Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 28

داستان امیر حمزہ: ورقہ 28

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

فرمان امیر المومنین حمزہ رضی اللہ تعالیٰ عنہ کا قیصر روم کی طرف

اول حمد خدائے نوں دائم ہر ہر حال
مالک جان جہان دا قادر جلّ جلال
سچا دین خلیل دا جس تے راضی رب
شرک کماون ہاریاں ملے عقوبت جھب
باجھ خدا دے جانیا ہور جیہناں معبود
رحمت دے دربار تھیں سو ہوئے مردود
تیں دل قیصر رومیاں حمزہ دا فرمان
جس دی تیغ بہادری جانے کل جہان
میں ہمزہ اے رومیاں عربی دا فرزند
مینوں جگ وچ رب نے کیتا نصرت مند
تینھ ملکاں پر ٹوریا دے مینوں فرمان
سنیاں ہوسی تدھ بھی مار لیا یونان
واری آئی تدھ دی تیں پر چڑھیا ہوں
نرمی گرمی دوہاں تھیں من جو چاہیں توں

ویکھ میرے فرمان نوں حاضر ہوویں آ
منیں دین خلیل دا ہالا کریں ادا
تیری عزت آبرو رہے سلامت نہ
لشکر لے کے آپواں منکر ہوویں جا
شہر تیرے نوں ساڑ کے کرساں دیس فنا
تینوں سُولی چاڑھساں دیاں حصار اڑا
نامہ لکھ لپیٹیا قیصر تے فرمان
عمر اُمیہ خط لے ہویا جلد روان
قیصر دے دربار تے کیتی آن پکار
جا دریا نوں آکھیو عمر کھڑا دربار
حمزہ والے آیا نامہ تیرے ول
دخل کھڑا ہے چاہوندا جھب اجازت گھل
سن کے قصیر روم نے اندر لیا بلا
عمر گیا تے ویکھ کے ہسے سبھ امرا
واہوا پیک امیر دا شکل بنائی خوب
ٹوپی دے سر دُنب ہے لُونبڑ دی مرغوب
عمر دیوے خط جائیکے قصیر پڑھے تمام
غصے تن من ساڑیا ہویا بے آرام

اگ لگی خط چیریا پُرزے دے اڈا
ایڈ دلاور کدھروں عربی کیا بلا
عمر کہے اے کیتا حمزے دا فرمان
کون ہوویںکیوں چیریا تیں ول کیا گمان
سن قیصر وچ قہر دے کہندا نعرہ مار
مار گوایو ایس نوں ایہہ بے ادب عیار
پئے چو طرفوں لشکری لے ہتھیں شمشیر
کر غلبہ یکبارگی لیا عُمر نوں گھیر
عمر اُمیّہ ڈب تھیں سیشہ نفت نکال
چھال لگا دربار تھیں گیا کئیاں نوں مار
حضرت عرب امیر نوں آن سنایا حال
جاتا عرب امیر نے ہوسی جنگ جدال
فجرے حمزہ جنگ نوں کردا صفاں تیار
قیصر رومی اودھروں ہو آیا سوار
قیصر دا اک پہلواں ناموں اسقیلان
شاہ قیصر دا بھانجا آیا وچ میدان
اُٹھ استفتانوس نے ویکھ گزاری عرض
اگے عرب امیر دے آکھ سنائی غرض
دیہہ رخصت میدان دے نعرہ مار جوان
ویکھ استفتانوس نوں کہندا اسقیلان
کی ہویا جو ماریا اپنا چاچا توں
مفلس عربی نال رل ہوسیں حال زبوں
والا کنیں پایو اس دا بندہ ہو
تینوں اس وچ عار ہے چنگا کہے نہ کو
سن استفتانوس نے فرمایا اے یار
خادم ہوں امیر دا نہیں کسے نوں عار
تختاں دا تے تاجدار اس دے خدمت گار
حمزے دے دربار تے توں میں کسے شمار
جے تے چا چا اپنا مار گوایا میں
یہہ بھی جانیں مول ناں ظلم کمایا میں
کافرو اگ کفر گی تن من گئی جلا
تے ہن تیرے کفر دی دینی گرو اڈا
ایہہ گل سن کے گزرلے مارے اسقیلاں
جھل استفتانوس نے کیتا وار عیاں
اینویں دونویں لڑدیاں روز دبا گیا
کوئی اپر کسے دے فتح نہ پا گیا
رات پئی مڑ آوندے دونویں فوجا ول
رات سدھائی ستیاں صبح وجائے ٹل
دوجے دن میدان وچ آیا اسقیلان
اودھر والی عرب دا ہویا آپ ردان
اسقیلاں سور ہو کہندا ویکھ پکار
کون کوئی کی نام ہے کیویں کریں پیکار
تیرا چھوٹا قد ہے کیوں آئیوں میدان
میرے نال مقابلہ کیہ تیرا امکان
کہیا عرب امیر نے حمزہ میرا نام
جس دی زورا وری نوں جانے خلق تمام
سن کے نام امیر دا کہندا اسقیلان
میرے تیرے سخن تھیں رہیا میں حیران
انت تیرا ایہہ قد ہے کیڈک زور کمال
پکڑے ہوسن پہلوں مکراں جادو نال
ایہہ گل سن کے آکھدا عرب امیر سوار
جادو کرنے والیاں لعنت لکھ ہزار
مارن کارن کافراں تائیں وچ میدان
پیدا کیتا رب نے مینوں وچ جہان
منکر رب رسول تھیں جو ہووے گمراہ
اس نوں رن چوچ مارساں کر کے حال تباہ

سن کے سقیلان نے ماری گزر اٹھا
آ لگی وچ ڈھال دے جنگل گونج گیا
عربی دے کن آکھدا عمر امیہ آن
دو لکھ مرد سوار ہے قیصر نال جوان
جے تے اک اک مرد تھیں دو دو روز لڑیں
سے ورھیاں وچ روم نوں فتح نمول کریں
حمزہ کہندا رب دی قدرت کریں نگاہ
بدخواہاں دا ویکھ لے ہوندا حالتباہ
پکڑ دوال امیر نے سٹیا اسقیلان
توڑ توان زمین تے رومی پیا جوان
عمر اُمیّہ گردنوں آ پکڑے عیّار
اُپر اسقیلان دے ہو بیٹھا اسوار
مار وکھی وچ اڈیاں گھوڑے وانگ دوڑا
آ وڑیا وچ فوج دے کیتس قید لیا
دوجا بھائی اوسدا آیا تیغ اُٹھا
اوہ بھی حمزے پکڑیا عمر لیایا چا
جاں قیصر نے ویکھیا کہیا لشکر نوں
دھا پوؤ یکبارگی عربی ہون زبون

پئے سوار ہزارہا حمزے تے کردھا
حمزے نعرہ ماریا ڈِگ ڈِگ ہون فنا
اندر دو لکھ فوج دے پیار ایر جوان
خون یلاں تھیں رنگیاں شمشیروں میدان
جت ول پیا الاریاں صفاں ہزار ہا
جدھر وگیا ماریاں فوجاں تیغ اُٹھا
دھایا لشکر عرب دا پکڑ ہتھیں تلوار
آن وڑے وچ رومیاں کیتے قتل کفار
دوویں لشکر مل پئے ہویا دھندو کار
نعرے مارو ماردے پئے چوطرف پکار
برق درخشاں تیغ دی چمک گئی اسمان
شیر دلاں دے دلاں تھیں پُر ہویا میدان
تیریں نازو کھاوندے رمزوں جگر پرو
نازک نازک تناں تھیں گُرز چلن مُکھ دھو
تیغ دریغ نہ رکھدی قتل کرن وچ کو
گُرز البرز نگھاردی ہیٹھ زمیں ہتھ دو
فند کمند چلاوندا بند دھرے وچکار
چھُرا بُرا تن چیردا کردا جان فگار

چایا جوش دلارواں تھر تھر کرے زمین
وگدے چشمے خون دے دھرت ہوئی رنگین
تیر چلن تے گولیا مینہ وانگوں وچ فوج
مارے وچ میدان دے خون چو طرفی فوج
ہڑ وگ ٹُریا رت دا رُڑھدے سیس ہزار
ہاتھی گھوڑے قتل جو ناہیں کجھ شمار
فجروں لا دوپہر تیک خوب وگی تلوار
قیصر والی روم دا انت گیا کھا ہار
رومی مہرا موڑیا لشکر دوڑ گیا
حمزہ لے کے فوج نوں جاندا مگر پیا
اگے لشکر روم دا جاندا واہوا
پچھے لشکر عرب دا مل مل کرے فناہ
عمر معدی بن کرب بھی مگر سدھار گیا
قیصر رومی اوس دی نظری آ گیا
گھت کمند لیاوندا پاس امیر جوان
رہندے کافر دوڑ کے دڑے قلع وچ آن
مُڑیا والی عرب دا لتھا وچ میدان
قیصر نوں منگوایا نالے اسقیلان

سد ایہناں نوں پچھیا کیونکر پھڑیا میں
کہندے کر مردانگی سانوں پھڑیا تیں
کہیا منوں رب نوں ہوو مسلمان
اُپر رب رسولؐ دے لے آؤ ایمان
ہویا عرب امیر تھیں قیصر شب مہمان
خلعت دیندا رو میاں حمزہ عالی شان
مال خراج جو روم دا لے کے کل ادا
کہہ گھلیا ول شاہ دے مقبل نال پُچا
زورا کر کے ماریا روم اتے یونان
ایہہ لے ہالہ دوہاں دا آیا بے نقصان
طرف میدان آوندا مقبل لے کے مال
ٹُریا طرفے مصر دی حمزہ فرخ فال
قیصر نوں وچ روم دے چھوڑ گیا سلطان
خدمت وچ امیر دے رہیا اسقیلان
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels