Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> کلاسک >> بابا فرید >> کہے فرید >> کہے فرید: جن لوئن جگ موہیا سے لوئن میں ڈِٹھ

کہے فرید: جن لوئن جگ موہیا سے لوئن میں ڈِٹھ

August 3rd, 2009
5 / 5 (1 Votes)

جن لوئن جگ موہیا سے لوئن میں ڈِٹھ
کجّل ریکھ نہ سہندیاں سے پنکھی سوئے بہٹھ

اوکھے لفظاں دے معنی
لوئن : آکھاں۔
جگ موہیا: دُنیا نوں فریفتہ کیتا۔
سے: وہ
لوئن: آکھاں۔
مَیں ڈِٹھ: میں ویکھیاں ہین۔
کجّل: کاجل ۔ سُرمہ۔
کجّل ریکھ: سُرمے دا خط۔ تحریر سُرمہ۔
سہندیاں: برداشت کرنا۔
پنکھی: پنچھی۔ پرندے۔
سُوئے: بچّے دِیے۔
بہٹھ: بیٹھ کے۔

سدھا مطلب
میں اوہ اکھاں ویکھیاں ہین جنہاں سارے جگ نوں موہیا ہویا سی۔
کدی اوہ کجلے دی اک لکیر وی نہیں سہہ سکدیاں سن، پر فیر اوہناں تے پنچھیاں نوں بچے دیندیاں ویکھیا

کھلارواں مطلب
پہلی پڑھت تے سدھی ہے جو کجھ اکھاں ایڈیاں سوہنیاں ہوندیاں ہین جو اوہ ساری دنیا موہ لیندیاں ہین۔ اوہ اکھاں اینیاں نازک ہوندیاں نیں جو کجلے دی باریک لکیر وی سہہ نہیں سکدیاں۔ فیر ایہہ وی ہوندا ہے جو اوہ اکھاں مٹ جاندیاں ہین تے پنچھی اوہناں وچ آنڈے دیندے تے بچے کڈھدے ہین۔ سوئے بٹھ دا مطلب ایہہ وی ہو سکدا ہے جو پنچھی اوہناں اکھاں تے بٹھاں کردے ہین۔

فرید ہوراں دا ایہہ بیت سوہنیاں اکھاں دے چانن توں کھلدا ہے تے برباد قبراں تے مکدا ہے۔ ایہناں دو انتہاواں وچکار پوری زندگی دی کہانی ہے جیہڑی پہلاں پونگردی، بہاراں دیندی ہے تے فیر ڈھینا شروع ہو جاندی ہے۔ فرید دے اپنے ساہمنے وڈیاں وڈیاں محلاں دے سوہپن دی تصویر راجے رانیاں مٹی نال مٹی ہو رہے سن۔ مسلماناں دے حملیاں نال وڈے وڈے رجواڑیاں دی دھوڑ اڈ رہی سی تے راجے رانیاں غلام بن کے منڈیاں وچ ویچے جا رہے سن۔ پنجاب دا راجہ جے پال، اوسدیاں رانیاں تے راج کماریاں غزنی دی غلام منڈی وچ ویچیاں جا رہیاں سن۔ ایس لئی اک طرحاں فرید شاعری دی سینت نہیں مار رہے سن سگوں اکھیں ڈٹھی گل کر رہے سن۔

پہلی پڑھت وچ اکھاں نال ہی اک سوہنا زنانہ مکھ جھلک ماردا ہے۔ ایہہ سوہنیاں اکھاں والے مکھڑے نوں جو وی تکدا موہیا جاندا ہے، اوس دے جادو وچ آجاندے ہین، فیر اوہو اکھاں اک دن مٹی وچ رُل جاندیاں ہین۔ پر جے گوہ نال ویکھو تے اکھاں اک سوہنے مکھ تے ہی نہیں پورے جہان دیاں، پورے زمانے دیاں اکھاں ہین۔ اک اتے چڑھدی راجدھانی ہے، اک وچاردھارا ہے جیہناں دے جادو وچ سارا جہاں جُوڑیا جاندا ہے فیر اوس راج یا وچاردھارا دی لشک مُک جاندی ہے۔ آؤن والیاں پیڑھیاں نوں اوہناں دا ناں وی یاد نہیں ہوندا تے اوہناں دے ڈٹھوا وچ پنچھی اپنا واس کرلیندے ہین۔ مطلب اوہ فیر جنگل بیابان وچ ڈھل جاندا ہے۔فرید ہوراں اپنے ساہمنے راج گدیاں تے سنسکرت دے وڈے وڈے عالماں تے اوہناں دی وچاردھارا نوں دھوڑ بن کے اڈدیاں ویکھیا سی۔

فرید دی من موہنی نازک اکھ تاریخ دی اکھ بن جاندی ہے۔ ایہہ تاریخ دی اکھ ہے جیہڑی ہر اک نوں اپنے ولاویں وچ رکھدی ہے۔ اک ویلے وچ رہن والے لوک اپنے سوچن ڈھنگ توں باہر نکل کے ویکھ ہی نہیں سکدے۔ سمجھو تاریخ دی موہنی اکھ دا جادو سارے جگ نوں اپنے گھیر وچ رکھدا ہے۔ ایہہ تاریخ دی اکھ بڑی نازک ہے ، اک کجل دی ریکھ وی نہیں سہندی، مطلب اپنی بنتر توں اوپری کوئی شے سہار نہیں سکدی۔ فیر ویلا بدلدا ہے تے تاریخ دی پرانی اکھ بیاباناں جوگ رہ جاندی ہے ، اوس دے تھاں نویں اکھ پونگر پیندی ہے، تے اوہ فیر انج ہی من موہنی ہوندی ہے تے کجل دی اک لیک نہیں سہاردی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels