Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 24

داستان امیر حمزہ: ورقہ 24

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

مضمون فرمان امیر المومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ کا لندھور بن سعدان کی طرف

اول حمد خدا نوں جس دی خلق تمام
پھیر دورد خلیل نوں جس دے اسیں غلام
رقعہ ایہہ امیر دا حمزہ جس دا نام
ہیبت جس دے نام دی ملکاں دے وچ عام
عربی دا فرزند ہاں مکہ پاک مقام
لندھور سرند پیا سُن لےصاف کلام
کیتو جیوں وچ دیس دے ظلم اتے بیداد
والی ہفت اقلیم دے دور پہونچی فریاد
مینوں کر کے نامزد چاڑھ وگایا جان
پکڑ لیا لندھور نوں کر کے بندی وان
میں لے لشکر قاہرہ آ پونتا ہاں ویکھ
ویلا اجے سمھال لے بھلے تیرے جے لیکھ
حاضر ہو جا آئیکے میرے وچ دربار
توبہ کر کے ظلم تھیں مال خراجوں تار
یا تے لشکر قاہرہ میں لے پوساں دھا
کوٹ تیرے نوں توڑ کے اِٹ اِٹ دیاں اڈا
لے جاواں پھڑ تدھ نوں زنجیراں وچ پا
یا اندر میدان دے کرساں مار فنا
دوویں ایس طریق تھیں جو چاہیں سوجھل
تیغ تراز و عل دا حاضر ہے میں ول
جو کجھ معلم ہووندا تینوں کار اساں
پشت اتے فرمان دے کردے صاف عیان
ایہہ رقعہ لے مجلسے کردا حکم امیر
کوئی طرف لندھور دی جاوے کرے نہ دھیر
لے رقعہ اُٹھ ٹُر گیا عمر عیار طرار
شیر سیہ لندھور دے آ وڑیا دربار
درباناں نے شاہِ نوں آن سنائی گل
قاصد اک امیر دا آیا تیرے ول
اس نوں ویکھ نہ آوندا بن ہاسے کجھ ہور
پیک عیجب طرار ہے در تے پاوے شور
حکم دتا لندھور نے آوے اندر وار
مار عمر ٹپوسنی جا وڑیا دربار

جاں ڈٹھا عیار نوں ہس پیا لندھور
واہ عرب دے پیک نے کیا بنایا طور
بھورا سُرخ لبا تے رنگ سکاہن خم
پنج گز اُچا ٹوپ ہے وچ لونبر دی دُم
مار معلق چلناں لوٹ کبوتر وانگ
کہیا ہس لندھور نے ایہہ کیہ بنیاں سناگ
عمر اُمیوہ تداں نوں پاس کھلوتا جا
لکھیا خط امیر دا دیوے ہتھ پھڑا
لے لندھور مطالعہ رقعہ آپ کرے
پڑھ رقعہ سر پھیر کے زانوں ہیٹھ دھرے
اوسے وقت لندھور دا نواں آی اک تاج
وچ جواہر قیمیتی وکدے مل خراج
عمر اُمیّہ ویکھ کے کہندا اگے شاہ
ہیں جواہر دسدے کھوٹے وچ کلاہ
ہتھ میرے دے تاج نوں پرکھ دکھاواں ساج
کھوٹے کھرے بتاوساں موتی اندر تاج
فرمایا لندھور نے تینوں کیا پچھان
عمر اُمیّہ آکھدا میں ناہیں انجان

آپ جواہر بچہ ہاں جانے کُل جہان
وکدے موتی اساں دے جاری رہن دھمان
سُ کیتا لندھور نے حکم اندر دربار
رکھو مردو اپنے ہتھ ننگی تلوار
نظری آوے مسخرا مت کجھ مکر کرے
تاج اساڈا قیمتی لے وچ فوج وڑے
بند کرن دربار دے دروازے دربان
لے تلواراں ننگیاں ہوئے کھڑے جوان
پھیر دتا لندھور نے ہتھ اسدے وچ تاج
پرکھ دکھا جے پرکھیو گوہر کدے وہاج
عمر اُمیّہ تاج نوں ویکھے نظر ٹکا
ذرا کہ نظر چورائیکے وگ ٹُریا اک دا
اُچھلیا دربار تھیں مار اڈارو چھال
سب دیواراں ٹپ کے تاج گیا لے نال
نعرہ مار لندھور نے کہیا پھڑو شتاب
تد نوں عمر اُمیہ تھیں کہندا آن جواب
مجلس وچ لندھوری سارے شور پیا
ایہہ تے پیک امیر دا چنگا چور پیا

ایہہ اپرادھی کدھروں کر کے زور پیا
جنگ لرائی کردیاں جھگڑا ہور پیا
ڈوب گیا ہی آبرو ذرا نہ چھڈی لاج
خلق کہے گی ساہ دا لاہ لیایا تاج
غصہ کھا لندھور نے پہن لئے ہتھیار
گرز لئی ہتھ فیل تے ہو ٹُریا اسوار
جے چھلیا چھل کر گیا بدلا لواں تمام
چھڈاں چور چگار دا ناں دنیا وچ نام
لشکر طرف امیر دی ٹر وگیا تنہا
دل وچ چڑھدیاں لہندیاں مُچھ چڑھی وچ تا
اودھر عمر امیر دے اگے تاج دھرے
لُٹ لیا جیوں بادشاہ حال بیان کرے
جیوں جیوں دغا کمایا آکھ سنایا کھول
جیوں جیوں اندر شہر دے زہر پلایا گھول
کہیا ہس امیر نے خوب کیتو تار اج
عمر معدی بن کرب دی لائق ہے ایہہ تاج
یلعادی نوں عمر نے کیتا تاج عطا
یلعادی خوش ہوئیکے سو سو کرے دعا

حمزہ پچھے عمر تھیں آکھ سناویں صاف
والی تخت لندھور دے ہیں کیویں اوصاف
عمر کہے جس روز دا پیدا ہویا ہاں
ایسا مرد جہان تے ہر گز ڈٹھا نہ
سُن اوصاف امیر نے کہیا قصد اُٹھا
عمر اُمیہ میر چل کیویں دکھلا
اُٹھ تیار امیر دے ٹُریا اگے ہو
دکھلا نواں چل مرد نوں وچ دربار کھلو
زخم اجے اوہ سجرا جو کر آیا میں
رت ویہندی چل ویکھ لے جے ہے خواہش تیں
دوویں گئے روان ہو بے خطرہ ہر طور
اگے ملیا آوندا راہ اندر لندھور
عمر اُمیہّ ویکھ کے گیا پچھاڑی ہو
حضرت عرب امیر دے پچھے گیا کھلو
شیر عرب نوں دیوندا دھک اگاڑی ڈھو
تے خود ڈردا گرز تھیں رہیا پرے گز دو
ویکھ لندھور پکایا ہیں مروا توں کون
میرا چور لکائیوں کاہنوں اوا گون

حمزہ کہندا چور تے زور نہ کر تے زور
ویکھ قضیہ سجر آن پیا سر ہور
تاج نواں لاہ چور نے کر چھڈیا خیرات
اسیں پرانا لاہوناں ٹھار ننگا سر رات
والی عرب امیر ہاں حمزہ میرا نام
جس تھیں وچ میدان دے توں ہونا قتلام
سُن کہیا لندھور نے اوہو حمزہ توں
جیہڑا آیوں فوج لے میرے پکڑن نوں
حمزہ نے فرمایا میں ہاں اوہو شیر
تے توں بختی اُٹھ ہیں شیر کریسی زیر
فرمایا لندھور ہے ہو عربی ہوشیار
حمزہ کہندا کھڑا ہاں لافاں نال الا
جاں ڈٹھا لندھور نے حمزہ کھڑا دلیر
کھادی قسم لندھور نے آکھ سنایا پھیر
میں ماری وچ بُرج دے اکو گرز اُٹھا
ثابت بُرج زمین تے پیا ہولارا کھا
گرز میری نوں عربیا جھل گیوں ہشیار
تے توں زرا نہ ڈولیا دھریا قدم قرار

کیہ جاناں کیہ چیز ہیں یل عربی پُر زور
حمزہ کہندا مارلے توں دو گزاں ہور
کہے لندھور امیر نوں ایڈک لاف نہ مار
کیونکہ جھلیں سریتے ہور میرے دو وار
جے اک گرزوں عربیا ٹُٹ نہ گئے توان
اوڑک ہُن دو گرز تھیں کیویں نہ جا سی جان
پھیر دو گُرزاں ماریا پے درپے لندھور
جنبش کھادی خنگ نے جان بچی ہر طور
حمزہ بھی ہشام دی لیندا گرز اُٹھا
گھوڑا رن وچ پھیریا گرد بگرد چلا
ویکھ کہیا لندھور نے اے حمزہ مقبول
گرز برابر قد دے تیری ناہیں مول
حمزہ کہندا ایہہ نہیں میرے ورتن دی
میں ہشام جو ماریا اس تھیں کھوئی سی
فرمایا لندھور نے اے عربی سردار
لے کے میری گرز نوں میں پر کر لے وار
حمزہ کہندا سٹ دے جے دل مہر پئی
سٹی گرز لندھور نے حمزے بوچ لئی

ماری گرز امیر نے گیا دلے دا ٹھور
ہاتھی دا لک ٹُٹ کے دھرتی پیا لندھور
ہو پیادہ جنگ نوں تیز کرن دو شیر
فجروں لا دوپہر تک کردے جنگ دلیر
تے سن وار چلاوندے دوویں وارو وار
تے اندر میدان دے کنے نہ کھادی بار
فرمایا لندھور نے جاں ہویا لاچار
شابش عربی زاویا توں ہیں شیر شکار
مرداں دے وچ مرد ہیں مرداں سردار
میری عرض قبول کر چھوڑ اجے پیکار
جنگ اساڈا دیکھدا جنگل دے وچ کون
مفت نہ مارو ٹکراں لڑو نہ اواگون
ایتھے ساڈی مردمی مرد نہ ویکھے ہور
توں میں لڑدے جھگڑے منصف ہی وچ چور
بھلکے وچ میدان دے دوویں کرئیے جنگ
ویکھن سارے آدمی پیکاراں دے رنگ
اج چلو گھر اساں دے رات رہو مہمان
بھلکے کراں آراستہ نال تیرے میدان

جاں اکدوں اک ہووسی بعد لرائی خوب
اوڑک تابع ہووسی غالب دا مغلوب
حمزہ عرض لندھور دی کرے قبول تمام
لے لندھور امیر نوں آیا وچ مقام
پکڑ رکاب امیر دی عمر اتے لندھور
آئے اندر شہر دے لوک تکن کر غور
کیویں پیادہ آوندا آپ لندھور جوان
بھاویں اوسے پیک نے کوہیا وچ میدان
یا تے ہاتھی ویچ کے نقد وٹے کجھ دام
آ وڑیا وچ شہر دے یا ہو کے بدنام
تے اس مرد سوار نوں کیویں لیایا نال
پیر مریداں وانگ ہے ظاہر اس دا حال
پیدل ویکھ لندھور نوں رہے تعجب لوک
آ تعظیم گزادے راہ کھلوتے روک
کہنے لندھور امیر دی خدمت کرو تمام
ایہہ مرداں دا بادشاہ حمزہ عرب امام
اُپر تخت بہاوندا حمزے نوں خود شاہ
کہے طعام منگائیکے لے حضرت ہُنکھا

حمزہ کہندا جنگ ہے بھلکے تیرے نال
تیرا کھانا کھاوناں میں پر نہیں حلال
کہیا پھیر امیر نے عمر اُمیہ نوں
کھانا کڈھ زنبیل تھیں کجھ کھلائیں توں
دیندا کڈھ زنبیل تھیں کھانا عمر عیار
کھا حمزہ ول فوج دے ہو آیا اسوار
فجر ہوئی تے ہویاں دونوں صفاں تیار
حمزے نے لندھور دی ہون لگی پیکار
نعرے کیتے یلاں نے دوہیں طرفیں دھم
طبل دمامے وجدے ہوش ہوئی سُن گم
تازی سنب وجاوندے گرد اسمان
ہویاں صفاں آراستہ صفاں کرن میدان
وچ میدان نقیب نے کیتی آن پکار
نکلو مردو جنگ نوں ہو آؤ اسوار
رن وچ ہاتھی پھیر کے آن کھڑا لندھور
گرز اُتانہہ مار کے پھر بوچے ہر طور
کھڑ اندر میدان دے کرے بلند ندا
وارو واری عربیو ہوندے چلو فنا

آہے سی لندھور تھیں جدوں مُڑے دو شیر
سی گستم نے عمر نوں کہیا دس دلیر
توں ڈٹھا لندھور نوں کیڈک صاحب زور
عمر کہیا سی سنیدا اس دا ایویں شور
قد بتھیرا اوس دا ناہیں کجھ شمار
پر ہے خالی زور تھیں ناقبل پیکار
جے اوہ چاہے آن کے تیری رِیس کرے
دیاں نقابل مرد نوں جھاڑ بہال پرے
تیرے نال مقابلہ طاقت کدوں دھرے
تیری اکو گرز تھیں ہو بے حال مرے
تے جو اس دی گرز دی شہرت ہے بے نام
اوہ تے وچوں گستماں پولی بھوک تمام
گردے لوہا چادر وچوں ناہیں کار
لوک ڈراون واسطے موٹی لئی بنا
ایہہ تے بھائی گستماں ہوسی فتح پیکار
میں ماراں لندھور نوں ہاجھ کڈھے ہتھیار
ایہو جیہیاں کیتیاں گلاں ہور ہزار
تاں جو گستم پھس مرے کر اس تھیں پیکار

سن گستم نے جانیاں کر گلاں تصدیق
دل وچ دھریا اعتبار موذی نے تحقیق
میدانے جاں آوسی ہو لندھور سوار
مار لواں گا جائیکے زوروں کر پیکار
فتح مہم عظیم دی ہو سی میرے نام
جا اگے نوشیرواں پاواں گا انعام
ہو سی قدر امیر دا میرے نالوں نیم
عربی نوں بدنامیاں میری شان عظیم
جاں گستم نے ویکھیا ہُن آیا لندھور
آساں ہویاں پوریاں کرے دلے وچ غور
ویکھ شتابی اُٹھیا متاں اُٹھے کو ہور
اگے عرب امیر دے عرض کرے اٹھ کور
حکم کرو تے کڑ ساں اس ہندں نوں جا
بنھ لیاواں جائیکے اے سیّد فرما
دتا اذن امیر نے گستم گیا جوان
کھڑا مقابل شیر دے آ اندر میدان
فرمایا لندھور نے ہیں توں کون بتا
حمزہ دا استاد ہاں گستم کہے سنا

میداناں دا بادشاہ گستم میرا نام
ہیبت میرے نام دی وچ جہان تمام
نام اساڈا تدھ بھی سُنیاں ہوگ کدی
اگے میری گرز دے وگدی خون ندی
میں مرداں نوں ماردا مرواندے مردان
پیلتناں دیاں گردناں میرے وچ فرمان
حمزے جیہے پہلوان میرے خدمت گار
وچ میرے دربار دے حاضر رہن ہزار
میں اندر میدان دے وڑھدا آن جدوں
کون کوء بچ جاوندا باجھ امان کدوں
میری تیغ بہادری کوک سنے وچ گج
ساتھ لتاڑے اساں دے پھر مڑ رلے نہ وگ
میداناں وچ اساں تھیں جیہناں لہائی پگ
پھر مُڑ ایہناں شکاریاں ویہن امان ڈگ
رن وچ جو میں ساہمنے تھیا مقابل آ
نک نہ دتا پھیر مُڑ کن گیا کترا
جھل لئی جس مرد نے اک دم میری جھال
موڑ نہ متھا جوڑیا کسے بہادر نال

تے جو میرے جنگ تے پیا بہادر دھاہ
اکو ضربہ کھائیکے نس نہ لبھا راہ
میں پکڑاں وچ پنجیاں شیر کراں برباد
کراں یلاندے تناں تھیں لاہ گردن آزاد
ڈٹھا جیہناں چیڑ کے میرے نال فساد
ماری دے مر گیا ندی کنے نہ دتی داد
اوہ میرا شاگرد ہے حمزہ عربی زاد
ہُن توں آپے جان لے کون ہوسی استاد
فرمایا لندھور نے سُن کے قِصہ طول
مرد بڑا شاگرد ہے تیری خبر نہ مول
جھل میری اک گُرز نوں ویکھ لواں ازماں
ایہہ گل کہہ لندھور چا پوندا گرز اُٹھا
گُرز ڈٹھی جاں سوکدی گستم ول اسمان
تاں جاتا جو عمر نے کیتا جُھوٹھ بیان
پوندی ہے اس گرز دی بدل وانگوں کوک
مول نہیں ایہہ ہوونی وچوں پولی بھوک
کیتا دغا عیار نے میرے مارن نوں
میری وچ میدان دے پگ اتارن نوں

ایہہ تے گرز پہاڑ ہے جے سر وجے آ
میری ہڈی پسلی ہوسی تُرت فنا
ایہہ گل دل وچ سو چکے اسپوں مارے چھال
پچھوں گرز لندھور دی آئی قوت نال
زور جو سارا گرز دا اُپر اسپ پیا
زین سنے وچ دھرت دے گھوڑا دھس گیا
عمر اُمیّہ ویکھ کے گیا شتابی نال
دیندا اسپ لیائیکے گستم نوں فی الحاط
فکر نہ کر توں ویکھ کے گھوڑے موئے نوں
گھوڑے دیاں لیائیکے جتنے چاہیں توں
شرم کو شرمی اسپ تے ہو گستم اسوار
دل وچ کہندا عمر نوں پوے خدا دی مار
لگا اج کروانے میں عاجز نوں چور
ویری مُڈھ قدیم دا کردا ویر ضرور
دوجی وار اُٹھائیکے گرز پیا لندھور
گستم ہیبت کھاوندا گیا دلے دا ٹھور
گستم مارے کورڑا گھوڑا تائیں جھب
آ وڑیا وچ فوج دے موذی گھوڑا ادب

جاں میدانوں دوڑیا سی گستم مردار
دوڑ پچھاڑی اوس دے پوندا عمر عیار
کھیہ جاندا سر پاوندا کہند انال زبان
لکھ لعنت اے کیت اچھوڑ نسلاں میدان
وڑیں نہ ساڈی فوج وچ چھوڑ گیوں نے جنگ
بے سرماں ڈُب مریں توںجو ہووے کجھ ننگ
عمر ڈٹھا کھیہ پاوندا ویکھ رہے لندھور
بے ادباں بے ادبیوں تاں کر مندا طور
حمزے دے استاد دا کرو ادب نگاہ
کیوں کرواں بے عزتی مرداں نال تباہ
عمر کہے لندھور نوں ایہہ کافر بدذاد
ویری خاص امیر دا کیوں آکھیں استاد
فرمایا لندھور نے میں پُچھیا ہیں کون؟
حمزہ دا استاد ہاں کہندا سی بیعون
عُمر اُمیہّ آکھدا جھوٹھا ایہہ ذلیل
ہے استاد امیر دا حضرت جبرائیل
گستم خود شیطان دا ہے شاگرد حرام
ظالم بچہ پلید ہے بد نیت بدنام

فرمایا لندھور نے جے ہُندا معلوم
میں اس نوں اک گرز تھیں کر دیندا معدوم
پھیر مبازر چاہیا رن اندر لندھور
سن یلعادی اُٹھیا کر کے خونی طور
چاہے اذن امیر تھیں کر آداب جوان
یا حضرت جے حکم ہو میں جاواں میدان
حمزے نے فرمایا تینوں خبر نہ کا
کیڈک مرد لندھور ہے جان نہ مول گوا
عمر معدی بن کرب نے عرض سنائی ہور
میں بھی کچا کدھروں جے اوہ صاحب زور
حمزہ سونپ خائے نوں اوویں وداع کرے
عمر معدی اسوار ہو آ میدان وڑے
یلعادی اسوار ہو جاں میدان گیا
سراسدے لندھور نے تاج پچھان لیا
فرمایا آ چوبرا آوندا کیا بیان
کہہ چوراں دا جھارا کیوں آیوں میدان
تاج لیایوں دیونے دے جا مُڑ فی الحال
یلعادی فرماندا اگلا رکھ سمھال

تینوں رن وچ مار کے تاج اتار کھڑاں
یا تیرا سرتاج من لاہ اتار کھڑاں
سن لندھور پیکاریا کون کوئی کیہ نام
توں لشکر وچ رکھدوں کیڈک قدر مقام
کہیا پورشدادیا یلعادی سردار
لشکر وچ امیر دے میں آہا مختار
ہس کہیا لندھور نے چا سردارا بھار
حمزہ بھی پھل پاوسی کر تینوں مختار
توں ہیں جس دی فوجدار سرور تے سردار
اوہ بھی بیٹھا ہووسی عقل قیاسوں ہار
لشکر دا سردار ہیں جے توں برج حصار
اک دن لشکر چوبرا جاسیں انت نگھار
لاون پاون چہے تد پکاون نوں
آیوں میرے ساہمنے ڈِھڈ کٹاون نوں
شکم تیری دا انت نہ کھاویں لشکر نوں
ساگ ستو دیاں بوریاں تیرے کھاون نوں
کاہنوں تینوں بھیجیا جنگ کراون نوں
ڈِھڈ چُکیں یا فوج دی کریں حفاظت توں

یلعادی فرماوندا اے لمے بیڈول
دو ہتھ کر کچھ ویکھ لے سکے چھوڑ مخول
لتاں باہاں تیریاں ٹھوراں وچ میدان
کر دکھلاواں بوٹیاں آ نہیاں دے ہاں
ہو کے خفا لندھور نے ماری گرز اُٹھا
وجی اندر دھالدے جنگل پئی صدا
سُن فوجاں آواز نوں دل وچ کہن ضرور
بھاویں سر سکندر عمر گیا ہو چُور
ہو مردانہ کھڑا سی پر یلعادی شیر
کہیا ویکھ لندھور نے شابش مرد دلیر
یلعادی بھی مار دا ایویں گرز اُٹھا
گُرز و گُرزی ہووندے مدت گئی وہا
سٹ گرزاں ہتھ تیغ لے پھیر کرن رل وار
نیڑے پھیر کمند تھیں گرم کرن پیکار
غلبہ پیا نہ کسے دا تے مغلوب نہ کو
اک دوجے نوں پکڑدے کمر بندوں ہر دو
گھوڑا عمر جوان دا دھرتی آن پیا
بھی ہاتھی لندھور دا پیاز میں تے آ

پیر پیادہ ہوئیکے دوویں پکڑ دوال
آپس اندر کھچدے ساری قوت نال
آخر کار لندھور نے لیا عمر نوں کھچ
دوویں زانو عمر دے کھبے دھرتی وچ
جان گیا وچ دلے دے یلعادی سردار
میتھیں ہندی بادشاہ ہے غالب پیکار
مُکی باجھوں عمر نے ڈٹھا نہ علاج
نالے تیغ تفنگ دا نہ ہویا محتاج
تے ہتھیار چلاونا وس نہ رہیا مول
مار رگاں وچ مُکیا کیتس حال ملول
مار مار کے مُکیا مونہہ کر سُٹیا لال
مونہوں خون لندھور دے ٹُریا مندے حال
نین بھرے عمر نوں چھوڑ لندھور ہٹے
یلعادی مُڑ چنبڑے پھڑ پھڑ ریش ٹپے
فرمایا لندھور نے ہُن مردا کہ بس
لشکر دی ول ٹر چلو رات گزارو ہس
عمر کہے نہ مُڑاں گا جاں لگ اندر جان
یا مُڑ ساں جے آپ توں چھوڑ چلیں میدان

سن کہیا لندھور نے نہ ہو ایڈ فضول
لطف کراں میں لطف دا قدر نجاتو مول
عمر کہے اس لطف نوں مردا جھنگے رکھ
وکھ نہ ہو میدان تھیں مزہ لڑائیوں چکھ
کمر بندوں پھڑ عمر نوں پھیر کھچے لندھور
عمر چلاوے مُکیاں اس نوں اوسے طور
لے جاندا لندھور سی یلعادی نوںکھچ
جاں وجن مونہہ مُکیا چھوڑے ہو دل وچ
ویکھ لڑائی عمر دی کہندا ہس امیر
واہ لرائی عمر دی بن تیغوں بن تیر
اوڑک جاں لندھور بھی ہو رہیا دل تنگ
کہندا مینوں پیش ہے بھلکے کرنا جنگ
میں تے والی ملک دا جانے کل جہان
جے نہ لڑساں بھلک نوں لگے ننگ عیان
توں نوکر ہیں عرب دا تینوں جانے کون
ننگ نہیں جے ہٹ رہیں بھلکے اواگون
تیری جگہ آ وسی بھلکے کوئی ہور
میرے لشکر کون ہے میں باجھوں پرزور

میں کیوں تنہا مر رہا رات دنے کر جنگ
تینوں ہٹنا سہل ہے مینوں ہٹنا ننگ
دل وچ کہیا معر نے جے اج مُڑاں حیات
لڑنے دی مُڑ ایس تھیں کدے نہ کرساں بات
بار خدایا ایس دے دل وچ مہر پوے
ایہہ پہلے میدان تیں ہاتھی موڑ لوے
پس ہاتھینوں پھیر کے مُڑ جاندا لندھور
عمر معدی بن کرب دے دل نوں آیا ٹھور
عمر پچھوں میدان تھیں ٹُری اطرف مقام
حضرت عرب امیر نوں کردا آن سلام
ایدھر حمزہ عمر تے کردا بہت پیار
اودھر رات گزاردا سرندیپی سردار
اگلی فجر لندھور پھر آن کھڑا میدان
آوے میدان جنگ نوں کوئی مرد جوان
ارجد اُٹھ امیر تھیں کردا عرض کھلو
جاوںا وچ میدان دے جے تے حکم کرو
کہیا پُچھ میدان دا بھائیں تھیں احوال
مشکل سخت مقابلہ ایس بہادر نال

بھائی تھیں کیہ پچھناں ارجد کردا عرض
بھائی تھیں میں کم نہیں نال لڑائی غرض
کرے حوالے رب دے حمزہ ودع کرے
کرو آن مقابلہ اس تھیں جیویں سرے
ارجد نوں لندھور نے کہیا دسیں نام
ارجد آکھ سناوندا نام نشان تمام
ماری گرز لندھور نے ارجد رکھی ڈھال
جو ارجد سر گزریا اللہ جانے حال
پھر مارے لندھور نوں ارجد گرز اُٹھا
ہس کہیا لندھور نے مینوں خطر نہ کا
اوڑک روز گزاریا ارجد اس دے نال
فتح نہ ہوئی کسے دی رہے برابر حال
فرمایا لندھور نے ارجد نوں خوش ہو
توں مردا مضبوط ہیں زوروں صفت نہ کو
اتوں آئی رات ہے چل کرو آرام
فجرے پھیر مقابلہ کرئیے ایت مقام
ارجد کہندا پشت نہ اول پھیراں میں
مُڑ پہلے میدان تیں جے ہے کواہش تیں

مُڑ اول لندھور جاں آیا لشکر ول
پچوں طرف امیر دے آیا ارجد چل
ارجد تائیں دیوندا خلعت امیر اسوار
پھر فجرے لندھور نے کیتی آن پکار
کھل مبارزر عربیا آن لڑے میدان
آیا وچ میدان دے ذوالمحار جوان
جنگ کریندا رات تیک بھائیاں وانگ دلیر
پشت نہ پہلے پھیردا رن تھیں ہر گز شیر
پھر اگلے دن آیا سعد یمانی جھب
دن سارا لڑ مُڑ گئے فوجی ویلے شب
ایویں گئے امیر دے وارو وار رفیق
فتح نہ پائی کسے د دونہہ تھیں اک فریق
اک دن آ لندھورجو مل کھڑا میدان
کہے بلند پکار کے سنے امیر جوان
کاہنوں حضرت حمزیا گھلیں ہواں نوں
میرے اج مقابلے چڑھ کر آویں توں
سُن حمزہ آواز نوں ہویا جھب تیار
اسماعیلی پیرہن تن پہلے سردار

زرہ بنی داؤدی موزہ صالح جان
کمر بند اسحاق دا بنھے کمر جوان
ہور نبی دے خود نوں سر تے رکھے شیر
اُپر خنگ اسحاق دے کرے سواری پھیر
پہنے بدن امیر نے چوتالھی ہتھیار
آیا وچ میدان دے مکے دا سردار
ویکھ لندھور امیر تے گُرز چلاوے وار
رکھی ڈھال امیر نے گُرز نہ آئی کار
حمزے کہیا وار دو کر لے ہور لندھور
گُرزاں ہور دو ماریاں اس نے اوسے طور
پھر حمزہ ول اس نے ماری گرز چلا
اوویں گرز امیر نے بوچی وچ ہوا
ڈھال رکھی لندھور نے ماری گُرز امیر
فیل دو ٹکڑے ہوئیکے جھڑیا حال ظہیر
ڈگدے ساز لندھور نے ہتھ لئی تلوار
چاہیا قدم جو خنگدے قلم کرے سردار
ماری چھال امیر نے اسپوں آیا زیر
کرے پچھاڑی اسب نوں کھڑا مقابل شیر

ماری تیغ لندھور نے حمزہ رکھی ڈال
چار انگل وچ ڈھالدے تیغ رہی دھس نال
حمزے پھیرے ڈھال نوں ٹُٹ گئی تلوار
مارے قبضہ شیر نوں سرندیپی سردار
حمزے قبصح ردّیا دھرتی آن پیا
دوڑ عیار طرار نے قبضہ چعک لیا
پایا اندر توبرے لے گیا دل فوج
دل ہسدا عیار دا فرحت دے وچ موج
ویکھ لندھور پکاریا حیرانی وچ آ
قبضہ میرا قیمتی لے چلیوں کِت دا
توبریوں کڈھ سٹ دے قبضہ وچ میدان
تاہیں وچ میدان دے رہے سلامت جان
چورا دو ہرا زخم ناں دل میرے دے وچ لا
تاج اگے اک لے گیوں تے ہُن قبضہ چا
چوری کرن سکھالیوں حمزہ نے وچ جنگ
کدے نہ ڈٹھ تیں جیہا چور مکاری ٹھک
دے آپے یا گُرز لے آواں لیون نوں
آیوں اگلے تاجدا بدلہ دیون نوں

چورا قبضہ میں لیساں کر زور
اس قبضے دا مُل ہے تیں جیہا سو چور
عمر اُمیہ آکھدا رکھ سمھال زبان
مالک ہاں اس چیز دا جو ڈِگے وچ میدان
ایہہ سبھ میرا حق ہے مخفی ناہیں حال
پر جے ہے کجھ مردمی لے لے قوت نال
غصے ہو لندھور نے پکڑی ہتھ کمان
تیر دھرے وچ شست دے طرفے عمر جوان
پیش گزارے کاغذی عُمر اُمیہّ ڈھال
ویلے تیر لندھور دے مار گیا سی چھال
مُڑ گردن لندھور دی گنک مار گیا
پیر پچھانہہ ہٹ گیا تے لندھور پیا
جان جاتا لندھور نے اُڈ دا ایہہ بلند
تیرا تانہاں ماریاں اُڈدے نوں کر فند
سجی طرف لندھور دے عمر گیا لاچھال
چل پتھر سر ماریا مرد پیا بے حال
تیجا تیر لندھور دا ایویں گیا خطا
زخم نہ پہونتا عمر نوں خود مونہہ لیا بنھا

چا لندھور امیر نوں پھر ماری تلوار
اووی قبضہ اوسدا ٹُٹا دوجی وار
ہُن قبضہ لندھور نے پایا وچ میدان
نعرے کیے عمر نے لوک رہے حیران
اے لندھور نہ مول کر بے انصافی ایہہ
حق کس انصاف تے آپے لؤ سمھال
فرمایا لندھور نے بس کرائے کنگال
قبضہ میری ملک ہے یا پیو تیرے دا مال
سُن کے عمر لندھور نوں مارے سنگ اُٹھا
مارے مارے پتھراں و تس خون چلا
سر مونہہ کن بھنائیکے سٹ قبضہ لندھور
کہندا اے لے ظالماں ورد نہ کر ہُن جور
نال تیرے ہے حمزیا ایہہ عیار بلا
عمر اُمیّہ ہس کے قبضہ کھڑے اُٹھا
پھر نیزہ چار ماردا یل ہندی دل گیر
اگوں نیزہ آوندا پکڑے عرب امی
فرمایا لندھور نے حمزہ ڈریوں توں
تاہیں ہے توں پکڑیا اگوں نیزے نوں

حمزہ کہندا کھوہ لے نیزہ قوت نال
کیتا زور لندھور نے نیزہ رہیا بحال
کیتا زور امیر نے نیزہ کھڑیا کھچ
توڑ مکھی لندھور دے چا مارے لک وچ
ریزہ ریزہ ہوئکے نیزہ دھرت پیا
تے ایہہ سٹ لندھور نے مول نہ جانی کا
آپس اندر دوہاں نے کمروں پھڑی دوال
دوہاں دوالاں توریاں کھچ کھچ قول نال
روز ستارھاں دوہاں نے ایویں کیتا جنگ
فتح نہ ہوئے کسے دی نہ ہوئے دل تنگ
کہندا روز ستارھویں حضرت عم رسول
کیتے سارے زر تے فتح نہہوئی مول
ہُن باقی اک زور ہے اوہ بھی دیکھ لگا
لے لندھورا کمر تھیں مینوں پکڑ اُٹھا
کمروں پکڑا امیر نوں زور کرے لندھور
حمزہ مول نہ ہلیا رہیا اوسے طور
اُنگلیاں تھیں پھٹ کے چلے قطرے خون
دتا چھوڑ لندھور نے ہو کے حال زبون

ڈٹھا جدوں امیر نوں دھسیا وچ زمین
کہے لندھور امیر نوں ہو کے حیرت گیں
میں اُپرانہاں کھچیا توں دس دھرت گیا
ہُن میں تیرے زور دی آکھاں فت کیا
حمزے نے لندھور نوں کمروں پکر لیا
نال اشارت عمر بھی حالت سمجھ گیا
لاہ سرے تھیں سٹدا ٹوپی وچ ہوا
لشکر سبھ امیر دا خود نوں کرے بقا
حمزے نعرہ ماریا دھرتی کنب گئی
جیوں بجلی اسمان تھیں کناں وچ پئی
سارے جنبش پے گئی اندر کوہستان
وچ پنجاہاں کوہاں دے تھر تھر کرے جہان
آہ جو جو وسدی جنگل وچ بلا
چھوڑ ٹکانے دوڑ کے دڑیں پہاڑیں جا
سبھ گھوڑے سرندیپ دے سٹ نسے اسوار
پکڑ لیائے عمر دے جنگل تھیں عیار
نعہ سُن لندھور دے سُست پئے اعضائ
حمزہ نے لندھور نوں اک ہتھ کھڑیا چا

سر دے اُپر پھیر کے شابش کہے جہان
پھیر زمین تے ماریا کیتا قید جوان
عُمر اُمیہ لے گیا اندر فوج اُٹھا
لشکر پھر لندھور دا چاہے پوے جو دھا
نال اشار لندھور نے کیتے منع تمام
ہٹ سارے حیران ہو اٹکے رہے مقام
مُڑ لشکر وچ آوندا حمزہ عالی زاد
عربی اندر خوشی دے جشن کرے دلشاد
اندر جشن امیر نے اک کیتی دن رات
عرب عجم دے پہلواں سارے عالی ذات
وچے گستم ایہناں دے اندر جشن شریک
ویلا اس دے دغے دا آ پہونتا نزدیک
اندر بندا میر دے رہیا لندھور اسیر
گھل طعام لندھور نوں رکھے شاد امیر
کرے تسلی اج کل تینوں کر اخلاص
ہو سیں وچ حضور دے مرداں اندر خاص
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels