Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 25

داستان امیر حمزہ: ورقہ 25

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

زہر دینا کنیزاں گستم کا امیر المومنین حمزہ کو اور لانا عمر اُمیّہ کا اقلیوں حکیم کو علاج کے واسطے اور صحت پانا امیر کا اور مسلمان ہونا لندھور بن سعدان کا اور بھاگنا گستم کا پریشان و ہراساں اپنے فرزندوں سمیت سرندیپ سے بحالت گدایاں بے سروسامان اور واپسی امیر کی مدائن کو اور پکڑنا عمر اُمیّہ زمری کا اولاد مر زبان خواہر زادہ نوشیرواں کو لندھور کی مدد سے اور حیلہ کرن نوشیرواں بن قباد کا

نت امیر المومنین حمزہ فرخ فال
رہندا اندر جش دے شاداں تے خوشحال
گستم نوں فرماوندا اک دن عرب عزیز
گاون والی پاس تیں ہے یا نہیں کنیز
عرض کرے ہتھ بنھ کے گستم بد اسلوب
پاس میرے ہُن مطرباں ست کنیزاں خوب
حمزے نے فرمایا دو ساڈے رل گھل
جان سرود سنائیکے آون وچ محل

دل وچ کتنے روز دی میں اُڈیک تمام
سد عرب نوں دعوتوں دیواں زہر طعام
جا گسم دو لونڈیوں اوویں کرے تیار
دوہاں نوں سمجھاوندا بہہ گوشے مُردار
ہعن نہ پیا بلاونا حمزے نوں دربار
تے تسیں زہر کھلاوناں پا وچ جام خمار
کرن قبول کنیزاں کاں گستم دا فرمان
زہر ہلا ہل اوہناں نوں گستم دیوے آن
لے کے زہر کنیزکاں آ وڑیاں دربار
راگ سناون رات دن حمزہ نوں مردار
گاون حرف وفائے دا دل وچ دغا تمام
تار ہلاون خوشی دی ماتم دا انجام
کتنے روز امیر دے رہیاں وچ مقام
زہر پیالی رات اک دیون گھول حرام
حمزے دا ہتھ کنبیا جاں ہتھ پھڑیا جام
حیرت دے وچ رہ گیا حضرت عب امام
اگے کدی نہ کنبیا بھاری گُرزوں ہاتھ
کیوں ڈولے ہتھ اساں دا اج پیالے ساتھ

آئی یاد امیر نوں دلبر مہر نگار
اندر مستی عشق دے کہے بلند پکار
وچ پیالے زہر ہے بھاویں یارو اج
محبوبہ دی یاد تے نوش کراں میں رج
عم رسول کریمؐ تے پیتا شربت کُل
زہر بدن وچ رچ گئی جوش پیا جھُل
پیا تڑاک زمین تے ہوش گئی سبھ دور
زہر ہلاہل ہدن تے کیتا اثر ظہور
ڈٹھا جدوں کنیزکاں ہوگیاں ہُشیار
گستم دی ول چلیاں چھوڑ گیا دربار
اے آہے عمر دے راہ اندر عیار
ویکھن جاون نسیاں سر گردان مردار
پکڑ لیائے دونہاں نوں اگے عمر دلیر
سی ایہہ نسیاں جاندیاں اسیں لیائے گھر
عمر اُمیہ پکڑ کے ہتھ ننگی تلوار
کہندا سچ سنا دیو کیہ آیو کر کار
اوہناں کجھ نہ دسیا عمر گوائیاں مار
جے ناہیں کجھ دسدیاں چلو جو وچ نار

تے آیا خور دوڑیا حمزے دے دربار
ڈتھا تنہا پیا ہے بے خود ہو سردار
چہرے سُرخ امیر تے پھری سیاہی کل
حالت ویکھ امیر دے عیش گئی سبھ بھل
جات عمر جو لونڈیاں گیاں زہر کھلا
ہوش نہ کجھ امیر نوں سی بے ہوش پیا
عمر کریندا جائیکے مقبل نوں بیدار
مقبل حلبی خواب تھیں ہو بیٹھا ہشیار
عر خفا ہو آکھدا مقبل نوں ایہہ گل
حمزہ نوں کیوں چھوڑیو تنہا وچ محل
حالت ویکھ امیر دی مقبل کرے خروش
زارو زاری روندا ہو جاندا بے ہوش
عمر کہے کجھ ہوش کر بے عقلا مت رو
وچ پوشیدہ دوستاں تائیں خبر کرو
دس نالے شہپال نوں کرو علاج شتاب
نہ جانن اس مال نوں دشم حال خراب
یاراں نوں لے آوندا مقبل سن شہپال
کھڑ دے وچ حصار دے حمزہ نوں فی الحال

اندرو ارحصار دے آئی فوج تمام
بے ہوشی وچ فرش تے پایا عرب امام
کر خندق پُر آب تے محکم کرن درے
ہر اک یار امیر دا ہر دم آہ کرے
فجر ہوئی تے اُٹھیا جاں گستم مُردار
خدمت کرن امیر دی ٹُریا ول دربار
ڈٹھا فوج امیر دا تنبو رہیا نہ کو
جاتا راتیں ویر دا اثر گیا کجھ ہو
ویری عمر جوانیوں رات گیا ہتھ دھو
وچے رہے معاملے یاد اوارد کھلو
چڑھیا سر اقبال دے مقصد دلدا اج
ویری نوں تقدیر دا گیا دوگاڑا وج
اس دنیا دے ذوق نوں گیا ہنڈا نہ رج
ہو بجلی لے فوج نوں پواں قلعہ تے گج
نالے ڈٹھیاں لونڈیاں قتل پیاں وچ راہ
راضی ہویا ویکھ کے دل اندر گمراہ
جاتا زہر امیر نوں آیاں ٹھیک کھلا
ایسے بدلے ماریاں پکڑ کسے نے آ

حمزہ ہو سی مر گیا خالی پئے مقام
میتھوں ڈردی قلعہ وچ آئی فوج تمام
مُڑ فرزنداں پاس جا کر کے فوج تیار
دھا پیا ول قلعہ دے بیٹھا گھر حصار
بازو پکڑ حصار دے کرن بہادر جنگ
کفاراں نوں اندروں مارن تیر تفنگ
فرما دے شہپال نوں دانا عمر عیار
ہے یا نہیں طبیب کو تیرے وچ دربار
راہ ایہی ست روز دا عرض کرے شہپال
اقلیموں حکیم ہے دانشمند کمال
اجے نہ پئی امیر دے بدن اُتے کجھ سوز
بھلا ہووے جے آ پھرے اوہ اندر دوروز
چوواں راتاں دناں داں آون جاون راہ
دوہ دن وچ لیاوناں ایہہ ہے کس دی جاہ
جے کو قاصد تیز رو وچہ تیرے دربار
اقلیموں دل بھیجیو جھبدے ہو ہوشیار
فرمایا شہپال نے ہے بہرام عیّار
جھبدے سد منگایا کیتا جلد تیار

عمر کہے بہرام نوں جھبدے قدم اُٹھا
اقلیموں طبیب نوں دو دن وچ لیا
ٹر وگیا بہرام تے عمر وچار کرے
خبر نہیں بہرام جو کیہ کجھ کار کرے
مگرے اس دے آپ بھی عمر عیار گیا
وانگ ہوا بہار دے مار اڈار گیا
پہونتا وقت دوپہر دے وچ جنگل بہرما
چاہیا ہیٹھ درکت دے ساعت کر آرام
شکل بنی چروالیاں عمر اُمیہ راس
بیٹھا جا بہرام دے چار زانوں ہو پاس
میوے کڈھے توبرے وچوں نقلکرے
میوے دے چروا لیا قاصد عرض کرے
بے ہوش دا دیوندا دارو وچ رلا
جاں کھادا بہرام نے ہو بے ہوش گیا
عمر اتارے کپڑے اس دے تنوں تمام
پہن بدن تے اپنے خود بنیاں بہرام
ٹنگ دتا بہرام نوں اُپر اوس درخت
ٹُریا آپ طبیب ول قصد اُٹھایا سخت

اندر اکو گھڑی دے جا وڑیا دربار
درباناں نوں آکھدا جھبدے کہو پکار
ایہہ قاصد شہپال دا آیا ہے بہرام
دتا اذن طبیب نے آوے وچ مقام
عمر اُمیہ جائیکے کردا تِن سلام
پُچھیا اقلیموں نے راضی ہیں بہرام
کہیا حاضر پاس ہاں جہیا کہیا ہاں
گھلیا ہاں شہپال نے میں آیا ہاں تاں
پئی مصیبت جس طرح آکھ سنایا سی
حمزے تائیں دشمناں زہر کھلایا سی
کہیا اقلیموں نے کہہ سچی تقریر
زندہ ہے یا مر گیا حضرت عرب امیر
عمر کہے میں آوندے تائیں زندہ سی
پچھے میرے خبر نہ حالت گزری کیہ
کہیا اقلیموں نے جھوٹ نہ کہہ بہرام
زہر ہلاہل دیوندی ساعت ناں آرام
نہ کر گلاں جھوٹھیاں ناہ لگے دل بات
زہر ہلاہل کھائیکے کیونکر رہے حیات

عمر کہے کیہ کھٹناں کر کے جھوٹھ بیان
میں آیا ہاں چھوڑ کے زندہ عرب جوان
کہیا پھیر طبیب نے جھوٹھا ہیں بہرام
مینوں مول نہ بھاوندی تیری جھوٹھ کلام
جے کجھ ناہیں اعتبار دیاں ہُنے وکھلا
تھوری اقلیموں نے زہر لئی منگوا
پتھر اُپر پاوندا اوہو زہر نسنگ
ٹکڑے ٹکڑے ہو گیا اک دن اندر سنگ
فرمایا لے ویکھ لے زہر قہر دا رنگ
باجھ ہلاہل ویریاں کیتا ہوگ نہ جنگ
دم وچ پتھر پاڑیا ویکھ نہ رکھ جنوں
حمزہ ہوگ نہ جیوندا کہندا اقلیموں
توں مُڑ جا کے ویکھ لے میرا حق بیان
تے ہُن میرے جاونوں کیہ ہے نفع عیان
حال پتھر دا ویکھ کے عمر کریندا آہ
جاتا چھوڑ جہان نوں گیا اساڈا شاہ
حمزہ والی عرب دا گیا جہانوںمرد
جس دے باجھوں گزرنی عمر میرے وچ درد

گستم ظالم زاویا کیا کمایا دھو
انت جہنم جاوسیں توں بھی فانی ہو
آہا اجے نہ عمر دے دل نوں ذرا قرار
اقلیموں طبیب نوں چاہے کرے تیار
عرض بتھیرا کر رہیا ٹُرے نہ اقلیموں
پوسیدہ خود روندا عمر اکھیں بھر خون
اوڑک کہیا عمر نے یا ہُن میتھیں چل
یا تے مینوں رکھ لے ایویں مول نہ گھل
اوڑک ہوئی حد جاں ہویا نااُمید
عمر قضیہ کر رہیا مول نہ ٹُریا وید
جے خالی مُڑ جاوساں حمزہ دے دربار
قتل کرن گے پکڑ کے مینوں اس دے یار
یا تے میرے نال چل یا تے پاس رہاں
میں خالی جا اُنہاں نوں کیا جواب کہاں
کہیا اقلیموں نے جیوں خواہش تیوں کہہ
میں تے مول نہ جاوساں توں جاہ بھاویں رہ
اوڑک ایتھے رہن دی کیتی عمر صلاح
اقلیموں اڈاوندا نقل شراب مباح

پی شراباں عمر نے مستی دے وچ آ
چنگ خطائی کڈھ کے دتی تار وجا
مطرب بن کے بہہ گیا کرے سروو آغاز
جوش پیا وچ مجلسے سُن موزوں آواز
ایڈک سوہنا گاویا لوک رہے حیران
وجد پیا وچ حاضراں ہو جاندے غلطان
کہیا اقلیموں نے حالت کہ بہرام
اگے نہ سی جاندا توں گاوندا نام
ہُن توں کتھوں سکھیوں کون تیرا اُستاد
تینوں علم سرود دا اگے نہ سی یاد
عمر اُمیّہ نامہے کہیا نال امیر
ایہہ اس تھیں میں سکھیا اوہہے میرا پیر
ایویں روز گزاریا اُتوں آئی شام
لوک گھراں نوں جاوندے ہو کے ودع تمام
عمر اُمیہ رہ گیا دوجا اقلیموں
عمر تکے دا اپنا مکر لبھے موزوں
بے ہوشی دا پائیکے دارو وچ شراب
دیندا عمر طبیب دے اندر ہتھ شتاب

کہیا ویکھ طبیب نے مکر نہ کر بہرام
بے ہوشی دا پائیو دارو اندر جام
عمر کہے ہتھ بنھ کے میری کیا مجال
مکر کراون میں کون ہاں عاجز حال کنگال
کہیا اقلیموں نے دارو ہے و جام
پی خود جام شراب دا ایہو ہے بہرام
عمر اُمیّہ جام لے دیدوں نظر بچا
اندر اپنے توبرے سبھ لیا اُٹھا
جاتا اقلیموں نے اس نے پیتا جام
تے ہویا بے ہوش نہ دارو تھیں بہرام
وارو پھیر رلائیکے دیوے عمر شراب
اگے وانگ طبیب نے کیتے ویکھ جواب
اوہ بھی پاوے توبرے چوری عمر عیار
جانے وید جو ایس نے پیتا دوجی وار
پھر حیران جو کیوں نہیں ایہہ ہویا بے ہوش
دارو نے وچ بدن دے کیوں نہ کیتا جوش
تیجی واری عمر نے پھر دتا بھر جام
ڈٹھا اقلیموں نے نال قیاس تمام

ظاہر نظری آوندی دارو دی وچ لاگ
حیرت نال طبیب دی گئی عقل دی واگ
ایہو جہے پی گیادر چھنّے بہرام
پھِردا ٹُردا ہوش تھیں رہیا نال آرام
میں ہُن بُڈھا ہویا فرق نظر وچ ہوگ
ہوسی صاف شراب تے نظر میری وچ ہوگ
پڑھ بسم اللہ وید نے جام لیا کر نوش
دارو جوش کھلاریا وید پیا بے ہوش
بستر عمر لپیٹ کے گٹھڑی خوب کرے
اقلیموں طبیب نوں سر تے پکڑ دھرے
لے دھایا پنڈ بنھ کے آیا اندر راہ
جتھے سی بہرام نوں بنھ گیا دل خواہ
سر کہ کہنہ پائیکے وچ بینی بہرام
رکھوں کھول جگائیکے حالت کہی تمام
آندا اقلیموں نوں قلعیوں اندر وار
نک وچ سر کر پائیکے کر دتا بیدار
اکھیں کھول طبیب نے کہیا اے بہرام
ایہہ کیہ کیتا سحر ہے میرے نال تمام

عرض کیتی بہرام نے میرا کیہ مقدور
آندا عمر عیار نے تینوں نال شعور
ویکھ عمر نوں وید نے کہیا اس تھیں سچ
پکے اس دے کمہن ذرا نہیں کجھ کچ
پھر حمزہ ول ویکھ کے کہندا اقلیموں
زندہ اجے امیر ہے پر سُکا ہے خوں
جے شاہ مہرا ہوندا ہوندا بھلا امیر
شاہ مُہر بن ہور دی نہ ہوسی تاثیر
شاہ مہرے دی آکھدا سن مقبل تقریر
پاپا بزرجمہر نے جیوں بازو وچ چیر
حمزے نوں اُلٹاوندے حکموں رل مل یار
ڈٹھا پاسا ہیٹھ دا اوسدا لے آزار
آہا رنگ امیر دا سی جیوں سرخ عیاں
شاہ مہرے دی طرف دا پاسا بے نقصان
تاثیروں سی زہر دے دوجی طرف سیاہ
کہندے بزرجمہر نوں شابش تے واہ وا
کہیا اقلیموں نے ایہو سی تاثیر
شاہ مہرے دے اثر تھیں زندہ رہیا امیر

شاہ مہر اکڈھ بازوؤں دتا گھول پلا
تے حمزہ نوں آوندی پل پل جوش اُٹھا
ایویں رہے پلاوندے شاہ مہر است روز
قے ہر واری آوندی گئی بدن تھیں سوز
ہوئی بدن مبارکوں زہر ہلا ہل دُور
رنگ سیاہوں کر گیا اصلی رنگ ظہور
اکھیں دن بائیسویں دیکھے کھول امیر
پچھے نال اشارتاں ہاں کیوں حال ظہیر
اجے زبان مبارکوں بول نہ سکے مول
نال اشارت پُچھدا یاراں نوں مقبول
اقلیموں طبیب نے کہیا جواب وچار
وچ بیماری تاپ دے حال تیرا لاچار
ایہو حال امیر دا رہیا چالھی روز
دن چالھیویں اُٹھ کے ہویا بزم افروز
اے پر لایا ڈھاسناں نہ سی ودھ توان
عُمر اُمیّہ پاس بہہ کردا تدوں بیان
جیوں جیوں گھول کنیزکاں زہر پلایا سی
جیوں جیوں بنھ طبیب نوں آپ لیایا سی

پچھیا کتھے گیا ہے ہُن گستم مردار
کہندے یار حصار دے گرد گھتی پیار
پچھیا پھیرا میر نے کِتھے ہے لندھور
کہندے بندی وچ ہے بدھا اوسے طور
تدوں امیر لندھور نوں کہندا پاس بلا
کہہ لندھور اک ہے مالک ملک خدا
سچا دین خلیل دا جھوٹھا کفر تمام
منلیا لندھور نے آیا وچ اسلام
حمزے نے لندھور نوں لایا سینے نال
خلعت دیوے فاخرہ چھوڑ بندوں فی الحال
نالے کہیا پہن لے جنگاں دے ہتھیار
گستم تائیں مار کے جھب چھڑا حصار
سن کے ہندی تاجور مُچھیں دیوے تا
باہر نکل قلعہ تھیں پیا یلاں وچ دھا
بھی ہمراہ لندھور دے سبھ عربی مردان
کر کے تیغاں ننگیاں آئے وچ میدان
اکو وار لندھور نے گرز پھڑی وچ ہتھ
جھنب سٹے کل لعنتی جاندے آہو لتھ

نرے کیتے یلاں نے شور گیا اسمان
ہڑھ وگ چلے خون دے ہویا قتل جہان
جدھر پوندا گج کے شیر سیہ لندھور
بھیڈاں وانگوں نسدے کافر ٹُٹے ٹھور
دتی فتح خا نے پئے بہادر وگ
عمر اُمیہّ اک دھرے لانبو لائے اگ
اگے گُرز لندھور دے کافر پون چوپال
طبق زمین دا توڑیا شیراں گرزاں نال
اک دھر پورشدادیا بھکھا باز پیا
چڑیاں وانگوں کافراں تائیں جھُپ لیا
نعرہ سن لندھور دا ہلّے بند زمین
گستم مہرا موڑیا ہو کے حیرت گیں
سن پتاں خود دوڑیا فوج رہی میدان
نہ کو بچیا فوج تھیں ملیا نہ امان
گستم نے سن پتراں لیڑے لئے اُتار
بھیس وٹائے وگیاں نس ٹُرے مردار
ہوئی فتح امیر دی کافر ہار گیا
کل لشکر مروائیکے نس مردار گیا

مال متاع کفار دا عربی لیندے لٹ
گھوڑے اُوٹھ ہزار ہا تنبو کھڑے دے پٹ
اودھر گستم دوڑیا چڑھیا تُرت جہاز
ڈوب داغے دیاں بیڑیاں پار لتھا بیساز
آیا منگدا کھاوندا گیا میدان نوں
خیر منگیں دارداں دے روڑھ خزائن نوں
کٹدا گیا مصیبتاں منزل منزل چل
سُن فرزنداں رووندا گیا میدان ول
خبر سنی نوشیرواں منگتیاں دے حال
جوگی بنیاں آوندا گستم پتّاں نال
سد پُچھے نوشیرواں گستم نوں احوال
دس پیارے میریا کیہ کیہ پیا وبال
کیہ کیہ حال گزریا کیوں ہو گیوں فقیر
مار لیایا جیوندا والی عرب امیر
پیاں جیویں میبتاں درداں دے زنجیر
رو درویش سناوندا بے وحدت بے پیر
جیونکر حالا گزریا گستم کرے بیان
زندہ پکڑ امیر نے لیا لندھور جوان

میں دتی زیر امیر نوں لشکر لیا دبا
نکلیا لندھور تے پیا اساں پر دھا
سار گوائیاں میریاں فوجاں وچ میدان
میں بچیا سُن پتراں آئیا سرگردان
ایہو میرا ماجرا جنگاں دی تفسیر
تے میں ایسی ٹھوکروں ہویا حالی فقیر
اوہ ہندی لندھور رہے اس رستے دا پیر
اس دا پیر امیر ہے حمزہ عالمگیر
حال فقیری ویکھ لے تیں در آیا ہاں
مینوں ہور پناہ نوں نظر نہ آوے تھاں
پر کجھ حال امیر دا نہ مینوں معلوم
خبر نہیں ہے جیوندایا ہویا معدوم
وچ حصار امیر نوں یاراں کھڑیا چا
کیہ جاناں ہے جیوندا یا ہو گیا فنا
جے تے حمزہ ہوسیا زندہ صحت نال
میرا ایتھے دسناں تاں ہو گیا محال
جے اوہ ہوسی مرگیا ایویں کرے خا
خدمت وچ حضور دے تائیں رہاں سدا

سُن حالت نوشیرواں ہو رہیا دلگیر
ہووے گی بے عزتی جے بچ رہیا امیر
تاہیں خبر جو پہنچیاں آخیراں فی الفور
والی عرب امیر نے پھڑ آندا لندھور
اندر دلاں کفار دے سن کے فکر پیا
گستم سُندے سار ہی شہروں دوڑ گیا
جاندی واری شاہ نوں کر کے گیا سلام
جت کت حال گزاریا تیرا ہاں غلام
ڈردا عرب امیر تھیں گیا میدان چھوڑ
ویروں جڑاں اکھیڑیاں گیا مہاراں موڑ
جھگا چوڑ حریف دا بیبت گئی مگھوڑ
کیتے عمل تباہ تے گردن گئی مروڑ
تے دو نین دکھاوندے دل دا خون نچوڑ
ویری نے کھیہ چھانکے دند دبائے روڑ
ہُن دم کٹ نہ سکدا دل ہویا انموڑ
بازاراں وچ چغل دی ہُن کو دھرے نہ لوڑ
عمل وگائے طالع لے ڈبو وچ بوڑ
نال حریف بہاراں کون گھتے ہتھ جوڑ

ویری دا گھر سامناں کون رکھے کن کھوڑ
کڈھ دیاروں لے گیا قہر غضب ول ہوڑ
پایاں بہت خواریاں جھلے طعن تنوڑ
ہُن دس نہ رہیا دسنا کھادا قوت گھروڑ
دم بارے سبھ دسدے کسدی تکی اوڑ
ویر پئے گھر سکھنے کتنے لکھ کروڑ
دشمنیاں وچ مدتاں مغز گوائیا پھوڑ
گستم تاج میدانوں گیا اُمیدا توڑ
لشکر نال تیار کر ہویا جلد روان
فوج سنے تے پتراں جاندا ترکستان
سی مغلاں دا بادشاہ ملک اندر تاتار
نام پوپین کاؤس تے قوت باجھ شمار
سنیاں گستم آوندا اتوں حال تباہ
آیا استقبال نوں آ ملیا وچ راہ
لے آیا وچ بارگاہ عزت حُرمت نال
پچھیا کیوں فرمایا قدم رنجاں ات حال
گستم گل امیر دی کردا کل بیان
اس دے ہتھوں بادشاہ میں ہاں سرگردان

اس کہیا نوشیرواں عہد نتار کرے
دینے مہر نگار دے جے اقرار کرے
حمزہ عربی زاد نوں میں ماراں میدان
سن یاراں تے دوستاں گھڑی نہ دیاں امان
بے ادباں دی تیغ تھیں اُلٹی لاہاں کھل
جے رقعہ نوشیرواں گھلے میرے ول
میرا ذمہ آکھدا سن گستم گمراہ
اندر گھر نوشیرواں تیرا کراں ویاہ
مار کیویں توں عرب نوں لے لے مہر نگاہ
راضی ہے نوشیرواں کیہ کرنا اقرار
والی ہفت اقلیم دے ویری دا سر لاہ
گھر اس دے وچ اپناں ہویا جاں ویاہ
خوش ہو کرنے جنگ نوں ہویا مغل تیار
اندر جنگامیر دے لگا ہون خوار
داڑھی تے ہتھ پھیریا جنگ مچاون نوں
دوویں مُچھاں تاڑیاں ریش مناون نوں
شادی مہر نگار تھیں پیا کروان نوں
دے بدلے وچ گھر دیاں لیک لوان نوں

کر کر جوش پکاریا شیر بہادر نوں
ماراں وچ میدان دے عرب دلاور نوں
جس دن فوجاں میریاں چڑھ وگیاں میری تلوار
ذبح ہویاں دے خون دے نقش کھلن وچکار
جان عرب دیاں شوخیاں ویکھ میری پیکار
جاناں کلمل آوسن ویکھ میرے ہتھیار
خاک اڑے میدان دی عرب اُڈے وچ گرد
میں ژوپیں کاؤس ہاں سر مرداں دے مرد
وچ میان سماوندی نہ میری تلوار
ہون لگے ہُن کسے دے رن وچ ٹکڑے چار
سُن گستم دلشاد ہو آپ گھلّے جاسوس
جھوٹھے مکر سکھائیکے ول ژوپیں کاؤس
کہن ولوں نوشیرواں آئے ہاں تیں ول
حمزہ عربی فوج لے چڑھیا میں پر چل
فرزندا مٹیا سن تیرے اوصاف
دھری اُمید جو مار سیں اس نوں وچ مصاف
کٹک کھلوتا تاڑوا مارو عربی نوں
لے فوجاں چڑھ آؤناں ترکستانوں توں

توں حمزے نوں مارنا کر کے جنگ جدال
وچ میدان نگھارنا توں عربی دا لال
میرا کم سوارناں توں کر زور کمال
سر تیرے تھیں وارناں میں دولت تے مال
میرا حکم وچارناں توں دانائی نال
کہہ فرزند پکارناں میں تینوں ہر حال
سن ژوپیں کاؤس دا شاہ ہویا دل جان
ہُن مینوں سلطان دا آ پہونتا فرمان
فرض ہویا میں سریتے مارن عربی دا
لازم پیا وجاوناں طبلے حربی دا
اس فرمانوں مغز دی ہور ودھی کجھ دا
دو تن سیر غرور تھیں من تھیں گیا ودھا
جوش تکبر ادھ ہویا دھڑیاں چار
ہُن اوہ نقد دساوندا دل دا تس اُدھار
ایویں پیہے دندیاں گھر بیٹھا مُردار
ویری نوں جھپ جاوناں جیوں برقی بازار
تے اجے عرب امیر دے نہ ڈٹھی ہتھیار
پچھ نہ لیا نصیب تھیں جت ملے یا ہار

وانگوں کملی مکڑی چاہیا بڑا شکار
تن گردے شہباز دے توڑ گوائی تار
ندی وڑیندے شیر نوں کمبل سمجھ وچار
لگا جپھا پاونے ڈب مرے وچکار
حمزہ دے ول بارگاہ اُلٹ چلی تاتار
تے تاتاری ہرن دی رہی وچھنی ڈار
لگا عرب پچاونے توڑ خزالاں مشک
کانے پنج نہ اندروں باہروں لاواں کنک
گنتی گزری حد تھیں اس مغروری دی
عربی زادوں پارنی بو کستوری دی
آہے حمزہ پاوندا عافیت جس روز
سد شہپال لندھور نوں ہویا بزم فروز
لندھوروں شہپال نوں دتا ادھ ونڈا
آپس اندر دوہاں دی کیتی صلح صفا
دوویں راضی ہوئیکے رل بیٹھے اک جا
اندر حق امیر دے کردے نیک دعا
نال صلح دے ہو گئے جاں راضی سردار
کوچ نقار وجیا حمزہ دے دربار

لے فوجاں نوں چڑھ پیا عم رسول کریم
فوجاں دے وچ زینتاں لشکر شان عظیم
نال لیا لندھور نوںکر نائب بادشاہ
تے اورنگ کورنگ بھی ہو چلے ہمراہ
مالک ادھے ملک دا ہو رہیا شہپال
خدمت وچ چپول بھی ٹُریا حمزہ نال
جنبش کیتی لشکراں چڑھے جہازیں آ
خشکی لگی آئیکے اتر وگے سدھا
دو منزل نوں اک کر جاندا عرب امیر
شوق دے گل پاونے زلفاں دے زنجیر
ڈھکا سہر میدانوں اوڑک آن قریب
جتھے دل بیمار دا واقف دسے طبیب
آہے وچ میدانے اگے ہور فساد
والی ہفت اقلیم دا سی اک خواہر زاد
ایہہ نیشت دا بادشاہ نام اس دا اولاد
سنیا اس اولاد نے مویا عربی زاد
گستم زہر کھلائیکے پردیساں وچ جا
حمزہ عربی زادی آیا جان گوا

ایویں وچ جہان دے پئی چوفیر پکار
حضرت عرب امیر نوں گستم آیا مار
ایہہ اولاد سوار ہو چنگی فال وچار
والی ہفت اقلیم دے آ وڑیا دربار
پیشانی دھر عجز تھیں تخت اگے مردار
ہویا عرض گزار تے چاہی مہر نگار
کہندا بختک بختیار عرض حضور گزار
سلطاناں ایہہ بھانجا ہوندا منت دار
اس دی عرض قبول کر اس وچ ننگ نہ عار
آ ڈُھکا دربار تے موڑ نہ حال خوار
حمزہ تھیں اقرار سی ہو گیا فنا
گستم زہر کھلائیکے آیا شور مٹا
پچھوں اس دی فوج نے نال لیا لندھور
لشکر گستم شیر دا مار دتا کر جور
سن گستم نے آکھیا ایہہ سچی تقریر
فوج پئی جاں ہو گیا آپ شہید امیر
بختک عرض گزار دا مُڑ کے دوجی وار
عرب ہوندا جے جیوندا آ لیندا اقرار

ہُن اوہ گیا جہان تھیں توڑ ملن دی آس
درباروں اولاد نوں رد نہ کرو نراس
سن دل بزرجمہر دے کردا شاہ دھیان
حمزے دے احوال تھیں توں کجھ آکھ بیان
کہیا بزرجمہر نے زندہ اجے امیر
اج کل ویکھو آوسی لے کے فوج کثیر
پھنا قول اقرار تھیں ہرگز نہیں روا
متاں رقیب امیر تھیں بیٹھے جان گوا
بختک کہندا مول نہ زندہ اجے امیر
جے زندہ بالفرض ہے تاں بھی ہے تدبیر
آئے تائیں دیاں گے ایہہ تقریر سنا
سنیاں تینوں ماریا گستم زہر کھلا
تیرے وچ افسوس وے کیتی گریہ زار
ماتم تیرا رکھیا اسیں اندر بار
چاہیا پھر اولاد نے آن سوالی ہو
کیتا مہر نگار دا نال ایس دے ڈھو
مسلم ہوندا جیوندا نہ کردے ایہہ کار
ہُنہویا سو ہو گیا کارو سون ہو پار

بھی بختک نے عرض کر رمز رکھی اک ہور
عربی انت ناچیز ہے بھاویں صاحب زور
یاد رہے وچ جگ دے نام تیرا ایہہ نگ
ساک گیا لے شاہ تھیں عربی کر کے جنگ
بختک دے اس نستروں ہویا اثر تمام
من گیا نوشیرواں ہوون نوں بدنام
چاہیا ہُن اولاد نوں دیوے مہر نگار
تے ایہہ مہر نگار دے کنیں گئی پکار
سن روئی کیوں باپ نے ڈوبے قول قرار
لا لارے گلزار دے بیٹھا خار کھلار
کیوں ہُن لگا پاونے نا محرم دے وس
کیوں لگا وکھ چاونے قول قراروں نس
اندر عشق امیر دے گیا کلیجہ چُور
دلبر دا وچ دلے دے کردا نور ظہور
کرے پکاراں حمزیا کتے شتابی آ
کونج پئی وس کاگدے چنگل گھت چھڑا
چور پیالے چلیا اج امانت نوں
بوڑھ امانت والیا خبر لویں جھب توں

نال دوچشماں تیریاں دل نوں پئی پریت
میں روندی نوں جگڑے گئے غماں دے ویت
پہونچ میانوں کڈھ کے تیز کھنڈا فولاد
کر برباد فساد نوں ظالم نوں ناشاد
ویری دی اولاد نوں نام جیہدا اولاد
رن وچ مار جو بدن تھیں کر گردن آزاد
آہے جاں اولاد نے چاہیا ہو تیار
لے کے مہر نگار نوں جاوے طرف دیار
کہیا مہر نگار نے ہو آزادہ تان
مہلت چھیاں مہینیاں دی میں منگدی ہاں
رکھ تنبو وچ جنگلے شہروں چک مقام
لے جا کڈھ میدانوں اپنی فوج تمام
دست اندازی جے کریں توں میرے ول آ
مینوں قسم خدائیدی مراں کٹاں کھا
تاں اولاد ضرور توں آیا باہر وار
گرد میدان جنگلے بیٹھا تنبو مار
مہلت وقت اُڈیکدا دن دن کرے شمار
وچ محلاں اپنے رہنی مہر نگار

ایہہ سارے وچ ملک دے خبر ہوئی اظہار
شہزادی نے رکھیا نال اولاد اُدھار
تدھ نوں عرب امیر بھی نیڑے ڈھکا آ
دو تن منزل گھلیا اگے عُمر دوڑا
جا کے وچ میدانے میری خبر سنا
سکھ سنیہاں یار دا لے میرے ول آ
گرد نواحی شہر دے پہونتا عمر عیار
ڈِٹھے گرد میدانے کاسنوں بیٹھا تنبو مار
کہیا ہے سلطان دا شہزادہ داماد
ایہ نیشت دا بادشاہ نام اس دا اولاد
پچھے دھیاں کتنیاں ہن اندر گھر شاہ
کہیا مہر نگار ہے اکو وانگوںماہ
اس دا عقد امیر تھیں سی اگے دلخواہ
جاں ہُن حمزہ مر گیا اس نے لئی ویاہ
جاں ایہہ عمر عیار نے سنی حقیقت سار
غداراں دے عمل نوں بُرا کہے سو وار
جے حمزہ بن بادشاہ بیٹھا ساک سہیڑ
سکے پیارے ساک دی میں جڑ لواں اکھیڑ

جے پہلے نوشیروں چھیڑ چڑھائی چھیڑ
اک پل کر کے حاکمی لواں نیاؤں نبیڑ
جاواں کلا مکائیکے ویری دی رڑکھیڑ
لوندی کھاکھ رقیب دی مڑ جڑ چلاں چپیڑ
اس دے نویں نکاح نوں پھڑ مڑدیاں ادھیڑ
یاد کرے جاں جیوسی جو اج دھراں دریڑ
رکھدا پھردا بادشاہ داماداں دی ہیڑ
جل رقیب جہنمی پھوک جلائے پھیڑ
مگروںمرداں گیاں دے جو پے گئی تریڑ
درز ملا دُکھ پورساں رواروی وچ پھیڑ
ڈھول لگا ہتھ عمر نوں لیا گلے وچ پا
گھت کہا دھر ڈگے دی لشکر وڑیا آ
بن بازی گر گڈیا آ نیزہ میدان
نیزے دے سر چڑھ گیا ڈھول سنے مردان
مار ہولارے ڈھول نوں چرخ وگایا گُھم
لشکر وچ اولاد دے پئی چوفیرے دُھم
آ وڑیا وچ فوج دے بازی گر طرار
فوج ڈھکی اولاد دی ویکھن نوں مردار

چھالاں لایاں عمر نے اڈیا وچ ہوا
کلے نے سو مرد تھیں گھتی ودھ کہا
تیرے تے چڑھ جاوندا سریوں مارے چھال
چڑھ نوکاں دے سریتے واہے چرخ کلال
تڑف تڑف کر پھُرتیاں بازی گر طرار
تند کچی پرکھیلیا سر انگشتاں بھار
تندوں پیر نہ ڈولدا مول نہ ڈولے تان
پیر سروں سر پیر تھیں کرن نہ لوک پچھان
وگے ورولا داد دا کھا کھا کے گھمگھیر
گھمگھیراں وچ ہیر پھیر زبر دمن کجھ زیر
چھال لگاوے لوٹنی لوٹ وگے وچ چھال
ویکھ سپاہ اولاد دی ہو ہو گئی نہال
کرن خبر اولاد نوں بازی گر دے رن
رنگ رنگاں وچ دسدے وانگ فریب فرنگ
اپنے پاس اولاد نے لیا بلا نسنگ
عمر وکھائیاں بازیاں ویکھ ہویا دل تنگ
دیندا عمر عیار نوں باجھ شمار انعام
آپ پکارے آفریں تے تعریف تمام

بازیگر بہادرا سحر تیرا سبھ کار
ہیں ورواں دا چنڈیا توں عیّار طرار
تیرے ہو مقابلے ہوگ نہ وچ جہان
بازیگریاں تیریاں فرحت دا سامان
عمر کہے ہتھ بنھ کے آ اگے اولاد
حکم کرو دکھلاوساں بازی ہور اپرادھ
لکڑو اک آدمی دیاں بنا دکھلا
اک سو گز اوس دا ہوسی قد اُچا
پھیراں گھیراں اوس نوں اپر ہٹ تمام
جے اکھاں تے اُٹھ کے تینوں کرے سلام
فرمایا اولاد نے ایہہ بھی کھیل دکھا
چھوڑ کبوتر بازیاں بازی باز مچا
اپنے لشکر مُڑ گیا سد لیا لندھور
خبر نہ کیتی کسے نوں لے مُڑیا فی الفور
جو کجھ سی سمجھاوناں لیا اوّل سمجھا
پالمّاں لندھور نے لیا لپیٹ چھپا
خوب لپٹ لپاٹ کے ٹلے دے وچ پا
گھت رسا وچ گلے دے کھچ لیا لے دھا

کھچ کھڑیا وچ فوج دے لکڑ وانگ لندھور
ہلے جُلے مول نہ اوہ رہیا اک طور
جا اگے اولاد دے بازی شروع کرے
پھڑے کدی لندھور نوں سر تے کدی دھرے
چڑھے کدیخود اوس تے سر تے نچے جا
پھیر کدی خود ہیٹھ ہو سر پر لوے اُٹھا
لکڑ وانگوں ہو رہیا بھی لندھور قبول
باجھ ہلائے عمر دے ذرا نہ ہلے مول
اے لکڑ دے آدمی عمر کرے فرمان
چُم قدم سلطان نوں پکڑ لوے فی الفور
چک اُتانہہ لے گیا وانگ ممولے چا
پنجے وچ اولاد دی چلی جانہوا
ہو بے دل اولاد نے کیتا شور پکار
اے بازیگر کاملا جھبدے لئیں اتار
ڈٹھی بازی تدھ دی ہنر تیرے دی کار
ہُنر تیرے نوں آفریں تے توں خوب طرار
نعرہ مار عیار نے کیتی بڑی پکار
رو ظالم میں عمر ہاں بازی پاون ہار

ایہہ لکڑ دا آدمی سرندیپی سردار
ایہہ لندھور جوان ہے ہندی تیغ گزار
رو عمراں کٹ دکھڑے گن گندھاں دے دن
مر جنجاں دیا لاڑیا تیل چڑھایو گن
بازی گردے ہنر دی کر رو رو تعریف
بازی بار سدھاریوں غالب پیا حریف
ہتھ تیرے وچ کنگناں ہن اوہو ہتھ دھو
اسیں تینوں پھڑ ٹنگناںسن اوہو دکھ رو
مہندی ہتھیں رنگناں مل نوشہ خوشبو
اسیں نہ ہرگز شگناں سیخاں وچ پرو
خط آزادی منگناں توں نت عرضی ہو
اسیں تیرے سروگناں گردن پیر اڑو
خون تیرے تھیں رنگنے ہتھ تیرے ہر دو
سہرا سون کمند دا گردن دے وچ ڈھو
جُھگا تیرے لُٹنا کر دیوے دیلو
مہر نگار ویاہونی جگ سو کھیری ہو
اپر واڑی آ پیوں اے بد زاد اولاد
ڈھکوں منگن منائیکے لکھ مبارکباد

اسیں تیرے سر مارنی نت سو سو بیزار
تے توں عمر گزارنی کر کر گریہ زار
آپ اولاداں منگیاں پیو دی گئی اولاد
پنجے وچ لندھور دے لے ہن ملنگ مراد
آہے نام لندھور دا سن نسے کفّار
اک پنجے وچ رہ گیا کافر بدکردار
فوج نسی اولاد دی آئی وچ دربار
آ اگے نوشیرواں کیتی حال پکار
والی ہفت اقلیم دا سن رہیا حیران
وچ دلے شرمندگی حسرت اندر جان
کیتے تھیں پچھتاوندا بیٹھا ہو دلگیر
بدنامی سر آ گئی ویری تھیا امیر
تے اودھر اولاد نوں کھڑیا پکڑ اُٹھا
اگے عرب امیر دے دھرے لندھور لے جا
سن حمزہ فرماوندا ایہہ کیہ کہن کلام
عمر اُمیّہ ماجرا دسے پھول تمام
کیتا حکم امیر نے پورشدادی نوں
لے اس نوں یلعادیا رکھ بندی وچ توں

کٹ رقیبا میریا بنے جویں تیں بھا
اندر خاصے خاندن کیتو نواں ویاہ
طرف میدان ٹُر پیا حمزہ لشکر نال
خبر سنی نوشیرواں آیا استقبال
گلیں ملے جیوں ملے دا رل مل یاراں نوں
شاہ دیوے خود خلعتاں سبھ سرداراں نوں
فرماوے نوشیرواں گستم آیا سی
میں حمزے نوں ماریا آکھ سنایا سی
رہے اسیں پچھتاوندے سُن کے حال جفا
گستم تائیں شہر تھیں دتا اسیں کڈھا
آئے اندر بارگاہ کیتا جشن تمام
چالھی روز گزار دے وچ خوشی آرام
بختک نوں نوشیرواں کہندا ہو دلگیر
ہے جو شرط امیر تھیں کیہ کرئیے تدبیر
کر کے عرض سناوندا بختک ایہہ تقریر
چاہے مہر نگار نوں جاں ہُن عرب امیر
کہناں سر لندھور دا شرط ہویا اقرار
سر دیو لندھور دا بخشاں مہر نگار

حمزہ سر لندھور دا کٹ نہ دیسی مول
ساکتساں تھیں شرط بن ہو سی نہ وصول
ایویں جاںدن دوسرے تخت بہہ سلطان
عرض کریندا اُٹھ کے عمر عیار جوان
وعدے وچ کریم دے ہوندا رنگ دعا
حمزہ نوں فرزندیوں کرنا فخر عطا
فرماوے نوشیرواں سن اے عمر قبول
کرن اسیر لندھور نوں ساڈی شرط نمول
دیو سر لندھور دا کریو عہد تمام
میں حمزہ نوں دیوساں دختر تے انعام
ایہہ گل سُن لندھور نے کرسی تھیں ہو زیر
سر نیواں کر آکھیا کٹو لے شمشیر
اس بندے دی لکھ جاء حمزہ تھیں قربان
حاضر ہے وچ حکم دے میں عاجز دی جان
بختک عرض گزار دا حکم دیو فرما
کرے جلاد لندھور دا تیغوں سیس جدا
حکم دتا سلطان نے آن کھڑا جلاد
لگا سیس لندھور دا کرن جدا بدزاد

تیغ مقابل گر نے جاں لے گیا حرام
جوش پیا وچ عربیاں سینے تپے تمام
حمزہ کرسی اپروں کر کے جوش پیا
تیغ دا ہتھ آوندا راہ وچ پکڑ لیا
حمزے نے جلاد تھیں کھوہ لئی تلوار
مکی مارے گردنے اوہ مویا مردار
بختک نوں پھڑیا ماریو حمزہ حکم کرے
ایہہ گل سُن نوشیرواں محلیں نس وڑے
عُمر امیر پکڑ دا بختک تائیں جا
مارے سو سو جُتیاں سر ننگا کردا
جا پئی بے عزتی بختک روندا زار
صاحب بدلے خادماں پئی چِھتر دی مار
والی دی وچ مصلحت سر پر جایا بھار
حاکم کرن کرولیاں روون خدمت گار
مکر کرن جے بادشاہ نوکر کھاون مار
سر پر جھلن شاد ہو دو لگن یار چار
نمک حلال وزیر دے مغزروں گیا بخار
ننگا ٹوٹر تھوریا سوہلی نال عیار

اُٹھ اپنی دل بارگاہ آیا عرب امیر
تھاؤں تھائیں گھراں نوں سبھ ٹُر گئے وزیر
جاناں دے وچ حسرتاں اندر دلاں فساد
ہُن سر چڑھیا جاوندا کہندے عربی زاد
آون جاون ظاہری سارے وچ دربار
آپس اندر دلاں دے وٹ نہ گئے بخار
دشمن کر کے جاندے حمزہ نوں امرائ
باجھوں بزرجمرہ دے سبھ ویری ہر جا
اک دن کہندا بادشاہ بہہ گوشے وچ پھیر
کر مصلاحت بختکا عربی ہوون زیر
زورا پائیا عربیاں ہوئے ہاں ناشاد
زوروں دختر چاہوندا ساں عربی زاد
جے میں دختر ناں دیاں عربی کرسی جنگ
جے دیواں وچ خلق دے مینوں لگدا ننگ
سر ڈکھدے سن بختکے ہور دسی تدبیر
اس حیلے تھیں مرے گا وچ حمزہ عرب امیر
رکھو مہر نگار نوں گوشے کتے ٹکا
اک بُڈھی نوں مار کے چا دیو دفنا

ظاہر کریو عام وچ موئی مہر نگار
حمزہ دے دل عشق ہے سن مرسی لاچار
فرماوے نوشیرواں جے ایہہ ظاہر ہو
آکھاں کیا امیر نوں عزت رہے نہ کو
چاہیا جا سی اعتبار ہوواں گے بدنام
اس وچ بھارا ننگ ہے کہن بُرا تمام
بختک کہندا میں کہاں چنگا اک جواب
شاہ کہے اوہ کیا ہے آکھ جواب شتاب
عرض کرے جو کہاں گے حیلہ چایا سی
اس حیلہ تھیں تدھ دا عشق ازمایا سی
بختک دی تدبیر نوں سُن گیا سلطان
راتیں زہر کھلاوندے اک بُڈھ نوں آن
بُڈھی موئی زہر تھیں روناں پیا تمام
مرنے مہر نگار دی خبر گئی ہو عام
خود بیتھا آ بادشاہ ماتم صفاں وچھا
تعزیت لین آوندے جو سارے امرا
جاں حمزہ وچ بارگاہ آیا وانگ مدام
مرنے مہر نگر دی خبر سنی وچ عام

تاج سروں لاہ ماریا ہو ڈگیا بے ہوش
ہوش پئی دل درد نے چاہیا جوش خروش
وچ فراق امیر دے نعرے لگے ہزار
گرد بگرد میدانے پہونتی کوک پکار
ڈگدا اُٹھدا بیٹھدا باجھوں صبر قرار
جان بے دم اٹکدا ہوش گیا غم مار
بے ہوشی پئی اُٹھ بیٹھدا ماتم وچ امیر
سارے یار امیر دے روندے ہو دلگیر
حمزہ آہیں ماردا یار کریندے زار
پر لندھور نہ روندا تنہا وچ دربار
بتر بتر ول روندیاں ویکھے ہو حیران
نہ بولے نہ کسے نوں آپ بلاوے آن
عمر اُمیّہ آکھدا آس دے وچ گوش
توں کیہڑے اندھیر تے ہور رہیا خاموش
بے درد الم قدیا بیٹھوں چپ کیا
لیڑا لتا لاہ کے ایویں رہت پیا
ویکھاں ساڈا بادشاہ روندا آہیں مار
سارے یار امیر دے کردے گریہ زار

ویکھا اکھیں میریاں ہو رہیاں پُر آب
حمزہ دے ول ویکھ لے ہو رہیا بے تاب
تیں ول درد نہ آوندا ویکھ اہناں دا حال
بیٹھ تماشا ویکھدا ہیں توں خوشیاں نال
تینوں لازم مول نہ رہیں چپاتا توں
ہُن تیں بھی سی چاہے ہوندوں حال زبوں
مر جاناں چھڈ جاونی ایہہ دنیا مردار
اک دن تے وچ مجلسے دلدا کدھ بخار
روندا اج روز ہے جتنا روویں گھٹ
اتنا روجو روندیاں ہوویں چوڑ چپٹ
ہس رس وقت گزارناں بیدرداں دا کم
رو ظالم دکھ پئے تے ایہہ دکھ ہون نہ خم
فرمایا لندھور نے سن اے عمر بھرا
روناں ناہیں آوندا مینوں مول ذرا
میرا بھی دل چاہوندا کر ساں گریہ زار
اکھیں داد نہ دیندیاں مجلس دے وچکار
مینوں ول نہ روندا رونداں کیویں بتا
روون دیکجھ پھوک دے میرے مغز دوا

درد بھری کو جنگلوں بوٹی پٹ سنگھا
یا اپنا دل کڈھ کے توں میرے وچ پا
عمر کہے ڈنڈ گھت دے لنگر کل اڈا
لکڑ کاٹھ جو پاوی مار سرے تے چا
گھت اڑات پیاریا ہو کے کھڑاڑ
سر تے مار دوہتڑاں کر کے شور مچا
پٹ سرو سر کڑک کے تے مجلس کڑکا
بیدرداں دے دلاں وچ درد نوں رڑکا
گھت دوہائیاں لمیاں بل دی نوں بھڑکا
ڈھاہاں مار بتھیریاں تے جگرے دھڑکا
دھا اندر دربار دے نویں کلا کھڑکا
پکڑ مروڑ مڑاڑ کے سبھ دا تن تڑکا
جو تیرے ہتھ آسیا توڑ سرے کر تان
ایہو تیرا رووناں ماتم دا سامان
لے کے مت لندھور بھی دھا پیا دربار
چیک چہاڑا گھتیا کنب اُٹھے سردار
لنگر خانے جا پیا کیتا چوڑ چپٹ
بھرے کلاوے لنگروں مارے کل اُلٹ

بد خواہاں دے سرے تے کوک وگائی سٹ
بے درداں دے لاندے کھول وکھائے وٹ
بہت اریا پتیا دتی گھت کہا
بریاں ڈھاہاں ماریاں شہریں پئی صدا
کیّاں دے سر توڑ دا نک کئیاں دے لک
جان گوائی بعضیاں دی وچ دھک دلک
لوکاں تائیں ویکھ کے ہاسا کُھل پیا
ساری مجلس ہسدی روناں بھُل گیا
حمزہ باجھوں ساریاں ہاسا بند نہ ہو
ایہہ تماشا ویکھ کے رو نہ سکے کو
غصے ہو کے عمر نوں کہندا عربی شیر
وقت کوقت نہ ویکھدوں ہویوں ایڈ دلیر
عمر کہے کن آکھیا ماتم دا دربار
وچ محلاں جیوندی آہی مہر نگار
مینوں ایہہ معلوم ہے دلاں چھلاں دا حال
تیں تھیں مکر بناوندے دشمن بد افعال
ایہہ گل سنی امیر نے کیتا کجھ اقرار
شک رہے وچ دلے دے پر ہُن نہ اعتبار

تد نوں چاتا بوت نوں آنداباہر وار
جا دفنا دن مقبرے شاہ سنے سردار
کر کے آئے گھراں نوں پختہ قبر تیار
مر مر سنگ لگائیکے کیتے زیب ہزار
حمزہ لے کے دوستاں آیا وچ دربار
مرنے مہر نگار دے دل اندر اعتبار
روون صبر نہ آوندا روندا زارو زار
ساعت بعد بلایا اپنے پاس عیار
کیونکہ جا تو جیوندی آہی مہر نگار
تے ایہہ کسدا مقبرہ بنیاں زینت دار
عمر کہے میں قبر تھیں لے آواں تابوت
آپے اکھیں آپنے مُردہ کریں ثبوت
آہا ویلا شام دا دھایا عُمر عیار
جاندی ڈِٹھی قبر ول اک بُڈھی مردار
آہے مہر نگار دی ایہو د
أای سی
کُٹ قبر ول چوریاں لےکے آئی سی
آن مقابل عمر نے گلوں پھڑی مردار
تاہیں چڈی ہو گئی جان ولوں جان پار

لیڑے لاہے اوسدے خود پہنے عیار
پکڑ اوہ ہتھ چوریاں قبرے گیا طرار
آہے اُپر قبر دے راکھے پہرے دار
دائی جاتی ایہناں نے کرن ادب سو وار
دائی وانگوں ایہناں تے کردا عمر عیار
دردوں مہر نگا دے رووے زارو زار
راکھے گردے اوسدے آ بیٹھے رو رو
عمر کہے ہن بچڑیوں رو نوں صبر کرو
پا دارو وچ چوریاں سبھناں نوں ورتا
پکڑ ڈنگوری ہونگدا لانبھے گیا چلا
سبھ راکھے بے ہوش پئے زمیں تے آ
گھاگھی ہاری بڈھیے گیوں کیا کھلا
عمر کہی لے جاپیا پٹی قبر ثبوت
کھڑیا پاس امیر دے کڈھ قبروں تابوت
کھول ڈٹھا تابوت نوں حمزہ نے ہتھ پا
ہڈ پرانے کھڑکدے مغزوں صفن صفا
بانہاں ونگ تڑنگیاں دو ڈوئیاں ہتھ دو
لٹکن جوکاں سکیاں سنگلیاں بد دو

کِکر دے سک ونیںا ڈولے دو اندول
چہرہ جیوں ابلیس دا ویکھ پڑھے لاحول
ٹوٹے و رخساریاں نک دوناساں تنگ
متھے چمکاں ماردا دوزخیاں دا رنگ
ہوراں بھواں کمان تے اس دی ابرُو تیر
سڑیاں گلیاں اکھیاں نوروں بے تاثیر
رنگ بڈھیپے لٹیا مرگ لیا لُٹ نور
مونہہ کھلا مُردار دا بھریا درد تنور
کن جیویں دو سکڑے قشر ترنج مثال
تُوبنے بیخ اڈاوندے واہ بڈھی دے وال
زلفاں دے زنجیر نوں توڑ وگی تقدیر
پیا کمند جو مرگ دا کیتی لحد اسیر
نہ والاں وچ چیرنی نہ اوہ رنگ ساہ
جاں تے چوگ نکٹھڑی کنگھی گئی نہ وا
تے اوہ باجھ پراندیاں وانگ چھتے دی جت
اس اُنکتری اُن نوں چرکی گئی نہ کت
تے روغن دے رنگ تھیں کدے نہ پاوے بو
جاں تے ڈھلی جوانیوں کدے نہ ڈھا دھو

گُند نہ دھریاں میدیاں گُت نہ لٹکے زیر
ہو ان کھوپر ٹوریا وال سٹائے کیر
متھے دے ول اُلرے وال پے بے وس
نونہہ سکی شیطاندی دلاں چھلاں دی سس
سوکن درد فرا دی بیزاری دی ماں
بد روئی دی دُھپ تے داد تپی دی چھاں
ہمدم دم بے قدر دی گئی عدم تھیں پار
آفت کالی رات دی اوہ ہے سی بدکار
قدم گڈے دا اُٹھناں پہلے پہر تیک
رگاں سکایاں نزع نے دالاں تھیں باریک
دو شانے دو کنگھیاں دندیں ہڑے پئے
دوپستان ٹکانیوں دو ہتھ اُرے پئے
جوڑا نجوڑ پلید دے ہوئے سرے پئے
وچ میان دوران دے ہڈ دوچھرے پئے
صورت شکل ڈراونی ڈٹھی عم نبی
آہی مہر نگار تھیں اس نوں نسبت کیہ
مار دیائی باندری لیا پری دا نام
مکر فریب تمام ہے ایہہ بختک دا کام

دوجے روز امیر جاں آیا وچ دربار
حاضر سبھ سن بادشاہ کہے امیر پکار
کیتا کتنی وار ہے نال میرے اقرار
کر کے ردّ بہاوندے مکر جگا وچکار
ایہہ میری بے عزتی ہوندی ہے اظہار
ہُن نالائق ہووناں مینوں نہ درکار
سروں پرے کد خون ہے گھروں پرے کڈن
جو کہیا سلطان ہے میں دھریا سر من
بختک مکر جگاوندا کرے فساد تیار
میں رہساں یا رہے گا ایہہ بختک مردار
ایہہ گل آکھ پکاردا حمزہ عالی جاہ
بختک تائیں پکڑ کے مردو کرو فناہ
سُن حمزے دے حکم نوں اُٹھ پئے عیار
ہتھ کھلوتا بنھ کے بختک عرض گزار
میں نہ دشمن تساں دا مفت نہ کرو خوار
سی ازماون واسطے ایہہ سرچایا کار
کہندا عمر عیار نوں رمزوں مار رشار
لکھ ٹکا میں دیاں گا توں نہ مینوں مار

نال سفارش عمر نے کر گلاں دوچار
حضرت عرب امیر تھیں رکھ لیا مُردار
دن اگلے بہہ کھلوتے ٹکے گنا لئے
رشوت خوار عیار دے سبھ کم سور گئے
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels