Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 21

داستان امیر حمزہ: ورقہ 21

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

بھیجنا امیر المومنین حمزہ رضی اللہ عنہ کا شہزادوں کا ہمراہ یلعادیوں کے نوشیرواں کے پاس اور عذر کرنا بختک بختیار کا یلعادیوں پر

جاں شہزادے ہو گئے اندروس امیر!
حمزہ کُھلے چھوڑ دا کرواناں اسیر
خدمت بہت گزاردا کردا ادب تمام
دیندا آہا بہن نوں بہت بلند مقام
پاس رکھائے اپنے تن دن تے تن رات
دن چوتھے فرماوندا حمزہ عالی ذات
شاہ پتّاں دے درد تھیں ہوسی حال ملال
توں لیجا یلعادیا ایہناں دوہاں نوں نال
پنج سے نال سوار لے تے چوتالی وِیر
مُڑیا طرف مدائنے گھڑی نہ کرے تاخیر
خدمت اندر شاہ دی شہزادے پہونچا
اس دا دل رنجانناں ناہیں مول

پھر اندر دربار دے کریں شراب نہ نوش
ایہہ نصیحت اساں دی یاد رکھیں وچ گوش
یلعادی سُن حکم نوں تُرت گیا لے نال
خبر سُنی نوشیرواں آیا استقبال
مِل فرزنداں دوہاں نوں سینے لیا لگا
ٹھنڈ پئی وچ دلے دے ہُن عم رہیا نہ کا
یلعادی نوں نال لے آیا وچ مام
خلعت دیوے فاکرہ تے انعام تمام
ہویا وقت طعام دا حاضر کرن طعام
کھادا پورشدادیاں کھانا نالآرما
وچ دربار لیاوندے پھیر شراب غلام
ایہہ بھی نہ رہ سکیا ویکھدے گلفام
مجلس دے وچ بیٹھ کے یلعادی سردار
لیندا تیز شراب دے دو تن مٹ نگھار
کیف سبھی پی پائیکے لیندا گرز اُٹھا
کھڑا ہویا وچ مجلسے چاڑھ مچھاں نوں تا
حال ڈٹھا نو شیرواں نین بھرے وچ خون
ویکھ پچھے کیہ ہو گیا پورشدادی نوں

ہُن پی بیٹھا رجکے مست گیا ہو شیر
ویکھ متاں دربار نوں کرے فناہ دلیر
وسدیاں اس دیاں اکھیں ہُن بھریاں وچ قہر
گھٹ نہیں بہرام تھیں ڈرے متاں وچ شہر
کرے فناہ جہان نوں وچ نشیدی لہر
اس وحشی دی کیف ہے لوکاں دی جو زہر
جے رہسی وچ مجلسے حال گھڑییا پہر
بے خود وچ دربار دے خون وگا سی نہر
کر رخصت دربار تھیں اس نوں ٹور دیو
تے انعام جو ایس نوں دینا ہور دیو
رخصت کردا بادشاہ لے اس نوں انعام
عزت کرکے ٹوریا حرمت نال تمام
لے بھائیاں نوں ٹُر گیا پنج سے نال سوار
تھوڑا پینڈا جاوندے نکل باہر وار
پورشدادی پھیر مُڑ آ وڑیا وچ دربار
ویکھ کنبے نوشیرواں تے سارے سردار
مجلس دے وچ کھڑا ہو کہے بلند پکار
مینوں مٹ شراب دے ہور دیو وچار

ویکھو اک چھک تھیں جاساں کویں نگھار
اتنی کیف نگھار کے پھیر رہاں ہوشیار
نہ مستی وچ آوساں ساری لواں پچا
ایہہ مرداں دی مردمی ویکھ لؤ ازما
اندر نہ کیتا سُندیاں دتی ہور شراب
یلعادی سبھ پی گیا مست نہ ہویا کراب
دھر موہڈے تے گُرزنوں ہو ٹُریا اسوار
ہمراہیاں لےشہر تھیں پندھ گیا کوہ چار
چونہہ کوہیں آ شہر تھیں ڈیرا لیا اُتار
بھائی سارے کر رہے منع ہزاراںوار
حمزہ نے جھب سدیوں ہُن کیوں لاویں ڈیر
ڈھکی فوج میدانوں پوے لڑئی پھیر
پورشداددیکسے دی سُنے نہ بال پکار
کہے نہ ایتھوں جاوساں لیساں رات گزار
جھوٹھ ولوں سلطان دے لکھ پروانے چار
سرداراں نوں گھلدا کر تاکید ہزار
اے خاقان فغفور تے دارا تے ارجنگ
اپر پورشدادیاں راتیں مارو جنگ

رل بختک تھیں نال لے چار ہزار سوار
کرو فناہ یلعادیوں کر غلبہ پیکار
ایہہ پروانے ویکھ کے چڑھے سپہ سالار
بختک اپنی فون لے نال گیا مُردار
سُتے پورشدادیاں اُپر آن پئے
اول پنج سے نال دے ستے مار ئے
ایہہ چوتالھی ہوئیے زخمی بدن تمام
لے ہتھیار کفار نوں کرن لگے قتلام
سارے پورشدادیاں خون رسے اندام
لشکر مار کفار نوں کردے بے آرام
جوش دھرے چوتالیاں نعرے گھت کہا
کافر کیتے قتل کجھ لے اگے کجھ لا
رل بھائیاں کفار دا لشکر لیا دبا
اندر وڑے پہاڑ دے بند کیتے لے جا
چاروں طرفیں ایہناں دے رستے ہوئے بند
اک طرفے ایہہ شیر سن باقی قوت مند
خاطر خواہ تلوار تھیں کردے جان فنا
اڈن یلاندی گزر تھیں جاناں وچ ہوا

توڑ گوائیاں ہڈیاں پھاڑ گوائے چم
بدکاراں دے سراں تے مُشکل بنیاں کم
رہندے کوک پکار دے مردو دیو امان
کہندے پورشدادیاں دوزخ چلو روان
قتل ہویاں دا انت ناں زندہ رہے رُکے
سوبھی مارے خوف دے مُردیاں وچ لُکے
ویکھن لاشاں ہلدیاں جت ول شیر شکار
کردے دو دو چار چار زندے ہوئے نتار
تدھ نوں ہوئی صبح تے تخت بہے آ شاہ
پنج امیر نہ وسدے کیتی جدوں نگاہ
پچھے کتھے قارناں گئے پنجے امرا
عرض کرے اوہ فوج لے رات وگے سبھ دھا
راتیں اوہناں ماریا دشمن تے شنجون
حال کیتا یلعادیاں تائیں حال زبون
آہ بھرے سن بادشاہ کر افسوس ہزار
اوہ اگے یلعادیاں کیہ مارن تلوار
میرے ایہہ امرا سن پنج سپہ سالار
سو راتیں یلعادیاں سٹے ہوسن مار

فوج لئی نوشیرواں جال لشکر لے نال
ڈٹھا پورشدادیاں ویکھ ہوئے تپ لال
گئے پرانے قتل ہو ہن آویں گئے
یلعادی چھڈ اگلیاں ات ول اُلٹ پئے
آن پئے جاں تیغ لے کنب کھلوتا شاہ
خواجہ اگے یلاں دے مل کھلوتا راہ
فرمایا یلعادیو اٹکے رہو کھڑے
اسیں نہ کرنے جنگ نوں لے کے فوج چڑھے
تیغاں دھرو میان تے کرو لڑائی دور
اُپر زوراوی دے نہ ہوو مغرور
فرمایا یلعادیاں حضرت نہ ہٹا
رن وچ اس سلطان نوں جائیے ہتھ وکھا
چاہیا اس نے مارنا جے سانوں ناحق
کر دکھلائیے اسیں بھی تد اس دا در شق
کہیا بزرجمہر نے مینوں قسم خدا
خبر نہیں سی شاہ نوں ایس وغیدی کا
تاں بھی پورشدادیاں ذرا نہ آوے صبر
خبر نہیں تے نہ ہووے اسیں کراں گے خبر

یلعادی نوں آکھدا خواجہ بزرگوار
مردا میرے حکم تھیں کرنا ہیں انکار
جنگ نہ کر سلطان تھیں مُڑ حمزہ ول جاہ
ایہہ بختک دا کم سی خبر نہ پائی شاہ
حکموں بزرجمہر دے ہٹ یلعادی شیر
اگے بزرجمہر دے عرض گزارے پھیر
خط لکھ ویہہ جو عمر نے پیتی بہت شراب
پر بدمست نہ ہویا تے نہ کیتی خواب
عمر اندر دربار دے ہویا نہ زبوں
ماریا آ کفار نے راہ اندر شنجون
ایہہ خط دے امیر نوں مینوں ملے امان
جے ایہہ خط نہ لکھ دیو جنگ کراں میدان
ہتھیں بزرجمہر نے لکھ دتا فرمان
مُہر کرائی خط تے ہویا عمر روان
طرف میدان بادشاہ مُڑیا فوجاں نال
یلعادی دے جنگ دا سنیا سارا حال
ماریاں لتّاں جُتیاں بختک نوں صدہا
مینوں کافر زادیا آیو ننگ لوا

نام میرے دے کیوں لکھے توں جھوٹھے فرمان
فوجاں مار گوائیاں شیراں دے میدان
بختک رووے زارو زار ایویں سی تقدیر
ایہہ بے عقلی ہو گئی بخش میری تقصیر
اودھر طرف امیر دی اوہ چوتالی ویر
تن جامے رت نبڑے آئے حال ظہریر
پائی خبر امیر نے فوج ہوئی نابود
پور شدادی آوندے سارے خون آلود
جاں حمزے دے سامنے آیا عمر جوان
عمر نبیؐ فرماوندا حالت ویکھ عیان
شکم بندگا ظالماں ہویوں حال زبون
کر بدمستی اپنا کیوں کروایو خون
لکھیا بزرجمہر دا عمر دیوے فرمان
کرے تسلی ویکھ کے والی عرب جوان
حمزے نے فرمایا ویکھ یلاں دے گھا
عمر اُمیّہ زمریا جھبدے کریں دوا
بدن خمری ایہناں دے رس رس رہن نہیں
ہونا سور جھگھاریاں ویہندے رہن نہیں

ہلدی، روغن، پھٹکڑی، موم، حفض، گلنار
زخماں اُپر ایہناں دے مرہم دھرے عیار
مرہم تھیں سبھ یلاں نے صحت پائی ٹھیک
حکمنامے سلطان دے حمزہکرے اُڈیک
چیٹکمہر نگار دا دھرے جگر و چکرو
مہجوری دے حال تے درد اُڈائیگرد
دل جالے تن گال دا آہ تتی دم سرد
نین بھرن رت رلیاں سُرخ اکھیں رُخ زرد
لہر وگے طوفان دی ول برہوں دا درد
بھار بھلیرا عشق دا جھل کھڑا سر مرد
برہوں ونج اولڑا جان وکھاندا روک
کرے ادھار وصال دا دھرنا کودی نوک
پر بھی اجے نہ مہلتوں شرط کرے اقرار
اس فاسد بیع سِلم دا اُلٹا ونج بیوپار
حمزہ رو رو رات دن کردا گریہ زار
موڑ ملا اک وار بھی یا رب مہر نگار
جان رہے تے شان بھی جے دلدار ملے
جس چا گھروں اُجاڑیا مُڑ اِکوار ملے

جان رہے تے شان بھی جے دلدار ملے
جس چا گھروں اُجاڑیا مُڑ اک وار ملے
مرگ ملے ان آونی جے نہ یار ملے
میل ربّا مُڑ ہس کے مہر نگار ملے
حمزہ عرض گزار کیویں قرار ملے
لاٹ ودھیری شوقدی شعلہ دار ملے
برہوں جان کباب نوں کون وسار ملے
اس لانبو نوں درد دے سُکے خار ملے
جیوں جیوں دردوں روندا ودھ آزار ملے
برہوں والے زخم تے گھاہ تلوار ملے
سر پر بھار عشق دے بھارے بھارے ملے
روندا سی اک دُکھ نوں ہُن دُکھ چار ملے
شاہ ولوں شرمندگی یار ولوں حرمان
دوری تھانو مکاں دی صبر نہ جلدی جان
ہُن پرونہ صُلح دا چاہے رات دنے
وچ فراقت یار دی گھڑیاں پلک گئے
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels