Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 30

داستان امیر حمزہ: ورقہ 30

وچار ڈیسک
July 6th, 2008

قصہ گستم

جاسوساں نے دسیا جاں گستم نوں جا
حمزہ ہُن سرندیپ تھیں گیا میدان آ
سن ژوپیں کاؤس نوں گستم کہے حرام
جے حمزہ نوں مارسیں پاویں قدر تمام
میں تینوں نوشیرواں دا کرساں داماد
مہر نگار ویاہ لے ہو دل اندر شاد
ژوپیں میں کہندا گستماں عرب بے چارہ کیہ
تے عربی دے شوردا شور پکارا کیہ
ایہہ کجھ بڑی نہ گل ہے اوس دا فکر ہٹا
میرا ذمہ عرب نوں کرنا مار فنا
پر توں مہر نگاردا میں تھیں عقد بنھا
دشمن شاہنشاہ دے دیواں مار وکھا
گستم کہندا فوج لے طرف میدان دھا
مار نہ مار امیر نوں دیواں عقد کرا

چل مل شاہنشاہ نوں اول ہو اسوار
ویکھ تیری اس شن نوں دیسی مہر نگار
ژوپیں کہندا بادشاہ جے احسان کرے
میری ایس پیوند تھیں بھاری شاہ کرے
کیوں ناہیں احسان دا حق گزاراں گا
حمزہ عربی زاد نوں کیوں نہ ماراں گا
مینوں قسم منات دی عزیٰ دی سو گند
مااں وچ میدان دے عرب دا فرزند
جاں اندر میدان دے اسپ کداواں گا
حمزہ عربی زادی گرد اڈاواں گا
لندھوراں یلعادیوں کرساں خونوں خون
پُرزے پُرزے کراں گا عمر اُمیّہ نوں
یار پیارا عرب دا اک نہ چھوڑاں گا
ہر اک تائیں گردنوں پکڑ مروڑاں گا
ایہہ گل کہہ وچ لشکراں مغل دے پئی اندر دربا
جنبش کیتی لشکراں دھرت ہلی یکبار
تے مغلاں دی فوج دا انت نہ کجھ شمار
رل مل ترک بہادراں چائی تند مہار

چڑھیا لشکر قاہرہ شور پیا وچ جگ
مار گواسن خلق نوں جت ول پوسن وگ
مُچھاں تے ہتھ پھیردے ترک بہادر مرد
ہُن ویری دا کالجا ویکھ جلے وچ درد
دن کائی ہُن رو لؤ بھر بھر آہیں سرد
اک دن نوں اُڈ جاونی لاش یلاں دی گرد
لشکر بھارا مغل دا ٹُٹے راہ مقام
نوے کوہ وچ اترے اس دی فوج تمام
تیہہ تیہہ گزاں زمین نوں دیندا وچ نگھار
بھار جو اک اک مغل دا آہا باجھ شمار
جنھے راہیں جاوندا ہوندی خلق تباہ
کھانا دانا دیس دا مُکا پٹھا گھاہ
ترکاں دھویا کٹک نوں شہر میدان دا
ملکاں دے وچ پے گئی اس دی شور کہا
ژوپیں کہندا گستماں لکھ ول شاہنشاہ
میں تیرے ول آوناں لے بے انت سپاہ
ویری تیرے ملک تھیں مار گواون نوں
حمزہ عربی زاد تھیں جنگ مچاون نوں

گستم ول نوشیرواں لکھ دا کل بیان
جیوں جیوں ترکستان تھیں چڑھیا مغلجوان
ایہہ ژوپیں کاؤس ہے ترکان دا سلطان
جس نے عربی مارناں گھیر اندر میدان
جاں پرھیا نوشیرواں گستم دا مکتوب
فرماوے بد بخت نے کم کیتا ناخوب
ایہہ گستم مردود نے آندا مغل چڑھا
چاڑھی ساڈے دی تے قہر غضب دی وا
حمزہ عربی زاد ہے مرداں دا سلطان
لگے ہون مقابلے اس دے وچ میدان
ایہہ فساد ناحق دا مینوں نہیں پسند
وچ لڑائی ایہناں دے پاوے ملک گزند
بختک کہندا بادشاہ لکھ لکھ شکر منا
سر تیرے تھیں مرے گا عربی زد بلا
حمزے تائیں مارسی مغل دلاور مرد
فوجاں گھٹ اُڈدا سی پل عربی دی گرد
کہیا بزرجمہر نے مینوں قسم خدا
کلا حمزہ ساریاں دیسی قتل سزا

لاشاں دی بد بوئیوں ملک پوے ویران
مرسن گھوڑے آدمی ہور کوئی حیوان
ہُنے اسپاں کاٹھیاں بالن سالاں ہوگ
خود ژوپیں کاؤس ہی زارو زاری روگ
جدوں میانوں کڈھنی حمزہ نے تلوار
مقتولاں دے ہوسنے وچ میدان انبار
تیغ بہادر عرب دا جداں پویسی دھا
لشکر ترکستان دا کرناں مار فناہ
پھر کہندا نوشیرواں ہُن ژوپیں کاؤس
جے اُترے ایران وچ یا اُترے وچ روس
ملکاں دے وچ پوے گا رزقوں کال تمام
میں ژوپیں کاؤس نوں کیہ لکھاں پیغام
جنگ کراں جے مغل تھیں ہوسی خلق فنا
سبھناں نال اُڈاوسی دھرتی گرد ہوا
جتھے پوے مقابلہ دیس پوے ویران
آخر تائیں خاکتے رہسی خون نشان
کہیا بزرجمہر نے میری ہے تدبیر
جے ہُن جھبدے آواناں حمزہ عرب امیر

خط لکھا ا سنوں گھل دے آن کریسی جنگ
اوہ یوپیں کوئس نوں تنہا کرسی تنگ
سن کے بخت ہسیا کہندا قسم منات
ترکاں نال مقابلہ کیہ حمزے دی بات
اندر قیدے مصر دی دتی ہوسی جان
جے اوہ فرضاً جیوندا تاں بھی کیہ امکان
ویکھ نہ کسے مغل دے لشکر دی اوہ شان
کیونکر سکے جاوناں وچ اس دے میدان
بختک عرض گزاردا اگے تخت کھلو
عرض میری ہے بادشاہ جے منظوری ہو
صلح رکھو جے مغل تھیں ہے اوہ تابعدار
مارے تیرے ویریاں تائیں کرے پیکار
وچ تیرے دربار دے ہوسی خدمت گار
ساری عرم گزار سی ہو فرمانبردار
تے جے جنگ کراوسو خود عربی نوں ڈھو
اوہ عربی دے کرے گا رن وچ ٹکڑے دو
مگروں کٹک چڑھاوسی شہر میدان نوں
پل وچ لیٹ لے جاوسی مال خزائن نوں

کرسی کون مقابلہ وچ اس دے میدان
ہووے گی شرمندگی سانوں وچ جہان
میری ایہہ تدبیر ہے رکھو صلح صفا
نالے شہر میدانوں رکھ دور ہٹا
حکم کرو ول گستمے لکھ گھلاں فرمان
چنگا کر دکھلاوساں میں سارا سامان
ایہہ گل سُن نوشیرواں دیوے اذن رضا
جیوے چاہیں تیوں مغل نوں رکھیں دور ہٹا
پس گستم نوں لکھیا بختک نے فرمان
راضی تیں پر شاہ ہے اے گستم مردان
چنگا کیتو چاڑھ کے آندو مغل جوان
ویری عرب امیر نوں مارو وچ میدنا
دشت اخضر وچ مغل دا لشکر دیو اتار
طرف میدان آونا مول نہیں درکار
عہد و شیقت لکھ کے مغل گھلے دربار
مارن عرب امیر دا کر گھلے اقرار
ویکھے خط نوشیرواں جانے دغا نہ پاپ
دشت اخضر وچ مغل نوں آن ملے گا آپ

ایہہ بختک دا لکھیا پہونتا گستم کول
وچ خوشی دے پھُل کے گستم ہویا ڈھول
جا ژوپین کاؤس نوں کہے مبارکباد
شاہا تیں ول لکھیا تیں ول ابن قباد
دشت اخضر وچ اترو سنے تمام سپاہ
عہد و سیقت چاہوندا تیں تھیں شاہنشاہ
عہد و شیقت لکھ کے جھب دے دیو پہنچا
جاں دیکھے نوشیرواں آپ ملے گا آ
جاں اوہ ملسی تدھ نوں ویکھے تیری شان
جانے گا کجھ مرد ہے مغلاں دا سلطان
تینوں راضی ہوئیکے بخشے مہر نگار
کر فرزند بلا دسی تینوں وچ دربار
رہسی وچ جہان دے نام تیرا بھی یاد
والی ہفت اقلیم دا سداویں داماد
اندر طبق زمین دے پاویں قدر ودھیر
ایہہ گلاں سُن مغل بھیہویا بھپ سونیر
ژوپیں سو آداب تھیں ملکھدا عرض شتاب
سو سو عجز نیاز تھیں کورنش تے آداب

صفت ثنا زرتشت دی آتش دی سوگند
میں تیرا اے بادشاہ فرمانبر فرزند
دل میرے وچ آرزو قدم تیرے دی خاک
کر سُرمہ وچ اکھیاں پاواں فرحت ناک
جاناں پانے آپ نوں تیرا خدمت گار
تے توں مینوں جانیا بندہ حق گزار
جاںمیں تینو جانیاں سر اپنے سردار
توں بھی مینوں جان لے خادم جاں نثار
تے میں تینوں جانیاں تاج سرے دا پاک
توں ہُن مینوں جان لے قدم اپنے دی خاک
خبر سنی بے ادب ہے حمزہ عربی نام
سُن کے رہ نہ سکیا میں مہجور غلام
ملکوں آیا قصد کر حق گزارن نوں
حمزہ نوں سن عربیاں رن وچ مارن نوں
دشمن شہناہ دا جو ہووے وچ جگ
حکمہووے میں فوج لے اُت ولجاواں وگ
جاں تیرے پروارنی کر آداب تمام
دشمن دی جر مارنی کر کر کے قتلام

ایہہ خط لکھ پہونچایا سلطان دربار
جاں پڑھیاں نوشیروںا کیتی خوشی ہزار
تیہہ لکھ نال سوار لے ہویا جلد روان
دشت اخضروں ٹُر پیا کر کے شوکت شان
خبراں گیاں مغل نوں چڑھ آیا سلطان
خواہش تیرے ملن دی ول اخضر میدان
سن یوپیں کاؤس دا دل ہو رہیا شاد
واہوا مرے طالع دل دی ملی مراد
اندر اپنے لشکراں لگا کرن سنگار
سٹھ کوہاں وچ فوج وچ تھیں کردا صفاں تیار
دوہاں صفاں دے درمیان کیتا راہ فراخ
فوج لنگھے سلطان دی جس وچ دی گستاخ
والی ہفت اقلیم دا تد نوں پہونتا جا
ژوپیں کہندا گستماں چل فوجاں دکھلا
لے کے گستم مغل نوں آ پہونتا وچ راہ
فوجاں آئیاں سامنے ژوپیں کرے نگاہ
اول لشکر رائے دا آ ہویا اظہار
سر دے اُپر رائے دے تاج جواہر دار

ژوپین پچے گستمان ایہو ہے سلطان
گستم کہندا اوس دا ایہہ اک خادم جان
ایہہ ناچیز غلام ہے وچ اسدے دربار
رائے والی ہے فوج دا ایہہ ہویا اظہار
سن ژوپیں حیران سی جس دا ایہہ غلام
اوہ خود کیڈک ہووسی اندر شان تمام
پچھوں اس دے آیا خاص سپہ سالار
پچھیا ایہو بادشاہ کیہا خدمت گار
ایویں پچھے اوسدے سی چینی فغفور
خاقان تے گرگین دا ہویا پھیر ظہور
بعد ایہناں دے ارد جنگ تے پھر آیا کورنگ
زینت ویکھدا افواج دی مغل رہے دل تنگ
پھر آوازہ پوش پوش دروں کن پیا
ژوپیں کہندا گستماں ایہہ ہے شور کیہا
کہیا ہُن نوشیرواں آیا عالی شان
جس دا ہیبت دبدبا وچ زمین اسمان
ست سو ہاتھی شاہ دے اگے آوے چل
ست سو پچھے آوندا ست ست سو ہر ول

تے خدمت وچ آوندے ستر ہزار غلام
زرّیں پوش غلام ہے اطلس پوش تمام
مغلاں دوروں ویکھیا نظر پیا سلطان
زینت تھیں سلطان دی مغل رہے حیران
ڈٹھا سجی طرف ہے بزرجمہر وزیر
جس دی روشن عقل ہے وانگوں بد منیر
کھبے بختک بختیار خاص وزیر شریر
جس دی عقل چتاردی مکر اتے تزویر
ژوپیں اُتر گھوڑیوں گیا پیادہہو
والی ہفت اقلیم دی ڈٹھی شان کھلو
سرنیواں کر چلیا کرنے نوں تعظیم
عجز کرے سلطان دا ڈٹھا قدر عظیم
نظر کرے سلطان جو رستے دے ول سو
ڈٹھا ملنے آوندا مغل پیادہ ہو
ژوپیں پیدل آوندا فرماوے سلطان
کیویں ملاں میں بختکا ایہہ بھی آکھ بیان
ملاں پیادہ ہو کے یا ت رہاں سوار
مینوں لائق کس طرح جھبدے کر اظہار

ژوپیں ساہ بزرگ ہے بختک کے حرام
توں بھی پیدل ہوئیکے اس دا من سلام
کہیا بزرجمہر نے اپنا قدر پچھان
تد پیادہ ہووناں ناہیں لائق شان
والی ہفت اقلیم دا توں شاہاں دا شاہ
ایہہ سبھ تیرے حکم دے تابع مثل سپاہ
تیری جدوں رکاب نوں ژوپیں پکڑے آ
پیر پیادہ ہووناں تینوں خطر نہ کا
لتھا شا زمین تے پیادہ ہو
رہیا اگے شاہ دے مغل فتادہ ہو
ژو پیں نواں نوشیروں پکڑے وچ کنار
لطف کرے تے شفقتاں کردا بہت پیار
سُن بھائیاں شاہ مغل نوں خلعت کرے عطا
خلعت ویکھ ایرانیاں ہوندے مغل فدا
پھر تنبو گڈاوندا سبھ اطلس زر کار
رسے ریشم دار تے زریں میخ ہزار
ویکھ ایہناں دا دبدبہ مغل رہے شرما
ایسا صاحب شان کو دیکھیں وچ نہ آ

تخت اتے نوشیروں کیتا جدوں جلوس
حاضر ہویا ادب تھیں آ ژوپیں کاؤس
زریں کرسی دیوندا بیٹھن نوں خود شام
اک ول ژوپیں بیٹھدا اک دل گستم چاہ
پھر کھانے منگواندے رنگا رنگ طعام
گوشت قسم کباب دے ماہی مرغ تمام
ہر ہر قسم طعام دے جو کجھ وچ جہان
جو کجھ مگلاں عمر سر سنیاں نہ نشان
حاضر کردے نعمتاں باجھ حساب شما
بھانڈے سُرخ عقیق تے ہور اقسام ہزار
دستر خون طعام دے کئی وچھاون نوں
شربت بھریاں بوتلاں کھڑے پلاون نوں
خدمت گار ہزارہا خورش لیاون نوں
بعضے کوزے پکڑ کے ہتھ دھواون نوں
ویکھ عجائب ساز نوں مغل رہے حیران
ایسا صاحب طالع ہوگ نہ وچ جہان
سبھ امراداں حاضراں کھادا بیٹھ طعام
پھیر شراباں پیتیاں ہوئے مست تما

کتنے روز گزار دے اندر عیش خوشی
مغلیئے وچ مستیاں چاہن خون کشی
حمزہ دی گل ٹور وے کردے ذکر اذکار
ژوپیں کہندا بختکا حال کریں اظہار
کتھے ہے عرب دا حمزہ جس دا نام
سنیا باہر قدر تھیں کردا کار تمام
بختک کہندا مصریاں دی وچ قید پیا
زندہ ہے یا مر گیا سانوں خبر نہ کا
ژوپیں کہندا شہ نے کیوں مونہہ لایا سی
مونہہ لایا تے قدر تھیں باہر آیا سی
قدر نہ ویکھے اپناں ہے کیہ چیز بلا
مُولی کیہڑے باغ دی بھہے برابر آ
پہلے اس نوں بادشاہ جے نہ کرے بلند
گِدڑ نوں گھر شیر دا ناہیںمول پسند
کانو سنہرں آلھنے ڈِٹھ کرے مت دیو
کُکڑ تخت بہا لیا انت کھلارے کھیہ
باہر گیا ٹکانیوں حمزہ عربی زاد
انت پچھانن مرتبہ ہال نسب نژاد

اس نوں دینی سروری سی کد لائق گل
کیہ ہویا جے ہو گیا چھجاں دا بھڑ مل
ہالی پالی عرب دا بنیاں ٹھانے دار
دو تن روز سدا گیا شیر عرب سردار
ویکھو کیڈا اندھیر ہے حاکم عربی زاد
ٹنڈاں پتھ نہ جاوندا مگھیاں دا استاد
چھ ست کھولو نال لے آ وڑیا دربار
ویکھو صوبیدار ہے مکے دا سردار
چنگا شور مچا گیا لیک لوا گیا
پہرو کر کے جانیاں چور سدا گیا
جھاڑ نمک سر زخم تے گیا پستا ہو
واہوا عربی زاد نے حق نہ جاتا کو
کیونکہ حق پچھان دا نت نلائق سی
ناقص جس دی طبع ہے حق پچھانے کیہ
ناگ بُگل وچ پا لیا شاہنشہ نے آپ
پا استین سدا لیا زہروں بھریا سانپ
بھگھیاڑاں نوں پالنا چنگا کدے نہ ہو
بلی نوں ٹُک پائیکے کُکڑ تھیں ہتھ دھو

لے بھائی ہُن بختکا حاضر ہے سامان
جے عربی بے ادب ہے ادب کراں میدان
بے ادباں دی چھوڑی اسیں نہیں جڑ میخ
تے اسیں پکڑ مروڑنی سول وکھاندی بیخ
ہُن کتھے نس جاوسی بچ میں تھیں لے جاں
ناوک مار پر وسان جے جاوے اسمان
ژوپیں لافاں ماریاں قدروں ودھ ہزار
عربی دی پیکار دی اجے نہ پائی سار
اجے نالائق لائقوں ڈٹھا نہ نتار
باجھ لڑائی عرب نوں لیا زبانی مار
تے عربی دے جنگ دا سر چا بیٹھا بھار
مشکل بار بنھاوناں مت سٹ بہے اُرار
بازاں دے سنگ پدڑی اڈن لگی مردار
پر اس دے کھس جاونے پہلی وچ اڈار
سن ژوپیں دی لاف نوں شاد ہوئے امرا
ہُن عربی نوں مارناں مرداں فوج چڑھا
ایہہ گلاں کر آوندا ہو کے مغل ودا
اپنی وچ بارگاہ سنے سرور سماع

وچ خوشی دے آکھدا گستم نوں مردار
میتھیں اگے شاہ دے جا کے عرض گزار
کرم کماوے اسںا تے بخشے مہر نگار
دشمن عربی زاد نوں میں دکھلاواں مار
گستم ول نوشیروا اُٹھ ٹُریا مردار
والی ہفت اقلیم دے آ وڑیا دربار
تے اگے تکت دے دھردا اسیں حرام
کرے دعا ہت بنھ کے رہسو شاہ مدام
عرض کراں شرماوندا ژوپیں دا فرمان
مغل بہادر آرزو رکھدا دلوں تمام
فرزندی وچ اپنی کریر فخر عطا
تے اوہ رنگوں بردیاں خادم ہے سدا
باغی دشمن مارساں کردا ہے اقرار
رہاں غلام حضور دا ہر دم خدمت گار
اندر ہفت اقلیم دے ویری رہے نہ کو
حمزہ عربی زاد تے چڑھاں لاور ہو
تے میری ہے آرزو ایہہ نسبت ہے خوب
ہور رضا حضور دی ہردم ہے مطلوب

ایہہ گل سُن نوشیرواں تپ غصے وچ آ
گستم نوں فرماوندا مُردار ہٹ جا
ایہہ گل میرے سامنے پھِر مُڑ کہیں نہ مُول
تیری عرض حرامیاں ایہہ نہ کراں قبول
ویکھ غصے وچ شاہ نوں اُٹھ بختک مردار
ہتھ کھلوتا بنھ کے ہویا عرضگزار
جگ جگ راج جہان تے نِت سواریا ہو
ویری ایس جناب دا سر تلوایا ہو
انت دھیاں گھر میاں گھریں سماون نہ
مارنیاں ناہق ہے روا ہٹاون نہ
اوڑک کتے ویاہنی دختر مہر نگار
پھر ویکھو ہُن مغل دی کیہڑا لائق وار
ہور بندہ فرمان دا اوہ سر پیش دھرے
لائق شہنشاہ نوں ہُن نہ رد کرے
گستم دانشمند ہے سمجھے عرض دھرے
لازم نہیں بہاوناں اسنوں جھاڑ پرے
ایہہ گل سُن نوشیروں دل وچ کرے وچار
ایہہ سارے اک جان ہو رل بیٹھے مُردار

ہُن سبھناں نوں روناں باجھ فساد نہیں
دلمیرا اس نسبتوں ہر گز شاد نہیں
آہست فرماوندا گستم نوں سلطان
بھلکے کر کے مصلحت دساں حال بیان
ایہہ گل سُن تعظیم کر گستم چلا گیا
ژو پیں نوں جا دسدا جیویں جواب لیا
نالے تیرا ہووسی بھلکے کم ضرور
قدر تیرا نوشیرواں کرسی وچ حضور
راتیں بزرجمہر نوں لے خلوت وچ شاہ
کہندا کیہ تدبیر ہے ہویا کم تباہ
گستم دغا کمایا پھسی شکنجے جان
آن اتھائیں ہویا عزت دا نقصان
میں ہُن ساک نہ ہور نوں دینا چاہاں مول
جاں لگ حمزہ جیوندا قول نہ کراں عدول
جے گستم دا آکھیا ناہیں کراں قبول
اوویں جنگ مچاوسن رل سارے مجہول
فوج مغل دی اساں تھیں حصے کئی ودھیر
پل وچ ساڈی فوج نوں کرن زبر تے زیر

ایہہ ہُن سر پر اساں دے مشکل بھار پیا
توں مصلاحت دس کھاں ہے تدبیر کیا
کہیا بزرجمہر نے پیا کوّلا کام
گستم بختک رل گئے ژوپیں نال تمام
جے نہ منے بادشاہ کرن ضرور فساد
تے وچ ایس فاد دے ہو عزت برباد
ہُن توں کہیا من لے پھر جا چاہے رب
جس دی قسمت ہوسیا اس دا ہے سبب
کہیا بزرجمہردا کردا شاہ قبول
فجرے گستم آوندا سن ژوپیں مجہول
بیٹھے اُپر کرسیاں دین کلام چلا
گستم پھیر سوال دی دیوے گل ہلا
چُمے پاوے تکت دے نیوں نیوں کرے سلام
من گیا نوشیرواں اس دی عرض تمام
سن ژوپیں اُٹھ کر سیوں قد میں ڈِگا آ
دل وچ نہ سماوندا دھرت نہ لگے پا
ظاہری داری واسطے کردا شاہ پیار
قدماں تھیں چا مغل نوں پکڑے وچ کنارے

فرماوے نوشیرواں فرصت چاہے بھی
مہر نگار جو ملے گی تینوں سچ صحیح
بخت ژوپیں میں آ کھڑے تخت اگے ہتھ جوڑ
مُڑ مُڑ عرض گزار دے خوف سیاست توڑ
ہُن جھبدے منگوا لؤ ایتھے مہر نگار
مہلت تھیں کیہ جانیے کیہ کجھ گزارے کار
تسیں زبان مبارکوں کر چلے اقرار
تے ہُن پار نبھاوناں فضل کرم دی کار
عذر دھرے نوشیرواں حیلہ دھرے ہزار
گستم بختک پاوندے زور دوویں مردار
اوڑک نوں نوشیرواں کہندا ہو لاچا
لے آوے کو جائیکے شہروں مہر نگار
گستم گھلے پُت نوں جس دا نام قباد
طرف میدان آیالے فوجاں بد زاد
آ وڑیا وچ سہر دے آہا ویلا شام
وچ میدان ہو گئی ایہہ سبھ شہرت عام
آیا ہر نگار نوں لین قباد حروں
منگوائی نوشیرواں دینی ژوپیں نوں

حمزہ کولوں کھوہ کے کیتا مغل پسند
اوڑک گھٹ نہ کرے گا عربی دا فرزند
جاں مغلاں تے چڑھے گا مرداں دے مردان
سن سلطان حریف نوں چا کریسی ویران
کافر آئے لین نوں پٹی چو طرف پکار
سنیاں مہر نگار نے روئی زار و زار
دوجی واری باپ نے ڈوبے قول اقرار
اکو مہر نگار تے خاوند باجھ شمار
باپ میرے نوں وگ گئی کیویں عقلمندی مار
مینوں لیکاں لاوندا مُڑ مُڑ سو سو وار
لارے لارے کسے دے پھیر سہیڑے ہور
مینوں لسن کھلاوندا حلوے دے وچ بھور
سر میرے پر ظلم دایہہ کیہ زور پیا
شہر اندر نا حق دا ایہہ کیہ شور پیار
کرنے لگا آکھدے موینوں مغل حرام
لگا عقد کراونے پائی دھم تمام
ایہہ کہو نہ ظالموں میں دیوانی نوں
مغل کرے ماں بھین نوں یا پڑنانی نوں

میں زن تاہیں مگل دی جھوٹ نہ کرو پکار
میں وندی مر جاوناں درداں دے وچکار
عشق النبہ اگ دا شیر عرب دی تانگھ
سینہ میرا دمکدا لاٹ غضب دی وانگ
ہور نہ میرا ہووناں خاوند وچ جہان
خاوند اک امیر ہے جس دی عالی شان
جو مرداں دا بادشاہ تے غالب میدان
کنبن جسدے نعریوں زمیاں تے اسمان
فوجاں میرے لیننوں کیوں وڑیاں وچ شہر
جے مینوں لے جاوسن میں کھا مرساں زہر
اج کتھے ہُن حمزیا خلی ہے میدان
چور جھُگا ہو چلیا پہنچ کتھائیوں آن
چر پئے کر سکنھاں کر چلے آ ویکھ
نہ ملیوں آ ودع تے واہوا میرے لیکھ
وانگ غضب دی بارتی پئے از غیبوں آ
آن امانت اپنی جھب جھب لئیں چھڑا
میں روندی مر جاوناں تیرے وچ فراق
تے توں قدر نہ پاوناں اے میرے مشتاق

مینوں مار گواوناں جس دیاں درداں نے
قبر نہ پھیرا پاوناں اوہناں مرداں نے
چھیکڑ واری حمزیا نہ دتو دیدار
نقد ہویا اج جاوناں مہلت کئی اُدھار
ساری رات گزاردی اندر گریہ زار
وقت سحر وچ خوب دے جاندی مہر نگار
ڈٹھا اندر خواب دے اوہ دل دا مقصود
چہرہ بھریا نور تھیں حاضر تے موجود
روندی روندی خواب وچ پیریں آن پئی
کہندی تیرے نام تھیں میں قربان گئی
کتھے رہیوں مدتاں سانوں منوں وسار
آئیوں کس محبوب تھیں اتنا وقت گزار
میں دیدار اُڈیکدی ہو رہیاں بیتاب
تے توں نہ مُڑ آئیوں دوجی وار شتاب
تیرے پچھوں گزریا میں سر ظلم ہزار
باپ میرا اقرار تھیں کر بیٹھا انکار
فوج گھلی ہے لین نوں ظالم ظلم کرن
چارہ نظر نہ آوندا مینوں باجھ مرن

بھلا ہویا توں آیوں سُکھاں سکھدے نوں
آن بجھائیو درد دی دُھونی رکھدے نوں
اوویں پھیر اچانکوں کُھل گئی
حمزہنظر نہ آوندا ہو بے ہوش پئی
روندی چڑھیا روز جاں سنیاں شور پیا
کوہاں چار میدانوں حمزہ آ گیا
چونہہ کوہاں تے شہر تھیں لتھا عرب جوان
دسدے جھنڈے جھولدے تنبو لان نشان
روم، مصر، یونان نے کیتا فتح تمام
وچ میدان آوسی فجرے عرب امام
وچ میدان پے گیا ایہہ سبھ شور پکار
پائی خبر قباد نے نس گیا مُردار
فوجاں کڈھ میدانوں لے ہو گیا ہوا
دل وچ خوف امیر دا غالب ہویا آ
سُن کے مہر نگار دا لُوں لُوں ہویا شاد
حاصل کیتی ربّ نے دل دی کُل مراد
سنیاں عرب امیر نے آیا جیویں قباد
باجھ مراداں شہر تھیں دوڑ گیا بد زاد

دوجے روز امیر نے کیتا آن مقام
سن کے مہر نگار نوں ہوئی خوشی تمام
محلیںمہر نگاردے حمزہ وڑیا آ
ڈٹھا مہر نگار نےدل تھیں ہوئی فدا
بے خود ہو امیر دے پیرں آن پئی
حمزے نے چا قدم تھیں سینے لا لئی
اکدوجے نوں اپنا رو رو آکھن حال
وچ وچھوڑے گزریا جو جو سریں وبال
درداں وچ فراق دے مدت گزر گئی
دونہاں چریں وچھنیاں بات نصیب ہوئی
بعد تمام کلام تے یاراں دے دیدار
حمزے نے فرمایا سد سارے سردار
سدو کل میدانوں عاجز تے فقرا
دولت مال تمام نوں چا دیو ورتا
سد فقیر امیر نے دت دولت مال
عمر تمامی ایہناں دی گزری خوشیاں نال
پھیر فرمایا شاہ دا لٹ لؤ اسباب
سب اصطبل خزانیاں قبضے کرو شتب

پھر ایہہ شرط جو آدمی شہروں پھڑو نہ کو
نہ رنجانوں کسے نوں نہ کو دُکیا ہو
سُن کے حکم ایر دا لشکر دھا پیا
مال خزانہ شاہ دا سبھ کجھ لُٹ لیا
یلعادی نوں خبر سی گستم دی اک دھی
شکل عجائب سوہنی ہیسی وانگ پری
گستم دے گھر جا پیا عمر معدی بن کرب
جا کھڑکائی گُرز تے پئی درے تے ضرب
دھی گستم دی نازنین پکڑ لیاندی جا
اندر ڈیرے اپنے رکھی آی چھپا
گھر بختک دے آئیکے عمر عیار پیا
بختک دی دھی ویکھ کے عاشق ہوگیا
پکڑ لیایا اوس نوں پردے وچ اسیر
اوڑک ایہناں دوہاں دی پاوے خبر امیر
دوہاں نوں سدوائیکے کہند اعم نبی
چور اتے یلعادیا دھم مچائی کیہ
حکم میرے بن تساں نے شور مچایا کیوں
وچ گھراں دے جائیکے ظلم کمایا کیوں

عمر اُمیہآکھدا ظلم نہ کرئیے مول
جے تے خواہش دوہاں دی سانوں کرن قبول
جے تے ایہناں دوہاں نوں نہیں اسیں منظور
بندی وچوں چھوڑئیے ایسے وقت ضرور
کیتا مہر نگار نوں حمزے نے فرمان
مرضی پچھو دوہاں دی ظاہر آکھ بیان
بختک دی دھی سد کے پُچھے مہر نگار
مرضی تیری کیا ہے کر جھبدے اظہار
اوہ کہندی میں جھلیا سرپر عمر عیار
بھاویں چو چگار ہے بھاویں پہرے دا
پھر گستم دی دھی نوں پچھدی مہر نگار
اس نے مول نہ منیاں کر جاندی انکار
یلعادی نوں ناں کراں مینوں ہے سوگند
مرجاواں تے نہ کراں میں اس تھیں پیوند
لکھ پناہ اس آفتوں نہ سر دھرساں مول
ایہہ پہاڑ ولایتی مینوں نہیں قبول
دیوواں نوں میں کیہ کہاں ایہہ دیو واندا پیو
صورت اس دی دیکھ کے ڈر مر جاوے دیو

زہر پیالہ گھولکے پی مرجاواں گی
تے یلعادی پاس میں مول نہ آواں گی
عقد میرا کر ہور تھیں جےہے تساں صلاح
کرناں بال بلائیدے میں تے نہیں نکاح
مہر نگار امیر نوں کہندی سُن لے توں
بختک دی دھی من دی عُمر اُمیّہ نوں
یلعادی نوں نہ کرے گستم دی دھی مول
عمر معدی بن کرب سُن ہویا حال ملول
کہندا جے تے نہ دیو میتھیں عقد بنھا
مینوں قسم خدائے دی مراں کٹاری کھا
مُدت دا میں ایس تے عاشق سی تے زار
ہتھ لگی تے ہو گئی کیوں میتھیں بیزار
سن کے حمزہ ہسیا یلعادی دی بات
گستم دی دھی سد کے کہندا عالی ذات
کیوں بی بی توں نہ کریں عمر جوان قبول
اوہ شاہزادہ خوب ہے نہ ہو حال ملول
گستم دی دھی آکھدی ایہہ نہ اساں قبول
ایہہ ہے بچہ دیووا کیوں کر کراں قبول

سُن کے حمزہ ہسّیا کردا بہت پیار
نالے رغبت دیوندی اس نوں مہر نگار
یلعادی دیاں خوبیاں کر کر بہت بیان
راغب کیتا اوس نوں من گئی فرمان
کہے تساڈے حکم تھیں چارہ ہور کیا
لکھیا میرے لیکھ دا پلے آن پیا
تسیں لیاندی پکڑ کے کتھوں ایہہ بلا
جے تے خواہش تساں دی دیو میرے گل پا
رات پئی تے دوہاں دا دتا عقد کرا
دوہاں وچ خوسی دے دھرت نہ لگے پا
عمر اُمیہ ہو گیا بختک دا داماد
چنگا ساک سہیڑیا کہو مبارکباد
گستم دا داماد سی یلعادی سردار
جس دی سس اس ساک تھیں روندی زارو زار
پیا قضیہ عمر و ادب نبھاوے گا
مرداں دے ہتھ آیاں کون چھڑاوے گا
اک جا رہندے بیٹھدے حمزہ مہر نگار
رہندے وچ پرہیز دے کرن جماعوں عار

بھاویں اُپر نفس دے شہزادی مختار
حمزہ چاہے شاہ دا اذن ملے اک وار
جدوں میدان لٹیا حضرت عرب امام
دشت اخضر وچ شاہ نے پائی خبر تمام
سن سن رویا بادشاہ تے ہویا غمگین
اج اساڈا لُٹیا عزت تے تمکین
بختک دے وچ کن دے بھی ایہہ گل گئی
گستم دی دھی عمر نے جیوں جیوں لُٹ لئی
کھڑیا مہر نگار نوں حضرت عم رسول
چوراں جُھگا لُٹیا گھر دی خبر نہ مول
بختک شکر گزر دا دل وچ سو سو وار
بھلا ہویا گھر اساں دے گیا نہ چور چگار
ہوراں تے ہتھ پھیریا گھر میرے وچ خیر
نال میرے کجھ عربیاں ذرا نہ کیتا ویر
بد باطن وچ دلے دے ہسدا ہو مسرور
جاں ہُن گستم ملے گا طعنہ کراں ضرور
گستم وچ دربار دے آیا حال تباہ
آیا معلم اوس نوں اس دا قصہ دل خواہ

بختک کہندا گستماں تدھ مبارک باد
عمر معدی بن کرب ہے ہُن تیرا داماد
گستم کہندا کُتیا عمر امُیّہ چور
اجتیرا داماد ہے کہہ کیہ چاہیں ہور
چور پیا لُٹ لے گیا گھر تیرے دا مال
نویں جوانی والیا سمھ وچاریں فال
سن بختک حیران ہو کے زبان سمھال
جُھوٹھ نہ تہمت لائیکے تن من میرا جال
دین گواہیاں پوریاں عادل کئی گواہ
سن شرمندہ ہو رہیا بختک حالتباہ
ساری مجلس ہسدی سن دوہاں دی بات
تے ایہہ کجھ نہ کھاوندے روندیاں گزری رات
وچ غمے نوشیرواں بیٹھا چھوڑ طعام
ایہہ ژوپین کاؤس نے سنیاں حال تمام
آ کہندا اے بادشاہ توں دل فکر ہٹا
کراں چڑھائی عرب تے کرساں مار فنا
بدلے سارے لواں گا بندی لواں چھڑا
نال سبھناں دے عرب دی دیواں دھرت اُڈا
کہے غلام رسولنوں خاص پیارایا
طرف لڑائی مغل دی کدی تے موڑ مہار
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels