Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 29

داستان امیر حمزہ: ورقہ 29

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

اہل مصر کی قید میں پڑنا امیر المومنین حمزہ کا معہ گردان عرب کے اور پہونچجا مقبل حلبی کا مدائن سے مصر مں اور رہائی دینا امیر کو معہ گردان عرب کے قید سے اور حاملہ ہونا مریم ناصر شاہ مصری کی بیٹی کا امیر سے اور لانا گستم کا ژوپیں کاؤس کو اور پہونچنا امیر کا فتح منڈی سے مدائن میں

چڑھیا طرفے مصر دی لشکر نال امیر
خلق پکار ہو سنے مصری لوک اسیر
عم نبی کت منزلاں پہونتا ویلے شام
چونہہ کوہاں تے مصر تھیں کیتا آن مقام
والی مصر عزیز نے پائی خبر تمام
مار نقارہ جنگ دا آیا عرب امام
سد اکابر اپنے رات کرے تدبیر
کیہ ورتارا ورتیے نال امیر کبیر
غالبہے وچ پرتھمی حمزہ دی تلوار
عربی دے میدان وچ مشکل ہے پیکار

اس دا کرے مقابلہ مائی جایا کون
بنے حریف امیر دا جگ وچ آیا کون
اس زورآور مرد دی کون جھلے سر جھال
جت ول چڑھیا ماری پایا قہر وبال
مزہ لیا یونان نے کر کے جنگ جدال
رومی دا وچ جنگ دے کیہ کجھ ہویا حال
خاک اڈے میدان دی جاں کڈھے تلوار
ندی وگائے خون دی رن وچ کر پیکار
لاہ اسپاں تھیں یلاںنوں دیوے دھرت نگھار
اس دے وارے آوناں ایہہ ہے کسے دی کار
کیہڑا اس تھیں لڑے گا کس دی شامت آ
سُن کے میری سرکشی کرسی مصر فنا
کرے ذلیل عزیز نوں مار لتاڑ دبا
سُن کے میری سرکشی کرسی مصر فنا
کرے ذلیل عزیز نوں مار لتاڑ دبا
آن اچانک سراں تے عربی پئی بلا
دتا ایہہ نوشیرواں کیا قضّیہ پا
آپ نیں لڑ سکدا ویکھے ہور لڑا

عربی تائیں مارنا کار نہیں اسان
شیر عرب نوں ماردا آپ مرے مردان
شاہ مصر نوں آکھدے سارے دانشمند
کر کے فند امیر نوں چا پاؤ وچ بند
نال صلح دے چلو ملو وچ دربار بلا
وچ طعام رلائیکے دارُو دیو کھلا
کر کے ایہو مصلحت راتیں مصری شاہ
فجرے تحفے نال لے آ ملیا وچ راہ
ہتھ کھلوتا بنھ کے حمزہ دے دربار
کہندا دل تے جان تھیں ہاں میں خدمتگار
مال تیرا تے جان بھی اہل عیال تمام
چاہیں حضرت رکھ تے چاہیں کر قتلام
مصری دی ایہہ عاجزی کرے امیر قبول
دیوے خلعت فاخرہ حضرت عم رسول
مصری پیش امیر دے ہویا عرض گزار
میرا قدم مبارکوں کر خانہ گلزار
گھر میرے مہمان چل قدم رنجہ فرما
مینوں وچ دو عالماں کویو فخر عطا

سنے جوناں عربیاں ٹُریا نال امیر
تے مصری دے ولے وچ پکڑن دی تدبیر
اک گروہ کجھ عرب دا حمزہ نال لیا
یونانی تے رومیاں پچھے چھوڑ گیا
آیا ولای عرب دا مصری دے دربار
خدمت کرے امیر دی مصری ظاہر وار
پھردا وانگوں بردیاں خدمت وچ اوہ آب
لفظ زبانوں عاجزی دل وچ بھریا پاپ
حاضر خورش لیاوندے دارُو وچ رلا
حضرت عرب امیر نے جاتا نہ دغا
کھادا رل سبھ عربیاں چائے دستر خوان
کیتا مجلس خوسی دا مصری نے سامان
جاں مجلس لا بیٹھدے جنبش کھا لندھور
ہو بے ہوش زمین تے ڈگیا مندے طور
یلعادی نے ویکھیا پیا لندھور چوپھال
ہس پیا تے ڈگ پیا ڈگ ہویا بے حال
ہُن حمزہ نے جانیاں مصری کیتا دہو
لاٹ بلی دل قہر دی تے مصری پر روہ

کہیا عمر عیار نوں مصیر نوں پھڑ توں
دغا کمایا اساں تھیں مار حرامی نوں
عمر گیاں جاں پکڑنے ڈگیا ہوش گوا
وارو واری ڈگ پئے عربی جنبش کھا
پر اک حمزہ رہ گیا ضبط کیتا سی دم
مصری کہندا ویکھ کے مند اہویا کم
جس نوں آہا پکڑنا اس دی گئی نہ ہوش
کہیا حکیماں بلیا اجے نہ کر کے جوش
جاں ہلے تے ڈگے گا کرو کوئی تدبیر
جس تھیں اندر جوش دے دھرتی جھڑے امیر
گھلے مصری پہلواں چا ہتھیں تلوار
حملہ کرن امیر تے موذی ناہموار
جاں حمزے ول آوندے حمزہ کردا جوش
لے اُٹھیا تلوار تے ہو ڈگیا بے ہوش
تاں پھر شاہ عزیز نے منگوائے زنجیر
کیتا عرب امیر نوں یاراں سنے اسیر
وچ جزیرے حلب دے جو سی اندر نیل
سبھناں نوں بنھ گلھدا کردا قید ذلیل

پھر لکھیا نوشیرواں تائیں ایہہ مرغوب
پھڑیا اسیں امیر نوں کر مصلاحت خوب
حمزہ بندیوان ہے یاراں سنے تمام
حکم ہووے ے ایہناں نوں مار کراں قتلام
جاں اگے نوشیرواں پڑھی گئی تحریر
کیونکر کرئیے بختکا شاہ پچھے تدبیر
کہیا لکھو عزیز نوں سر سبھناں دے لاہ
پاس سپاہیاں بھیجدے وچ ساڈی درگاہ
پھر دل بزرجمہر دے کردا شاہ دھیان
تیری کیہ ہے مصلحت اندر ایس بیان
خواجہ کہندا جیوندا رہسی عرب امام
اک سو برس پچانوے ادھا روز تمام
اتنی اس دی عمر ہے پوری سب کرے
اجے کسے دے ماریاں حمزہ نہ مرے
لکھ نہ لکھ ول مصریاں حکم چڑھا خط خاص
اگے جانے خط دے حمزہ ہوگ خلاص
بختک بزرجمہر نوں کہے جواب شریر
شک رہی کیہ دساں کھاں اندر مرگ امیر

عمر امیر جوان دا جام ہویا لبریز
اندر لفظ ترازیاں عقل تیری ہے تیز
کہیا بزرجمہر نے لکھ کرو تدبیر
اجے نہ جاسی ماریا حمزہ عرب امیر
دیوے عرب امیر نوں اللہ پاک ایمان
کیتی ہوندی رب دی بھاویں کے جہان
سوچ کرے نوشیرواں خواجہ سچ کہے
جے ہُن مندا کراں میں دل وچ چیف رہے
طرف عزیز نوشیرواں لکھ گھلے مکتوب
حمزہ پھڑیو مصریا چارہ کیتو خوب
رکھ ایہناں وچ قید دے اجے نہ ماریں مول
آپے میں ہُن آوساں کرساں مصر نرول
حمزہ نوں سدرو برو آپے کراں سزا
لائق اس دے عمل دی اس نوں دیاں جز
پہونتا خط عزیز نوں آندس حکم بجا
پر چاہے نوشیرواں دیوے قل کرا
مقبل حلبی مال دے آہا چلا گیا
راہ مصر دا اوس نے دن تے رات لیا

خبر سنی وچ راہ دے ہویا قید امیر
نال دغے دے مصریاں عربی پھڑے اسیر
مقبل سن ہمراہیاں باجھوں صبر قرار
نسّا جاندا مصر نوں کردا گریہ زار
دن راتاں وچ سفر دے وگیا گیا جوان
آوڑیا وچ مصر دے روندا سرگردان
آ ویکھے وچ مصر دے جاری ہے پیکار
آہا والی مصر دا اقلعیوں اندر وار
کر خندق پُر پانیوں بنھ درے دربار
اندر وار حصار دے سبھ کافر مدار
تے استفتانوس نے پھڑیا گرد حصار
رومی اسقیلاں بھی فوج سنے سردار
کردے نال کفار دے جنگ دلاور ہو
تے غالب مغلوب نہ اجے دوہاں تھیں کو
مقبل جا کے پچھدا حمزہ دا احوال
وچ جزیرے حلب دے سُنیا حال ملال
مقبل نبیاں کارواں بھریا مال اسباب
وچ جزیرے حلب دے لتھا آن شتاب

اک دکان بنائے کے بیٹھا سودا پا
کر کے پج سوداگری کیویں لگے کجھ دا
جاندا دل زندانیاں نت مقبل غمخوار
کردا نال موکلاں دن دن بہت پیار
بندی خانے حاکمی جس دے وس تمام
سی داماد عزیز دل سنگین حرام
بیٹی شاہ عزیز دی زُہرہ بانو نام
سُتی ہوئی رات نوں ڈِٹھس وچ مقام
آہا اس دے سامنے پاٹ گیا اسمان
تخت بہشتی اُروں نازل ہوئے آن
پیر مرد اک تخت تے داڑھی برسے نور
زہرہ بانوں پاس آ ہویا تخت ظہور
زہرہ بانو پچھدی کیہ حضرت تیں نام
کہیا ابراہیم ہاں نبی علیہ السلام
آیا تیرے پاس ہاں ہو توں مسلمان
زہرہ بانو خواب وچ لے آئی ایمان
کہیا نبی خلیل ؑ نے زہرہ بانو نوں
وچ درگاہ خدائیدے افضل ہویوں توں

وچ تساڈے شہر دے امیر ہے فرزند
کافر خاوند چھوڑ کے کر اس تھیں پیوند
مقبل حلبی نال ہے اور حمزہ دا یار
کردا ہے سوداگری ایتھے وچ بازار
وچ فلانے تھاں دے فجرے لبھ دُکان
ایہہ گل کہہ اسمان نوں کیتا تکت روان
فجرے اُٹھی خواب تیں زُہرہ بانو شاد
جاگ کل فراش دی کر خوشیوں آباد
کر کے پج خرید دا آپ گئی بازار
مقبل تائیں لبھ کے خواب کرے اظہار
نالے کہندی رات نوں ملیں فلانی جا
بندی خانے جائیکے بندی دیاں چھڑا
زہرہ بانو جاوندی مقبل نوں لے نال
آئی پاس موکلاں آکھ سُنایا حال
جے چھوڑو زندانیاں دیواں گی انعام
ہور حکومت حلب دی دیسی عرب امام
اگے مقبل نال سی رلے موکل سبھ
ہُن اس دے فرمان نوں من کھلوتے جھب

مقبل نال چراغ لے نالے لے سوہاں
آیا نال کمند دے اندر وار جوان
اول آن امیر نوں مقبل کہے سلام
مقبل تائیں ویکھ کے ہوئے شاد تمام
مقبل اگے عربیاں حال احوال سنا
اوّل بند امیر دے لگا کرن جُدا
حمزہ کہندا دوستاں اول بندا تار
پھر میرے ول آوناں اے میرے غمخوار
مقبل نے سوہان تھیں رگڑ کئی زنجیر
بندوں ترت چھڑا لئے عربی یار اسیر
کیتا زور امیر نے آپ تڑائے زنجیر
اگے زور نہ چلیا کہندا عرب امیر
توڑ رہیا میں زور کر زور نہ آیا کام
وقت جدوں ہُن پہنچیا ٹُٹے بند تمام
آئے پھر زنداں تھیں باہر نال کمند
زہرہ بانوں کھڑی سی اگے قدر بلند
حمزہ اس دے حال تے سو سو لطف کرے
تیرا وچ جہان دے جل بد خواہ مرے

زہرہ بانو آکھدی شہرت ہوئی عام
باپ میرے نے آوناں کرن تساں قتلام
اس ظالم بد دین نوں اللہ کرے فناہ
جیہڑا چاہے تساں دا کرنا حال تباہ
رل مل کردے مصلحت کیہ کجھ کرئیے کار
اول کس تھیں چاہیے ہُن کرئیے پیکار
یلعادی فرماوندا اے دختر خوش خو
مینوں اوتھے لے چلیں جتھے کھانا ہو
بھکھوں بھکھدا کالجا ٹکڑا چل کھلا
کدی نہ کھادا رج کے مدت گئی وہا
سبھناں نوں لے آوندی زہری بانو نال
خاوند دے وچ مطبخے دیوے آن بہال
آہے راکھے جاگدے ویکھ کنبے مردار
ڈردے لے پے گئے تساں پیر پسار
ہوئے وانگوں ستیاں مونہہ سر لئے لکا
جاتا ساڈے سراں تے ایہ آپئی بلا
خوفوں سینے دھڑکدے کنبن جگر حرام
مار گُھراڑے جھوٹھ دے پائی گنج تمام

ہولی ہولی کھسکدے کھسک گئے ہر کو
نیویں نویں تلک کے گئے روانہ ہو
مصری دے داماد نوں آن سنائی گل
عربی چھٹے بندیوں آئے مطنج ول
ایہہ گل سن داماد نے کرسامان تیار
چاہیا جان بچائیکے جاون کسے کنار
اودھر کھانا کھاوندے عربی رج تمام
یلعادی دے شکم نںو آیا صبر تمام
کیتا حکم امیر نے یاراں نوں خوش ہو
مصری دے داماد نوں پکڑ لیاوے کو
زہرہ بانو آکھدی میں ایہہ کرساں کام
خاوند دے ول جاوندی لے ہتھیار تمام
اگے خاوند جاگ دا نالے گرد سپاہ
خاوند نوں جا آکھدی اے بد بخت تباہ
چل حمزے نے سدیوں چل کے سیس نوا
جے توں جان بچاونی دیر نہ لاویں کا
خاوند سر تے خود دھر کہندا نعرہ مار
مردو مار گواونی ایہہ عورت بُریار

زہرہ بانو مار دی خاوند نوں تلوار
شور کریندے خصم دی مُنڈی لئی اُتار
کیتا کسے نہ حوصلے سکے نہ چھڑا
چلدا خون لیاوندی سر خاوند دا چا
دھریا عرب ایر دے اگے سیس لیا
عربی کردے آفرین عورت شوخ کیا
یار کریندے مصلحت مارو چل حصار
راتیں حملہ مار کے لوو مصر نوں مار
حمزہ کہندا اساں دے پاس نہیں ہتھیار
بن ہتھیاراں کس طرح جا کرئیے پیکار
زہرہ بانو آکھدی حُجرہ ہے نزدیک
مرداں دے ہتھیار ہن اس حُجرے وچ ٹھیک
صام نریماں ورتدا سی جو گُرز جوان
یاراں مومن وزن چلکے لے مردان
حُجرے دے ول آوندا حمزہ تے سبھ یار
سبھ قسماں دے اوس تھاں آ ڈٹھے ہتھیار
لیندے یار امیر دے سبھ ہتھیار نتار
بھاری گُرز جو سام دی لینا عرب سوار

لگرز موافق زوردے حمزہ کرے پسند
آئے طرفے مصر دی سبھ عربی خور سند
آیا ویلا رات دا آئے گرد حصار
فوج ڈٹھی یونان دے قلعیوں باہر وار
سبھے فوجاں ستیاں نہ کوئی بیدار
تے اوہناں دے آونوں کنے نہ پائی سار
اُپر درے حصار دے مارے گُرز امیر
درہ پیا جھڑ زمین تے ضربوں بے تاخیر
جدھر حمزہ مار دا اکو گرز اُٹھا
سبھ دیوار حصار دی ڈگدی جنبش کھا
راہ گیا ہو صاف جاں عربی رہے کھڑے
زہرہ بانو تیغ لے اندر وار وڑے
جاں فرما وے باپ نوں آئیں نال شتاب
ہو حمزہ دا تابع نہ ہو حال خراب
سُن کے کہیا عزیز نے اے لڑکی غدار
مردو گردن ایس دی لاہو لے تلوار
زہرہ بانو ماردی پیو نوں تیغ اُٹھا
وگدا خون لیاوندی سر حمزہ تھیں چا

دوجی واری ایس دی ویکھی ایہہ امیر
کہندا سو سو آفریں خوش ہو عالمگیر
تد نوں ہوئی صبح بھی ہوئی شہرت عام
رومی تے یونانیاں پائی خبر تمام
ملدے آن امیر نوں نیوں نیوں کرن سلام
کہے امیر جو مصر دی فوج کرو قتلام
دھا پئے وچ قلعہ دے لے عربی تلوار
کافر فوج عزیز دی دتی مار نگار
آہا ویر عزیز دا ناصر شاہ تس نام
آیا پاس امیر دے کر کے عجز تمام
مینوں زندہ رکھ لے اے سیّد سلطان
اُپر رب رسول دے میں آندا ایمان
ناصر نوں پہناوندا خلعت عرب امیر
تخت مصر دا بخشیا اس نوں کر دبیر
حمزے تائیں رکھدا ناصر گھر مہمان
حاضر اندر خدمتے نال اتے سن جان
رہندے اندر مصر دے عربی وچ آرام
چالھی روز گزاردے اندر جشن تمام

زہرہ بانو شوخ دا کر کے خوب صلاح
عدت بعد نبھاوندے مقبل نال نکاح
آہے ناصر شاہ دی دختر مریم نام
صورت فائق پری تھیں حوراں وانگ تمام
زہرہ باس آ کہندا ناصر شاہ
کہہ حمزہ نوں اساں دے گھر وچ کرے ویاہ
زہرہ بانو آئیکی ہوئی عرض گزار
ناصر کردا عاجزی منیں اے سردار
حمزہ کہندا ہے کیتا مہر نگار
دل میرا ہے چاہوندا عہد نبھاواں پار
زہرہ بانو آکھدی کیتے قول نبھا
پھیر ویاہ کرالویں اس دے نال رضا
پر اک ہور صلاہ ہے کر لے عقد امیر
ایہہ رہیسی گھر باپ دے چنگی ہے تدبیر
ایہہ حمزہ نے منیاں لیا نکاح کرا
کہیا گھر وچ باپ دے مریم رہے سدا
کتنے روز گزاردا مصرے عرب امام
مریم تھیں نہ پچھیا باجھوں سکے نام

اک شب ہویا محتلم حمزہ وچ مقام
صافے نال اُٹھ خواب تھیں صاف کرے اندام
آپ گیا اُٹھ نہادنے صافہ رکھ مقام
پچھوں مریم آوندی دل وچ خوشی تمام
خاوند نال لڈکڑے چاہے کرے وصال
ڈٹھا فرش امیر دا آ خالی اِت حال
خواہش اندر پے گئی اُپرفرش دراز
نیندر آئی سون گئی اندر طلب نیاز
پھر مریم نوں احتلام ہویا نال قضا
صافے نال امیر دے کیتسن بدن صفا
آب منی جو اوس تے جمع پیا اک دا
نطفہ قدرت حق تھیں پیا رحم وچ جا
مریم تائیں ہو گیا ایہہ معلم کجھ حال
ایسے خاطر لے گئی صافہ اپنے نال
فجرے صافہ لبھدا حضرت عم رسول
سبھناں کولوں پچھدا پتہ نہ ملیا مُول
ایہہ بھی ناصر شاہ دی کنیں گئی ہوا
صافہ رات امیر دا کھڑیا کسے چورا

دن کتنے وچ مصر دے کر حمزہ گزران
لے کے ہالا مصر دا مُڑ ہو گیا رونا
چڑھیا لشکر عرب دا شہر میدان ول
حضرت حمزہ آوندا منزل منزل چل
بس غلام رسول ہُن ایتھے چھوڑ بیان
پچھلا حال سنا توں کر کے رقم عیان
کیونکہ گستم چلیا جنگ پواون نوں
آن مقابل شیر دے جان گواون نوں
اوہ یوپیں کاؤس نوں کیویں لیایا نال
حمزے دے سر ورتیا کیا کیا احوال
آہے کیونکر آیا مغلاں دا سلطان
کیویں پواڑا گھتیا دیس ہوئے ویران
کیویں میدان لٹیا شیر عرب نے دھا
کیونکہ فوجاں ماریاں کٹک چڑھا
شعلہ دیر قدیم دا کیونکہ بھڑک پیا
کھنڈا نال امیر دے کیونکر کھڑک پیا
گستم نامعقول دی واری آ گئی
واؤ وگی تقدیر دی نقش اُڈا گئی
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels