Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 26

داستان امیر حمزہ: ورقہ 26

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

بھیجنا نوشیرواں کا امیرالمومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ کو یونان اور روم اور مصر کے خراج لانے کے بہانہ سے اور روانہ کرنا قارن دیوبند کو رکاب امیر میں اور دھوکا کرنا قارن دیوبند کاامیر سے

کر تھکا نوشیرواں حیلہ تے تدبیر
دن دن نظری آوندا غالب عرب امیر
بختک نوں لے بہہ گیا وچ گوشے سلطان
اس حیلے تیں بختکا پایا اس زیان
حمزہ عرب امیر دی کیویں گواؤ جان
جس تھیں میرا ہووناں عزت دا نقصان
بہہ بختک وچ مصلحت کہندا پئی وچار
جاں ہُن حمزہ آوسی بھلکے وچ دربار
روم، مصر، یونان دے دفتر کراں شمار
پئے قصور خراج تھیں حال کراں اظہار
ایسی کراں کلام جو ہووے عرب سوار
جا وچ ایہناں ولائتاں جنگ گھتے پیکار
اندر یہناں ولائتاں اگے بڑے جوان
جاندے دا سر تور سن مارن وچ میدان
فوج تمامی عرب دی کرسن نہ تلوار
حمزہ مرے جہان تھیں سعکھ دسے دربار
بھی اول لکھ گھلیے روم، مصر، یونان
مردو عربی زاد نوں مارو وچ میدان
نالے عرب امیر دی فوج کرو قتلام
چُن چُن کے چا ماریو اس دے یار تمام
خوش ہویا نوشیرواں سُن کے ایہہ تدبیر
ویکھاں ایس فریب تھیں کیہ ہووے تاثیر
طرفے ایہناں ولائتاں لکھ گھلے فرمان
مارو عرب امیر نوں مردو وچ میدان
آہے جاں اوہ بارگاہ فجرے گئے تمام
حمزہ بھی آ بیٹھدا اُپر کُرسی سام
بختک نےہر ملک دے کاغذ کڈھ لئے
کہند اٹکے خراج دے سبھ تھیں پہنچ گئے
پر اک طرف قصور ہے گزر گئے تن سال
روم، مصر، یونان تھیں آیا ناہیں مال

فرماوے نوشیرواں اس دا کیا سبب
مالگزار قدیم دے دیس رہے ایہہ سبب
بختک کہندا ہووندا اگے گستم شیر
مال خراج لیاوندا باغی نوں کر زیر
ہُن سُن بیٹھے بادشاہ گستم ہویا دور
خوف گیا چک جنگ دا ہو بیٹھے مغرور
ایہہ نہ جاا ایہناں نے کر دل دی تدبیر
کیہ کجھ حالا کرے گا حمزہ عرب امیر
ڈوب گوائے بخت نے عقلوں باہر گئے
ہُن جانوں کر روز نوں تہ تلوار گئے
جے اک گستم پہلواں ناہیں وچ دربار
سانوں بھی وچ بارگاہ اوہ ناہیں درکار
تل نہ عرب امیر دے گستم جہیا ہزار
کافی ہے اک ملک تے تنہا عرب سوار
گستم واے مال جے نہ پے گیا قصور
وارے عرب امیر دے کس دا ہے غرور
سن حمزہ وچ جوش دے کھا جاندا سو گند
جاں لگ کراں مہم نہ شادی رکھاں بند

میں گستم دے تھانو تے ہویا ہاں جاگیر
میرے وارے کیوں رہے مال اندر تقصیر
حمزہ عرض گزار دا اگے تخت کھلو
واقف کوئی راہ دا ساتھیں رواں کرو
حکمکرے نوشیرواں ہے قارن دیوبند
ہر ہر ملک مقام دا اس نوں معلم پند
رہبر کر کے ٹُرو قارن نوں منگوا
خدمت اندر رہنما دتا پیش جھُکا
کیتا حکم امیر نے پورشدادی نوں
چڑھ مردو چلطے کرو حامل وادی نوں
ظاہر کرو جہان تے فرحت شادی نوں
سفر جھلو دوشواریاں من آزادی نوں
جھبدے کرو سواریاں چل مارو یونان
سر ساڈے پر کوکدا ویری د امیدان
یلعادی نے کوچدی دھری نقارے ضرب
لے بھائیاں نوں چڑھیا عمر معدی بن کرب
چڑھے بہادر عرب دے عربی دے ارکان
خاصہ خدمت گار بھی نال لندھور جوان

بن قطاراں ہاھیاں دھرت دھری دمکار
حمزہ والی عرب دا ہویا آپ سوار
تے گوشے وچ لے گیا بختک قارن نوں
زہر ہلاہل آکھدا لے دو تولے توں
راہ اندر یونان دے جاری ہُن دو راہ
اک نیڑے اک دور ہے نیڑے حال تباہ
تن منزل وچ اوس دے پانی ملے نہ مول
اس راہے لے جاوناں حمزہ نوں ہر سول
رکھیں اپنے پاس توں ہر دم آب زلال
دیویں وقت پیاس دے حمزہ نوں ہر حال
اندر زہر دلائیکے دیویں آپ پلا
پا ویری دے سرے تے جنگل وچ بلا
پہنچ دوارا ہے ہووندا قارن عرض گزار
را نیڑے تے دور دا حال کرے اظہار
اندر راہ نزدیک دے اک منزل بے آب
جت ول حکم حضور دا ات ول چلاں شتاب
سن اپنی وچ فوج دے کردا حکم امیر
پانی اک دن رات دا لین ایتھے تدبیر

پانی اک دن رات دا سبھناں لیا اُٹھا
طرفے راہ نزدیک دے لشکر گیا سدھا
پر قارن خود لیا سی تن دناں دا آب
خبر نہ دیندا کسے نوں موزی حال خراب
اک سو آہا آدمی اس دے نال روان
بھی نہ کیتا ایہناں تھیں ہرگز بھید عیان
پہلی منزل خرچیا سبھناں آب تمام
دوجی منزل جر کرن دوجے روز مقام
پانی دا کجھ نام ناں اوتھے لبھے مول
حمزے کہیا قارناں پانی کرو وصول
چھپر ٹوئے دسدا قارن خشک پئے
پس اوتھے نہ اُترے منزل پیش گئے
نالے قارن اکھدا سی امید تمام
پانی ہو سی چھپڑاں اندر ایس مقام
جے ہندے ایں جاندے آب نہ ملے زلال
دو دن راتاں واسطے پانی لیندے نال
ہُن اگلے سر منزلے کرئیے چل مقام
پانی اوتھے بہت ہے پاواں گے آرام

کر دوجے سر منزلے کرن تلاش تمام
چھپڑ خشک وکھاوندا اوویں پھیر حرام
ہویا لسکر عرب دا بے طاقت بے آب
ہوئے گھوڑے آدمی ترہاء بیتاب
اندر لاٹ پیاس دی ہوئے جگر کباب
ایتھے بھی نہ اُترے چل وگ ٹُرے شتاب
تیجی منزل لشکدی پہونچے وچ پیاس
تے ہُن رہنے جان تھیں تور ہٹاون آس
غالب ہوئی تشکنگی ہوئے کند حواس
تالُو دے وچ چنبرے خسک زبانوں ماس
خشک پئے تن یلاں دے ہوئی جان اُداس
اسپ پئے بے ہوش ہُن بن پانی بن گھاس
ڈگ ڈگ مرن زمین تے ہو اسوار نراس
اندر دلاں پیاس دی لاٹ چھڑاوے لاس
پچھتاون بھل دئیں کر بیٹھے نگل کپاس
ویری دی تدبیر نے کہ کر لیا قیاس
لشکر مردا جاوندا سبھناں پیا ہراس
پانی تھکے لبھ کے کم نہ بیٹھا راس

چھُری وگی چڑھ گرمیوں نہ دماں وچ ناس
دل وچ جاتا ساریاں اج نزع وچ راس
خشک اجاڑے کل نہ حاصل باجھ ہراس
نین چھڈن رت خشکیوں لہو بھرے جیوں طاس
ساڑ گیا دل جگر نوں دسمن دا وسواس
آتش جامے دوزخوں اُپر تناں لباس
باجھ ہو اس پیاس تھیں تن من سست اساس
ہور پیاسے تڑفدے پانی ویری پاس
غلبہ کیتا تشنگی مرد پئے بے حال
آ ہیٹھاں اک رُکھ دے حمزہ پیا نڈھال
اپنے پاس بلاوندا عمر اُمیّہ نوں
حال میرا ہُن ویکھ لے بہہ غم خوار توں
کر یارا ہُن مردمی کیتوں آب پلا
پانی باجھوں ویکھ لے میں بے ہوش پیا
سُن فرمان امیر دا ہویا عمر روان
وچ اجاڑاں لبھدا آیوں کجھ نشان
حمزہ پچھے عمر دے قارن نوں سددا
کہندا اک گُھٹ آب دے چلی جان ہوا

قارن پایا ڈِھل کجھ اورک بھریا جام
اندر زہر رلائیکے تے آیا بدنام
حمزے نوں وچ نزع دے کیت ادوں دھیان
پکڑ پیالہ اب دا آن کھڑا شیطان
آن پیالہ دیواں دا قارن حمزہ نوں
ظاہر سو آداب تھیں کے سیس نگوں
جدوں پیالہ پکڑیا ہتھ امیر جوان
پھر اوویں ہتھ کنبیا ویکھ رہیا حیران
حمزہ نے وچ دلے دے رمز لئی سبھ پا
ویری نے وچ آب دے آندی گھول بلا
ہتھ کنبے اج پھر جو باجھوں زہر نہیں
اے دل ایسے پانیوں تشنہ بیٹھ رہیں
قارن ویکھ امیر نوں کہندا دغا نہ ایہہ
ہتھ تساڈا کبندا باعث ضعف تریہہ
پی پانی ول جان توں صبر تسلی دے
تد نوں پہونتا عمر بھی ویری دے سر کھیہ
دوروں ڈٹھا عمر نے ایہہ اہوال تمام
لگا پانی پیونے حضرت عرب امام

مار آواز پکاریا حضرت صبر کریں
اس پانی وچ زہر ہے گُھٹ نمول بھریں
میں پانی دی مشک ل آ پہونتا ہاں ویکھ
قارن دے چارو ہڑ نے قتل ندی دچ لیکھ
عمر پلاوے ان کے حمزہ نوں بھر جام
پیندے سار امیر دے دل نوں پیا آرام
عمر کہے وچ جنگلے لبھ تھکا میں آب
آس ٹُٹی پھر روندا مُڑیا حال خراب
مینوں اندر جنگلے بڈھا میلا خوب
حال پُچھے کہہ بچڑیا کیہ تینوں مطلوب
میں کہیا وچ تشنگی حمزہ ہے بے حال
پانی اس دے واسطے کھڑا تھکا می بھال
سُن بدھے نے ماریا عاصا دھرت اُٹھا
بہت عجائب زمین تھیں پانی چل دیا
مشک بھری میں پانیوں ہویا جلد روان
بُڈھا پچے ائے کے پھیر کرے فرمان
خبر لئیں جھب جائیکے حضرت حمزہ دی
زہر پیالہ گھول کے قارن دیندا ای

اس پانی دے پین نوں جا کے جھب ہٹا
ایہہ گل سُن میں دوڑیا تساں ہٹایا آ
حمزہ کہندا قارناں ظلم کمایو کیہ
پانی ایہہ حرامیاں پکڑ پیالہ پی
ہتھوں جام امیر دے پکڑ کہے مردار
اُپر میری زندگی لعنت لکھ ہزار
دن راتیں میں خیر خواہ کائی عُذر نمول
خدمت وچ امیر دے ہر دم ہاں مشغول
اجے نہ میرا اعتبار ہے افسوس ہزار
میریاں جانفشانیاں ذرا نہ آئیاں کار
ایہہ گل کہہ کے ماریا چا دھرتی پر جام
بھج پیالہ زمین تے ڈُلّا آب تمام
عمر امیہ ویکھ کے کہندا اے ملعومن
نہ کر مکر حرامیاں سانوں جاتو کون
گِلی مٹی گُھٹ پی کے پھٹ گیا اندام
دیر نہ لگی گھڑی بھی جھڑپا بدن تمام
یلعادی ایہہ ویکھ کے تیغ پیالے دھا
قارن کہے امیر نوں میرا بخش گناہ

پیریں پیا امیر دے کہندا بخشخطا
پورشدادی شیر نوں حمزہ درج لیا
فرمایا ایہہ قارناں بخشی اساں خطا
اگے ہوش سنبھالنی کرنا نہیں وفا
قارن رو رو آکھدا تیرے لیکھ بڑے
نال تیرے اقبال دے دشمن کون لڑے
ویکھ لیا ازمائیکے کرمپترا اک وار
سٹ کراں جے دوسری ہنواں سووے مار
اندر پانی خشک دے برکت کیتی رب
لشکر اندر ورتیا تازے ہوے سب
پر جو اک سو مرد سی قارن دے ہمراہ
آب نہ ملیا ایہناں نوں اوہ موئے گمراہ
پانی قان پاس سی اوہ بچیا مردار
پھیر ٹُرے اسوار ہو دل یونان دیار
چونہہ کوہاں تے شہر تھیں کیتا آن مقام
شہر اندریو نان دے ہیبت پئی تمام
مار نقارہ جنگ دا آیا عرب امما
کیہ جاناں کیہ ہوسیا جنگاں دے ہنگام

سی ہونانی بادشاہ جس دا نام دیس
اندر شوکت شان دے کون کرے تس ریس
دو بھتیجے اوسدے خاک سپہ سالار
اک اک دی وچ تابع آدم ویہہ ہزار
چھتی چھتی گزاں دا اک اک قد بلد
زرّیں کرسی شاہ دی اگے بہن پسند
نام صدس تفتوس تے اکاستفالوس
مارے ہیبت دوہاں دی شام اندر تے روس
حمزہ کہے عماس نوں لکھ گھلو مکتوب
ملے دریس جو صلح تھیں جنگ نہیں مطلوب
جے انکار لیاو سی فجرے ماراں جنگ
لئی قلم عباس نے کلک ایرانی دی
دھری اساس کلام تھیں نغزبیانی دی
کاغذ دے میدان تے وگی قلم دی نوک
معنے اندر لفظ دے رسا جویں وچ پھوک
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels