Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> داستان امیر حمزہ >> پہلی جلد >> داستان امیر حمزہ: ورقہ 32

داستان امیر حمزہ: ورقہ 32

وچار ڈیسک
July 6th, 2008
5 / 5 (1 Votes)

مضمون خط امیر المومنین حمزہ رضی اللہ عنہ کا نوشیرواں کی طرف

حمد ثنا خدائے نوں ہر ہر حال قدیم
بادشاہاں دا بادشاہ ربّ رحیم کریم
قدرت جس دی کاملہ نقصوں پاک مدام
واحد لا شریک ہے مالک ملک تمام
ابراہیم خلیل نوں بخشے شرف ہزار
بہت درود سلامہے تس تے باجھ شمار
سن اے شاہ نوشیرواں ہاں میں عربی زاد
ابراہیم خلیل دی عالی نسب نزاد
ہیں عاد سداوندا اے عادل بادشاہ
تیں پر واضح ہویا شوقوں کریں نگاہ
توں میری دامادیوں ننگ کریں تے عار
حیلے میرے واسطے کردا پھریں ہزار
اوّل سر لندھور دا کیتو شرط ویاہ
زہر دوائی گستموں جو میرا بد خواہ
بعد میرے اولاد نوں سد بلایا توں
حق بچایا ربّ نے ہوئے تسیں زبوں
شور اُٹھائیو جھوٹھ دا موئی مہر نگار
پھر مینوں کر گھلیا ملکاں تے اسوار
قارن تائیں نال کر کیتو دغا تمام
قید کرائیوں مکر تھیں اندر مصر مقام
پچھے میرے مغل نوں لعنت تس ہزار
دتی اے بعد عہدیا بیٹی مہر نگار
مینوں ربّ پچایا پیا پچھاڑی دھا
شہر تیرے نوں لُٹ کے دتا عرب پچا
گستم بختک دوہاں دی اک اک دھی پرکار
کڈھ مکے ول گھلیاں نالے مہر نگار
جے تیریاں بد عہدیاں اک اک کراں شمار
دفتر چاہیے لکھن نوں کاغذ کئی ہزار
ہُن میں مہر نگار نوں آیا ات ول ٹور
خاک پئی سر دشمناں ٹُٹے سبھناں زور
جے توں ہُن بد عہدیوں آویں باز شتاب
ساک کریں خود خوشی تھیں ادا کراں آداب

وچ میدان آئیکے سر تے تاج دھریں
تے مہانی میں کراں تے توں راج کریں
جو کجھ مینوں کہیںگا کر سں سر دے زور
کہے کہائے ویریاں نہ ہوویں پریشان
چک بختک دے کہے تے ڈوب نہ اپنی لاج
ویلا اج سمھال لے کر ملکاں وچ راج
دل اپنے وچ مغل دا جے کجھ کریں گمان
نال تیرے رل مرے گا اوہ بھی وچ میدان
ویری تیرے چاہوندے تینوں کرن خراب
میں حق تیرے نمک دا کیتا ادا آداب
تے اجے بیراں ڈُلھیاں گیا نہیں ہے کا
آ جا اجے سمھال لے چُن پلے وچ پا
جے ایہہ میرا آکھیا پوے نہ مول پسند
میں اگے اوہ شیر ہاں کامل نصرت مند
توں بھی مینوں جاندوں ہاں میں کیا بلا
ہڑھ وگ چلسی خون نوں کرساں مار فنا
تے میری شمشیر دی تینوں خبر نہ کا
میدانے ہُن ویکھسیں خون چلن دریا

مینوں قسم خدائے دی جس دا بندہ میں
میرے اگے اٹکناں طاقت ناہیں تیں
مینوں قسم خدائے دی جو میں پُشت پناہ
ایسی تیغ وگاوساں روون گے بادشاہ
مینوں قسم خدائے دی جو امیر معبود
جنگ میرے تھیں انت نوں ہو سیں ناخوشنود
ہوش کریں نوشیرواں کھولیں دلدے کن
جو کجھ ہے میںآکھیا اس تے دھرین نہ ظن
باز رہیں جے دغے تھیں اوویں ہیں سردار
نہیں تے گردن تساں دی تے میری تلوار
یا تے مینوں جھل لے خادم وچ دربار
یا تے نیزہ اساں دا سینے دے وچکار
بھل نہ جائیں بادشاہ ویلا لئی سمھال
مشل ہے سر جھلناں میرا جنگ جدال
نامہ عرب امیر دا ختم بنام خدا
حمزہ نے چا سرے تے دتی مُہر لگا
جاں ایہہ نامہ لکھیا حضرت شاہ عباس
کر طور مار پچایا عمر اُمیّہ پاس

عصر ویلا سی روز دا ہویا عُمر روان
ول لشکر نوشیرواں کردا قصد جوان
ہیٹھ پہاڑ کفاردا اگے لشکر سی
چڑھیا جا پہاڑ تے عمر اُمیّہ سی
ڈٹھا جاں ول فوج دے سرا نہ نظر پیا
اندر کئیاں کوہاں دے انت نہ مول لیا
مرد اک ڈٹھا عمر نے اُپر کوہ بلند
اس دے کولوں پچھدا ہو کے حیرت مند
ایہہ سبھ کس دی فوج ہے مینوں دے نشان
کیہس ہے نوشیروں ژوپین نال جوان
حمزے اتے چڑھ چلے مار نقارہ جنگ
بھلکے وچ میدان دے اُڈن رُخاں دے رنگ
سُنباں تھیں اُڈ جاونے بھلکے طبق زمین
عربی مار گواونے اندر دلاں یقین
تے عربی دا قدر کیہ جنگ ایہناں دے نال
حصہ اوہ ہزارواں ناہیں جت کت حال
پھر عمر نے پچھیا چڑھے جو دوویں شاہ
کیتا آہا ایہناں دا حمزے کیا گناہ

کیہس حمزے لُٹیا شہر میدان نوں
نالے شاہی گھراں دا کیتا حال زبوں
زن ژوپیں کاؤس دی جو سی مہر نگار
اوہ بھی حمزہ لے گیا تاہیںہے پیکار
گستم دی دھی لے گیا یلعادی کر زور
بختک تے ہتھ کر گیا عمر اُمیّہ چور
ایہناں تیہاںنوں آکھدے کرنا مار فنا
پُرزے پُرزے ایہناں دے دینے توڑ اُڈا
عمر اُمیّہ چور دی سبھ تھیں ودھ پکار
اسے دی گرد اڈاونی جی جی کہے نتار
عمر عیّار طرار دی عمر رہی دن چار
حمزہ عرب امیر دے دھروں وچھنے ڈار
پھیر عمر نے پچھیا اے مردا فرما
ہُن حمزہ کس تھاںہے پئے جیہدے سردھا
اوہ کہندا ہُن آ رہیا اوہ بھی ہے نزدیک
ویلا اس دے مرن دا آن ڈُھکا ہُن ٹھیک
عمر کہے کہ ایہناں دا کتنا لشکر سبھ
اوہ کہندا ایہہ کسے نوں خبر نہ باجھوں ربّ

پر اتناں معلوم ہے تیہہ لکھ کل سوار
نالے نال نوشیروں ہاتھی نود ہزار
تے ژوپیں کاؤس دی کرنی فوج شمار
چہل ہزاراں ایہناں دے وچ سپہ سالار
ہر اک پاس سوار ہے چہل ہزار تمام
اسی ہزاراں شاہ دا زرّیں کمر غلام
نود ہزاراں پہلواں پُر قوت طرار
ہو مسلح آدمی خاصے دو ہزار
ایہہ مگلاں دی فوج دا سنیاں حد شمار
کیہ جاناں ایہہ کس طرح کیتا کٹک تیار
ویکھ ایہناں دا دبدبا دانوں دیو تمام
جنگل وچوں خوف تھیں نسّے چھوڑ مقام
خبر نہیں کہ کرے گا حمزہ عربی جنگ
اندر اتنی فوج دے کیونکر لڑے نسنگ
آیا جان گواو نے عربی دا فرزند
مغلاں نے لے جاوناں گل وچ گھت کمند
جاں ایہہ سنیاں عمر نے دل وچ کردا سوچ
جے جاواں وچ راہ دے لین ہتھاں وچ بوچ

جی جی میرے جان دا دشمن ہے مردار
سئیاں کوہاں وچ نسناں فوجیں مشکل کار
وچ درے نوشیرواں جے میں چلا گیا
پھر مُڑ زندہ آوناں ہے اُمید کیا
بختک جیہے اوس تھاں ویری لکھ ہزار
وچ کروڑاں کراں گا کیہ تنہا پیکار
بختک دا گھا، سجّرا زخم میرے تھیں اج
میں اس دی وچ جگ دے لاہ گوائی لج
کیوں نہ بُرا مناوسی لج گوائی نوں
کیوں نہ چھُرا چلاوسی نویں جوائی نوں
جاں میں پھڑیا جاوساں بھیڑ کمائی نوں
مشکل ویکے سُنے گا کون دوہائی نوں
کیوں لا چکا ہتھ میں گدھی پرائی نوں
تھاںنہ نظری آوندا دوڑ کدائی نوں
جے دے جاویں موڑ کے گدھی چرائی نوں
سارا عالم سُنے گا خاک اُڈائی نوں
جے جاواں تے موڑ کے گدھی چرائی نوں
سارا عالم سُنے گا خاک اُڈائی نوں

جے جاواں تے جھورساں پھیر رہائی نوں
پیریں پوے بجھاوناں ہتھیں لائی نوں
میں جاواں وچ ویریاں کس وڈیائی نوں
سکا سیس مناونے سدن نائی نوں
کتھے پھیر دکھاوساں مُچھ منائی نوں
پوے وراچھیں بنھناں مُونج دھائی نوں
وچ کروڑاں جاوناں آپ لڑائی نوں
کانی اکھیں پاوناں سُرم سلائی نوں
بھلا نہیوں بٹناں کلا جگائی نوں
ویری کھڑے اُڈیکدے مار کُٹائی نوں
میں بختک دے کالجے ہتھیں ملیا لون
تے اوہ میرے زخم تے لاوے کدوں صبون
جے میں وچ کفار دے وڑساں ہو ہوشیار
زندہ پھیر اُمید نہ آون باہر ذار
مینوں مارن پکڑ کے کافر حال خراب
کیہڑا پھیر امیر نوں دسے آن جواب
ایہ گل دل وچ سوچ کے مُڑیا عمر جوان
آیا پاس امیر دے کیتا حال بیان

ویکھ عمر دی کم دلی کہندا عربی شیر
واہ سکندر بادشاہ گُزرے کید دلیر
جس نے بہتی فوج تھیں خوف نہ کیتا کا
دتا ڈر نے والیاں تائیں ایہہ فرما
سو بکری دے واسطے کافی ہے اک مرد
اک چُھری سو کھل دی چیر اُڈاوے گرد
سو نامرداں واسطے کافی اکو مرد
تے تیرا کس خوف تھیں رنگ گیا ہو زرد
جے ڈر آیوں مرگ تھیں مرنا ہے اک وار
لے اپنا خط جاوساں میں ہو آپ سوار
ایہہ گل کہہ چڑھ خنگ تے خود چلیا سردار
آ استفتانوس نے لیا اگوں گھلیار
تیں تھیں میرے سیّدا جان میری قربان
دے مینوں لے جاوساں میں تیرا فرمان
ناہیں ساڈے ہُندیاں تینوں جان روا
چھوڑ غلاماں بادشاہ خود کد جان سدھا
حمزے نے فرمایا جتھوں عمر ڈرے
کیہ طاقت ہے ہور دی ات ول قدم دھرے

بہہ جا توں یونانیاں آپے جاواں میں
خط اپنا نوشیرواں پاس پُچاواں میں
یونانی نے آکھیا مینوں قسم خدا
جاون دیاں نہ تُدھ نوں جاواں واگ اُٹھا
ڈردا مُڑیا عمر جے اس نوں خطرہ سی
میں اس وانگوں کسے دی کڈھ نہ آندی دھی
حمزہ رقعہ دیوندا اوڑک ہو لاچار
خود استفتانوس نوں پہناوے ہتھیار
اُپر ہر ہتھیار دے پڑھے کلام خدا
صحیف خلیل امیر نوں یاد تمام صفا
زینت دار لباس تھیں کر کے زیب عروس
ٹُریا ول نوشیرواں چڑھ استفتانوس
اندر لشکر مگل دے جو ژوپیں کاؤس
وڑیا اول صبح تھیں ویلے بانگ خروس
گھوڑا گیا دوڑاوندا دیر نہ لائی کا
فجروں جاندا شام تیک ایہہ سی اک سرا
اجے نہ نیڑے بارگاہ آہا دور مقام
آہا ویلا شام دا چلن محال تمام

فکر کرے میں کس طرح کتے گزاراں رات
کیونکہ جگہ دیوسن ایہہ کافر بدذات
کھڑا رہیا وچ فکر دے کتھے کراں آرام
نظر پئی وچ بارگاہ عالی بڑا مقام
پچھیا کس دی بارگاہ ایہہ کیہڑا سردار
لہر اسپ ہے آکھدا بڑا سپہ سالار
مغلاں دے وچ آکھدے غالب ہے تلوار
تے اسوار اس تابع ہیں پنجاہ ہزار
لہر اسپ دے آیا یونانی دربار
دربارناں نوں جائیکے کہے بلند پکار
لہر اسپ نوں جا کہو در تے کھڑا جونا
کیتا ول نوشیروں حمزے اوہ روان
رات پئی سر کشی اندر کسے مکان
چاہے تیری بارگاہ رات کرے گزران
حکم کریں تے آوساں وچ تیرے دربار
رات گذار آرام دی ہوواں صبح سوار
لہر اسپ نوں دسیا جاں درباناں جا
ننگے پیریں دوڑیا در تے ملیا آ

یونانی نوں پکڑیا ہتھوں نال پیار
شفقت کردا لے گیا وچ اپنے دربار
اپنے پاس بہاوندا بہت محبت نال
تے یونانی پہلواں بہت ہویا خوشحال
لہر اسپ نے پچھیا مردا میں قربان
کیہ کجھ تیرا نام ہے ظاہر دس نشان
حضرت عرب امیر تھیں کیویں تیرا پیوند
شیر عرب دا مرد ہیں تیرا قدر بلند
واہوا قسمت تساں دی اے حمزہ دے یار
نِت امیر کبیر دا کردے ہو دیدار
واہوا تیرے طالع دن جنیدی ماں
وچ جواناں عرب دے تینوں ملیا تھاں
سُن یونانی پہلواں خوش ہو کے دلیر
خادم عرب امیر دا ہاں یونانی شیر
تے استفتانوس ہے نام میرا مسہور
قدماں وچ امیر دے مینوں فخر ضرور
لہر اسپ سن آکھدا مینوں قسم خدا
حضرت عرب امیر تھیں میری جان فدا

میں پائی جس روز تھیں حمزہ دی تعریف
چھوڑ کفر نوں آیا اندر دین شریف
اللہ نوں اک جانیاں پیغمبر برحق
تے ناحق فساد دا دتا چھوڑ سبق
شوق میرے وچ دلے دے حمزہ دا دیدار
اوہ مرداں دا بادشاہ میرا بھی سردار
تے میں اندر کافراں ہر دم ہاں بیزار
یارب میل امیر نوں ہردم کراں پکار
عاشق ہاں ان ویکھیاں ویکھ لواں اک وار
حضرت عرب امیر دا ہوواں خدمت گار
جاں میں سنی امیر دی عالی صفت ثنا
تس دن تھیں وچ دلے دے دھریا صدق صفا
لڑاں نہ نال امیر دے میں اندر میدان
تے قدماں وچ جائیکے پاواں کیویں مکان
لکھ لکھ شکر خدائے دا مردا ملیوں آ
محبوباں دے یار دی لئی زیارت پا
تے توں ہُن وچ دلے دے کجھ نہ خوف دھریں
بدخواہاں دے ظلم تھیں ہرگز نہ ڈریں

گھوڑا میری تابع ہے پنجاہ ہزار
فوج غرق فولاد ہے میری تابعدار
جاں طرفے نوشیرواں ہوسیں رواں پگاہ
سنے سپاہ میں چلاں گا بھی تیرے ہمراہ
جیکو تیرے والدل مندی کے نگاہ
سن لشکر بھی اوسدا کرساں حال تباہ
ویری عرب امیر دے جے کجھ کرن زیان
میں حمزے دے نام تھیں جان کراں قربان
رات گزاری عیش تھیں اندر خوشی بہار
اُٹھ یونانی صبح نوں ٹُریا ول دربار
دن سارے سو کوششوں نظر مکان پیا
لہر اسپ بھی فوج لے مگرے مگر گیا
جاں استفتانوس نے جا ڈٹھا دربار
نیزہ مار زمین تے اسپ دتا گھلیار
درباناں نوں آکھیا جاؤ اندر وار
جا اگے نوشیرواں کہو حقیقت سار
والی عرب امیر دا قاصد آیا چل
آوے تیرے سامنے جھب اجازت گھل

درباناں نے جائیکے عرض سنائی جا
آون دا نوشیرواں حکم دیوے فرما
سن یونانی پہلوان اندر وار گیا
دل وچ خوف نہ رکھدا ہو ہوشیار گیا
جا اندر دربار دے کہے بلند پکار
سلام علیکم مومنوں چُپ رہے مردار
اُٹھ کھلوتا ویکھ کے بزرجمہر عیان
کہے علیک سلام اے صاحب دین ایمان
بھی استفتانوس نوں پھڑیا وچ کنار
اے فرزند آیوں راضی تے ہوشیار
سن کے بختک آکھدا راضی آیا ٹھیک
پر جے راضی جاوسی گھلن والے تیک
کہیا بزرجمہر نے نہ کر بول بڑے
جس نے راضی گھلیا راضی موڑ کھڑے
تے استفتانوس نوں ژوپین کہے حروں
کیتا تدھ سلام نال کیوں شاہنشاہ نوں
کیہس مرد خدائیدا جیہڑا وچ تساں
ہردم کرناں اوس نوں ادب سلام اساں

فرماوے نوشیرواں اے قاصد طرار
حمزہ دا مکتوب جو آندا پیش گزار
یونانی خط چُم کے اگے دھرے لجا
آپ پڑھے نوشیرواں اندر ہتھ اُٹھا
یونانی نے ہتھ وچ دھو لئی تلوار
کھڑا جواب اُڈیکدا تخت اے ہشیار
ژوپیں تائیں آکھدا پھر بختک مردار
کہہ کسے نوں ایس نوں جھب مارے تلوار
ژوپیں نے اک مغل نوں کہیا نال اشار
پچھوں چور ایس دی گردن لئیں اُتار
مغل جوان دلیر سی بغلے تیغ چھپا
آیا پچے مرد دے چور پیر دبا
جاں پچھے آ چاہیا چا مارے تلوار
بزرجمہر جوان نوں دسے نال اشار
مُڑ یونانی مغل دے سر ماری شمشیر
اوہ دو ٹکڑے ہوئیکے پیا دو طرفے زیر
ژوپیں نعرہ مار کے کہے بلند پکار
مرد واپس طرار دے ٹکڑے کر دیو چار

پئے چوفیریوں مغل بھی لے ہتھیں ہتھیار
وارو وار جوان نے مار رکھے وچکار
اک مرد سے اک آندے جھڑدے وارو وار
جو آیا سو مرد تھیں مُڑ بچ گیا نہ پار
نعرے پئے چوفیریوں آن پئے کفّار
تیغ ہلاراں چاڑھیاں شور پیا دربار
مغلاں نوں نوشیرواں رہیا بہت ہٹا
کافر باز نہ آوندے من ودھیرے آ
لہر اسپ دربار دے باہر کھڑا دلیر
ڈٹھا جدوں مقابلہ دھو پیا شمشیر
وچ ڈری دربار دے فوج پنجاہ ہزار
تے اندر دربار دے خوب وجی تلوار
مرداں دی تلوار نے سر دھڑ دھرے انبار
شور پیا وچ یلاندے کنب گئے سردار
رکھ استفتانوس نوں اگے نال امان
لہر اسپ دربار تھیں لے آیا مردان
لہر اسپ خود فوج لے یونانی دے نال
نکل وچوں کافراں چلا گیا فی الحال

تے اس دے ول ویکھ کے سبھ رہے حیران
کیوں ایہہ گیا امیر ول ہو کے مسلمان
اس دا نال امیر دے ہے کیونکر اتفاق
بن ملیاں بن ویکھیاں ہویا کیوں وفاق
نیڑے فوج امیر دی گئے جدوں مردان
پائی خبر امیر نے سنیاں حال بیان
ہو آیا اسوار تے آ ملیا وچ راہ
ویکھ آداب گزاردی فوج ہزار پنجاہ
لہر اسپ نے ویکھیا حصرت عرب امیر
لُوں لُوں حمد پکاردا فرحت وچ کثیر
حمزے دے دیدار تھیں ہو رہیا قربان
جیڈک سنیاں ویکھیا ویکھ رہیا حیران
آ پیدل ہو رکھیا قدماں تے سر چا
حضرت عرب امیر نے سینے لیا لگا
تے استفتانوس نے لطف کرے بے حد
لہر اسپ تھاں آئیکے پاس بہایا سد
بعد تمام کلام دے خورش طعام کلام
دے انعام کرام پھر خوش کیتا خوش نام

عزت حرمت قدر تھیں کر کے حق ادا
سجی طرف لندھور دے کُرسی کرے عطا
رات گزاری خوشی تھیں اندر جشن تمام
فجرے والی عرب دا کر دیندا اعلام
طبل وجاؤ غازیو ہو بیٹھو اسوار
دھا پوؤ ول کافراں وقت ایہی پیکار
سنیاں حکم امیر دا پئی دمامے سٹ
چڑھ چڑیاں دی ڈار تے باز چلے کر جھٹ
کر بسم اللہ غازیاں دتی لت رکاب
جنبش گئی زمین نوں جھل نہ سکی داب
شور پیا وچ زمین دے شتری روز کرے
سن سن شور اسمان دے پھٹ پھٹ جان ڈرے
چڑھیا سیّد عرب دا کون لڑے گا اج
سن ژوپیں دے کالجے گیا دوگاڑا وج
بختک کولوں پچھدا ایہہ کویہا شر
طبل نقارے کہناں دے وجدے زور و زور
بختک کہندا آیا حمزہ طبل وجا
کر کے فوج مقابلے دیسی جنگ مچا

مردا ہوش سمھال لے دل دے کن اگھاڑ
عربی زادا امیر نوں نیویں جان نہ واڑ
تے نہ کہیں جو جاوساں اسنوں مت لتاڑ
تیغ بہادر عرب تھیں تھر تھر کرن پہاڑ
پر بُت ٹکڑ مارنی شیر عرب دا جنگ
تے عربی دی شان نوں ویکھ رہے دل رنگ
عربی ٹُریا آوندا فوج مقابل ڈھو
چٹکی بھٹکی ہوونی رن وچ ویکھ کھلو
صورت عربی زادی چند جیویں اسمان
دوڑی پھردی ویکھسیں بجلی وچ میدان
ژوپیں کہندا بختکا چل مینوں دکھلا
حمزہ کیڈک مرد ہے جس دی اید کہا
بختک کہندا چل کھاں تینوں دیاں وکھا
جیہڑی اُپر اساں دے عربوں پئی بلا
ژوپیں نے بھی فوج نوں حکم دتا فرما
کرو تیار جنگ دی دیو طبل وجا
طبل وجائے کافراں اُٹھی بول زمین
گویا ہے دن حشر دا کردے لوگ یقین

مغل بہادر ہلیا دھرتوں ہلے بند
دھمکوں کوہستاں دے ٹُٹ گئے پیوند
اندر طبق زمین دے جبش گئی تمام
دھرت چکی جس بکدنے ہویا بے آرام
سنباں دیلت چھیڑ تھیں اُڈیا تخت زمین
چاڑھ ہوائے روڑھیا کر کے گرد مہین
نازی تھر تھر کبندے سن تریاں دا شور
سورج تپیا تاپ تھیں چند رہیا ہو کور
دھرت نہ دسے آسماں گرد دسے اگ رنگ
بدل وانگ بلائیدے گے ڈھول نسنگ
جدوں نقارے جنگ دے دتی گھت کہا
لوہ محفوظوں اُڈ گئے نقش ہزاراں ہا
بختک ژوپیں چڑھ گئے اُپر اک پہاڑ
نالے گستم پہلواں جو گھر گیا اُجاڑ
حضرت عرب امیر دے لشکر دا سامان
ڈھک اگاڑی ویکھدے کیڈا ایہناں دی شان
دوروں اُڈدا آوندا ڈٹھا گرد غبار
موہرا فوج امیر دا آ ہویا اظہار

جاں اوہ نیڑے آیا نظری پیا نشان
بہت بلند عظیم تے آہا عالی شان
ہیٹھاں اوس نشان دے گھوڑے دا اسوار
قد چورنجاں گزاں دا چوڑا باجھ شمار
لنگھ کناں تھیں اسپ دے وگیا شکم اگیر
دوویں گوڈے کاٹھیاں اُچے بہت ودھیر
شاہا نہ گل یر ہن سیس مرضع تاج
جس دی اندر جڑت دے ہویا صرف خراج
گرد بگردے آوندا لشکر زینت دار
وانگوں گُلاں بہار دے نقش کُھلے گلزار
ژوپیں ویکھ جوان نوں رہیا حیرت مند
ظاہر نظری آوندا اس دا قدر بلند
ویکھ پکارے بختکا ایہو عرب امام
بختک کہندا اوس دا ایہہ ہے اک غلام
یلعادی سردار ہے پورشدادی شیر
عمر معدی بن کرب ہے جو غالب شمشیر
موہری فوج امیر دا فوجاں دا مختار
سن چوتالی بھائیاں ایہہ سپہ سالار

ثابت کتنے بکرے اس دی روز غذا
کتنے مٹ شراب دے لوے نگھار پُچا
ژوپیں کہندا بختکا ایہہ ہے بڑا جوان
پھڑیا کیویں امیر نے اس دا آکھ بیان
بختک کہندا ایس نوں پھڑیا بن ہتھیار
اسپ سنے چا ماریا وچ زمین الار
چھاتی تے چڑھیاں بنھیاں کیتا مسلمان
تس دندا وچ خدمتے ایہہ رہیا قربان
سن کے ژوپیں گل نوں ہو رہیا حیران
حمزہ عرب ہو سیا مرداں دا سلطان
پچھوں ارجد آوندا دوروں پیا نگاہ
کیتا حال احوال تھیں بختک نے آگاہ
اسود ذوالحمار بھی سعد یمانی شیر
ایہہ چوتالی آوندے وار و وار دلیر
ہر ہر تھائیں ویکھ کے ژوپیں پچھدا حال
بختک آکھ سناوندا سچ صفائی نال
پھر ژوپیں نے ویکھیا ست سو ہاتھی ہور
اگے پچھے ہر طرف کردے آون شور

وچ سیانے ایہناں دے ہاتھی دا اسوار
اک سو دہ گز قد ہے لشکر دا سردار
ستّر ہزراں اوس دے گرد بگرد سپاہ
ژوپیں ویکھ جوان نوں کنبے حال تباہ
حمزہ ایہو ہوسیا نظری آوے طور
بختک کہندا مرد ہے شیر ہندی لندھور
وچ جزائر ہندوی اس دا حکم روان
ایہہ بیٹا سعدان دا صاحب زور جوان
ساڈے ست سو مناں دی گُرزوں کردا کار
گرد اڈاوے مرد دی کرے جدائیں وار
اکے ضربوں دھرت وچ کردا غرق حصار
زورآور بل ہند دی دھم جہدی سنسار
ژوپیں پچھے کس طرح اس نوں پکڑ لیا
اندر وس امیر دے کیونکر آن پیا
بختک کہندا ایس دی کمروں پھڑی دوال
چک زمیں تے ماریا بنھ لیا فی الحال
ژوپیں کہے حرامیاں اے گستم مردار
توں کہندا سی کجھ نہیں حمزہ عرب سوار

ایہہ جس دے وچ خوابیاں پکڑے ایڈ جوان
کیونکہ کہیے ہووسی عاجز سرگردان
گستم کہندا جاندا حمزہ جادو کار
جادو کر کے اوس نے پکڑ لئے سردار
ایہہ تجمل اوس دا جو کجھ نظر پیا
سبھ ساڈا اسباب ہے اُس دا وچ کیا
کیہ اس دے وچ مردمی تے کیہ اس دی شان
مال اساڈا لُٹ کے شان دکھائی آن
سُن کے ژوپیں ہسّیا کہندا بس لعین
کیویں تساں نوں لُٹیا جے اوہ مرد نہیں
ایہہ جادو گر عرب تھیں پیا تساں پر آ
پسلیاں وچ تدھ بھی جادو لیا کرا
توڑ گوایاں تیریاں پسلیاں دو تھک
تِس دن دا توں جانیاں ایہہ جادو باریک
چاڑھ لیاوندا سانوں ملکوں اواگون
ہُن جادوگر مرد دے نال لڑے گاکون
سُن گستم خاموش ہو گردن گیا نوا
لشکر ویکھ امیر دے مغل گئے غم کھا

تد نوں لشکر عرب دا ہویا ہور پدید
حاکم اس دا کون ہے ژوپیں کہندے پلید
بختک آکھ سناوندا درودوں ویکھ کھلو
لکھنوتی دے بادشاہ ایہہ شہزادے دو
ایہہ اگلا اورنگ ہے پچھلا ہے کورنگ
خسر پوری لندھور دے ایہہ دو غالب جنگ
ہور سواری آوندی پچھوں زینت دار
ستر گز دا قد ہے وچ سپہ سالار
پچھیا کیہڑے تھاں دا ایہہ فرمان روا
ویکھ اجہیا دبدبہ چلی جان ہوا
بیٹا ہے شہپال دا کہیا نام چپول
بھائی ہے لندھور دا سرندیپی مقبول
دو شہزادے آوندے پچھوں پئے دھیان
تاج مرصّع سراں تے دوویں عالیشان
پُچھیا ایہہ دو کون ہیں لشکر دے سردار
کہیا شاہ یونان دے ہیں سپہ سالار
اک جو آیا خط لے بچیا پھیر گیا
جیہڑا وچ دربار دے دھو تلوار پیا

نام پچھیں جے ایس دا ہے استفتانوس
دوجا بھائی ویکھ لے نام درستفنوس
پچھوں آئے ہور دو شہزادے خوشحال
عالی شان، افواج تھیں صاحب زور کمال
پچھیا ایہہ دو کون ہیں کہیا اسقیلان
دوجا اسقیاں ہے رومی مرد جوان
پھیر آوازہ آیا ژوپیں دے وچ گوش
ہوندا آوے پوش پوش ہُن اُڈ چلے ہوش
ژوپیں کہندا بختکا آیا ہوگ امیر
سن بختک دی چشم تھیں وگے وکھاندا نیر
رو کہندا میں ایس تھاں دساں نام کیا
جھگا جھاہا اساں دا جس نے لُٹ لیا
آ اگے اولاد دے بازی پائی جن
کھوہے وچ یونان دے سنھ لگائی جن
عمر اُمیہ چور ہے قہری زہری ناگ
وقت نوقت امیر نوں ناچ دکھاوے راگ
تے جس دے وچ ہیتھ دے درد وکھاندی واگ
جیہڑا مُڈھ قدیم میں تھیں رکھدا لاگ

ایہہ اس دے عیار ہیں کردے شور پکار
آہے اس دی تابع باراں کل ہزار
جاں ژوپیں نے ویکھیا کر کے خوب دھیان
تیرا گز دا قد ہے پیدل اک جوان
رنگ مٹی وچ تیل دے دھویا ست ست وار
بھورا سرخ لباس تے تن سارے پرکار
ٹوپ سریتے پنج گز لونبڑ دی وچ دم
بغلے میلا توبرا کدی نہ دھریا کنب
ژوپیں اس ول ویکھ کے ہس پیا مردار
واہ حمزے دے یار دی شکل ہساون ہار
باراں ہزار اوسدے پچھے مرد غلام
تاج مرصّع سراں تے زرّیں کمر تمام
گھوڑے اندر ہتھ دے سبھناں پڑے تیار
زینت زیب شمارناں سارے زرّیں کار
پر کوئی وچ ایہناں دے مول نہیں اسوار
کہیا پیدل آوندا راہناں دا سردار
ویکھ مغل دل عمر دے ہسدا سی مجہول
بختک رو رو آکھدا بھائی ہس نہ مول

آفت دی ول ویکھ کے نال ہوویں دلشاد
ایسے نے کر جاونی پھیر کدی برباد
اس صورت ول ویکھ کے میری جان جلے
تے سینے وچ ویکھ لے دو گِٹھ لاٹ بلے
ویکھ کبوتر لوٹنے چال فادی دی
دل تھیں بیخ اکھیڑنی فرحت شادی دی
حمزہ ہوندا پنج سے ایہہ ناں ہوندا چور
سانوں خوف نہ ذرا سی کجھ نہ ہوندا شور
ایہہ بلائے عظیم ہے ہس نہ بھائی توں
اک دن رونا پاوسی ایہو مرداں نوں
اس دے ہتھوں روندے بڑے بڑے سردار
ایہو مُڈھ فساد دا کردا مکر ہزر
ایہہ آہے اس گل وچ ہویا شور بلند
جس نوں سُن کے عقل دے ٹُٹ گئے پیوند
ایہہ کیہ آفت آوندی اس وچ بھیت کیا
سن ژوپیں اس شور نوں ہو بے ہوش گیا
بختک پکڑ اٹھاوندا ژوپیں نوں مردار
کہند امغلا ہوش کر کیڈک بڑی پکار

جھنڈے عرب امیر دا شور ہویا اظہار
ویلا ہے ہُن ویکھ لے مرداں دا دیدار
جس دے ویکھن واسطے آیوں قصد اُٹھا
ہوش سمھال نگاہ کر ایہہ ہے وقت بقا
ویکھ جو عربی آفتاں لگا ہون نمود
مردا شکل حریف دی ویکھ ہوسیں خوشنود
ژوپیں ہوش سمھال کے پُچھدا ہو حیران
کس نے ایہہ بنایا جھنڈا عالی شان
کہیا بزرجمہر نے ایہہ بنایا سی
اندر عرب امیر دے پاس پچایا سی
پھیر سواری آوندی ملکاں ورگی فوج
زینت زیب سپاہ دی ہر جا مارے موج
ژوپیں ویکھنے آوندا لشکر دا سردار
قد اٹھاراں گزاں دا پنج گز عرض شمار
سُرخ تمامی رنگ سی چہرہ خوب کشاد
خال سبز وچ ابروؤاں چہرہ خنداں شاد
چندوں صورت سوہنی بہت عجیب جمال
خونی شکل لڈکدی دل کے لالو لال

خنگ نبی اسحاق دے اُپر ہے اسوار
لعل کمان اسحاق دی اندر ہتھ تیار
یاراں بھائی آوندے پچھے خوب جوان
تیہہ ہزار غلام بھی نالو نال روان
ژوپیں کہندا ویکھ کے ایہو عرب امیر
جس نے وچ میدان دے کیتے مرد اسیر
بختک کہندا ویکھ لے ایہو اوہ بلا
ملکاں دے وچ تدھ نے جس دی سعنی کہا
حمزے دا قد ویکھ کے مغل رہیا حیران
کیونکر پکڑے ایس نے وڈے مرد جوان
قد جیہناں دے ایس تھیں آہے بہت ودھیر
کیونکر رن وچ پکڑدا عرب امیر دلیر
بختک کہندا ویکھسیں توں بھی وچ میدان
مرداں نوں لے جاوسی زمیوں ول اسمان
اُتر گئے پہاڑ تھیں لشکر ول سردار
آ اپنی وچ فوج دے کردے صفاں تیار
حضرت عرب امیر نے فوج دتی گھلیار
کر کے صفاں مقابلے شروع کرے پیکار

جاں ہویاں آراستہ فوجاں دوویں دا
وچ میدان نقیب نے کیتی آندا ندا
کوئی مرد بہادرو آوے وچ میدان
آن کرے مردانگی مرداں نال عیان
لاکھاں دے وچ نامور کون کوئی اج ہو
چالا کر کے چابکی ہتھ وکھاوے دو
فولادی تن زورور کون کوئی مردان
آن نتارے مردمی مرداں دے مردان
سُن کے والی عرب دا خود ہویا اسوار
خنگ دبا میدان دے آ وڑیا وچکار
خنگ دلاور عرب دا جنگاں دا مشتاق
چار وجن سم تھالیاں دھرتی دھڑک تڑاک
دو دو نیزے اُچھلے بھویں ہوائی ہو
برق درخشاں زمیں تے گُل رُخ تے خوشرو
دمچی نوں ول چاڑھ کے گرد گھمے میدان
ڈٹھی شان جوان دی مغل رہے حیران
سنبھل خنگ امیر تے ہو کے کھڑا صفا
وچ میدان پکاریا سن دی خلق خدا

میں حمزہ اے کافر و عربی دا فرزند
جس دے کارن تساں نے کیتا کار بلند
جس دیاں دُھماں دیس تے وارھاں وچ جہان
میں عربی دا لاڈلا مکّے دا سُلطان
میں آیا ہا جنگ نوں کدھو مرد نتار
جس دی خواہش آئیکے ہتھ کرے دو چار
سُن حمزے دے نام نوں نس نس پئی سپاہ
دوروں سریاں چک کے نظر کرن گمراہ
مغلاں دے وچ پے گیا سارے شور پکار
حمزہ وچ میدان دے آیا آپ سوار
نازیں بھرے جوان دا ویکھ لؤ دیدار
دھائی جس دی تیغ دی ملکاں دے جھلکار
دوروں ویکھن آوندے نس نس کے کفار
عم رسول کریمؐ دی شکل دسے خونخوار
نہ آوے پر جنگ نوں کو اندر میدان
صورت ویکھ جوان دی تھر تر کنبے جوان
اوڑک کر نوشیرواں ژوپیں طرف دھیان
کہندا لڑنے واسطے کوئی گھل جوان

ژوپیں اگے شاہ دے کردا عرض شق
اسیں نہ ہتھ امیر دے ڈِٹھے مُول کدی
تسیں کوئی اج پہلواں گھلو جنگ کرے
مارے عربی زاد نوں یا تے آپ مرے
اج ویکھا ہتھ عرب دے بھلکے آپ لڑاں
مینوں قسم منات دی پھر نہ مول ڈرںا
بختک کہندا اساں وچ گستم باجھ نہ کو
جیہڑا نال امیر دے لڑے مقابلہو
ایرانی تورانیاں اندر کیہڑا ہور
جو حمزے نوں اپنا جا دکھلاوے زور
گستم جیہا پہلواں ہور نہیں کوئی مول
ایہو نال امیر دے لڑناں کرے قبول
مرداں دا سردار ہے سبھ تھیں نامی ہے
گستم رستم وانگ ہے نام گرامی ہے
فند بلند اسفند دا یاد تمامی ہے
گستم پختہ کار ہے ذرا نہ خامی ہے
سن گستم نے جانیاں آئی مرگ ضرور
دل میرے دا توڑ سی حمزہ اج غرور

ہے جُن جنگ نہ کراں میں لعنت کرے جہان
تے جے جاواں جنگ نوں مراں اندر میدان
ایہو بھلا جو لڑ مراں جیون دے سر خاک
بدنامی دے جیونوں ہوون بھلا ہلاک
کتنی واری ٹھوکراں کھا بیٹھا وچ جگ
تے اج مرداں سامنے سروں لہاواں پگ
دوڑ کدائیاں کیتیاں ملکاں دے وچ ڈھیر
جان بچاون واسطے پھریا چار چوفیر
مرگ نہ پچھا چھوڑدی اوڑک ویکھ لیا
کھادا رلیا اپنا تے اج چک گیا
سر پر آئی آونی گستم کرے وچار
وچ بروج شیدّہ ڈر ڈر بہاں ہزار
چوگ نکھٹی دنیں تھیں میں چُگ چُکا ڈھیر
سر تے پیا وساوندا آفت دا گھمگھیر
اج اُدھاری زندگی منگی نہ ملے مول
اے دنیا میں چلیا تیں تھیں حال ملول
پیش پیّاں اج کیتیاں عملاں دی تعزیر
اے دل کرماں ماریا تیں اج کجھ نہ دھیر

گستم دل وچ رووندا بختک تیں بیزار
گِٹے لائیو ویریا کیتو ویر ہزار
جے زندہ میدان تھیں مُڑ کر آواں میں
اس بختک بد بخت نوں مار گواواں میں
اپنے وانگوں ایس نوں اپنی پاواں میں
وچے رہنیاں ساریاں جے مر جاواں میں
ہتھیں اس بے درد نے ویر کیتا بیشک
تے اج میری مرگ دا چارہ کیتا پک
وائے دریغ کویلڑے میری جان چلی
جان چلی پرورد تھیں جا سیجلی بلی
آپ موئے جگ مرگیا رہی نہ بُری بھلی
اج ماتم دسیاوندا گھر گھر گلی گلی
اُٹھ ٹُریا میدان ول گستم ہو لاچار
ڈِٹھا جدوں امیر نے لاہ سُٹے ہتھیار
ویکھ اگے نوشیرواں ژوپیں عرض کرے
کیوں ہتھیار امیر نے سُٹے لاہ پرے
کہیا کھادی ایس نے سی سوگند عیاں
ماراں بے ہتھیار میں گستم نوں میدان

ژوپیں کہنا مارسی کیویں بناں ہتھیار
شاہ کہے ہُن ویکھ لے عربی د پیکار
جاں گستم نے ویکھیا حمزہ بے ہتھیار
پیا حرامی ویکھ کے جا ماری تلوار
حمزے اس دے ہتھ نوں پھڑیا وچ ہوا
ہتھ گھٹے تے ڈِگ پئی تیغ زمیں تے آ
حمزے ماری اوس نوں پھر اس دی تلوار
ہو مقابل شیر دے ڈھال رکھے مردار
جاں لگی وچ دھال دے گُرز گئی شمشیر
گھوڑے سنے پلید نوں سٹے چیر دلیر
ادھا سجے جا پیا ادھا کھبے دا
جان جہانوں کوچ کروڑی جہنم جا
دُکھیں پورے کر گیا دنیا دے دن چار
دوویں وقت نبھا گیا ہو وچ خلق خوار
ویری وی وچ جگدے جڑ نہ میخ رہی
ہتھیں عملوں اپنے ماری پیر کہی
جاں گستم دو ہوئیکے جھڑیا وچ میدان
پئی کہا وچ کافراں ہوئی خطا آسان

سبھ لشکر کفار دا خوفوں کنب گیا
روون زار جو جیہناں دا ابا مار لیا
گستم دے پت ویکھ کے لشکر سنے حرام
حمزے اُتے آ پئے کر کے جوش تمام
حمزہ کہندا فوج نوں کر آواز کھلو
مدد میری دوستو مرد نہ آوے کو
میری مدد واسطے کافی ہے رحمان
ویکھو قتل کفار تھیں کیویں بھراں میدان
ایہہ گل کہہ وچ کافراں بجلی وانگ پیا
تیغ دو دستی مار دا صفاں نگھار گیا
تلواروں کفار دی دتی فوج اُڈا
مُڑ نسیاں دل ماریاں جان نہ دتا کا
دھرت رتوں رنگ رتڑوی لاشاں دے انبار
وارووار دو دوست دی تیغ نہ بنھے وار
سبھ موذی اُلٹائے کے لئے دبا مروڑ
تنہا تیغ گزار نے صف دکھلا لی توڑ
گستم دا پُت ویکھیا جس دا نام قباد
ماری تیغ امیر نے چا کیتا برباد

گستم دا پت دوسرا قارن جس دا نام
آیا نظر امیر دی چا کیتا قتلام
گستم دا پت تیسرا راشک نام حرام
بھائیاں نال برابری لے ڈگیا انعام
باقی ڈردے جان لے چھوڑ گئے میدان
نس وڑے وچ کافرں روندے سرگردان
شیر اکلا رہ گیا وچ میدان کھڑا
مغلاں والی عرب دا ڈٹھا شوخ بڑا
وچ دلاں حیرانیاں جاناں وچ اندوہ
جس دیمرگ ضرور ہے جنگ کریسی اوہ
حمزہ کھڑا پکاردا رن وچ آوے کو
سارے جان بچائیکے گئے کنارے ہو
نہ تک دا میدان ول کوئی مرد دلیر
کرے پکارا جنگ نوں حمزہ عربی شیر
ژوپیں دل وچ آکھدا تھکا اج امیر
بھلکے اس نوں مارئیے ایہو ہے تدبیر
کہے اگے نوشیرواں رہن دیو اج جنگ
بھلکے اُپر عربیاں میدان ہو سی تنگ

ماراں وچ میدان دے عربی دا فرزند
اج دا دن وچ زندگی کٹ لوے خرسند
وجوادے نوشیرواں باز گشت دا ڈھول
حمزہ سن آواز نوں آیا یارںا کول
رات گزاری عیش تھیں جاں دن چڑھیا پھیر
سن آواز نقب دی رن وچ گیا دلیر
کر کے مونہہ ول آساں کہے امیر جوان
مدد تیری دا آسرا اے والی آسمان
میں عاجز نوں خالقا کر توں فتح نصیب
تیری یاری چاہوندا تیرا عبد غریب
پھر کردا ول کافراں مونہہ امیر جان
کہندا آؤ کافرو کوئی وچ میدان
دنیا وچوں جس دی روزی مُک گئی
عمر عزیز جہان تھیں جس دی چک گئی
آ اندر میدان دے میں تھیں جنگ کرے
کھاوے گُرز کو پال تے ہو بے حال مرے
رلے اندر کفار دے دوزخ وچ جلے
یا تے مسلم ہوئیکے وچ بہشت چلے

سنی پکار امیر دی آہا اک سوار
مغلاں دے وچ فوج دے بڑا سپہ سالار
دھا پیا ول شیر دے گھوڑا دب جوان
لافاں مار نہ حزیا ویکھ ذرا میدان
گستم وانگ نہ جان لے سبھناں نوں اک ہان
نامراں نوں مار کے مفت نہ لافاں چھان
مرداں دےہتھ ویکھ کے شیراں دی پیکار
تینوں رن وچ حمزیا ٹکڑے کر ساں چار
میری بھی وچ ملک دے آہے بڑی کہا
تنہا جتھے جاپواں لشکر دیاں اُڈا
کیہڑا میرے سامنے کرے تکبر آن
کئی ہزار پہلواں میں مارے میدان
باز سرکش یلاندے بھن گوائے میں
شوخ دلاور سروش مار گوائے میں
تیری واری آ گئی تینوں کراں فناہ
لاف تیری اڈ جاونی صاف غماں دی وا
حمزہ پچھے کون ہیں کیہ ہے تیرا نام
مینوں مارن والیا دسیں حال تمام

کہے زئیلی شیر ہاں شیر شکن ہاں میں
نام پچھیں تے حمزیا مرد فگن ہاں میں
ویہہ ہزاراں پہلواں میرا تابعدار
رہن پیادے رات دن ہوندے نہیں سوار
گھوڑے ہرگز ایہناں دا جھل نہ سکدے بھار
دیون لت رکاب تے اسپ مرن لاچار
پورے دو سو مناں دی ہر ہر دے ہتھ گُرز
مار دھساون قہر تھیں وچ زمین البرز
خاص میری ایہہ گُرز ہے ست سو مناں عام
تیرے ورگے یلاں دا مار گواواں نام
تے ایہہ میرا قد ہے بتی گزاں دراز
خلقت تھر تھر کنبدی ویکھ اساڈا ساز
میرے اگے حمزیا توں لقمے مانند
کد میں تھیں لے جاوسیں اج میدانوں جند
جے تے جان بچاونی من میرا فرمان
چل اگے نوشیرواں جھبدے منگ امنا
ہیٹھاں میری گُرز دے مفت نہ جان گوا
نامور اس نام نوں رہیں نہ لاج لوا

مرد فگن نوں آکھدا سن کے عم رسول
کر لے وار زئیلیا بول نہ بہت فضول
مر دفگن نے گرز تھیں تداں چلایا وار
رکھی ڈھال ایر نے ضرب نہ آئی کار
مرد فگن نے ویکھیا زندہ حمزہ نوں
ویکھ کہے حیرانہو کی آفت ہیں توں
ماراں گرز پہاڑ تے دیواں گرد اُڈا
لوہے تائیں مار کے سُرمہ دیاں بنا
میں جاتا توں مر گیا زندہ ہیں مردنا
وال برابر تدھ دا ہویا نہیں زیان
حمزہ کہندا رہ گئے ہور تیرے دو وار
کر لے وارزئیلیا اللہ رکھن ہار
کرے زئلی وار دو حمزہ گیا سہار
پھر حمزے نے اوس نوں مار گُرز اُلار
گُرز لگی وچ ڈھل دے جنگل پئی صدا
گھوڑے دا لک ٹُٹ کے پیا زئیلی آ
مرد فگن وچ دھرت دے رُلدا حال تباہ
کھڑا امیر پکاردا مردا ہو آگاہ

ماری عرب امیر نے دوجی گرز اُٹھا
بند ٹُٹے پر اجے بھی مرد نہ ہویا فناہ
تیجی ماری گُرز جاں دل دا گیا قرار
مرد زئیلی کنبد روندا زارو زار
گُرز و گُرزی ہووندے دویں وچ میدان
انت رئلی تھک کے نیزہ لوے جوان
جاں حمزے نوں ماریا نیزہ کر تدبیر
اگوں نیزہ آوندا پکڑے عرب امیر
مرد فگن تھیں کھوہ کے کیتی مکھی فنا
لاٹھی وانگ جوان دے مارے کمر اُٹھا
تے نیزے دی ضرب تھیں پُرزے ہوئے ہزار
نہ ڈگیا پر دھرت تے مرد فگن اسوار
پکر زئیلی تیغ تھیں اول وار کرے
ڈھالوںروک امیر بھی تیغ دا وار کے
تیغاں ڈھالیں وجکے گیاں پُرزے ہو
دوہاں وچوں کسے نوں زخم نہ پہتا کو
پھر آپس وچ پاوندے اندر گلاں کمند
ٹُٹے دوہاں کمند بھی دوویں قوت مند

مرد فگن نے آکھیا اوڑک ہو لاچار
ہتھیں کرو مقابلہ اے عربی سردار
ہو پیادہ دوہاں نے کمروں پھڑی دوال
زورا کر کے کھچیا دوہاں قوت نال
حمزہ کہے زئیلیا نعرہ ماراں میں
اوہ کہندا میں خوف کیہ کر جو کرناں تیں
نال اشار امیر نے عمر دتا سمجھا
عمر اُمیّہ سٹدا ٹوپی وچ ہوا
فوج امیر پچھان کے کنیں پاوے رون
تے کافر بے خطر سن ہوسن حال زبون
حمزے نعرہ ماریا اُٹھی بول زمین
حشرت آئی خلق تے جاتا نال یقین
مرد فگن نوں لے گیا زمیوں عرب سوار
گردش دے کے سریتے ہولی لیا اتار
سٹ دراز زمین تے کرے امیر اسیر
عمر اُمیّہ چک کے کھڑدا بے تاخیر
نعرہ جدوں امیر دا سنیاں وچ کفار
صف لشکر وی ٹُٹ کے ہویا حال خوار

سجی ول دے آدمی کھبی طرف گئے
زمیں اسمان نہ سمجھدا روون زار پئے
اسواراں نوں سٹ کے گھوڑے دوڑ گئے
عیاراں نے جنگلوں سارے پکڑ لئے
ژوپین دل وچ کنیا مت نس جاوے فوج
ڈٹھا عرب امیر دا بڑا مراتب اوج
طبل وجائے مڑن دے جنگل پئی صدا
مُڑ حمزہ ول فوج دے رن تھیں گیا سدھا
راتیں عیش گزاردے فتح دتی رحمن
حضرت عرب امیر تھیں پُچھے اک جوان
مرد فگن نوں ویکھیو مرد کیویں فرما
کہیا بن لندھور دے سبھ تھیں زورانا
مرد فگن نوں سدیا پھر حمز نے پاس
کیونکہ تینوں پکڑیا فرمایا کہہ راس
کیہس جیونکر پکردے مرداں نوں مردان
اوویں مینوں پکڑیا تُوں اندر میدان
پچھیا تیرے دلے دا گیا یا نہیں غرور
کیہس بو غرور دی گئی دماغوں دور

حمزہ نے فرمایا باطل ہے اصنام
سچا ابراہیم ہے نبی علیہ اسلام
کلمہ آکھ زئیلیا ہو جا مسلمان
شاہ رہے تے جان بھی جے آئے ایمان
مرد فگن نے آکھیا میرے ست بھرا
جدا اِکے دی مرضیوں دوجا کرے نہ کا
سارے میرے وانگ من صاحب زر جوان
ہر ہر دے وچ حکم دے فوج عظیم الشان
جاں توں پکڑ لیاوسیں میرے ویر تمام
مرضی ایہناں پچھ کے من لواں اسلام
حمزہ کہندا رکھیو مرد فگن نوں بندا
اس دے ویر لیاوساں گل وچ گھت کمند
دن دوجے میدان وچ گیا امیر جوان
وارو واری کا فرد آؤ وچ میدان
لے خلعت ایمان تھیں جاؤ بہشتاں نوں
دوزخ ہور تیار ہے کفر سرشتاں نوں
مرد فگن دا ویر سی شیر فگن تس نام
آیا وچ میدان دے کردا جوش تمام

مرد فگن نوں پکڑیو جے مردا کر زور
شیر فگن نے ٹورنا چا تینوں دل گور
شیر فگن وچ جوش دے اجے کریندا شور
نالے وارا میرے تے کیتس کر کے زور
کمروں پکڑ امیر نے زینوں لیا اتار
پھیر زمیں تے ماریا کھڑیا عمر عیار
تیجا بھائی اوس دا پیل فگن طرار
رن وچ واگ چلائیکے آن کریندا وار
حضرت عم رسول نے کمروں پھڑی دوال
چا دھرتی تے ماریا عمر کھڑے فی الحال
اندر سارے زور دے پکڑے ست بھرا
وارو واری ساریاں عمر لے جاندا چا
طبل وجائے مُڑن دے سر پر آئی رات
حمزہ اندر بارگاہ آیا عالی ذات
حمزہ سد زئیلیاں تائیں باس بہا
کہندا تسیں زئیلیو منوں اک خدا
سارے اُپر رب دے لے آئے ایمان
کر اقرار زبان تھیں ہوئے مسلمان

بند کھلائے تنہاں دے خلعت کرے عطا
ملیاں زرّیں کرسیاں بیٹھے سبھ بھرا
والے کنیں پاوندا عمر اُمیّہ چا
مرد زئیلی تیرنے لئے غلام بنا
راتو رات زئیلیاں گھل دتے پیغام
لکھیا اپنی فوج نوں اپنا حال تمام
اوہناں تھیں لے آوندے ست ہزار ایمان
راتو راتیں ہووندے طرف امیر روان
اندر فوجکفار دے دھو پئے تلوار
گوشہ فوج کفار دا مارن کر پیکار
یلدے پاس زئیلیاں راتو راتی آ
فجرے ژوپیں خبر سن رہیا جان جلا
غصے اندر آئیکے کردا حکم شتاب
طبل وجاؤ جنگ دے دیواں لت رکاب
طبل وجے جاں جنگدے رن وچ گیا امیر
کر اسواری اودھروں چڑھیا مغل شریر
جاندی واری کر گیا لشکر نوں فرمان
میں ہُن عرب امیر تھیں ہتھ کراں میدان

جے جاتا میں جنگ دی میں وچ قوت ہو
کرساں قتل امیر نوں تسیں نہ آئیوں کو
اپنے نالوں ویکھساں جے قوت وچ ودھ
نال اشارت تساںنوں رن وچ لیساں سد
چا تلوار امیر دے ٹکڑے کریو چار
باقی لشکر عرب دا مرسی وچ پیکار
ایہہ گل کہہ کے آیا ژوپیں وچ میدان
حمزہ پچھے کون ہیں دسیں نام نشان
اوہ کہندا میں شیر ہاں شیر و شان دا شاہ
سرور ہاں میدان دا سرور تخت کلاہ
تیغ گز کر دلیروں پیل دماں پر زور
مرداں دا سردار ہے میں بن کیہڑا ہور
عالی شان جو ان ہاں صاحب ننگ نموس
والی مغلستاں دا ہاں ژوپیں کاؤس
کٹک میرے دی شورشاں جل بل مرے حسود
تیغ میری تن یلاندا چیر کرے نابود
میرا ہیبت دبدبہ دل نوں کرے تباہ
وچ ہزاراں کوہاں دے میری ویکھ سپاہ

جاں اندر میدان دے پواں کدائیں آ
پیتناں دے سراں نوں کھڑاں دھڑاں تھیں لاہ
میری گُرز پہاڑ دی دیوے گرد اڈا
تے توں بھی ہو جاوناں رن وچ اج تباہ
اج تیرا ہو چلیا جگ تھیں شور تمام
تینوں وچ میدان دے مار کراں قتلام
بنی مصیبت سریتے لے مردا ہُن کٹ
سر تیرے پر وجنی قہر غضب دی سٹ
حمزہ کہندا دار کر اے ژوپیں مردار
لافاں مار حرامیاں مفت نہ وقت گزار
کیڈک تیرا زور ہے کیڈک تیری شان
یا مرسیں یا جان لے نسیں چھوڑ میدان
ژوپیں گُرز اُٹھائیکے مارے حمزہ نوں
لے اج میرے ویریا مرے جہانوں توں
جاں ژوپیں دی گرز دی ضرب وجی ڈھال
خنگ نہ ہر گز سکیا اس دا بھار سمھال
گوڈیاں پرنے ڈِگ پیا خنگ جو گردش کھا
کیتا تیز ایر نے ہویا پھیر کھڑا

تے حمزہ فرماوندا دو حملے کر ہور
رہے غرور نہ دلے والا لے سارا زور
پھر ژوپیں کاؤس نے چا ماری تلوار
رکھی ڈھال امیر نے فولادی پرکار
تیغ دھسی وچ ڈھالدے چار انگل مقدار
پھیری ڈھال امیر نے تیغ ٹُٹی وچکار
تیغ لئی ہتھ دوسری ژوپیں وار کرے
حمزہ ڈھالوں پھیر میں ٹکڑے چار کرے
پھر ژوپیں اک طرف ہو کہندا کھڑا پکار
جے میں سخت پہاڑ تے گُرز کریند وار
سُرمہ ہوندا گُرز تھیں سنگتان تمام
جھل گیوں سر ضرب نوں اے عرب امام
جے تلوار چلاوندا میں اُپر فولاد
سو گز کندھ فولاد دی وڈھ کردا برباد
تیغ تیرے سر عربیا ذرا نہ آئی کار
توڑ گوائیاں میریاں توں تیغاں پرکار
آہن توں بھی وار کرتے قوت دکھلا
کیڈک صاحب زور ہیں خود لیساں ازما

سر ژوپیں دے ماردا حمزہ گُرز اُٹھا
لگی اُپر ڈھال دے جنگل پئی صدا
اندر دوہاں لشکراں گُرزوں گئی ندا
گویا کوہ اک کوہ تے پیا فلک تھیں آ
گھوڑا ژوپیں میں مغل دا وچوں ٹُٹ گیا
ژوپیں اُپر دھرت دے ہو بے حال پیا
نوکر اسپ لیاوندے ژوپیں تائیں ہور
تے ژوپیں نے جانیا حمزہ صاحب زور
کافر کرے سپاہ نوں حکم اشارت نال
مارو عربی زاد نوں آن پود فی الحال
مغل تمام سوار ہو دھا پئے یک بار
لیندے گھیر امیر نوں چونہہ طرفوں مردار
ساری فوج کفار دی ہو پئی اسوار
ایدھر عربی لوک بھی پہن پئے ہتھیار
کر بسم اللہ دیوندے غازی لت رکاب
دھو تلواراں جا پئے وچ کفار شتاب
کافر مومن رل پئے ہویا دھند و کار
شور طنبور نقاریاں مول نہ سنے پکار

گُرزاں زور و زور سی پئی وگے تلوار
بندوقاں بے حد تے سیلے خون ہزار
نیزہ برچھی کاتیاں تیر خدنگ ہزار
بارش گولی تیر دی سوندی باجھ شمار
گلیں کمنداں پیچ پا ساہ کرائے بند
سباں تلے عراقیاں شاہاں دے فرزند
گھٹے نال زمین دے اک ہویا اسمان
کائی نظر نہ آوندا انھا ہویا جہان
اک دوجے نوں ماردا انھے واہ تلوار
اپناں ہور پرائیا نظر نہ آون یار
خوف دلاں دے چک گئے لتھا عزرائیل
روحاں اُڈ اُد جاندیاں آپے ول قندیل
سن کے شور بہادراں زمیوں نسے دیو
اندر طبقے دھرت دے ہویا سخت عریو
خون وگے وچ دشت دے نہراں وانگ روان
روڑھدے سیس دلاوراں دے وچ خون روان
دشت اخضر وچ ہو گیا میدان لالو لال
ندیاں وگیاں خون تھیں فوجاں وچ وبال

حمزے نعرہ ماریا کافر پئے چوپال
ژوپیں تھر تھر کنبیا ایہہ کیہ پیا بھوچال
جدھر حمزہ جا پوے دیوے صفاں نگھار
طبق ہلادے زمین دا گُرزاں دی دھمکار
اک دھر نعرہ مار کے پیا دلیر لندھور
سن نعرہ کفار دے گئے دلاں دے ٹھور
دوجی طرفے جا پیا عمر معدی بن کرب
رل چوتالھی بھائیاں غالب کیتی حرب
یونانی تے رومیاں اک دھر گھت کہا
بزدل لشکر مغل دا دتا مار اُڈا
بھائیاں ست زئیلیاں جاں پکڑی تلوار
مارے وچ میدان دے کافر کئی ہزار
گُرزاں دی دھمکار تھیں زخمی ہوئے گوش
نعرے کیتے یلاں نے مغل پئے بے ہوش
بدل گرد غبار دا برق چمکے تیغ
بارھاں تیز رڑھاوندا مرداں باجھ دریغ
ڈھہہ ڈھیہہ پوندے سورمے ہیٹھ سماں چوپال
گُرز یلاندی توڑ دی گردش دوش کوپال

دھس نیزے وچ سینیاں پشتوں پار چلن
زخم یلاندے تناں تے لاٹاں وانگ بلن
نعرے ماردے جاندیاں اُٹھن وارو وار
اک اک دے ہو جاوندے ٹکڑے چار وچار
ہو گھائل سکھ جیوڑے روون زارو زار
ہر ہر طرفے ہووندا نعرہ مارو مار
وچ ہجوم افواج دے پھس ٹٹدے اندام
واہ رکے تلوار دی نیزہ تیر تمام
بہسن باز وچ بازوواں سینہ سینے نال
وچ اکھاڑے قتل دے کشتی بنی مثال
تے پنجے وچ پنجیاں پھسے ہواناں دے
چلے ڈھلے کوٹ تھیں کماناں دے
دھس اسپاں دیاں گروناں دو بازو وچکار
چا مارن اُلٹائیکے زیناں تھیں اسوار
جاناں وچ شکنجیاں کلمل آئے جی
مرد چلیندے سورمے مرگ پیالہ پی
اندر ایڈ ہجوم دے مرد دلاور شیر
ڈھا ڈھا فاں وچھاوندے دھک سماں تھیں زیر

حمزے ورگے پہلواں جاں لتاڑ دبا
ہر ہر طرف سنیدیاں چیخاں قہر کہا
حمزہ کہندا عمر نوں پچھانہہ رکھ نگاہ
پچھے میرے جو پوے اس نوں کریں فناہ
اگے اگے میں کراں ویکھ کیویں قتلام
میری تیغ بہادری جانے خلق تمام
عمر اُمیّہ آکھدا آئی ہور وچار
لشکر کیونکہ جانسی زندہ ہے سردار
اک اک مومن وچ ہے کافر گرو ہزار
کیونکہ جان جیوندا حمزہ شیر شکار
مت جانے کو ہو گیا آپ امیر شہید
فوج نسے میدان تھیں پاون فتح پلید
حمزہ کہندا مار ساں نعرہ صبح و شام
تاں سبھ جانن جیوندا رن وچ عرب امام
حمزے دی تدبیر کردا عمر پسند
کہیا پھیر امیر نے سن اے دانشمند
جا کے جھنڈے والیاں تائیں آکھ عیان
اُپر کوہ بلند دے پکڑن جھب مکان

جھبدے چڑھن پہاڑ تے لے کے ہتھ نشان
کھڑا علم کر کوہ تے رہن دلیر جوان
زخم لگے جس مرد نوں جھنڈے ہیٹھ چلے
تاں اوہ اندر کافراں پھیر نہ مول رلے
عُمر اُمیّہ جائیکے سد علمبردار
کہندا چلو پہاڑ تے بیٹھو ہو ہو ہوشیار
زخمی ہووے جو کوئی وچوں اہل ایماں
ہیٹھ علم دے جائیکے پاوے اوہ امان
حضرت حمزہ مارسی نعرہ صبح و شام
ایہہ نشانی جانیو زندہ عرب امام
سن کے عربی مصلحت خوشی کرن اظہار
گیا پہاڑ بلند تے تُرت علمبردار
جو مومن ہو جاوندے زخمی تے لاچار
کوہ اتے جا پکڑے جھنڈے ہیٹھ قرار
ہویا لڑدے لڑدیاں جاں پھر ویلا شام
حمزے نعرہ ماریا پیا تزلزل عام
فوج عرب دی ہو گئی نعرے نال دلیر
بھُکھ پیاس بھلائیکے جنگ کریندے پھیر

پچھے عم رسول دے عمر اُمیہّ سی
مارے شیشہ نفت دا جالے بہت شقی
جدھر شیشہ ماردا دیندا اگ لگا
گھوڑے سنے سوار نوں کرے سواہ فنا
پچھے عرب امیر دے نہ آون کفار
جے آون تے ساڑدا دوروں عمر عیّار
صبح ہوئی پھر ماردا نعرہ حمزہ شیر
سُن عربی آواز نوں ہوئے پھیر دلیر
سر دھڑ رلدے خاک وچ خون آلود تمام
گھوڑے ہاتھی اُوٹھ بھی بہت ہوئے قتلام
گزرے قتل حساب تھیں رہیا نہ کجھ شمار
سروں دھڑوں انبار سی لگے پئے ہزار
وگدی تیغ دلاوارں ہوندے قتل جوان
مقتولاں دی لاس تھیں پُر ہویا میدان
بارھاں دن تک ہویا ایہو جیہا جنگ
ہرگز آب طعام دا کنے نہ ڈٹھا رنگ
اوڑک گھوڑے رہ گئے ہل نہ سکن مُول
بازو سجے یلاندے ہوئے حال ملُول

شمشیراں دی راہ تھیں باہیں ہتھ ورم
تے وچ دلاں دلاوراں لاٹ غضبدی گرم
جنگ اجیہا کدی نہ سنیاں وچ جہان
دشت اخضر رنگ احمری خونوں خون روان
باراں دن تے رات سی ہویا جنگ عظیم
دن آیا ہُن تیرھواں ہوئے مرد مقیم
بختک ژوپیں ہووندے جمع جو اک مقام
زخمی لشکر اپناں اک جان کرن تمام
آہے اک سردار نوں دیندے مت شریر
مردو کرو بہادری دشمن ہون اسیر
جان نہ عربی جیوندے مارو ہو ہوشیار
ہمت ناہیں ہارنی خوب کرو پیکار
آہے ایہہ اس گل وچ حمزہ نظر پیا
جاں ژوپیں نے ویکھیا ولوں قرار گیا
بدر منور عرب دا خنگ اتے اسوار
اُپر ہُنے زمین دے سرو پئی دستار
سیں مبارک شیر دا ننگا ہے دل خواہ
زلفاں گرد پلم دیاں رخہائے وچ ماہ

مونہوں جاندی جھگ ہے نہیں بدن دی ہوش
پیا چپاتا ماردا کردا نہیں خروش
کرے دھیان نہ کسے دل ایویں مارے تیغ
وڈھ وڈھ سٹے تیغ تھیں لشکر باجھ دریغ
اگے تیغ امیر دی ڈھہہ ڈھہہ پون کفار
رن وچ خونوں خون تے سر دھڑ باجھ شمار
آہے لکھیاراویاں وچ کتاب بیان
فوجاں وچ امیر جان جنگ کرے میدان
ہوش نہ رہندی بدن دی مستانہ احوال
خبر نہ سی دستار وی ننگا سیں کمال
مونہوں جاندی جھگ بھی ایہہ ورتارا سی
ایویں لکھیا جنگ وچ ہوندے شاہ علی
ژوپیں پچے بختکار ایہہ ہے کون جوان
پھردا وانگ دیوانیاں کرے فناہ جہان
ویکھ کیویں ایہہ ماردا دو دستی شمشیر
مقتولاں دے دلاں دا رن وچ ڈھیر و ڈھیر
ایہہ خونخوار نہ آدمی اس دی شان عظیم
ہوسی کوئی پری زادیا تے ملک کریم

بختک کہے نگاہ کرے مغلا ہوش سمھال
جھڑی سروں دستار کیوں پئے لٹکدے دال
بختک کہندا ہووندا اندر جنگ جدال
ایویں ہال امیر دا مستانہ احوال
مُڑ بختک نوں آکھدا ایہ ژوپیں مردار
جیکو ہُن سر ایس دے چا مارے تلوار
شک نہیں جو ایس دے ٹکڑے ہوون دو
فتح سبھی میدان دی نام ہمارے ہو
بختک خوش ہو آکھدا اے ژوپیں پُر زور
کون کرے ایہہ حوصلہ تیرے باجھوں ہور
مار جواناں ایس دے سر ننگی تلوار
ویری دا تن پھیر کے کر ٹکڑے دو چار
ژوپیں کہندا اوسدے پچھے ہور بلا
دوروں شیشہ مار کے دیندا مرد جلا
جے تے پچھوں ایس نوں دیو تسیں ہٹا
سر تے تداں امیر دے ماراں تیغ اُٹھا
بختک گھلے فوج نوں عمر اُمیّہ ول
کافر جا کے عمر تھیں دیون گھت خلل

شیشہ مار کفار نوں عمر جو دیندا جال
مردے اگلے آوندے پچھوں اُتے حال
غلبہ انت کفار دا آن جو پھیر پیا
عمر عیار کفار نے گردوں گھیر لیا
پشت امیر جوان دی خالی رہی جدوں
چھپ کے ژوپیں آوندا پچھلی طرف تدوں
اُپر ننگے سیس دے آ ماری تلوار
اُنگل چار امیر دے زخم ہویا پُرکار
زخم لگا تے کھولیاں اکھیں ہو ہوشیار
تد نوں ژوپیں لُک گیا دھس اندر کفّار
تھکا لبھ حریف نوں حضرت عرب امیر
ویری ہتھ نہ آیا بچیا گیا شریر
دور امیر کبیر تھیں گھوڑا گیا دوڑا
اوپر کوہ بلند دے ظالم چڑھیا جا
اُچا نعرہ مار کے کرے پکار پیا
تکڑے رہو بہادر و حمزہ مار لیا
سر ماری تلوار میں اپر سیس امیر
سن گھوڑے میں سُٹیا حمزہ تائیں چیر

حمزہ عربی ماریا فوجاں دا سردار
ہُن نہ چھوڑو جیوندا عربی اک سوار
لشکر دے وچ پھر گئی ایہہ اس دی آواز
کافر اندر دلاں دے کرن خوشی تے ناز
عمر عیار طرار دی کنیں پئی ندا
نعرے چھٹے دلے تھیں صبروں پیا جدا
سن دیاں سار امیر دی فوج ہوئی لاچار
سارے یار امیر دے روندے زارو زار
پر کو تیغ وگاونوں اجے نہ ہٹیا مول
جان فدا محبوب تھیں ہو جاناں مقتول
آہے جدوں امیر نوں پہونتا زخم کمال
نہر وگے تن خون تھیں تن من لالو لال
ٹھاٹھ وگیندی دردی سر وچ باجھ شمار
عاجز رہیا جنگ تھیں ہو جاندا لاچار
ہنے اتے رکھ کے زخمی سیس ٹکا
گھوڑے دے کن آکھیا مکے چل پچا
جاں گھوڑے نے جانیاں پیا امیر نڈھال
نسا وچوں کافراں کر کے جوش کمال

گھوڑے تائیں ویکھ کے مگر پئے کفار
لتاں مونہہ تھیں اسپ نے مارے کئی ہزار
لے حمزہ نوں دوڑیا گھوڑا مکے دا
دن چڑھدے خنگ لے مکے وڑیا آ
نہ کجھ عرب امیر دے تن وچ ہوش توان
کاٹھی اپر پیاسی بے خود ہو جوان
اندر مکے شہر دے غوغا پیا کثیر
زخمی ہویا آیا حضرت عرب امیر
مقبل ملیا روندا دروزاے پر آ
عبدالمطلب حال سُن روندا زار پیا
مکے دے سب آدمی روندے زاروزار
خبر نہ کتھوں قہر دی سر وجی تلوار
وچ حصار لیائیکے پایا اُپر فرش
سُن سُن زار قبائلوں چرخ کنبے تے عرش
حمزے نوں کجھ ہوش نہ جان جہانوں مول
گردے بیٹھے روندے سارے حال ملول
روندی مہر نگار دے دل دا گیا قرار
بیٹھ سرہانے درد تھیں کر دی گریہ زار

قاتل نوں جے جا نساں ٹکڑے کراں ہزار
یا رب دوزخ اوس دے ہتھ سڑن مردار
ایدھر انر فوج دے پئی چوفیر کہا
عمر اُمیّہ رووندا پھردا واہو واہ
حمزہ نظر نہ آوندا جاتا ہو شہید
بلھے اندر مردیاں لوتھ شریف رشید
دسدا نہ امیر بھی لوتھ نہ نظری آ
پر جاتا جو دُنی تھیں حمزہ گیا سدھا
نعرہ یار اُڈیکدے اُتوں آئی شام
نعرہ سنیاں مول نہ روندی فوج تمام
دل وچ جاتا ساریاں خیر نہیوں مول
کیتا ٹھیک امیر نوں کافر نے مقتول
عمر اُمیّہ اک دھرے فوجوں باہر آ
کھوج پچھانے خنگ دا سنب لگے جس دا
نالے اکو تار سی لہو نال زمین
مکے دے ول جاوندا سی ایہہ کھوج متین
مکے دے ول آیا عمر اُمیّہ دھا
ساعت بعد امیر دے مکے وڑیا آ

اجے نہ اُپر فرش دے حمزہ خوب پیا
تد نوں عمر عیار بھی وچ حصار گیا
ویکھ حمزے دے زخم نوں عُمر کٹاوے وال
دار ولا سر بنھیاں محکم حکمت نال
عمر کہے اُٹھ مقبلا جھبدے ہو اسوار
لے لے اسپ امیر دا نالے سبھ ہتھیار
لڑیے چل کفار تھیں مت نس جاوے فوج
ہو چل بھیس امیر دے اندر شانے اوج
پہن لباس امیر دا ہو مقبل اسوار
دشت اخضر وچ پہونچیا نال عیار طرار
اگے فوج امیر دی ہوئی سی مغلوب
طاقت سبھناں بدن تھیں ہوئی سی مجذوب
وچ فراق امیر دے روندے زارو زار
مومن بہت کفار نے کیتے نہ تلوار
غلبہ پایا کافراں اُپر فوج امیر
غازی مرد امیر دے اندر غماں اسیر
پشت پناہ پہاڑ تے غازی کھڑے تمام
کافر اندر شوخیاں کردے سی قتلام

تد نوں بھیس امیر دے مقبل آن پیا
عُمر اُمیّہ دوسرا اُس دے نال گیا
نال بلند آواز دے مقبل کرے پکار
میں حمزہ اے کافر وہاں غالب تلوار
لیساں مار حرامیوں سکھ نہ دیساں سون
ہُن میری تلوار تھیں بچ جاوے گا کون
سن کے نام امیر دا کافر دوڑ گئے
سُن حمزے دے نام نوں دلیں حراس پئے
نالے کہن زبان تھیں ایہہ کیہ ہو گیا
حمزہ تائیں آکھدے ہیسی مار لیا
جھوٹھا رولا پایا دلاں ودھاون نوں
یا عربی تھیں اساں دا ناس کراون نوں
مرناں رہیا اک ول اس نوں زخم نہ کا
اگے تھیں دو چند ہے تازہ تیر ادا
پئی شکست کفار نوں نس گئے مردار
عربی زاد دلیر تھیں کون کرے پیکار
اگے لاوے کافراں مقبل حلبی شیر
غازی مومن عرب دے ہوئے بہت دلیر

جاں مقبل وچ عربیاں داخل ہویا آ
مقبل جاتا عربیاں کنب گئے غم کھا
سارے یار امیر دے روندے مرد رشید
جھوٹھ نہیں جو ہو گیا حمزہ ہوگ شہید
تاہیں گھوڑا اوس دا تے اس دے ہتھیار
مقبل حلبی پہن کے ہو آیا اسوار
عمر کہے اے بھائیو نہ ہوو دلگیر
لگا تھوڑا زخم ہے اچھا ہوگ امیر
ایہہ گل سُن کے عربیاں پھیر پئی وچ جان
مقبل تائیں تداں نوں کافر لین پچھان
بختک ژوپیں فوج نوں کرن بلند پکار
نسو نہیں حرامیو مُڑ کریو پیکار
ایہہ تے مقبل نال لے عمر اُمیہ چور
بعد وفات امیر دے جھوٹھ کریندا شور
حمزہ تائیں جیوندا اوہ تے مار لیا
مقبل بھیس وٹائیکے ہو اسوار پیا
کافر مُڑ کے آ پئے آن مچایا جنگ
مومن تھکے جنگ تھیں ہو آئے دل تنگ

مقل حلبی شیر نے پکڑ لئی تلوار
جا وڑیا وچ کافراں مارے کئی ہزار
جان ولوں ہتھ دھوئیکے عربی پئے تمام
صف مغلاں دی فوج دی مار کرن قتلام
پھر اندر میدان دے تیغ وجی پرکار
غلبہ کیتا غازیاں قتل ہوئے کفار
کفاراں دے دلاں دے ٹُٹ ٹُٹ گئے غرور
سُنباں ہیٹھ بہادراں بدن گئے ہو چور
دل ژوپیں دی فوج نے کیتا متا تمام
سادی فوج کراوندا بختک ہے قتلام
لڑناں فوج امیر تھیں سانوں نہ منظور
نال اساڈے دشمنی بختک کرے ضرور
نس چلو میدان تھیں لڑ سن آپ پئے
ایہہ مصلاحت بنھ کے کافر دوڑ گئے
بختک ژوپیں کر رہے نعرے شور پکار
کافر ڈردے قتل تھیں نہ مُڑے مردار
ژوپیں نے وچ ہتھ دے دھو لئی تلوار
گھیر کھلوتا فوج نوں کہندا بد کردار

جے کووچوں تساں دے نسے گا بدکار
اسدے ٹکڑے کراں گا شمشیروں دوچار
نمک حراموں کیوں تسیں چھوڑ چلے میدان
جان نہ دیواں جیوندا ہرگز اک جوان
مُڑ ماردا ایہہ ہوندیاں تائیں کر کے جنگ
ڈیرا نال آرام دے لائیو پھیر نسنگ
رو رو مغلاں آکھیا اے ساڈے بادشاہ
بختک ہے کرواندا تیری فوج تباہ
مُدت ہوئی لڑدیاں ایہہ نہ مونے مُول
لشکر تیرا رہ گیا ادھا حال ملول
سو بھی رہندے ہور رہے زخمی تے لاچار
عاجز کیتے جنگ نے کیہ مارن تلوار
سن کے ژوپیں چپ ہو کہندا نامعقول
اج کرو آرام تے بھلکے ہٹو نہ مول
سبھ لشکر نے منیاں دتے طبل وجا
ڈیرا لایا کافراں بیٹھے جنگ ہٹا
اک جاگا وچ کافراں کیتا جدوں مقام
دوجی طرفے اُترے عربی مرو تمام

رات پئی تے عربیاں بہہ کیتی تدبیر
ویکھن کافر فجر نوں ناہیں وچ امیر
مارن ساڈی فوج نوں ہو بے خوف حرام
کیویں صلاح بنائیے ہووے جیویں آرام
عُمر اُمیہ آکھدا ہوو جھب سوار
مکے دے وچ چل وڑو کریو بند حصار
اوتھے فتح نہ ہووسی کفاراں دی مول
مکہ شیر قدیم تھیں رہیا ہے مقبول
سُن عربی سبھ چڑھے پئے آئے واہوا واہ
قطع مسافت کردیاں وڑے مکے وچ آ
ساری فوج امیر دی آئی وچ حصار
خندق آب بھرائیکے ہو بیٹھے ہشیار
خالی ڈٹھا فجر نوں کفاراں میدان
جاتا ہویا قتل ہے عرب امیر جوان
ڈردی فوج لڑائیوں وڑی مکے وچ جا
مکے دے دل آوندے کافر واگ اُٹھا
آن چوپھیروں کافراں مکہ گھیر لیا
ہیبت اندر شہر دے سارے شور پیا

بازو پکڑ حصار دے حمزے دے مردان
تیر چلاون گولیاں کردے جنگ جوان
ست دن تائیں رہیا سی حمزہ ہو بے ہوش
کھاون پیون یاد نہ پیا رہیا خاموش
ہوش پئی دن اٹھویں ڈٹھا اکھیں کھول
بیٹھی مہر نگار ہے ڈٹھی اپنے کول
ایہہ کیہ میرا حال ہے کہے امیر جوان
رو رو مہر نگار نے کیتا حال بیان
سن حمزہ فرماوندا حاضر کرو طعام
کھاواں کجھ طعام تے ہونہہ تے ان تمام
اگے غلہ کوٹ وچ جتنا آہا کُل
دتا مہر نگار نے فوجاں نوں بے مُل
مکہ چھوٹا شہر سی لشکر باجھ شمار
مُکا غلہ شہر دا بھُکھے لوک ہزار
مہر نگار طعام دی کرے تلاش تمام
تھوڑا بہتا مول نہ آیا ہتھ طعام
سد کینزک دیوندی بھر سونے دا تھال
فرمایا لے جاہ توں بازارے فی الحال

ایس برابر کدھروں آٹا لیا وٹا
بھُکھا والی عرب دا دیاں طعام پکا
گئی کینزک تھال لے تُرت اندر بازار
آٹا دیو سونیوں ہر جا کرے پکار
اوڑک خالی مُڑ گئی ملی نہ مول مراد
سُنیاں مہر نگار نے بہت ہوئی ناشاد
رو رو پاس امیر دے آن سنایا حال
کھاناں ناہیں لبھدا مفت نہ قیمت نال
سُن حمزہ وچ صبر دے لیندا وقت گزار
پر کجھ مہر نگار نوں رہیا نہ صبر قرار
روا نہیں جو رہیا نوں بھُکھ کرے لاچار
تے میں اپنی جان نوں نہ دکھلاواں وار
آہا ویلا رات دا خلق پئی وچ خواب
بھکھا والی عرب دا شہزادی بیتاب
کیتی مہر نگار نے دل دے وچ وچار
جاواں وچ کفار دے خود ہو کے اسوار
وچ مطبخ سلطان دے ہوگ طعام تیار
ہو کے چور طعام دا بنھ لیاواں بھار

یا کھانا لے آوساں دیاں پیارے نوں
جان فدایا کر چلاں چھوڑ پسارے نوں
موئی گئی نوں کہے گا پچھوں انت جہان
جان پیارے یار تھیں کر چھڈی قربان
پا مردا نے کپڑے چلی مہر نگار
ترکش ہتھ کمان لے ٹردی ہو تیار
درے اُپر سی کوٹ دے یلعادی دربان
جا کہیا در کھولدے جھبدے اے مروان
عمر کہے توں کون ہیں آیوں ادھی رات
باہر کتھے چلیوں آکھ سناویں بات
کہیا مہر نگار نے ہاں میں فتح عیار
اے بھائی میں چلیا اندر فوج کفار
کیتا مینوں بھُکھ نے بے طاقت لاچار
کجھ طعام چورائے کے کھاواں پوے قرار
آہا مکے وچ سی دسدا فتح عیار
چور بڑا مشہور سی تے غالب پیکار
یلعادی سچ جانیاں کیتی نہ پچھان
کردا مہر نگاردے نال پکے پیمان

فتح عیار اچلیوں توں جے لین طعام
مینوں کیہ کجھ دیوسیں سچی آکھ کلام
جے تینوں چا بھُکھ نے کیتا ہے لاچا
شکم میرے ول ویکھ لے خالی ہاجھ قرار
مینوں بھی دُکھ بھُکھ دا سُکھ نہیں اک دم
رُکھ گھتاں وچ بھُکھدے بھُکھ ہووے جے کم
حصہ کجھ طعام دا کر لے صاف بیان
کر کے قسم خدائیدی کر پکا پیمان
جے ناہیں کجھ دیوناں درہ نہ کھولاں مول
میرے وانگوں مر رہیں بھُکھا حال ملول
کہیا مہر نگار نے حصہ گھٹ نہ ودھ
تیرا میرا چوبرا حصہ ادھو ادھ
برا برابر اساں تھیں لئیں طعام ونڈ
دروازہ جھب کھولدے جاواں ترت سدھا
چوبر چھالاں ماردا فرحت دے وچ آ
وچ حق فتح عیاد دے سو سو کرے دعا
فتح عیارا تدھ دا مقصد کرے خدا
پنڈ و پنڈ طعام دی تینوں کرے عطا

رجیا رہیں جہان تے مینوں لئیں رجا
بھاویں روندا جاوسیں جُگ جُگ ہسدا آ
جم جم آویں آکھدا دوروں نال ندا
لے مرد یلعادیا رج رج کھانا کھا
کرے مرداں تیریاں اللہ پاک روا
کوک دعائیاں میریاں ہون قبول سدا
یلعادی نے کھولیا دروازہ خوش ہو
جا مردا میں تدھ دی کراں اُڈیک کھلو
جھبدے خورش لیاونی میں بیٹھ ہتھ دھو
جھبدے کجھ کھلاوناں تیں آوے ہتھ جو
مہر نگار دلیر ہو آئی باہر وار
وڑی دلاور ہوئے کے اندر فوجکفار
اگے فوج کفار دی سُتی ہوئی کُل
نظر نہ آئی کسے نوں نہ کجھ کیتا غُل
ویلا مِٹھی خواب دا سُتے چوکیدار
ژوپیں دے وچ مطبخے جاندی مہر نگار
ڈٹھا اندر مطبخے پیا طعام تیار
بدھی پنڈ طعامدی چُک مڑی طرار

پھسیا پیرا چانکوں تنبو دی وچ لاس
سر تے بھار طعام دا نالے دلے ہراس
سنے طعام زمین تے ڈگی مہر نگار
کھڑک ہویا تے جاگدے سُن کے چوکیدار
شور پیا وچ فوجدے ہویا چور و چور
جاگی فوج کفار دی سارے سُن سُن شور
چار چوپھیروں کافراں گھیری مہر نگار
نال لیایا مشعلاں خود ژوپیں مردار
کہندا باجھوں عمر دے چور نہیں کو ہور
ایہہ دلیر عمر بن کدوں کریندا ہور
مغلاں دے وچ پے گیا سارے شور پکار
چوری کردا گھیریا عمر عیار طرار
خاص وزیر امیر دا ظلم چور چگا
قابو دے وچ آ گیا رہزن عمر عیار
سنیاں مہر نگار نے جدوں عمر دا نام
کردی طرز ادائے نوں وانگوں عمر تمام
وانگوں عمر عیار دے لیندی ہتھ کمان
اوسے وانگوں ڈھال رکھ بنیاں عمر جوان

تیرے دھرے وچ شست دے عمر اُمیہ وانگ
عمر اُمیہ چور دا ٹھیک بنایا سانگ
گھیرا پایا کافراں چار چوفیر تمام
دھردے مہر نگار دا عُمر اُمیہ نام
ڈٹھے ہوئے ساریاں ہتھ عمر دے سی
اک دو زخم تمامیاں کھادے ہوئے سی
مارے ہیبت عمر دی دوروں کرن پکار
انگل نال وکھاوندے آپس وچ کفار
نیڑے کوئی نہ آوندا کرن دوراڈے شور
کہندے چنگا گھیریا عمر اُمیّہ چور
اللہ دی درگاہ وچ ہو کے عجز گزار
ہو مردانہ کھڑی سی اندر مہر نگار
عمر اُمیہّ قلعہ تھیں سُن دا شور پکار
کافر کہندے گھیریا چنگا عمر عیّار
میں تے ہاں وچ قلعہ دے کس نوں گھیر لیا
متاں اساڈا آدمی ہووے کِتے گیا
سبھناں دے ول ویکھدا حاضر یار تمام
پر اک مہر نگار دا خالی پیا مقام

ظن ایہو وچ دلے دے کردا عمر جوان
حمزے کھانا منگیا ہون لگی قربان
عمر اُمیہّ پچھدا یلعادی نوں جا
اے بھائی ڈِھڈ والیا قلعیوں کون گیا
کیہس چورا گیا ہے اگے فتح عیار
کھانا کجھ لیاوسی کر چوری طرار
عمر اُمیہّ آکھدا دروازہ فی الحال
دتا عمر عیار نوں باہر وروں نکال
مغلاں وانگ عیار نے پایا بدن لباس
اندر فوج کفار دے وڑیا توڑ ہراس
اکھیں ڈٹھی جائیکے گھِری مہر نگار
ڈھال لئی مونہہ کھڑی ہے ہتھ کمان تیار
عمر اُمیّہ ویکھ کے ہو رہیا حیران
واہ عورت دی مردی مرداں دے میدان
ژوپیں کولوں جائے کے پچھدا عمر عیّار
نام کیا اس چور دا اے میرے سردار
عمر اُمیّہ چور ہے ژوپیں مغل کہے
جس دا اندر دلاں دے ہر دم خوف رہے

چور اپرادھی دھاڑوی حمزہ دا ایہہ یار
جس دے ہتھوں رووندں ملکاں دے سردار
تیغ بہادر مغل دی نہ اس نوں سی خبر
ایہہ اج پیریں اپنے آ وڑیا وچ قبر
ہُن گھیرے تھیں اساں دے کِت ول جا سی نس
دشمن ساڈی فوج دا پیا اساڈے وس
میں ہُن مار گواوناں اس نوں وچ عذاب
بدلے عمل خراب دے کرناں حال خراب
مار لیا جاں ایس نوں ہوئی فتح تمام
حمزہ نوں سُن عربیاں چا کرساں قتلام
حمزہ اس دے زور تے دو دن کھیل گیا
ہُن دیوا بجھ جاوناں جاں جل تیل گیا
ہے قابو وچ اساں دے آئی سخت بلا
مردا مردا مار کے جا سی گئی گوا
آہے مغل پکاردا کھڑا ندائیں نال
مردو کوئی ایس نوں قتل کرو فی الحال
یا تے زندہ پکڑ کے کرے اسیر شتاب
دن کائی پھر ایس نوں رکھاں وچ عذاب

سُن کے لشکر مغل دا سبھ رہیا دم وٹ
جھلے کیہڑا سریتے قہر غضب دی سٹ
سے سے واری ہورناں مغل پکار کرے
ہوراں کرے مقابلے تے خود ہٹے پرے
بلدی بُتھی دیواں ہوراں نوں مُردار
تے خود لاگے آونوں پھڑے پناہ سوار
سبھناں عمر عیار دے معلم سی ہتھ ٹھیک
کوئی ڈردا چور دے نہ آوے نزدیک
اوڑک جاتا مغل نے ہوسی کم خوار
کردے سبھ عیار تھیں خوف ہزاراں وار
گھیرے تھیں نس جاوسی کر کے اساں فناہ
ایویں میری جاوسی جگ وچ شان گوا
عمر اُمیّہ مغل تھیں تد نوں کرے سوال
سلطاناں جاگ جیوسی ظاہر کہہ فی الحال
جے اس تیرے چور نوں میں ہُن پکڑ دیاں
تے جاں تیرے سامنے زوروں جکڑدیاں
تاں توں میں مسکین نوں کیہ دیویں انعام
کیڈ بناویں مرتبہ کیڈک بخش نام

خوش ہو ژوپیں آکھدا اوہ مردا قربان
جے توں پکڑیں چورنوں ملے مراتب شان
کرساں تیرا مرتبہ ملک دیاں انعام
تے تیرا وچ خلق دے مرد رکھاواں نام
عمر کہے اس کم نوں سر تے چاواں کیوں
اس اتنے انعام تے جان گواواں کیوں
عمر اُمیہ چور ہے کائی ہور نہیں
تے میں اس نوں پکڑناں باجھوں زور نہیں
اکے تے پایا مرتبہ اکے تے جان گئی
اکے تے پھڑیا چور نوں اکے تے شان گئی
میں بھی اگے مرد ہاں نامی وچ جہان
بھی اس تیرے چور دی بڑی سُنی دی شان
میں کردا ہاں آرزو وچ تیرے دربار
کر میرا اس کار تے جگ وچ فخر ہزار
سُن کے ژوپیں آکھدا عمر اُمیّہ نوں
مرد ایس عیار نوں پکڑ لویں جے توں
مینوں قسم منات دی لات عزّی دے نال
ساک دیاں میں بھین دا نالے دولت مال

قدر تیرا وچ دیس دے ایڈک کراں بلند
اندر میرے خاندان توں پاویں پیوند
عمر اُمیّہ شاد ہو ودھیا قدم اگیر
چلیا پکڑن چور نوں ہوشیار دلیر
دوروں لشکر عمر دا ویکھ کرے تعریف
واہ مردا توں عمر دا لگوں ہون حریف
آہا مہر نگار دے عمر ڈھکا نزدیک
مغل کوئی اس جانیاں پکڑن آیا ٹھیک
تیر کمانے رکھ کے مارے مہر نگاہ
ماری عمر ٹپوسنی لانبھے پیا عیار
تیر گیا اک لانبھ تے زخم نہ آیا کار
جاتا مہر نگار نے میں ہو چلی خوار
عمر لگائی چھال تے بختک لئے پچھان
کہے اگے نوشیرواں بختک سرگردان
مینوں خبر نہ چور دی ہے ایہہ کون طرار
پر جو پکڑن گیا ہے ایہہ ہے عمر عیار
عمر عیار طرار دی گُجھی رہے نہ چھال
کیہ جاناں کیہ مکر ہے ہون لگا اِت حال

تدھ نوں مہر نگاردے پاس گیا عیار
عربی دے وچ آکھیا میں ہاں عمر طرار
سر تے مہر نگار نوں لیندا چُک بہا
ہو کھڑا وچ کافراں اعچی کہے سُنا
ویکھ لؤ اے کافر میں ہاں عمر عیار
جیہڑا پکڑن چور نوں آیا کر اقرار
جس نوں چور سجانیاں اوہ ہے مہر نگار
کیتا طلب لعام سی حمزہ نے اک وار
اندر شہر طعام دا نام نہ کائی سی
کرن تصدیق جان ایہہ ایتھے آئی سی
انھے ہوئے چشم تھیں تسیں سبھے مردار
نہ پچھیا نی تساں نے ہر گز مہر نگار
ویکھ ومیں لے چلیا پچھوں کر سو شور
ہُن میتھوں آ کھوہ لؤ ہے جیہدے وچ زور
زورا کر لؤ کافرو ہتھ نہ آواں گے
بھین کسے دی انت نواں اسیں ویاہواں گے
کیتے قول زبان دے پال دکھاواں گے
اسیں کدی مُڑ کسے نوں کڈھ لے جاواں گے

ایہہ گل کہہ کے ماردا عمر اُمیّہ چھال
آیا وانگ ہوائیدے کافر تھکے بھال
سُن ژوپیں اس حال نوں ہو جاندا بے ہوش
روندا سی افسوس تھیں کردا جوش خروش
واہ قسمت جس کارنے ہوندے آہے جنگ
ہوئے جس دے واسطے لکھ بہادر تنگ
ہتھاں وچوں آئیکے چلی گئی طرار
مندے میرے طالع قسمت دے وچ ہار
جس دی خاطر اساں نے چائے وڈے بھار
سانوں ایتھے کر گئی مرداں دے وچکار
واویلا کر رووندا ملدا ہتھ پیا
پھر روون کیہ فائدہ ہتھوں وقت گیا
ایہہ تیزی نوشیرواں ویکھ ہویا خوشحال
کردا سو سو آفریں بہت تعجب نال
ایدھر مہر نگار نوں عمر لیایا چا
یلعادی نوں آئے کے در تے کرے ندا
کھول کنڈا یلعادیا آیا فتح عیار
ادھ ونڈ کڈھ تکڑی جو کیتا اقرار

پورشدادی ہووندا سن دل اندر شاد
جھبدے کنڈا کھولدا کہے مبارک باد
اگے مہر نگار نوں عمر اُمیّہ ٹور
عمر معدی بن کرب تھیں گل پچھیندا ہور
کس نوں اس دروازیوں توں دتا سی جان
کیہس فتح عیار بن نہ کو گیا جوان
عمر معدی بن کرب تھیں سن کے عمر جوان
مار مُکی وچ رگاں دے کہندا واہ پچھان
اک دن تیرا شکم ایہہ سانوں کرگ خوار
جس دی خاطر چھڈیا در تھیں فتح عیار
ادھ لینا کر گھلیا جا توں فتح عیار
تینوں نظر نہ آیا سی اوہ مہر نگار
ساری اوّل آخروں آکھ سنائی بات
سُن یلعادی گل نوں ہتھ ملے بے تاب
کردا شکر خدائیدا عزت رکھی ربّ
حُرمت رہنی نہیں سی ساڈی کسے سبب
بیٹھا وچ آرام دے دو گھڑیاں عیّار
تد نوں فوج کفاردا ہٹیا شور پکار

عمر اُمیہ جاوندا مُڑ اندر کفار
وچ مطبخ نوشیرواں پیا طعام تیار
چوری بنھ طعام وی لے اک پنڈ گیا
عمر بن کر دے سٹے پاس لیا
ایہہ رکھیں یلعادیا ہور لیاواں جا
جدوں زیادہ ہووسی دیواں گے ورتا
ایہہ گل کہہ کے جاوندا عمر اُمیّہ شیر
چوری پند طعام دی بنھ لیایا پھیر
پچھلا کھانا ویکھیا ذرا نہ نظر پیا
یلعادی بھُکھ ماریا سارا نِگل گیا
عمر اُمیہّ پچھدا کتھے گیا طعام
دسیں پورشدادیا کھادا کس تمام
یلعادی فرماوندا میں ڈٹھا سی چکھ
نقل کراں دل چاہیا کاہنوں چھڈاں رکھ
عمر اُمیّہ ہس کے کہندا لے ہُن رکھ
اگلے وانگوں ایس نوں چھڈیں ناہیں چکھ
مُڑ اندر کفار دے آیا تیجی وار
تیجی پنڈ طعام دی لے آیا عیار

اگے ویکھے آئے کے نہ طعام پیا
عمر معدی بن کرب نے اوہ بھی جھپ لیا
عمر کہے یلعادیا کھادو سبھ طعام
حصہ ساری فوج دا لگا تیرے نام
جتناں سارے دوستاں دینا سی ورتا
شکم بزرگا قہر یا نگل کیوں تنہا
یلعادی فرماوندا مینوں صبر نہ مُول
میں بھُکھا مر چلیا کریں طعام وصول
اُوٹھ ٹٹو کجھ بھُن کے مرچاں لون رلا
واہ لگدی تے دوستا شکم میرے وچ پا
عمر کہے اس شکم دا جھبدے کریں علاج
کھا حصہ سبھ فوج دا اجے رہیوں محتاج
لے پھڑ ایہہ بھی پنڈ توں کھاہ آوے آرام
میں جاواں مت کھالویں مینوں وانگ طعام
اوہ بھی کھادا عمر نے پھیر گیا عیار
ہولی ہولی جاوندا ژوپیں دے دربار
اگے روندا سوں گیا سی ژوپیں مردار
ہولی پیر دبائے کے پاس گے عیار

بے ہوشی دا پاوندا دارو اس دے نک
دارو طرف دماغ دے ساہ لے جاندا دھک
چھک آئی تے ہو گیا بے خود مغل شقی
عمر لپیٹ لپاٹ کے چک لیایا سی
یلعادی سردار دے اگے دھرے لیا
جے اجے رہندی بھُکھ ہے لے ایہہ گوشت کھا
یلعادی نے ویکھیا پھول جدوں احوال
ہس ہس کے فرماوندا ہو ہو کے خوشحال
کچا گوشت کھاوناں ناہیں مزا طعام
تے ایہہ آپ حرام ہے مغل شقی بدنام
جے ایہہ قابو آ گیا ہُن ناہیں پرواہ
کھانا داناں رجواں دیوے گا منگوا
یا اس تائیں مارئیے جاوے فوج تمام
پھیر بتھیرا ملک وچ سانوں آپ طعام
جاندا واری پنجویں عمر اُمیّہ پھیر
لے آیا نوشیرواں تائیں اوویں شیر
چھیویں دار کفار دے اندر آیا سی
بختک نوں بے ہوش کر بنھ لیایا سی

تد نوں ہویا روز تے جاندی رات وہا
حمزے پاس لیاوندا عمر تیہاں نوں چا
حمزہ کہندا ویکھ کے کیہ کیتوں طرار
چوری پکڑ لیائیوں سانوں کریں خوار
سارا عالم کہے گا حمزہ دا عیار
چوری پکر لے جاوندا نال دغے پیکار
کیہ حمزے دی مردمی کردا دغا تمام
میں تے وچ جہان دے ہوواں گا بدنام
عمر اُمیّہ چھوڑ دے ایہناں نوں فی الحال
پوے نہ اندر آبرو تاں وچ خلق زوال
ایہہ کیویں ہے مردمی سُتے کریں اسیر
ایہناں تیہاں نوں چھوڑدے کہندا پیا امیر
عُمر کہے نہ رجدا سی یلعادی مول
بنھ آندا میں ایہناں نوں کرن طعام وصول
باجھوں لئے طعام دے کہندا عمر قبول
مینوں قسم خدائے دی نہ چھڈاں گا مُول
حضرت حزہ خفا ہو کہندا اے عیار
چھوڑ شتابی ایہناں نوں ہور نہ کر تکرار

چھوڑن دا اقرار کر عمر لیایا چا
عمر معی بن کرب دے اگے دھرے لیا
کھاہ تیہاں نوں رج کے سن ہڈاں چب جا
توں بھکھا یلعادیا پھڑ ویری نوں کھا
پورشدادی ہسدا سن گفتاراں نوں
کیتا اگے ہٹ دے چار مرداں نوں
سر کہ کہنہ نک وچ تے روغن بادام
عمر ایہناں دے پاوندا آئی چھک تمام
ہوش پئی جاں تیہاں نوں ڈٹھا ہور مکان
عمر اُمیہ پاس ہے ویکھ رہے حیران
اسیں سُتے وچ بارگاہ فوجاں دے وچکار
کس جادوں تھیں پکڑ کے لئے آیا عیار
تِئے تھر تھر کبندے چپ چپاتے ہو
توڑا میداں جان تھیں رہے دلے وچ رو
پھڑیا ہویا عیار نے تیہاں نوں کر تنگ
لوک ہزاراں ویکھدے مکر چکر دے رنگ
گرد تماشا خلق دا تیز ہویا عیار
اوہ تِئے وچ خوف دے روندے زارو زار

عمر عیار غلام نوں چا کردا فرمان
تِن گڈاؤ سُو لیاں دروازے تے آن
تیہاں تائیں پکر کے سُولی دیو چڑھا
رہے نہ کجھ مقابلہ ہووے دور بلا
ایہہ گل سُن نوشیرواں چُپ رہیا حیران
جاتا چلی اساں دی اج ازئیں جان
بختک ژوپیں رووندے دوویں زارو زار
منت کردے عاجزی اگے عمر عیار
سانوں قسم منات دی عزّیٰ دی سوگند
چھوڑ و خدا دے واسطے فجرے پئے پند
نہ مُڑ ایدھر ویکھیے لڑاں نہ نال امیر
فجرے جائیے وطن نوں بخش ساڈی تقصیر
ایدوں اگے قسم ہے کرئیے نہ فساد
جاں لگ تن وچ جان ہے وقت رہے ایہہ یاد
ایہناں تیہاں نوں آکھدا عمر عیار طرار
یلعادی سردار تھیں میرا ہے اقرار
تینوں کھانا رج کے دیواں اج کھوا
چھوڑ دیاں میں تساں نوں دیو شرط نبھا

تے اک اک منگوا دیو گندم شُتر ہزار
نالے اک اک دے دیو چار ہزار دینار
ژوپیں گھلے آدمی ول اپنے امرائ
جو کجھ کہیا عمر نے دتا سبھ منگا
آہا بھریا کنک دا شتر جو تِن ہزار
تے دینار منگاوندا بارھاں کل ہزار
عمر عیار طرار دے قدماں وچ دھرے
ہُن سانوں توں چھوڑ دے سو سو عجز کرے
دو سو مارے کورڑا ژوپیں نوں عیار
خندق دے وچ روڑھ کے سُٹ دتا مردار
تن سو درہ ماریا پھر بختک نوں چا
کھائی دے وچ روڑھیا اتوں دے دھسا
واری ہُن نوشیرواں دی بھی آ گئی
پر ایہہ مہر نگار دے کنیں خبر پئی
منت کر کے گھلیا عمر اگے پیغام
نہ کر میرے باپ نوں دنیا تے بدنام
بچ رہیا نوشیرواں کردا شکر خدا
پر اوہ دوویں رووندے دتا بدن اُڈا

عمر دوہاں نوں پکڑ کے خندق وچ پھیر
کہندا ہالا دے دیو مول نہ لایو ڈیر
حمزہ نال جو جنگ ہے اوہ تے رہیا جدا
میرا لیکھا جدا ہے کرو خراج ادا
ساری عمر نہ تساں نے خدمت کیتی کا
اج پھسیاں آ پنجیوں کراں نہمول رہا
سن تیہاں دی جان تے بنی مصیبت آ
بیٹھا عمر عیار ہُن نواں قضیّہ پا
رو رو عرض گزاردے جے ہُن کرو رہا
جاں جائیے وچ فوج دے دئیے مال پُچا
عمر کہے نہ چھوڑساں ایتھے کر ادا
پاس میرے ہے اُسترا داڑھی لؤ یمنا
میں ایہو ہاں منگدا جس دا نام خراج
تے میں دولت مال دا مول نہیں محتاج
سن کے گل عیار دی اوہ لاچار رہے
عمر لوے ہتھ اُسترا ہو تیار بہے
ادھا سر اک پاسیوں مُن لیا فی الحال
ادھی داھی رہ گئی ادھی صفن صفا

بختک ژوپیں دوہاں دا کیتا حال خوار
چھڈ لیا نوشیرواں خاطر مہر نگار
مگر درّ دو لائیکے دوویں دتے کڈھ
نال ایہناں نوشیرواں تائیں دتا چھڈ
اندر غم شرمندگی آئے وچ کفار
بختک ژوپیں رووندے لئے عمر عیار
ژوپیں بختک دوہاں نوں کردے لوک نگاہ
دسدی شکل ڈراونی ہس دی ویکھ سپاہ
لے پلّا مونہہ ویکھ کے فوج ہسّے ہر جا
عمر اُمیّہ زمریا چھڈے ہتھ وکھا
ژوپیں کہندا بختکا فوجاں کھڑاں اُٹھا
پھر مُڑ ویکھاں مول نہ ہر گز مکے دا
اج زندہ پھڑ چھڈیا جھلکے کرگ فناہ
ڈبی ساڈی آبرو ہے اوہ بری بلا
بھلکے جانوں ما سی جے اج کراں مقام
دل میرے وچ عمر دی ہیبت پئی تمام
بختک کہندا مغل جی ایہہ مندی تدبیر
لوک کہن گے ہویا غالب عرب امیر

وال کٹے پھر اُگسن نہ ہو حال ملول
باجھوں مہر نگار دے خالی مُڑیں نمول
جے پھڑ سانوں کھڑے گا کر کے عمر اسیر
بدنامی دے خوف تھیں کرے خلاص امیر
سُن کے ژوپیں من دا بختک دی تدبیر
بے شرماں نوں شرم نہ اجے نہ گئے شریر
کوٹ مکے دا گھیر کے کردے سی پیکار
ڈردے عمر عیار تھیں رات رہن بیدار
اودھر شُتر جو کنک دے مکے پہونتے آ
ملی تسلی فوج نوں آندا شُکر بجا
دتا اندر ساریاں اوہ غلہ ورتا
حق عیار طرار دے کردے یار دُعا
تد نوں عرب امیر دے سر نوں ملی شفا
آوے جاوے شہر وچ کردا عیش سدا
خانے کعبے جاوندا کرے عبادت نت
غوغا شور کفار دا مول نہ رکھدا چِت
سبھناں دھری اُمید جو حمزہ پوسی دھا
اج بھلکے کفار نوں کرسی مار فناہ
اے دل وچ رہن دے اس جھگڑے نوں توں
حال سُنا کوہ قاف ساریاں یاراں نوں
٭٭٭


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels