Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> خواجہ فرد فقیر >> کسب نامہ کاسبیاں (بافند گان)

کسب نامہ کاسبیاں (بافند گان)

وچار ڈیسک
June 27th, 2009
روز ازل دے کاریگر نے جیہڑی نلی وگائی،
بھَوں بھَوں نالی دے وچ ورڈی باہر قدم نہ پائی
اول چوَنسی اربعہ عناصر آدم دے گل پائی،
پھیر حواساں خمسہ پینسی کیہی حرص لگائی
سِت جہاتی دی کیا چھِسّی خالق چھِک تنائی،
ست ستاریاں دی لے سستی گردش فلک بھنوائی
اٹھ پہر دی اَٹّھسی اندر چونسٹھ گھڑیاں آون،
نو ستارے نوسی وُندے لہندے چڑھدے جاون
دَہ دنیا تے ستر آخر وُنے ہزاری کوئی،
باراں بُرجاں دی ہے جھِل مِل فردا پہنے سَوئی
تیرا ناؤں پڑھاں دِن راتیں تدُھ بِن ہور نہ کوئی،
بدیاں دے وَل پا نہ سانوں دسِیں راہ نِکوئی
جیہا قد بنایا صانع تیہا جامہ سِیتا
فردا اپنوں باجھ فردے جوڑا جوڑا کیتا
ایہہ پیراہن پُورا ہویا آدم دی کُل بنیا،
نال ارادے گز دے صاحب ساڈھے ترے ہتھ مِنیا
آدم تھیں پھر حواّ نکالی جوڑا رب بنایا،
خلقت دا کجھ سُوتر ہووے صاحب تخم نجایا
مسےِ تھیں ہن کنک نہ ہوندی چونسی تھیں نہ پینسی،
جیہناں بھُورے لائیاں لِکھے کِتھوں پہنن اَٹھسی
کاسبیاں دا کسب نامہ لِکھیا نظری آیا،
نثر فارسی نوں چھڈاساں نے ہِندی نظم بنایا
کرنا کسب حلال وجہ دا فرض خدا فرمایا،
راہ کسب دا آدمؐ تائیں جبرائیلؐ سکھایا
شاگرداں تھیں مجلس اندر دو دسوندھی بہندے،
کسب نامے دیاں تصنیفاں نوں کدی کدائیں کہندے
اِک مُلاں دسوندھی نُوری علُماواں دا خادم،
فقراواں دی خدمت کردا نیک خدا دا آدم
دوویں طالب علم ہمیشہ اِک باقی اِک صافی،
جیہڑا پِیر مُربنیّ منے اِکو دوویں کافی
بہتے خادم کم نہ آون ہوندے سٹِے خالی،
اِک دھتورہ پھل کریہن پالے بُوٹا مالی
کاسبیاں دا کسب نامہ میں اوس دے کہے بنایا،
پنج دِہاڑے بیکاری وچ بہہ کے مغز کھپایا
پھیر حجاماں دا کسب نامہ میں دُوجے خاطر کہیا،
چار دِہاڑے درد سِرے دا گوشے بہہ کے سہیا
شاگرداں دی خاطر دوویں قصے اساں اُٹھائے،
مت کوئی پِچھے فاتحہ آکھے اچھی وجہ بنائے
فاعلن مفعولن فعلات مفعولن،
مجہولن مجہولن کہیا مفعولن مفعولن
مُلانا دھوندھی نوں مولیٰ دیوے شوق زیادہ،
علم عمل تے خلق زیادہ دائم دست کشادہ
آئے گئے مُسافر دی اوہ خِدمت بُہتی کردا،
عُلماواں دے نال محبت فقراواں دا بردہ
گھر دے اندر درس پڑھائے کرے نماز مستیی،
غور مسیتے وافر کردا کِتلے سیپ نہ کیتی
بہر خدا دے جا کرائے بانگ صلوٰۃ امامت،
نال جماعت شوق ہمیشہ دین ایمان سلامت
عہدہ کسے محلے دا اوس دعویٰ مُول نی کیتا،
صبروں شکر قناعت دا جاں بھر پیالہ پیتا
ثابت قدم شریعت اندر راہ طریقت چلے،
رمز حقیقت دی اوس پائی چھڈے پندھ اوّلے
عارف ہو پچھاتا رب نوں صابر شاکر رہندا،
بھلیائی دی کوشش کردا بُرا نہ مُونہہ تھیں کہندا
محنت کرے حلال وجہ دی نظر خدا ول رکھے،
کرے خیانت نہ کسے دی جو رب دیوے چکھے
ایہہ رسالہ کاسبیاں دا اوس دے کہے بنایا،
مُلکے اندر ظاہر ہویا جاں اوس تھیں لکھوایا
تاں کیا مطلب فقرا ایڈا بھارا اُٹھاون،
ہوون فرد وبائی کارن بہہ کے مغز کھپاون
شاگرداں فرزنداں دی ایہہ خاطر بہت پیاری،
اُستاداں سِر بہت دُکھاون مت کو حق گذاری
ہر بولی ہر علم عجائب ہُنر فن جو سارے،
جتنے کسب حلال وجہ دے آدم دی سرکارے
جاں لوح قلم لکھ ابجد ہوز قاعدہ خوب بنایا،
جبرائیلؑ ایہہ صحیفہ آدم نوں پہنچایا
حضرت آدم جتنے ہُنر بیٹیاں نوں سکھلائے
ایسے خاطر جگ دے اندر ہوئے کسب سوائے
ہر کسبے اُتے رِزق نہ ہوندا ایہہ حیلہ رب بنایا،
باجھ نصیبے نہ کجھ مِلدا جو لکھیا سوپایا
صابر رہیں نصیبے اُتے دائم فرد فقیرا،
جو کجھ باب کِسے دے لِکھیا مِلدا دھیرا دھیرا
کسباں دا کجھ اوڑک ناہیں چار ہزار چوتالی،
بعضے آکھن ہُنر کتنے اِک ہزار تے چالی
برسر کسباندے کسب چنگیرا پھڑن زراعت وُننا،
اوہ روزی ایہہ پردہ اوس دا ایہہ مسئلہ بہہ سُننا
پر جے کوئی نہ کرے خیانت وُننا کسب چنگیرا،
وعدہ خلافی ہر کِسے وچ بالن جھُوٹھ بہتیرا
فرد فقیرا مُنصف ہو کے ایہہ رسالہ جوڑیں،
تانا، پیٹا کھول دکھائیں کوئی تند نہ توڑیں
چنگے سُوتر بیت بنائیں ودھ گھٹ مُول نہ تولیں
کریں خیانت نہ کِسے دی بُہتا جھُوٹھ نہ بولیں،
ایڈی مُول نہ پائیں ستھنیں تھوڑا تانا لائیں
کریں پیاونیں کامل ہو کے نہ توں توڑ ونجائیں
جا ایہہ شعر وُنن میں بیٹھا کھڈی جا بنائی،
دوویں پَیر فکر وچ پھاتھے دِل نے اُوندھی پائی
گنڈھ گنڈھ دھاگے عقل فکر دے خاصہ شعر بنایا،
لائی پان برابر اوسنوں تیل نہ بُہتا پایا
اگ شوق دی آب شرم دی آملا خوب پہایا،
نال محبت ہانڈی چاڑھی تاں ایہہ عشق پکایا
سُوتر اَٹھسی، سستی دے وِچ چونسی نہ وگائی،
بُہت کاریگر ویکھن آئے جاں میں تانی لائی
جاں گردانگ پھیر عقل دی بیچ ترے تے پایا،
نال ہوش دے نلی وگائی ہتھائی ہتھ آیا
جیہابحر اوہناں دا ڈِٹھا سوَئی ربط چلایا،
حسبی اللہ مُونہہ تھیں پڑھ کے پَیر کھڈی وِچ پایا
نال وِچاری کشتی وانگوں بھوں بھوں غوطے کھائے،
گھمن گھیراں دے مُونہہ آئی مولیٰ بنے لائے
اسپائے دا انت نہ مُولے توں کیوں پیوں اِکلا،
نال شفاعت حضرت والی پار لنگھاسی اللہ
کنگھی نویں وہم دی بدّھی دھاگے اوہ اٹکاوے،
آن جوترے ڈِھلے ہوئے وُننا بھول نہ جائے
دَسی ہوئی گل نہ جانن جیہاں پیالے پیتے،
اُلجھ پئے دِل اندر دھاگے سِدھے کسے نہ کیتے
جیہڑی تند دُھراہوں ٹُٹی سو ہُن جُڑے نہ مُولے،
گنڈھنیاں سبھ کر کر تھکے پنیہ چنکے سولے
نہیں تے اگے وُندے آہے پر کالے پر کالے،
پالے ہتھوں نلی نہ وگے رہندے نالے نالے
پر آخر کِلاّ ہمت والا دِل تے ٹھوک لگایا،
یار بہتیرے ننگے ڈِٹھے تاں ہُن وُننا آیا
جیوندیاں دی زینت خوبی مویاں دا ہے پردہ،
دُنیا تحت لباس چنگیرا بھرم ایسے وچ پردہ
ننگا بُھکھا رہے نہ کوئی جیکوئی مومن بھائی،
فردا اوہ مزدوری لیسن کیتی جیہناں کمائی
چار پِیر کسب دے جانی چارے نی تکبیراں،
ایس راہے نوں مُول نہ چھوڑیں جو کُجھ کیتا پیِراں
اول جبرائیلؑ پچھانیں دُوجا آدمؑ خاکی،
تریجا شیثؑ پیغمبر جانیں کھول دِلے دی تاکی
چوتھا پیر پچھانیں اوسنوں جو اُستاد سکھالے،
اوسنوں کمی نہ ہوسی مُولے جیہڑا حق سمھالے
کر تکبیر پڑھن بسم اللہ جاں توں تانی لائیں،
پھیر تکبیر کہیں اے کاسب جدوں ستھنیں پائیں
جاں پیاؤنیں کریں عزیزا اللہ اکبر آکھیں،
کرتکبیر بہیں کھڈی تے دِل وِچ کجھ نہ راکھیں
چار پیِر میں آکھ سُنائے چارے نی تکبیراں،
نال عُلماواں کریں محبت خلقی نال فقیراں
اول حضرت آدمؑ نوں ایہہ جبرائیلؑ لیایا،
اوس تھیں حصہ اس کِسے دا شیثؑ پیغمبر پایا
پرایس کسبے وچ کمی نہ کائی دائم رہندا جاری،
برکت سچ حلال علم دی ہووے برکت ساری
پڑھن نمازاں رکھن روزے کون اوہناں نوں ہسے،
نال طہارت بہن تخت تے دُونی برکت وسے
اول کسب نبیاں کیتا پھر قُطباں اولیاواں
پھیر ایہہ کسب حلال وجہ دا کیتا نیو کاراں
پر اِس کسبے دے وچ بہتے عالم فاضل ہوئے
پر شاہ کبیرؒ جو آہے درگاہ جا کھلوئے
پر نیک اوہناں دی نیت آہی رب مراتب چاڑھے،
برکت سچ حلال علم دی ہوئے وڈے پسرے
مومن مسلماناں تائیں کرن مزاخ بھلیرے،
ڈُوماں بھنڈاں دا ایہہ صیغہ اِتول کریں نہ پھیرے
جس لایسخر واقوماً پڑھیا کدیں مزاخ نہ کردا،
آپ گناہوں پاک نہ ہوندا ظن بُرا کیوں دھردا
کو کرے مزاخ گناہ نہ جانے توبہ کرے نہ ہسے،
اوہ کہے درست حرام سجن نوں ایماں اُس تھیں نسے
بھنڈ بھگتیے نچن کھیڈن ایہہ شیطان قدیمی،
کرن مزاخاں کسب اوہناں دا مومن پھڑے حلیمی
مومن دا دل رنج نہ کیجے عرش رباناں کنبے،
مسکیناں تے زور نہ لایئے لگن بھڑک النبے
حاکم ہو کے بھن دلیچے بہتا ظلم کماندے،
محنتیاں نوں کمیں آکھن خون اوہناں دا کھاندے
پھڑ وگیاری لے لے جاون خوف خدا دا ناہیں،
فرد فقیرا درد منداں دِیاں اِک دن پوسن آہیں
کاسبیاں نوں مہر مقدم جبراً چٹی پاندے،
بھار غریباں دا سِر لیکے آپے دوزخ جاندے
شیثؑ پیغمبر دا ایہہ صیغہ دست بدستی آیا،
اوہناں اگوں شاگرداں نوں بہہ کے کول لکھایا
عمر طالوت شاگرد اوہناں دا اُس دا بھی عبداللہ،
یوسف ہمدانی پھر کیتا کسب ایہو حبیب اللہ
پھر جالوس طامات چنگیرا پھر یحییٰ ہمدانی،
پھر قابل عمران طوسی خوب شاگرد پچھانی
پھر حسام الدین اس تھیں ہویا زین العابد،
ہرہک اِک اِک ہُنر ودھایا ہوئے زاہد عابد
کُرس بکُرسی اُس دم توڑی بہتے کردے آئے،
پیر پیغمبرؑ ولی مشائخ اُس کسبے رب لائے
پر اس دا ادب قواعد وکھا جیکو شرطاں جانے،
واجب فرض کسب دے سارے سُنت نفل پچھانے
فرض کسب دے سوئی جانے جیہڑا رب فرمایا،
ہر کسبے وچ واجب ایہی جبرائیلؑ لیایا
سُنت کسب تُساں تے ہویا جیہڑا نبیاں کیتا،
نفل بزرگاں نے فرمائی سُن توں میرے مِیتا
اول کاسب وچ شرع دے کھڈی قدم ٹکائے،
راہ طریق کسب دا جانے تاں ہتھے ہتھ پائے
چشم حقیقت دے ول رکھے ٹُرے نہ اُلٹی چالے،
نال معرفت دِل نوں دھو کے ہووے جان سکھالے
جا توکل رب اُتے جس دا سُوتر آنے،
پڑھ بسم اللہ پُورا تولے دل وچ شک نہ آنے
ایہہ سررشتہ اولیاواں دا چنگے سُوتر رہیئے،
برا نہ سُنیئے بُرا نہ کہیئے اُوندھی پاکے بہیئے
نلی وٹ کے نال محبت آہیں تانا لائے
جو دم تیرا آوے جاوے دم دم رب نہائے
نلی وٹدیاں تانا تندیاں سورت فاتحہ پڑھیئے،
پھیر لاحول کہیں سو واری شیطاں کولوں سارے،
کانے ہتھ کناں تے دھردے نلی بھی روون سارے،
ڈردا خوف دے چرخہ توبہ توب پکارے
تانی تن کے پھیر کاریگر جدوں ستھنیں ہتھ پائے،
واللہ اَعلم بالصواب اُس نوں آیت پڑھنی آئے
نال طہارت میدہ،پانی لیا کر پان چڑھائے،
واللہ یرزق من یشاء آیت پڑھنی آئے
تانی ملکے بھیوں پانی وچ کلمہ آکھ زبانوں،
ایہہ چنگا کسب حلال وجہ دا سِکھو مسلمانوں
ہانڈی ننگی صحنک جُوٹھی باہر کوئی نہ سٹے،
نلیاں والا چھڈ نہ بھانڈا مت کوئی کُتا چٹے
لیا پیاونی کُھچ سویلے رسی بنھ قناعت،
دل دِیاں گڈھیں صاف نہ ہوون پکڑیں کجھ ہدایت
یا ہُو یا ہُو یا اللہ کُّچ صدا نت کہندی،
دنیا ہے برباد ہمیشہ آکھے اُٹھدی بہندی
کر گنڈھنی دے مروڑی، گنڈھ صبر دی پکی،
فردا روز نصیحتاں دیندیاں جان میری ہے تھکی
گنڈھنی کردیاں پڑھیں ہمیشہ یا ستار غفارا،
بندہ بہت گناہیں بھریا صاحب بخشن ہارا
ہن سجیوں کھبیوں بجن دِلے نوں لا اُس منگلی بھاری،
ہور کِتے ول دھیان نہ ہووے جاں ایہہ تانی چاڑھی
پڑھ بسم اللہ بیٹھ تخت تے پھیر اعوذ سمھالیں،
پھیر لاحول ولا سبھ پڑھ کے پیر کھڈی وچ ڈالیں
پھر درود کہیں دَہ واری حضرتﷺ ول پہنچائیں،
حضرت آدم شیثؑ پیغمبر سبھناں بنیاں تائیں
فاتحہ پھیر اوہناں نوں آکھیں جیہناں ایہہ کسب ودھایا،
پھیر رحمت رب اُستاداں نوں جس تینوں سکھلایا
پھر دعا کر بادشاہے نوں جس دی نگری رہیے،
پھیر منگیے بھلا اوس گھر دا جس گھر کاما بہیے
ہُن آ بیٹھ توں کھڈی اُتے کر کے نیت چنگیری،
جے ایہہ برکت وچ چاہیں کر مسجد ول پھیری
تاں ایہہ کسب حلال تیرے تے جاں توں فرض گزاریں،
نہیں اینویں کیوں غافل بندے سِر کھڈی وچ پائیں
جو فرض خدا ادا نہ کردے سوئی جان جولاہے،
جو علُماواں دی تابع چلے اوسے نوں رب چاہے
ہُن ایہہ حقیقت چھڈ فقیرا ایس دا مطلب اگے،
مُنصف ہو کے نلی چلاویں مندا کسے نہ لگے
حسبی اللہ حسبی اللہ ہتھا روز پکارے،
استغفار پڑھے نِت نالی جاں ایہہ تانی چاڑھے
گردانگ نوں پھیر کریگر تُرنوں جدوں پھرائے،
تاں کر پاس شہادت کلمہ پڑھدا پڑھدا جائے
اٹھدے بہندے پیر دوویں رفتن رفتن کہندے،
جیہناں حق بیگانہ کھادا سوئی سزائیں لیندے
چل اگیرے چل اگیرے کانے کُوک سناون،
پھردی گھردی نلی پُکارے دنیا آون جاون
ہُن آؤ باز گردانگ وانگر ترجیوں تائب ہوویں،
وانگوں کِلیاں قائم ہو کے وچ نماز کھلوویں
کاسب وچ رکوع ہمیشہ جانے ناہیں مُولے،
مسجد دے ول دھیان نہ کردے تھکے چنگے بھولے
ہے ہے غافل سمجھ نہ تینوں تدُھ کیا قبر وساری،
ادھا قبرے دے وچ دائم نہ توں چشم اگھاڑی
ایسی پھاہی دے وچ پھاتھوں پِیر نہ دِسن تینوں،
سردی لگے کیونکر جانے دس حقیقت مینوں
لاس گُناہاں دی ہن لمی آ لپیٹ سویلے،
مت وگیاری والے تینوں آ پکڑن کِتے ویلے
جھب جھب نلی وگا فقیرا اتنا کیوں اٹکائے،
تانی والے پھر پھر مت کو آستائے
تانا علم عمل دا پیٹا دونویں برابر چلن،
تاں ایہہ جامہ محکم ہووے دھاگے کدیں نہ ہلن
آخر رات پئی دن لتھا نہ گز کوئی ونیاں،
تینوں آکھ رہے بہتیرا نہ تدُھ کدئیں سنیاں
فرد الئیں مزدوری کتھوں سُوتر بہت چورایا،
کھا کھا گئے جوائی، بھائی تینوں بھرنا آیا
کوئی پہر گھڑی دن رہندا جھب جھب پیر چلائیں،
ایہہ دوکان کوئی دن تیرا اِکی کان چلائیں
چار پہر کیا حرص لگائی وچ کھڈی بازو مارے،
اِک دو گھڑیاں نال محبت نہ توں رب چتارے
رچھ رچھیڑا، سُوتر پتر سمجھ کجھ ایتھے رہسی،
تانی تند، پرائی اپنی فردا نال نہ ویسی
اول پگڑی لاہ اوہناں دے جیہڑے چھوڑن شاخاں
وچ کتاباں لکھیا ڈٹھا نہ کرن مزاخ بھلیری،
مومن تائیں بُرا نہ کہیئے ایہہ نصیحت میری
ظن المومنین خیرا پڑھ کے مندا کسے نہ کہیئے،
جے کجھ امر خدا نے کیتا وچ شریعت رہیئے
جے کجھ منع خدا نے کیتا اتول مول نہ جایئے
علُماواں دی تابع رہیئے خاک شیطاں سِر پایئے
الحائکلا یعقل لوکاں عام حدیث بنائی،
لکھی اساں نہ ڈٹھی مولے نہ پڑھنے وچ آئی
پڑھ نمازاں رکھو روزے حکم خدا دا منو،
حج زکوٰۃ شہادت کلمہ حق نہ مولے بھنو
پڑھ قرآن مسائل دینی خاصے مسلم ہووو،
کالا دفتر بدیاں والا توبہ پڑھ پڑھ دھووو
کفر ردّدے کلمہ پڑھ کے تے ولا قوۃ زور لگاؤ،
پڑھ کے پانی توبہ سندا جامہ صاف کراؤ
جیہڑا نیک نمازی ہووے اُسنوں نہ کوئی ہسدا،
علُماواں فضلاواں کولوں شیطاں جاہل نسدا
علماواں دے حق جے کوئی مندا سجن الائے،
دین ونجا کے کافر ہووے فردا دوزخ جائے
علمیں باجھوں شیخ مشائخ جے کو پیر سدائے،
پر اُتوں نہ اعتقاد اسانوں جے سو اُڈدا جائے
فرد فقیرا علمے باجھوں کوئی ذات نہ چنگی،
جے عورت خوبصورت ہووے باجھ بھرا دے ننگی
ہاسے ہور مزاخ مسنحرے عاماں دے وچ ہوندے،
فردا ایہناں گناہاں کارن بہتے ہاسے روندے
بہت مزاخ خوشامد غیبت اس ہاسے نوں روندے،
اپنے علم گوائن آپوں پاپ بیگانے دھوندے
تھوڑے لوگ نمازاں پڑھدے بہتے مُول نہ پڑھدے،
عالم فاضل کہہ کہہ تھکے ذرہ خوف نہ کردے
کیا انعام خدائی غافل کردے کم شیطانی،
صفت ایمان نہ جانن مولے کیہی مسلمانی
مسلمانی پنج بنا اتول مُول نہ آون جیہڑی جائیں،
جیہڑی جائیں بدعت ہووے دوڑے دوڑے جاون
بے نمازاں یاد نہ مرنا خالق تھیں نہ ڈردے،
بھُل بھُلاوے شرم کُشرمی کدی مسیتیں وڑدے
چار دِہاڑے دیہل کھا کے پھر اوہ کدی نہ ڈِٹھے،
مسجد دے ول قدم نہ پاندے کیا جانے اوہ کتھے
جمعرات علماواں تائیں ڈردے ٹِکیّ دیندے،
یا کدی رمضان وفاتیں روٹی سد کھویندے
ایہہ بھی بھلا جے علُماواں دی اتنی خدمت کردے،
پر دل دیاں باتاں مولیٰ جونے ظاہر چاکر بردے
وضو کردیاں چٹی پوندی وڑن مستیی دھاڑا،
روزہ رکھن ایسا ایہناں جیہا پوّے کُہاڑا
باجھ نمازاں روزے یارو کِتے جہان نہ ڈھوئی،
چنگیاں عملاں باجھوں فردا وات نہ پچھسی کوئی
بے نمازاں دی سبھ شامت وسدے ملک اُجاڑے،
کم رِزقی تے ظلم ودھیرا پوندے پیرے دھاڑے
نہیں تے ایہہ غریب وچارے خدمت دے وِچ چنگے،
پر تھوڑا بُہتا دیون اُسنوں جیکو آ کے منگے
نہ لن جماعت اندر کیہے یار اساڈے،
فرد فقیرا اس مجلس جاہل بھلے دُوراڈے
جیہڑا راہ شرع دے چلے سویو مومن بھائی،
جیہڑا نیک دیانت ہووے اُسنوں کمی نہ کائی
ساریاں بے نمازاں نوں میں ایہہ اُلاہما دِتا،
مت بافندہ سن کے کوئی بہت اچھالے پِتاّ
نُور باف بافندہ نُوری بہتے بزرگ آہے،
پڑھن نمازاں رکھن روزے آکھن کون جلاہے
ایہہ خوار نماز بھلیرے جیہڑا گاہے گاہے پڑھسی،
پوستیاں دے عملے وانگوں قضا نہ مُولے کرسی
اسی حقبے دوزخ اندر اکس نمازے بدلے،
بخشیں یا غفار ستارا ساڑیں باہیں بدلے
یارب کریں سُکال ہمیشہ مُٹھے روز نہ آون،
ایہہ پھر یار غریب بیچارے رج رج بہتا کھاون
یارب کریں ہدایت کُل نوں ڈِگے راہ نہ مائیں
نال شفاعت حضرت والی فردا پار لنگھائیں
پر جس نوں رب ہدایت کیتی اوہ گمراہ نہ ہوندا،
جیں گمراہ خدا نے کیتا سو ہُن راہ نہ پوندا
جیہڑا آپ نہ سدِھا ہووے اوراں نوں کیا کہے،
اَتا مُرُونَ الناّس بالبرّ وچ قرآنے ہے
پٹ پاڑ کے عمر ونجائی نہ پیوند کو سیتا،
گھاٹی ہزاری وُنی بہتیری نہ پر ثابت کیتا
اِک سور ہور ستاٹھ گز دی تانی مِن کے لایئے،
ٹھوک ٹھوک کے وُنے چنگیری نہ کو نلی چُرایئے
بافندگی دے عدد جتنے فرد بنائے،
گنجھ مروڑی نہ وچ رکھی گِن گِن دھاگے پائے
جیکو دھاگا ترٹا دیکھو دیکے گنڈھ سنوارو،
دیو دعا مصنف نوں ایمان سلامت یارو
یاراں سے تریسٹھ برساں سنہ نبیؐ دا آیا
ایہہ رسالہ کامل ہویا حکم دُھراہوں آیا

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels