کرے قبول

پاک مند محل تے خود پڑھ گیا امیر
خراجے راکھے گھراں دے کردے نظیر کثیر
حمزہ تائیں ویکھ کے سیس نواون آ
اس ویلے دا آوناں حضرت حال سُنا
سُن حمزہ فرماوندا نہ پچھو تقریر
شاہزادی نوں جا کہو در تے کھڑا امیر
اگے وچ اُڈیک دے روندی مہر نگار
تد نوں خواجہ جائیکے حال کرے اظہار
خواجہ نوں بھر دیوندی پُر کر تھال زروں
تے کہیا گھل امیر نوں اندر وار تدوں
بھی خواجہ نوں آکھدی کر سو سو تاکید
بھیت میرا دب رکھنا پا سو قدر مزید
جا حمزہ نوں آکھدا خواجہ وچ محل
آپ گیا کت وال دل جاوسی سبھ گل
وچ عزت سلطان دے پوسی اج خلل
عرب امیر جونا دی رمز گئی رل سل
ہُن چل اکھیں ویکھ لے گھڑی اُڈیک نہ پل
اوڑک باہر آوسی بہہ دروازہ مل

اج پنجے وچ تساندے دشمن ای اچل
ویلا ہے اج قارناں لاہ ویری دی کھل
فتنہ ہوندا روک لے مُڈھ کلاوا ٹھل
اس فتنے بے انت دے کھڑک پون مت ٹل
تنگ بلے سلطان دا اگ بلے جان جھل
تے ایہہ ٹھاٹھ بلائیدی روہڑے شرم اچھل
اج چنگیاڑی سُلگدی لاٹ چھوڑیسی کل
چل پانی گھت عقل دا ویکھ اکھاڑا تھل
مشکل سر سلطان دے توں چل کرنی حل
کھادا لُون حلال کرانت ملیسی ھپل
اجے قضّیہ سجرا ہوندی گل کولّ
کار گزاری ہو مےل جگت دے وچ بھل
پیا پواڑا قہر دا وقت شتاب سنبھل
دشمن ہے وچ پنجرے مرگ نہ باہجھوں حل
ٹُر چل میرے نال توں چا تلوار بغل
ویری دا سرکٹ لے بدلے زشت عمل
سن کے حالت کوتوال خواجہ تائیں گھل
مگرے مہر نگار دے گیا محلّاں ول

اودھر مہر نگار نوں ملیا آن امیر
ڈٹھا مہر نگار نے آیا ماہ منیر
اُٹھ کلاوے پکڑ دی حمزے تائیں رو
وچ محلّاں میریاں جُگ جُت آون ہو
وار گھتی میں قدم تھیں آ چڑھائیو ذوق
رہی کلیجہ چور کر میں تیرے وچ شوق
دوویں ہوئے بغلگیر رو رو کے وچ درد
دوہاں دلاں تھیں درد دی وگی عشق دی کرو
تیں بن خاوند نہ کراں کہندی مہر نگار
نظر نہ کرساں غیر ول مینوں قسم ہزار
توں بھی میرے عہد تے اپنا عہد چڑھا
نال وفا اس عہد نوں پورا پار نبھا
نہ توڑیں پیمان نوں تینوں قسم خدا
دل دی مرضی حمزیا ظاہر کھول سنا
حمزہ کہندا عہد کر ایہہ گل جانی ٹھیک
کدی نہ جاواں تیں بناں عورت دے نزدیک
آپس اندر دوہاں نے کیتے قول قرار
بدلاون انگوٹھیاں حمزہ مہر نگار

لیندے پاس نشانیاں دلداراں تھیں یار
ایہہ گل کر کے ٹُر پیا حمزہ باہر وار
آہا اوہو کوتوال ایہہ کارن دیو بند
کھڑا اگاڑی روک کے شیر عرب دارند
قارن ت
أایں ویکھ کے حمزہ قدر بلند
چُپ چپاتا ٹُر پیا جت ول پیا کمند
تے قارن چپ ہو رہیا ڈردا سی بیعون
تیغ عرب دی بول کے جھال جھلیندا کون
حمزہ پکڑ کمند نوں اون لگا زیر
قارن پیر دبائیکے گیا پچھاڑی پھیر
ادھی واٹ محل تھیں آیا جدوں امیر
تیغا مار کمند نوں کٹے تدوں شریر
مقبل تائیں آکھدا تدوں امیر پکار
کٹیا کس ےکمند نوں اے مردا ہوشیار
تاں حمزہ نوں آوندے مقبل ڈک لیا
پر حمزہ پر زور سی دھرتی آن پیا
لگی تھوڑی سٹ سی ہویا گھٹ زیاں
اتوں کارن چور چور کر دا شور فغاں

اندر سارے شہر دے ہویا شور پکار
محلیں مہر نگار دے چور پیا طرار
حمزہ مقبل آوندے اودھر وچ مقام
یاد جگائے نیند تھیں لشکر سنے تمام
مرد فتنہ جاگیا شور پیا وچ جگ
نیند چھڈو ہُن ٹُر چلو راتو راتیں وگ
ہُن اکھیں سلطان دے کراں مقابل کیہ
برہوں وگ اُجاڑیا مُڑ ساں پھیر کدی
کہے عیار امیر نوں کیتو کم خراب
اپر کہے اساں دے ناں کیتوں اعتبار
ہندے سندے چور دے کاہنوں آپ گیوں
چوری کرن نہ جاندوں جھگڑے وچ پیوں
میں جاندا لے آوندا میل دیندا محبوب
آپ گیوں محبوب تھیں چور گیوں ہُن خوب
کم اساڈا چوریاں چوراسیں پُرکار
تے حضرت اس کم دی تینوں خبر نہ سار
میں جاندا جے چور ہو کدی نہ کردا شور
چور جگت وچ کون ہے باہجھ اساڈے ہور

میں چوراں دا بادشاہ وچ چلاکی زور
تے چوری دے فن دی ہتھ میرے وچ ڈور
مار اڈارا محل تے چڑھ جاواں بن چور
میری نال اڈار دے اُڈے نہ مور چکور
جے جاندا میں آوندا ویری دا سر ٹھور
نالے راکھے دراں دے ہو بہندے سبھ کور
تے قارن دیو بند دے ہتھوں اُڈدا مور
زخم نویں تے رات دن کردا بیٹھ ٹکور
کاہنوں حضرت جائیکے دات جو نبیوں چور
پی آئیوں گھٹ جائیکے لون شہد وچ کھور
حمزہ کہے عیار نوں بری نہ گل چلا
کوچ کرو لے فوج نوں وڑو مکے وچ جا
چُپ چپاتے عربیاں کیتا کوچ تمام
کوہ چالھی چل فجر نوں کردے آن مقام
فجر ہوئی نوشیرواں بیٹھا اُپر تخت
آیا کارن دیو بند فرماوے بدبخت
سُن کیفیت رات دیشاہ رہیا حیران
دھرتی وِرل نہ دیوندی دور آہا اسمان

کہندا کہیا عاقلا سچا قول عیاں
دیون تھاں کمینیاں حُرمت دا نقصان
اُٹھ گستم نے آکھیا ہُن کیہ باقی ہور
کرو سواری بادشاہ ہتھوں گیا نہ چور
شاہ کہے نہ جاوساں جاوے فوج تمام
پوے شکست اچانکے میں ہوساں بدنام
اک بدنامی لاہوندا دوجی نواں لوا
خاک ہتھوں رہو لہو تھیں رہاں پچھوں پچھتا
بختک کہندا جاوناں جے تائیں خود شاہ
کر شہزادے فوج دے ناں اساں ہمراہ
اذن دِتا نوشیرواں لشکر ہویا سوار
تیہہ ہزار جوان لے مگر گئے کفّار
ڈھکی فوج کفار دی شیر عرب نوں جوا
مار و مار پکار دی اج چڑھ مچی بلا
پورشدادی فوج لے اگے عالی ذات
کوہاں تن امیر تھیں اُرے بیٹھا وچ گھات
فوجاں آئیاں سامنے اُٹھ پیا کر دھا
نال کفار جوان نے دتا جنگ مچا

عمر معدی بن کرب نے دتی گھت کہا
گھاتوں نکل اچانکے پیا سراں تے آ
نیزہ تیر تفنگ دی لئی طوفان بلا
لے نتار نتار کے تیغاں ہیٹھ دبا
مارے فوج اُلار کے پلاں اندر امیر
تیغ چلے دو دلاں تھیں ہوئے قتل عوام
گرز ورھے سر گھوڑیاں ہوندے غرق سوار
سُن بھائیاں وگ شیر نے قتل کیتے کفار
تھوڑے عربی پہلوان کردے آہے جنگ
لشکر بہت کفار دا عربی ہوئے تنگ
یلعادی نے نعریاں نال ہلائی دھرت
سُن حمزے نے جانیا گئی مصیبت ورت
دا پیالے فوج نوں کر حملہ یک بار
پے بہادر عرب دے کر ننگی تلوار
آن وڑے وچ کافر جیوں ایڑ وچ شیر
کرن صفاں آراستہ کر کفاراں زیر
دوہیں طرفیں ہویاں کھڑیاں صفاں تیار
وڑیا وچ میدان دے حمزہ نعرہ مار

کرے پکار مقابلے آوے کوئی جوان
مرگ پیالہ پیوناں جس نے وچ میدان
سُن آوازہ کمینیا کٹک میدان دا
تے حمزہ دے جنگ نوں نکل گیا لنگا
بختک کہندا گستماں توں اج ہتھ وکھا
رن وچ نال حریف دے جا تلوار چلا
سرور ہیں وچ فوج دے سبھناں تھیں پُر زور
کیہڑا تیں بن لڑے گا شیر عرب تھیں ہور
سن گستم مُڑ آکھدا ہور کسے نوں ٹور
جاوے قارن دیو بند جس نے پایا شور
سن کے قار دیو بند کہندا ظالم کور
میں کیوں پیریں اپنی جانواں اندر گور
جا تو ہیں کجھ ویکھ لے مزہ لڑائی دا
نقد نفد لیجا وسیں فوج چڑھائی دا
جاندا ایس میدان وچ مار گوائی دا
رن وچ گیا یقین ہے مار اُڈائی دا
تے انصاف نہ عدل ہے ایس دوائی دا
بیٹھاں تیغ امیر دے مار دبائی دا

پنجہ پاون شیر تھیں کم سودائی دا
نال دلیراں سمجھ کے جھگڑا پائی دا
واہوا ڈوبی تساں دی بھلوانی تے زور
ایسی قوت والیو کیوں پایا سی شور
ایہہ آہے وچ جھگڑیاں کرن نہ جنگ اسان
اُس عادی آ پھیریا ہاتھی وچ میدان
عادی وچ میدان دے آن کریندا وار
ڈھالوں ردّے وار نوں مکے دا سردار
پکڑ لتوں چالے گیا سر تے دے گھمگھیر
مار زمیں وچ ٹھوکیا دو ہتھ قبروں زیر
بدن ٹُٹا روح نہ وہی مویا وچ میدان
روح ڈردی مُڑ کدی بھی اڑی نہ وچ جہان
مارے خوف امیر دا دوزخ رہے کباب
نہ آئے مُڑ کسے نوں حال وسن وچ خواب
کرے اشارہ فوج نوں گستم ناہموار
مردو عرب امیر تے واگ سٹویک بار
فوج اُلار امیر تے ڈھوئی ول میدان
لشکر نوں فرماوندا ویکھ امیر جوان

جیکو میری فوج تھیں آوے وچ میدان
پُرزے کر ساںتیغ تھیں کھڑے نہ ثابت جان
ایہہ گل کہہ وچ کافراں دھو وڑیا تلوار
کر نعرہ دھر خنگ نوں جاندا صفاں نگھار
وار نہ دیوے تیغ تھیں چالاکی وچ آ
مقتولاں دے سراں دا گیا انبار لگا
مارے وچ میدان دے مرد ہزاراں ہا
اکو حملہ ماریا لشکر گیا ہوا
اک حلقے نوں چیر کے دوجا کیتا دور
تیجا حلقہ توڑیا جھاڑے سروں غرور
اگے دھری امیر نے فوج کفاراں دی
پورے پکار چوفیریوں گریہ زاراں دی
جاں سبھ اگے لگ ٹُرے بازی ہار شریر
کرے اشارت فوج نوں حضرت عرب امیر
دھاوے واہن وقت ہے دیوناں آرام
سن کے حکم امیر دا لشکر پیا تمام
کافر نسے جاوندے اگے لے لگا
مرد بہادر عرب دے کھڑدے پیش وبا

ہرمز بن نوشیرواں آہا نس گیا
عمر عیار طرار نے زندہ پکڑ لیا
دوجا بیٹا ارد شیر آہا قوت مند
عمر معدی بن کرب نے آندا گھت کمند
دوویں زندہ پکڑ کے آندے پاس امیر
روندے آہیں ماردے وچ عذاب اسیر
فوج عرب دی لُٹیا کفاراں دا مال
گھوڑے، ہاتھی، اُوٹھ تے تیغاں تنبو نال
نسی فوج شکست کھاوڑی میدان آ
خبر سنی نوشیرواں دلوں رہیا پچھتا
تے سنیا دو پت ہُن زندہ پکڑ لے
خبر نہیں ہُن جیوندے یا ہو قتل گئے
سُن کے رویا بادشاہ کیہ جاناں کی ہوگ
ظاہر نظری آوندا گھر میرے وچ سوگ
کہیا بزرجمہر نے نہ دل فکر دھرو
فرزنداں دے مرن تھیں خاطر جمع کرو
اج کل زندے آ وسن شہزادے وچ خیر
نال تسادی جان دے حمزہ کرے نہ دیر

صبر کرے نوشیرواں اوڑک ہو لاچار
پل پل اُکھڑ جاوندا صبروں درد قرار
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels